Co znajdziesz w artykule?
Regulator wzrostu nie tylko skraca źdźbła, lecz przede wszystkim poprawia stabilność łanu i wyrównuje plon. Skuteczność regulatorów wzrostu zależy od odmiany, kondycji roślin i warunków pogodowych. Prawidłowo zastosowane chronią plon i ułatwiają zbiór.
Kiedy warto stosować regulatory wzrostu zbóż?
Regulacja wzrostu zbóż to temat, który co roku wraca na pola wraz z początkiem strzelania w źdźbło. Dla jednych jest to zabieg obowiązkowy w intensywnej technologii, dla innych wciąż traktowany z rezerwą, niekiedy nawet z obawą. Najczęściej pytania dotyczą tego, czy regulator rzeczywiście chroni plon, kiedy działa najlepiej, jak reaguje na suszę oraz czy może zaszkodzić roślinie. Odpowiedź nie jest ani całkowicie prosta, ani całkowicie schematyczna.
Regulatory wzrostu nie służą wyłącznie do „skracania zboża”, lecz do prawidłowego kształtowania pokroju roślin tak, aby łan był równo doświetlony, lepiej znosił obciążenie kłosem, opady, wiatr i wysokie nawożenie azotowe. Dobrze dobrany zabieg może ograniczyć ryzyko wylegania i pomóc utrzymać potencjał plonowania. Źle wykonany albo niepotrzebny może natomiast przynieść rozczarowanie.
Wyleganie zbóż – od czego naprawdę zależy?
Wyleganie zbóż jest zjawiskiem dużo bardziej złożonym niż samo nadmierne wydłużenie źdźbła. O tym, czy łan utrzyma pion do żniw, decyduje jednocześnie kilka czynników. Znaczenie ma oczywiście wysokość i odżywienie roślin, co ma wpływ na masę kłosa, obciążającego całą roślinę. Równie ważne są budowa źdźbła, długość poszczególnych międzywęźli, grubość ścian komórkowych, zdrowotność podstawy źdźbła, rozwój systemu korzeniowego oraz sposób zakotwiczenia rośliny w glebie.
Największe ryzyko wylegania pojawia się w łanach gęstych, bardzo dobrze odżywionych azotem, wcześnie sianych i uprawianych na stanowiskach o wysokim potencjale plonowania. Jeżeli do tego dochodzi dobra dostępność wody wiosną i na początku lata, rośliny intensywnie budują biomasę, szybko wydłużają źdźbło i stają się bardziej podatne na położenie. Silny wiatr i deszcz są wtedy tylko czynnikiem, który ujawnia problem budowany już wcześniej w łanie.
Nie można też zapominać o roli odmiany. Jedne genotypy z natury są niższe, sztywniejsze i lepiej znoszą intensywną technologię. Inne budują wysoki łan, bardziej reagują na azot i szybciej tracą stabilność. Dlatego decyzja o regulacji powinna zawsze wynikać z oceny całego systemu uprawy oraz warunków, a nie tylko z kalendarza zabiegów.
Regulacja to nie tylko skracanie
W potocznym języku mówi się, że regulatory skracają zboże. Ich rzeczywiste działanie polega na modyfikowaniu gospodarki hormonalnej rośliny przede wszystkim w obszarze giberelin, czyli związków odpowiedzialnych za wydłużanie komórek i wzrost międzywęźli. Dzięki temu roślina rośnie inaczej niż bez zabiegu. Często staje się niższa, bardziej zwarta, a jej źdźbło lepiej przygotowane do utrzymania ciężaru kłosa. Stosowanie regulatorów wzrostu przyczynia się także do ujednolicenia wysokości źdźbeł z różnych rozkrzewień, co sprzyja lepszemu doświetlaniu kłosów niższego rzędu, wpływając na lepsze wyrównanie ziarna i wyższą zawartość białka.
Najważniejsze substancje czynne w regulacji wzrostu zbóż
Do najważniejszych substancji czynnych wykorzystywanych w zbożach należą: chlorek chloromekwatu, chlorek mepikwatu, trineksapak etylu, proheksadion wapnia oraz etefon. Każda z nich działa nieco inaczej, choć ostateczny cel jest podobny – ograniczyć nadmierne wydłużanie źdźbła i poprawić odporność łanu na wyleganie.
Chlorek chloromekwatu to substancja czynna dobrze znana wszystkim od lat. Najczęściej kojarzy się z wczesną regulacją zbóż, szczególnie wtedy gdy rośliny są w dobrej kondycji i dopiero rozpoczynają intensywny wzrost. Posiada niezbyt chlubną opinię części rolników, uważających, że wpływa na gorszy rozwój systemu korzeniowego zbóż. Tego typu objawy mogą pojawić się, gdy stosujemy tę substancję w niekorzystnych warunkach pogodowych, takich jak przymrozki czy susza, lub gdy pogoda nie sprzyja intensywnemu rozwojowi zbóż. Działanie chlorku chloromekwatu jest szybkie i intensywne, najlepsze w temperaturach 7–12°C.
Chlorek mepikwatu działa w podobnym kierunku i bywa wykorzystywany samodzielnie lub w mieszaninach, gdzie jego zadaniem jest uporządkowanie dynamiki wzrostu łanu. Różnica w stosunku do chlorku chloromekwatu polega na dłuższym i nieco łagodniejszym działaniu oraz skutecznością w temperaturach od 5°C.
Trineksapak etylu uchodzi za substancję czynną bardzo skuteczną i bezpieczną w skracaniu międzywęźli, pogrubieniu tkanek źdźbła i poprawie stabilności łanu, dlatego jest często wykorzystywany w technologiach intensywnych, zwłaszcza tam gdzie pszenica lub jęczmień budują duży potencjał plonowania. Optymalne temperatury do zastosowania mieszczą się w granicach 5–15°C.
Proheksadion wapnia również wpływa na ograniczenie wydłużania źdźbła i jest ceniony za wyraźne działanie w okresie aktywnego wzrostu. W odróżnieniu od pozostałych retardantów jest skuteczny także w okresie mniej słonecznym i nie powoduje efektu rozwarstwienia łanu.
Etefon wyróżnia się spośród pozostałych, ponieważ działa przez uwalnianie etylenu, wpływając na starzenie się tkanek i bywa stosowany raczej w późniejszych etapach programu regulacji, gdy potrzebne jest dodatkowe usztywnienie dokłosia.
Termin regulacji łanu zbóż – klucz do skuteczności
W przypadku regulatorów wzrostu termin aplikacji jest często ważniejszy niż sama dawka. Zabieg wykonany za wcześnie może nie przynieść oczekiwanego efektu, gdyż retardanty stosunkowo szybko rozkładane są przez rośliny, więc trzeba trafić w moment najintensywniejszego wzrostu, aby go zahamować. Wykonany zbyt późno nie pozwoli już skutecznie wpłynąć na długość tych międzywęźli, które decydują o późniejszej stabilności łanu. Dlatego tak istotna jest częsta jego lustracja w okresie strzelania w źdźbło.
Najważniejsze okno regulacji przypada zwykle od początku strzelania w źdźbło, kiedy pierwsze kolanko znajduje się około 1 cm nad węzłem krzewienia. Nie ma jednak jednego, uniwersalnego terminu dla wszystkich zbóż i wszystkich regulatorów. Pszenica ozima, pszenżyto, jęczmień czy owies różnią się tempem rozwoju i reakcją na substancje czynne. Do tego dochodzi jeszcze zróżnicowanie odmianowe oraz aktualne warunki pogodowe.
Kiedy nie stosować regulatorów wzrostu zbóż?
Regulatory wzrostu działają najlepiej wtedy, gdy roślina aktywnie rośnie. Jeżeli zboże znajduje się pod silnym stresem – na przykład z powodu suszy, chłodu, przymrozków lub uszkodzeń po innych zabiegach – reakcja na regulator może być słabsza, a czasem szkodliwa.
Szczególne znaczenie ma temperatura. Rośliny powinny być w fazie intensywnego metabolizmu. Zabieg wykonany w zimne, pochmurne dni albo w okresie dużych amplitud temperatur może nie zadziałać tak, jak zakładano. Podobnie jest przy suszy. W warunkach niedoboru wody zboże ogranicza wzrost samoistnie, więc dodatkowe regulowanie łanu wymaga ostrożności.
Duże znaczenie ma także nasłonecznienie. Dni jasne, ciepłe i sprzyjające aktywnej fotosyntezie zwykle poprawiają kondycję roślin i pozwalają lepiej wykorzystać potencjał zabiegu. Gdy łan jest zdrowy, odżywiony i rośnie bez zakłóceń, regulacja staje się skuteczniejsza. Gdy roślina walczy o przetrwanie, każdy dodatkowy bodziec może powodować negatywną reakcję.
Pora dnia na wykonywanie zabiegów również zależy od warunków. Jeśli panują umiarkowane temperatury do 20°C, bez ostrego słońca, wówczas można taki zabieg wykonać w ciągu dnia. W okresie przeprowadzania pierwszej regulacji zbóż rzadko występują ekstremalnie wysokie temperatury, a częściej jesteśmy ograniczeni temperaturami niskimi, wówczas tym bardziej zabiegi powinny być wykonywane w cieplejszej porze dnia. Z kolei zabieg regulacji dokłosia lepiej wykonywać wieczorem, po ustąpieniu ostrego słońca, ponieważ nocne temperatury nie będą już ograniczały jego działania, a rośliny unikną stresu i ryzyka przypaleń.
Regulator wzrostu – najczęstsze mity w praktyce
Wokół retardantów narosło wiele opinii, z których część ma źródło w dawnych doświadczeniach, a część w automatycznym z sezonu na sezon powielaniu utartych schematów. Jednym z najczęstszych mitów jest przekonanie, że regulator zawsze skraca system korzeniowy. W rzeczywistości wpływ retardantów na korzeń nie jest tak jednoznaczny. Reakcja zależy od substancji czynnej, terminu zabiegu, dawki, kondycji rośliny i przebiegu pogody. Nie można więc uczciwie powiedzieć, że każdy zabieg z definicji pogarsza rozwój korzeni. O wiele trafniej jest stwierdzić, że źle przeprowadzony zabieg może zakłócić równowagę wzrostu. Natomiast przeprowadzony prawidłowo nie musi osłabiać systemu korzeniowego roślin.
Podobnie jest z obawą o uszkodzenie zawiązka kłosa. Regulatory wzrostu mogą wpływać na elementy plonotwórcze, ale nie dzieje się to w sposób zawsze negatywny. Jeżeli zabieg zostanie wykonany w niewłaściwej fazie, na rośliny zestresowane lub zbyt agresywnie, wtedy rzeczywiście może dojść do pogorszenia niektórych parametrów plonu. Nie oznacza to jednak, że retardant sam w sobie niszczy kłos. W większości przypadków problem wynika nie z samej substancji, lecz z błędu w doborze terminu lub warunków.
Kolejny mit mówi, że im mocniej skrócone zboże, tym bezpieczniej. To także nieprawda. Celem regulacji nie jest maksymalne obniżenie roślin, ale uzyskanie łanu stabilnego, zdrowego i produktywnego. Zbyt silne zahamowanie wzrostu może ograniczyć korzyści, których oczekuje się od intensywnej technologii.
Pszenica czy jęczmień – różnice w regulacji wzrostu
Gatunek i odmiana mają ogromne znaczenie dla skuteczności regulacji. Pszenica zwykle reaguje na regulatory inaczej niż jęczmień. Różnice wynikają zarówno z biologii rośliny, jak i z tempa rozwoju, wysokości łanu czy budowy źdźbła. Jeszcze większe rozbieżności można obserwować między odmianami w obrębie jednego gatunku.
Jęczmień jest szczególnym przypadkiem, ponieważ niektóre substancje w stosunku do niego nie wykazują działania regulującego. Brak reakcji na działanie chlorku chloromekwatu i chlorku mepikwatu wynika z bardzo szybkiego rozkładu substancji przez ten gatunek, przez co nie mają one szansy skutecznie zadziałać. W tym przypadku znacznie skuteczniejsza będzie regulacja trineksapakiem etylu w okresie strzelania w źdźbło i etefonem w fazie wydłużania dokłosia.
Taka sama technologia nie zawsze sprawdzi się na wszystkich polach. Odmiana niska i odporna na wyleganie może wymagać jedynie lekkiej korekty, szczególnie przy umiarkowanym nawożeniu azotem. Z kolei odmiana wysoka, uprawiana po dobrym przedplonie, wcześnie siana i silnie nawożona może wymagać mocniejszej regulacji. Trzeba też pamiętać, że zboża jare często szybciej przechodzą kolejne fazy rozwojowe, przez co okno do skutecznego zabiegu bywa krótsze niż w formach ozimych.
Czy regulator wzrostu wpływa na plon?
To jedno z najważniejszych pytań, na które, jak to w rolnictwie bywa, można odpowiedzieć – to zależy. Regulatory wzrostu nie są środkami, które zwiększają plon niezależnie od warunków. Ich podstawową rolą jest wyrównanie łanu i ochrona plonu przed stratami wynikającymi z wylegania. Jeżeli łan był zagrożony położeniem, dobrze wykonana regulacja bardzo często pozwala utrzymać wyższy plon, lepsze wyrównanie ziarna i łatwiejszy zbiór. W takiej sytuacji korzyść jest realna i wyraźna.
Jeżeli jednak sezon jest suchy, rośliny narażone na stres lub zabieg został wykonany nieprawidłowo, wówczas zastosowanie retardantów może wpłynąć negatywnie na plon. Nie zawsze trzeba regulować wszystko. Ale tam, gdzie ryzyko wylegania jest wysokie, brak zabiegu bywa dużo kosztowniejszy niż jego wykonanie.
Regulatory wzrostu nie są ani cudownym środkiem gwarantującym sukces, ani zagrożeniem, którego trzeba się obawiać z zasady. Tam, gdzie sięga się po nie mechanicznie, bez uwzględnienia pogody, fazy rozwojowej i kondycji roślin, mogą nie spełnić oczekiwań.
