Strona główna Blog Strona 81

Jaki poplon pod warzywa? Tych roślin nie warto wysiewać przypadkowo

0
Poplon pod warzywa

Po zbiorze warzyw grządki często pozostają puste aż do kolejnego sezonu. To dobry moment na wysiew poplonu, który osłoni glebę, dostarczy materii organicznej i może poprawić jej strukturę. Nie każda roślina będzie jednak odpowiednia przed kolejną uprawą. Jaki poplon pod warzywa wybrać i czego lepiej nie siać?

Jaki poplon pod warzywa będzie najlepszy?

Nie ma jednego gatunku, który będzie najlepszy w każdym warzywniku. Wybierając poplon pod warzywa, trzeba przede wszystkim wiedzieć, co będzie rosło na danym stanowisku w kolejnym sezonie. Znaczenie mają również termin siewu, rodzaj gleby oraz cel, jaki chcemy osiągnąć.

Do najczęściej wykorzystywanych roślin poplonowych należą m.in.:

  • facelia,
  • gorczyca biała,
  • rzodkiew oleista,
  • łubin,
  • wyka,
  • peluszka,
  • seradela,
  • gryka.

Poszczególne gatunki różnią się tempem wzrostu, wymaganiami oraz wpływem na stanowisko. Na słabszych glebach dobrze sprawdzają się m.in. facelia, seradela czy łubin żółty, natomiast na średnich stanowiskach można wykorzystać również wykę, peluszkę, gorczycę i rzodkiew oleistą.

Facelia pod warzywa to jeden z najbezpieczniejszych wyborów

Jeżeli nie wiemy jeszcze dokładnie, jakie warzywa znajdą się na grządce w przyszłym roku, ciekawym rozwiązaniem jest facelia błękitna.

Jej dużą zaletą jest brak bliskiego pokrewieństwa z najpopularniejszymi warzywami. Dzięki temu stosunkowo łatwo włączyć ją do zmianowania. Może poprzedzać m.in. pomidory, ogórki, cebulę czy wiele warzyw kapustnych i korzeniowych.

Facelia szybko wytwarza zieloną masę i okrywa powierzchnię gleby. Jeżeli pozostawimy ją dłużej, jej kwiaty będą również pożytkiem dla owadów zapylających.

To szczególnie interesujący wybór tam, gdzie płodozmian obejmuje wiele różnych gatunków warzyw i trudno znaleźć poplon, który nie będzie z nimi spokrewniony.

Gorczyca na poplon? Nie przed każdymi warzywami

Gorczyca biała jest jednym z najpopularniejszych poplonów. Szybko wschodzi i w krótkim czasie wytwarza dużo biomasy, dzięki czemu dobrze przykrywa powierzchnię gleby. Ma jednak istotne ograniczenie.

Gorczyca należy do rodziny kapustowatych. Dlatego nie powinna być automatycznie wybierana na stanowiska, na których planowana jest uprawa warzyw z tej samej rodziny.

Dotyczy to m.in.:

  • kapusty,
  • kalafiora,
  • brokułu,
  • jarmużu,
  • rzodkiewki,
  • rzepy.

W takich przypadkach znacznie łatwiej w zmianowanie włączyć chociażby facelię. To jeden z powodów, dla których wybieranie poplonu wyłącznie na zasadzie „co zostało w worku po poprzednim sezonie” nie zawsze jest dobrym rozwiązaniem.

Jaki poplon pod pomidory, ogórki i paprykę?

Przed warzywami o dużych wymaganiach pokarmowych warto zwrócić uwagę na rośliny bobowate. Należą do nich m.in. łubin, wyka czy peluszka.

Dzięki symbiozie z bakteriami brodawkowymi rośliny te wykorzystują azot atmosferyczny. Po zakończeniu wegetacji pozostawiają również znaczną ilość biomasy, która po rozkładzie staje się źródłem materii organicznej.

Dobrym rozwiązaniem nie musi być przy tym siew jednego gatunku. Można wykorzystywać mieszanki poplonowe, łącząc rośliny o różnych systemach korzeniowych i właściwościach.

Przykładem może być połączenie facelii z rośliną bobowatą. Jedna szybko osłania powierzchnię gleby, a druga wnosi do układu dodatkową funkcję związaną z wiązaniem azotu.

Jaki poplon pod warzywa korzeniowe?

Marchew, pietruszka czy burak wymagają gleby o dobrej strukturze. Zbita warstwa może ograniczać prawidłowy rozwój korzeni, dlatego przed ich uprawą warto zadbać o stanowisko.

Znaczenie mają tutaj rośliny wytwarzające rozbudowany system korzeniowy. Korzenie poplonu penetrują profil glebowy, a po ich obumarciu pozostają kanały, które mogą poprawiać warunki wodno-powietrzne.

Nie oznacza to jednak, że każda roślina o silnym korzeniu będzie odpowiednia. Ponownie trzeba uwzględnić następstwo gatunków. Przykładowo rzodkiew oleista ma mocny system korzeniowy, ale należy do kapustowatych, więc trzeba uważać na jej miejsce w płodozmianie.

Poplon na słabą glebę – co wysiać?

Nie każdy gatunek równie dobrze poradzi sobie na lekkim i mniej zasobnym stanowisku.

Na słabszych glebach można rozważyć przede wszystkim:

  • facelię,
  • łubin żółty,
  • seradelę.

Na stanowiskach średnich możliwości są większe. Wykorzystuje się m.in. wykę, peluszkę, gorczycę białą, rzodkiew oleistą czy łubin wąskolistny.

Dobór gatunku do gleby jest szczególnie ważny podczas późnego siewu. Roślina ma wtedy stosunkowo niewiele czasu na zbudowanie odpowiedniej ilości biomasy przed nadejściem chłodów.

Dlaczego warto siać poplon po warzywach?

Pozostawienie odsłoniętej gleby po zbiorach oznacza kilka miesięcy bez roślinności. Tymczasem poplon może wykorzystać ten okres do wytworzenia znacznej ilości korzeni i części nadziemnej.

Poplon w warzywniku może:

  • chronić powierzchnię gleby przed erozją,
  • ograniczać rozwój chwastów,
  • dostarczać materii organicznej,
  • poprawiać strukturę gleby,
  • przechwytywać składniki pokarmowe,
  • wspierać życie biologiczne gleby,
  • ograniczać pozostawanie gleby bez okrywy.

Szczególnie cenna jest biomasa pozostająca po zakończeniu uprawy. Stanowi ona źródło materii organicznej i składników, które w kolejnych miesiącach są stopniowo włączane w obieg glebowy.

Kiedy siać poplon pod warzywa?

Termin zależy przede wszystkim od momentu zwolnienia stanowiska. Po wczesnych warzywach czasu jest dużo, dlatego można pozwolić sobie na gatunki wymagające dłuższej wegetacji. Im później zwalnia się grządka, tym większego znaczenia nabiera szybkość kiełkowania i tworzenia biomasy.

Nie warto więc czekać kilka tygodni z siewem. Poplon najlepiej wysiać możliwie szybko po zakończeniu poprzedniej uprawy, wykorzystując pozostałą w glebie wilgoć. W warunkach niedoboru wody gatunki o dużych wymaganiach mogą mieć problem ze wschodami.

W sierpniu ma to szczególne znaczenie – każdy kolejny tydzień oznacza krótszy okres wegetacji przed jesiennym spadkiem temperatur.

Facelia na poplon pod warzywa
Facelia szybko wytwarza zieloną masę i okrywa powierzchnię gleby.

Poplon przekopać jesienią czy zostawić do wiosny?

Nie zawsze konieczne jest natychmiastowe przekopywanie całej wyprodukowanej biomasy.

Sposób postępowania zależy m.in. od gatunku poplonu, rodzaju gleby i planowanej uprawy. Rośliny wrażliwe na mróz mogą obumrzeć zimą i utworzyć na powierzchni naturalną warstwę okrywającą glebę.

Jeżeli zielona masa ma zostać wymieszana z ziemią, warto zrobić to zanim stanie się mocno zdrewniała. Młode tkanki rozkładają się znacznie łatwiej niż stare, twarde łodygi.

Dużej ilości świeżej biomasy nie należy również traktować jak materiału, który musi zostać zakopany możliwie najgłębiej. Do jej rozkładu potrzebne są odpowiednie warunki, dlatego sposób zagospodarowania poplonu warto dopasować do rodzaju gleby.

Łubin na poplon pod warzywa
Na słabszych stanowiskach można sięgnąć również po łubin czy seradelę.

Jeden błąd może popsuć zmianowanie

Przy wyborze poplonu pod warzywa łatwo skoncentrować się wyłącznie na ilości zielonej masy. Tymczasem ważniejsze może być pokrewieństwo poplonu z rośliną uprawianą przed nim lub planowaną na kolejny sezon.

Najprostsza zasada brzmi: nie należy bez potrzeby zwiększać częstotliwości występowania tej samej rodziny botanicznej na jednym stanowisku.

Dlatego przed wysiewem warto odpowiedzieć sobie na trzy pytania:

  1. Co rosło tutaj w tym roku?
  2. Co zamierzamy posadzić lub wysiać w przyszłym?
  3. Do jakiej rodziny należy planowany poplon?

Dopiero wtedy warto wybierać konkretny gatunek.

Jaki poplon pod warzywa wybrać? Facelia nie bez powodu jest popularna

Jeżeli potrzebne jest rozwiązanie możliwie uniwersalne, facelia jest jednym z najłatwiejszych do wykorzystania poplonów w warzywniku. Nie oznacza to jednak, że zawsze będzie najlepsza.

Na słabszych stanowiskach można sięgnąć również po łubin czy seradelę. Jeśli priorytetem jest szybkie wytworzenie dużej ilości zielonej masy, interesująca będzie gorczyca – pod warunkiem że pasuje do zmianowania. Rośliny bobowate warto natomiast uwzględnić tam, gdzie chcemy wykorzystać ich zdolność do wiązania azotu.

Najlepszy poplon to zatem nie ten, który rośnie najszybciej, ale ten, który pasuje do gleby, terminu siewu i przede wszystkim warzyw planowanych na kolejny sezon.

Wysyp pum w polskich lasach! Puma pod Wałbrzychem nagrana przez fotopułapki

0
Fot. Nadleśnictwo Świdnica / Powiatowy Oddział Straży Ochrony Przyrody w Świdnicy

Puma pod Wałbrzychem to temat, który od rana elektryzuje mieszkańców Dolnego Śląska. Sensacyjne doniesienia z ostatnich tygodni przestają być jedynie niepotwierdzonymi plotkami – polskie lasy mierzą się z niepokojącą serią odwiedzin egzotycznych drapieżników. Dzisiaj, w środę 19 sierpnia, w Starostwie Powiatowym w Wałbrzychu zwołano sztab kryzysowy. Impulsem były oficjalne doniesienia Nadleśnictwa Świdnica – fotopułapka w Leśnictwie Lutomia (między Lutomią Górną a Michałkową) uchwyciła precyzyjne zdjęcia pumy.

Nadleśniczy świdnickich lasów Jerzy Zemlik potwierdził, że 30 leśniczych nadzorujących 18 tysięcy hektarów lasów stale przeszukuje teren w poszukiwaniu kolejnych tropów. Drapieżnik jest niezwykle sprawny i potrafi pokonywać od 3 do 20 kilometrów na dobę. Wczoraj wieczorem (18 sierpnia) zwierzę miało być widziane na Podgórzu w Wałbrzychu, a myśliwi donoszą, że wcześniej zaobserwowano je w okolicach wałbrzyskich Niedźwiadków oraz góry Borowa, gdzie miało polować na dziki.

Informacja o tym, że krąży puma pod Wałbrzychem, postawiła na nogi lokalne służby. Przypuszcza się, że zwierzę uciekło z prywatnej, nielegalnej hodowli w Czechach. Wcześniej widywano je w Karkonoszach na pograniczu polsko-czeskim oraz w okolicach Kłodzka – wszystko wskazuje na to, że to ten sam osobnik. Nadleśniczy z Wałbrzycha Jarosław Zając podkreśla, że drapieżnik przyzwyczajony do obecności człowieka nie odczuwa przed nim lęku, co czyni go wyjątkowo niebezpiecznym.

Czytaj również:

Nie tylko Dolny Śląsk. Fala doniesień w całej Polsce

Obecna sytuacja w powiecie wałbrzyskim to kolejny epizod w incydentach z udziałem wielkich kotów na terenie całego kraju:

  • Pomorze Zachodnie (lipiec): W okolicach Karsinki odłowiono około 7-miesięczną samicę pumy. Zwierzę uśpiono i przewieziono na 30-dniową kwarantannę do ZOO w Poznaniu.
  • Mazowsze (10 sierpnia): Podobne zgłoszenie postawiło na nogi służby w okolicach Ciechanowa.
  • Dolny Śląsk (13–19 sierpnia): Seria ostrzeżeń ze strony starostwa kłodzkiego oraz wałbrzyskiego, zakończona oficjalnym potwierdzeniem ze zdjęć fotopułapek pod Świdnicą i zwołaniem sztabu kryzysowego.

Jak zachować się w przypadku spotkania drapieżnika?

Leśnicy i służby przypominają najważniejsze zasady bezpieczeństwa w przypadku natknięcia się na drapieżnika:

  • Nie uciekaj i zachowaj spokój: Gwałtowna ucieczka może sprowokować drapieżnika do ataku.
  • Cofaj się powoli: Oddalaj się bez odwracania plecami, utrzymując kontakt wzrokowy ze zwierzęciem.
  • Wyglądaj na większego: Podnieś ręce, rozepnij kurtkę i powoli staraj się sprawiać wrażenie większego niż w rzeczywistości.
  • Zadzwoń na 112: Natychmiast powiadom policję lub numer alarmowy. Pod żadnym pozorem nie próbuj zbliżać się do zwierzęcia, robić mu zdjęć z bliska ani szukać go na własną rękę!

Egzotyczni uciekinierzy to nie tylko drapieżniki

Nietypowe spotkania w polskich lasach i na obrzeżach miast nie ograniczają się jedynie do kotowatych. Zaledwie wczoraj pisaliśmy o interwencji w podwarszawskich Łomiankach, gdzie na ulicy Zachodniej strażnicy miejscy odłowili przechodzącego w pobliżu zabudowań jeżozwierza. Drugi osobnik widywany jest w sąsiednich Starych Babicach, co wskazuje na ucieczkę obu zwierząt z jednej prywatnej hodowli.

Wysyp egzotycznych stworzeń w polskich lasach i miejscowościach nie jest podyktowany zmianami klimatu, lecz brakiem należytej staranności w zabezpieczaniu prywatnych hodowli, z których zwierzęta wykorzystują każdą okazję do ucieczki.

Import produktów rolnych na Ukrainę wzrósł o 8%. Eksport nadal mocno przeważa a głównym odbiorcą jest UE

0

W I półroczu 2026 roku import produktów rolnych na Ukrainę osiągnął wartość ponad 4,7 mld USD. Mimo że kraje Unii Europejskiej pozostają głównym dostawcą żywności na tamtejszy rynek, dodatnie saldo w handlu rolnym z UE po stronie Kijowa sięga niemal 3,5 mld USD.

Jak wskazują dane Państwowej Służby Celnej Ukrainy, przeanalizowane przez dr. hab. Bohdana Duchnyckiego z Narodowego Centrum Naukowego „Instytut Gospodarki Rolnej” (IAE) w Kijowie, od stycznia do czerwca 2026 roku wartość ukraińskiego importu produktów rolno-spożywczych wyniosła 4,704 mld USD. Oznacza to 8-procentowy wzrost w porównaniu z analogicznym okresem poprzedniego roku.

Unia Europejska głównym dostawcą. Polska liderem zestawienia

Kraje Wspólnoty pozostają kluczowym partnerem handlowym Kijowa. W pierwszym półroczu zakupiono w UE towary rolne o wartości 2,542 mld USD, co stanowi równo 54% całej wartości dostaw. Dla porównania, zakupy z Azji osiągnęły wartość 812 mln USD (17,3%), z Ameryki Łacińskiej – 379 mln USD (8,1%), a z Afryki – 256 mln USD (5,4%).

W rankingu poszczególnych państw dostarczających żywność na rynek ukraiński pozycję lidera utrzymuje Polska z wynikiem 568 mln USD. Pierwsza dziesiątka dostawców odpowiada za 52% wartości ukraińskiego importu rolnego:

  • Polska: 568 mln USD
  • Niemcy: 341 mln USD
  • Turcja: 309 mln USD
  • Włochy: 221 mln USD
  • Holandia: 207 mln USD
  • Francja: 199 mln USD
  • Norwegia: 180 mln USD
  • Rumunia: 161 mln USD
  • Ekwador: 146 mln USD
  • Chiny: 136 mln USD

Struktura towarowa importu żywności na Ukrainę

Struktura towarowa pozostaje stabilna, choć od 2022 roku systematycznie rośnie w niej rola warzyw. Najważniejsze pozycje w ukraińskim koszyku importowym to:

  • Owoce i orzechy: 532 mln USD (+13% r/r; przeważają cytrusy i banany),
  • Ryby i owoce morza: 501 mln USD (+13% r/r; w tym ryby mrożone – 233 mln USD, wzrost o 19%),
  • Napoje alkoholowe i bezalkoholowe: 461 mln USD (+25% r/r),
  • Różne przetwory żywnościowe: 300 mln USD (+8% r/r),
  • Nasiona i owoce roślin oleistych: 276 mln USD (+6% r/r; w tym nasiona słonecznika – 148 mln USD, +11%),
  • Pasze dla zwierząt: 264 mln USD (+17% r/r),
  • Warzywa: 247 mln USD (spadek o 30% r/r; kupowano głównie pomidory, kapustę, ogórki, ziemniaki i paprykę),
  • Nabiał, jaja i miód: 214 mln USD (+22% r/r, napędzane głównie importem serów).

Bilans handlu rolnego na linii Ukraina – UE

Choć import produktów rolnych na Ukrainę z terenu Unii Europejskiej generuje znaczne obroty, strumień towarów płynący w przeciwnym kierunku jest większy.

W I półroczu 2026 roku łączny eksport rolno-spożywczy Ukrainy na świat sięgnął 12,59 mld USD. Aż 47,7% tej kwoty (6,01 mld USD) stanowiły dostawy do Unii Europejskiej, co oznacza wzrost o blisko 12% r/r. Największymi odbiorcami ukraińskich produktów rolnych w UE pozostają Włochy (1,001 mld USD) oraz Hiszpania (984 mln USD).

W efekcie Ukraina zamknęła pierwsze półrocze z dodatnim saldem w handlu rolnym z UE na poziomie 3,47 mld USD. Wzrost wartości ukraińskiego eksportu do Wspólnoty (+624 mln USD) z nawiązką przewyższył zwiększenie importu z terenu Unii (+221 mln USD).

Eksperci IAE wskazują, że logistyka po stronie importowej – oparta w około 80% na transportach lądowych – przebiega stabilnie. Analitycy szacują, że cały rok 2026 może przynieść kolejny rekord wartości towarów rolnych sprowadzonych na Ukrainę.

Źródła: Państwowa Służba Celna Ukrainy, Narodowe Centrum Naukowe „Instytut Gospodarki Rolnej” (IAE), analizy dr. hab. Bohdana Duchnyckiego, Agencja Informacyjna „Agro Perspektiva”.

Chwasty bez oprysku? Mechaniczne odchwaszczanie wraca do łask

0
Nowoczesne maszyny są wyposażone w precyzyjne naprowadzanie w międzyrzędziach, co pozwala na minimalizację uszkodzeń roślin uprawnych. Fot. M. Piśny

W dobie intensywnej produkcji na pola powracają różnego rodzaju pielniki. W skutecznej mechanicznej walce z chwastami niezbędne są jednak wiedza i doświadczenie oraz odpowiednie narzędzia i technologia.

uprawa kukurydzy
Długi okres zakrywania szerokich międzyrzędzi w kukurydzy sprzyja rozwojowi zachwaszczenia. Fot. M. Piśny

Mechaniczne zwalczanie chwastów – na czym polega?

Prehistoryczne początki walki z chwastami wiązały się z wykorzystaniem różnych prostych, ręcznych narzędzi, wykonanych najczęściej z drewna. Mechaniczne odchwaszczanie ewoluowało wraz z uprawami przez kolejne tysiąclecia. Znaczny przełom nastąpił niemal sto lat temu wraz z wprowadzeniem pierwszych bron typu chwastownik, a następnie pielników rzędowych i chwastowników obrotowych.

Od pielników do herbicydów – jak zmieniało się zwalczanie chwastów?

Mechaniczna walka z chwastami jest znana w Polsce od dawna. A jednak nie każde pole było wolne od niepożądanych gatunków. Rolnicy w komunistycznym bloku często nie podejmowali żadnych działań. Łany zbóż były poprzetykane chabrami, makami, tworząc malownicze widoki, co obniżało jednak znacząco potencjał plonowania roślin uprawnych.

Do końca lat 70. XX wieku uprawy odchwaszczano mechanicznie różnymi metodami. Stosowano brony typu chwastownik i pielniki rzędowe, a w okopowych obsypniki. Walkę z chwastami stanowił też sam zbiór zbóż, koszonych przy pomocy kosiarek, żniwiarek lub snopowiązałek przed pełnią ich dojrzałości. W zbieranym pokosie znajdowały się również chwasty, które wywożono wraz z wartościowym materiałem poza obręb pól. Oczywiście pewna pula nasion pozostawała na plantacji, ale nie dominowała w uprawach następczych.

W latach 80. XX wieku na pola „wkroczyły” chemiczne rozwiązania. Śmiało można powiedzieć, że skuteczne herbicydy zakończyły erę mechanicznego zwalczania chwastów. W tym okresie na polach zaczął jednocześnie dominować zbiór kombajnowy. Nasiona chwastów „zdobyły” możliwość nieograniczonego wysiewania się na polach uprawnych. Ich kompensacji zaczął sprzyjać również ubożejący płodozmian. Obecnie nie znajdziemy z pewnością pola w kraju nad Wisłą, na którym chwasty nie stanowią zagrożenia.

Mechaniczne zwalczanie chwastów – kiedy jest skuteczne?

Odchwaszczanie mechaniczne przeżywa obecnie swój renesans. Wielu rolników powraca do tej technologii lub wdraża ją od podstaw po raz pierwszy. Do osiągnięcia sukcesu i powodzenia w walce z chwastami potrzebna jest jednak podstawowa wiedza o wykonywaniu tego typu zabiegów.

Najważniejszą sprawą jest zastosowanie odchwaszczania w odpowiednich warunkach glebowych i pogodowych. Jak to sprawdzić? Najlepiej bezpośrednio na polu, wykonując testowy przejazd. Gleba nie może lepić się do elementów roboczych, a one nie mogą wyrywać zbyt dużej liczby roślin. Źródła literaturowe i badania dopuszczają uszkodzenia młodych siewek na poziomie do 10%. W praktyce straty w pierwszym przejeździe nie powinny być większe niż 3–4%.

W sprzyjających warunkach chwasty można zniszczyć niemal w 100%. Opóźnienie zabiegu – chociażby przez niekorzystną pogodę – powoduje jednak ich intensywniejszy wzrost i ukorzenienie, a wtedy mogą pozostać na plantacji aż do zbiorów. Nawet wyrwane chwasty potrafią wznowić swój wzrost, na przykład po intensywnych opadach deszczu. Jest jeszcze jeden ważny element niezbędny w całej strategii. Prawidłowego odchwaszczania nie wykonamy bez odpowiedniego sprzętu. A pielnik pielnikowi nie równy.

Brona chwastownik – mechaniczne zwalczanie chwastów w zbożach

Pierwszym z narzędzi jest brona chwastownik. Składa się ona z tzw. pól, przymocowanych do ramy za pomocą łańcuszków lub na równoległoboku, co zapewnia prawidłowe kopiowanie terenu. Na każdym polu zamontowane są w kilku rzędach sprężyste zęby z zagiętymi końcówkami. Kąt ich natarcia można regulować mechanicznie lub hydraulicznie. Im mocniejszy kąt w stosunku do podłoża, tym bardziej intensywnie będziemy niszczyć chwasty.

Do zwalczenia chwastów przy użyciu chwastownika potrzeba często kilku przejazdów, wykonywanych w poprzek lub pod kątem do kierunku siewu zbóż – umożliwiając wyrywanie chwastów także pomiędzy roślinami w rzędzie. Zboża można bronować od fazy 3–4 liścia do końca fazy krzewienia. Drugie odchwaszczanie powinno być wykonane około 14 dni po pierwszym, a trzecie tuż przed końcem krzewienia, jeśli zachodzi konieczność. Przy siewie zbóż należy jednak pamiętać o zwiększeniu głębokości umieszczenia nasion (ok. 1 cm więcej) niż w przypadku uprawy konwencjonalnej, aby nie wyrwać siewek.

Wykonany zabieg odchwaszczania w zbożach przynosi także kilka dodatkowych korzyści. „Przeczesanie” łanu – szczególnie form ozimych – pobudza rośliny do efektywniejszego krzewienia i tworzenia produktywnych źdźbeł. Zabieg niszczy także wierzchnią warstwę skorupy glebowej oraz napowietrza rolę, co pozytywnie wpływa na regenerację i wigor roślin.

Pielnik rzędowy – do kukurydzy, buraków, soi i słonecznika

Kolejną maszyną jest pielnik rzędowy wykorzystywany głównie w uprawach szerokorzędowych, takich jak:

Narzędzie składa się z sekcji wyposażonych w różnego rodzaju redliczki i noże podcinające chwasty. Kopiowanie terenu zapewnia kółko podporowe zamontowane na każdej sekcji. Kluczowe jest utrzymanie równych odstępów między rzędami, gdyż sekcja odchwaszczająca wycina wszystko, co spotka na swej drodze.

Nowością w pielnikach rzędowych są obrotowe gwiazdy montowane na końcu zespołu opielającego, które umożliwiają niszczenie chwastów w rzędach rośliny uprawnej.

Chwastownik obrotowy – jak działa i kiedy go stosować?

Trzecią maszyną jest chwastownik obrotowy wprowadzony na rynek niespełna dwie dekady temu. Narzędzie jest wyposażone w koła gwiazdowe ze stalowymi sprężystymi zgrzebłami, umieszczonymi na obracającej się tarczy z tworzywa sztucznego. Nacisk na glebę jest najczęściej regulowany hydraulicznie. Tarcze ustawione są pod kątem w stosunku do kierunku jazdy, co powoduje, że pokrywają całą powierzchnię gleby. Dzięki takiemu ustawieniu elementów roboczych maszyną można pracować, jadąc po ścieżkach technologicznych, a obracające się gwiazdy wyrywają chwasty znajdujące się pomiędzy roślinami zasianymi w rzędzie.

Chwastownik obrotowy może pracować w łanach roślin uprawnych do wysokości nawet 40 cm. Doskonale radzi sobie na polach z dużą ilością resztek pożniwnych – gwiazdy podczas obracania nie zapychają się nimi, tylko układają je na powierzchni gleby. To samo dzieje się z chwastami, które wysuszają promienie słoneczne. Pielnik obrotowy odchwaszcza również odstępy pomiędzy roślinami w rzędzie. Działa on jednak bardzo agresywnie i nie jest zalecany do wykonywania pierwszego odchwaszczania.

Czy mechaniczne zwalczanie chwastów może zastąpić herbicydy?

W mechanicznej walce z chwastami jedno jest pewne – nie ma gatunków „pancernych”. Podcięcie nożem czy szeroką redliczką zniszczy w sprzyjający warunkach każdą roślinę. Tymczasem w walce chemicznej coraz częściej słyszymy o zjawisku odporności na substancje czynne herbicydów. A nowych rozwiązań jest niestety jak na lekarstwo. W odchwaszczaniu chemicznym ważny jest również aspekt ekologiczny. Część ze stosowanych herbicydów może natomiast mieć negatywny wpływ na rośliny następcze, a nawet ekosystem.

Całkowite zastąpienie ochrony herbicydowej roślin uprawnych poprzez odchwaszczanie mechaniczne nie wydaje się jednak na ten moment realne. Z pewnością natomiast przybędzie tzw. hybrydowych programów odchwaszczania. Część zabiegów herbicydowych może zostać wówczas zastąpiona pielnikami, zwłaszcza w uprawach szerokorzędowych. Rozstrzygająca jednak pozostaje kwestia koniecznych nakładów – zakup z pozoru prostych, ale nowoczesnych maszyn nie jest wcale taki tani.

Ceny paliw pną się w górę po skokowej obniżce w poniedziałek. Sprawdź, ile więcej zapłacisz w środę i czwartek

0
ceny paliw

Ceny paliw: Poniedziałek (17.08.2026 r.) przyniósł kierowcom powiew ulgi na stacjach detalicznych. Wraz z wejściem w życie reaktywowanego programu CPN stawka VAT na paliwa została obniżona z 23% do 8%, a Minister Energii wyznaczył oficjalne maksymalne stawki na pylonach. Zarówno w poniedziałek, jak i we wtorek (18.08) obwieszczone limity wynosiły 7,37 zł/l dla oleju napędowego oraz 6,41 zł/l dla benzyny Pb95.

Euforia na stacjach nie trwała jednak długo. Szybko rosnące notowania surowców na światowych giełdach oraz osłabienie polskiej waluty wymusiły powrót do podwyżek w cennikach rafineryjnych i urzędowych limitach detalicznych na środę i czwartek.

Towar / Giełda / WalutaSymbolWycena (18.08)Zmiana sesyjnaZmiana %
Olej napędowy (ARA / ICE)ICE Diesel1 306,87 USD/t+9,00+0,69%
Ropa WTICLU2685,27 USD/bbl+0,77+0,91%
USD/PLN^USDPLN3,7361+0,0104+0,28%
EUR/PLN^EURPLN4,3248+0,0105+0,24%

Utrzymujący się wzrost cen diesla w Europie (1 306,87 USD/t), drożejąca ropa oraz osłabienie złotego uderzyły w środowe cenniki rafineryjne w Płocku. W środę (19.08) hurtowa cena oleju napędowego Ekodiesel w PKN Orlen wzrosła o +43 zł do 6 663 PLN/m³, z kolei benzyna Eurosuper 95 podrożała o +27 zł do 5 708 PLN/m³.

Ile zapłacimy na stacjach w środę i czwartek?

Presja rynkowa natychmiast przełożyła się na oficjalne obwieszczenia Ministra Energii w sprawie maksymalnych cen detalicznych. W środę (19.08) limity wzrosły o 5–10 groszy na litrze. Wyższa cena hurtowa z 19 sierpnia przełoży się na kolejną falę podwyżek na czwartek (20.08).

Rodzaj paliwaPon./Wt. (17–18.08)Środa (19.08)Czwartek (20.08) — PROGNOZAZmiana śr -> czw
Benzyna Pb956,41 zł/l6,46 zł/l6,49 zł/l+0,03 zł/l
Benzyna Pb987,20 zł/l7,26 zł/l7,30 zł/l+0,04 zł/l
Olej napędowy (ON)7,37 zł/l7,47 zł/l7,52 zł/l+0,05 zł/l

(Źródło: Obwieszczenia ME oraz wyliczenia na podstawie cennika hurtowego PKN Orlen z 19.08).

Podwójne standardy programu CPN: Ryczałtowcy zyskują, VAT-owcy tracą

Wdrożenie programu CPN uwypukliło podział w środowisku rolniczym. Gospodarstwa na ryczałcie korzystają z niższych cen brutto na stacjach detalicznych dzięki cięciu VAT do 8%. Z kolei rolnicy i przedsiębiorcy (transport) będący czynnymi podatnikami VAT ponoszą rosnące koszty cen netto w hurcie, które podbijają zawirowania rynkowe i osłabienie waluty.

Prowadzi to do dyskryminacji gospodarstw towarowych na VAT, które tracą część podatku naliczonego do odliczenia. Sytuację pogłębia fakt braku podniesienia stopy zwrotu akcyzy do zapowiadanych 2,00 zł do litra ON, co przy rosnącym hurcie netto drastycznie ogranicza poziom osłony finansowej producentów rolnych.

Źródło cen: PKN Orlen, giełdy towarowe,

[Dane KRD] Zadłużenie rolników spadło do 238,3 mln zł. Eksperci jednak studzą optymizm

0

Z końcem I półrocza br. do Krajowego Rejestru Długów wpisanych było 3,6 tys. rolników, czyli o niemal 2% mniej niż rok wcześniej. Łączna kwota zaległości wyniosła 238,3 mln zł, co oznaczało spadek o prawie 2% rdr. Natomiast średnie zadłużenie wzrosło o 14 zł, czyli do wartości 66 695 zł.  Dane pokazują także, że przeciętny okres trwania zaległości skrócił się z 817 do 749 dni, ale nadal przekracza dwa lata. Zdaniem ekspertów, ta zmiana sama w sobie nie dowodzi temu, że rolnicy zaczęli szybciej spłacać swoje długi. Powyższe dane nie mówią też o trwałej poprawie ich sytuacji finansowej. 

Niewielki spadek liczby dłużników

Na koniec I połowy br. do Krajowego Rejestru Długów (KRD) wpisanych było 3,6 tys. rolników (rozumianych jako osoby zajmujące się uprawą roli i hodowlą zwierząt). To o 1,9% mniej niż w analogicznym okresie ubiegłego roku, kiedy było ich 3,6 tys. Katarzyna Wuczkowska z KRD podkreśla, że spadek o 68 osób jest zbyt mały, aby na tej podstawie mówić o trwałej poprawie sytuacji finansowej rolników. Podkreśla też, że biuro informacji gospodarczej prezentuje tylko zobowiązania wymagalne, czyli takie po terminie płatności (popularnie zwane przeterminowanymi) przekazane przez wierzycieli, a w rolnictwie rozliczenia często są silnie sezonowe. Część długów jest regulowana po sprzedaży zbiorów lub po wpływie dopłat, niektóre obejmują ugody i raty, a wierzyciele nie zawsze od razu decydują się na wpis, chcąc utrzymać dalszą współpracę. 

Wpływ dopłat z ARiMR na płynność

– Szukając jednak możliwie obiektywnego wyjaśnienia, warto zwrócić uwagę na dopłaty, tj. w pierwszym półroczu 2026 r. płynność części gospodarstw wspierały wypłaty ARiMR. Do 11 czerwca przekazano 18,95 mld zł, w tym 15,62 mld zł płatności bezpośrednich i 3,33 mld zł wsparcia obszarowego. Rok wcześniej, do 30 maja, wypłacono podobne 18,64 mld zł. W pierwszej połowie roku wierzyciele rolników często wstrzymują się z bardziej zdecydowanym dochodzeniem należności, w tym wpisywaniem ich do KRD. Wielu z nich daje rolnikom szansę, by pospłacali zobowiązania z ubiegłorocznych zbiorów. Ewentualny wzrost nowych zobowiązań będzie widoczny w drugiej połowie roku – wyjaśnia Katarzyna Wuczkowska.

Spadek łącznej kwoty zaległości

Z analizowanych danych wynika również, że na koniec czerwca br. całkowite zadłużenie rolników zgłoszonych do rejestru wyniosło 238,3 mln zł. To o 1,8% mniej niż w analogicznym okresie ubiegłego roku, kiedy mowa była o 242,8 mln zł. Radca prawny i doradca restrukturyzacyjny Adrian Parol zauważa, że łączna kwota zaległości zmniejszyła się o 4,5 mln zł, czyli spadła niemal w takim samym tempie jak liczba dłużników. Jego zdaniem, to wynik spadku liczby dłużników w rejestrze.

Stabilne średnie zadłużenie i zagrożone gospodarstwa

– Taką tezę potwierdza średnie zadłużenie, które praktycznie się nie zmieniło. Nie widać więc wyraźnego zmniejszenia ciężaru długu przypadającego na jednego zadłużonego rolnika. Najbardziej narażone są gospodarstwa wyspecjalizowane w jednym kierunku, z wysokimi kosztami stałymi, kredytami na maszyny, budynki lub ziemię i małą rezerwą gotówki – uważa radca prawny Adrian Parol.

Rekordowe zadłużenie jednostkowe

Na koniec I kw. br. najwyższe zadłużenie rolnika w KRD wyniosło 5,6 mln zł. Rekord ten należy do dłużnika z woj. mazowieckiego. Rok wcześniej rekordzista, również z woj. mazowieckiego, miał do uregulowania 4,4 mln zł. Komentując ten fakt, mec. Parol zastrzega, że wzrost rekordowego jednostkowego zadłużenia w ciągu roku o 1,2 mln zł to pojedynczy przypadek i nie mówi nic o kondycji całej branży. Kwota 5,6 mln zł sugeruje działalność o dużej skali i znacznym zapotrzebowaniu na kapitał. Może obejmować niespłacone zobowiązania wobec banków, leasingodawców, dostawców maszyn, pasz, nawozów, paliw lub usług. 

– Sama inwestycja nie jest jeszcze problemem, bo staje się nim dopiero wtedy, gdy harmonogram spłat przestaje odpowiadać przepływom pieniężnym gospodarstwa. Do takiej sytuacji może doprowadzić połączenie dużych nakładów z niższymi cenami sprzedaży, nieudanym sezonem, chorobami zwierząt, stratami pogodowymi albo opóźnioną zapłatą od odbiorcy – wyjaśnia Adrian Parol.

Na koniec I połowy br. statystyczny rolnik wpisany do KRD zalegał ze spłatą zobowiązań 749 dni (najwięcej w woj. opolskim – 990 dni, śląskim – 914 dni i świętokrzyskim – 875 dni). Rok wcześniej było to 817 dni. Łukasz Goszczyński, radca prawny i doradca restrukturyzacyjny z kancelarii GKPG, zauważa, że skrócenie średniego okresu zaległości to pozytywny sygnał, ale nie dowodzi jeszcze, że rolnicy zaczęli wyraźnie szybciej regulować należności. Średnia mogła spaść wskutek spłaty lub usunięcia z rejestru części najstarszych długów, ale również przez pojawienie się nowych, krócej przeterminowanych zobowiązań. 

Przewlekły problem i ryzyko pętli zadłużenia

– Jakby nie patrzyć na te dane, to nadal mówimy o ponad dwóch latach opóźnienia. To już problem przewlekły, a nie tylko chwilowy zator. Wraz z upływem czasu maleje szansa na pełną spłatę i rosną koszty odsetek oraz windykacji. Słabsze rdr. ceny zbóż, mleka i trzody mogą dodatkowo ograniczać zdolność do wychodzenia z zaległości, zwłaszcza w gospodarstwach bez rezerw finansowych. W codziennym funkcjonowaniu oznacza to ograniczanie zakupów, odkładanie remontów albo zaciąganie kolejnych zobowiązań. Właśnie w ostatnim przypadku pojawia się realne ryzyko pętli zadłużenia – wylicza Łukasz Goszczyński.

Do tego ekspertka z KRD dodaje, że spadek średniego okresu zalegania ze spłatą o 68 dni jest pozytywną zmianą w strukturze zaległości, ale sam w sobie nie dowodzi, że rolnicy zaczęli szybciej spłacać swoje długi. Średnia obniża się zarówno wtedy, gdy najstarsze zobowiązania zostają spłacone lub usunięte z rejestru, jak i wtedy, gdy pojawiają się nowsze zaległości. 

– Nadal mówimy o okresie przekraczającym dwa lata, a w trzech województwach – o ok. 2,4-2,7 roku. To pokazuje, że w części gospodarstw występuje problem o charakterze długotrwałym. Im dłużej dług przechodzi przez kolejne sezony produkcyjne, tym mniejsza jest statystyczna szansa odzyskania należności, choć nie oznacza to, że spłata jest niemożliwa – zauważa Katarzyna Wuczkowska.

Długoterminowy charakter opóźnień

Po danych widać też, że na koniec czerwca br. średnie zadłużenie rolnika w KRD wyniosło 66 695 zł. To o 14 zł więcej niż rok wcześniej. Komentując to, Łukasz Goszczyński zastrzega, że z perspektywy oceny kondycji finansowej gospodarstwa ważniejsza od samej kwoty zadłużenia jest relacja długu do bieżących dochodów i nadwyżki finansowej. Dla dużego gospodarstwa taka zaległość może być możliwa do opanowania w jednym lub dwóch cyklach produkcyjnych, a dla mniejszego ta sama kwota może oznaczać faktyczną utratę płynności i wieloletnie kłopoty. 

– Znaczenie ma również struktura zobowiązań. Inaczej należy oceniać dług rozłożony między kilku wierzycieli, a inaczej jednoczesne zaległości wobec banku, leasingodawcy, dostawców oraz instytucji publicznych. W tym drugim przypadku każde kolejne opóźnienie może uruchamiać następne problemy, które z czasem zaczynają przypominać spiralę – podsumowuje ekspert z GKPG.

Wszystko już wiemy! Są najnowsze dane o imporcie z MERCOSUR. Tyle towaru trafiło do Polski [RAPORT]

0
Mercosur

Wprowadzenie w życie Przejściowej Umowy Handlowej między Unią Europejską a blokiem Mercosur wywołało falę niepokoju w polskim środowisku rolniczym. Główną obawą producentów stało się zalanie krajowego rynku tanią żywnością z Ameryki Południowej. Najnowsze dane analityczne opublikowane przez Instytut Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej (IERiGŻ) przynoszą jednak zaskakujące zwroty akcji: bezpośrednia fala towarów nie uderzyła w polskie magazyny tak mocno, jak obawiano się na wsi. Prawdziwe wyzwanie kryje się gdzie indziej – w cichym wypieraniu polskiej żywności z rynków Europy Zachodniej.

Co mówią liczby? Bilans importu i eksportu z Mercosurem

Zgodnie z czerwcowym podsumowaniem przygotowanym przez prof. Łukasza Ambroziaka z IERiGŻ, czarny scenariusz nagłego paraliżu rodzimego rolnictwa przez południowoamerykańską konkurencję nie znajduje potwierdzenia w oficjalnych statystykach.

  • Spadek bezpośredniego wwozu: Łączna wartość importu z państw Mercosur do Polski w czerwcu zamknęła się kwotą 124,7 mln euro. Oznacza to spadek o 11,3% w ujęciu miesięcznym oraz o 12,4% w porównaniu do średniej z całego 2025 roku.
  • Skromny eksport zwrotny: Nasz wywóz w tamtym kierunku utrzymał się na niskim poziomie 5,1 mln euro (spadek o 12% m/m, choć w skali roku to wzrost o 9,5%).

Bezpośredni „potop” taniej żywności w polskich skupach na razie nie nastąpił, co daje rodzimemu sektorowi chwilę oddechu.

Gdzie leży haczyk? Presja na rynkach unijnych

Eksperti rynkowi ostrzegają przed huraoptymizmem. Nawet jeśli towar z Ameryki Południowej nie trafia masowo do Polski, to z powodzeniem może zalewać rynki naszych zachodnich sąsiadów. Jeśli tańsza wołowina, drób czy cukier z krajów Mercosur zajmą miejsca na półkach w Niemczech czy we Francji, polscy producenci zostaną wypchnięci ze swoich najbardziej zyskownych dotychczasowych przyczółków eksportowych. Nadwyżka surowca, która nie znajdzie odbiorcy za granicą, wróci na rynek krajowy, uderzając bezpośrednio w cenniki lokalnych skupów.

Przepływy handlowe: Spadki na Zachodzie i niespodziewani liderzy wzrostu

Pierwsze półrocze zamknęło się wprawdzie dodatnim saldem wymiany handlowej na poziomie 9,6 mld euro (przy łącznym eksporcie żywności o wartości 29 mld euro, co daje wzrost o 1,7% r/r), jednak szczegółowe dane ujawniają wyraźne pęknięcia na kluczowych kierunkach unijnych:

Kierunek eksportowySkala zmian (r/r)Główne przyczyny spadku
Niemcy-168 mln euroSpadek wywozu mleka w płynie, zbóż oraz pieczywa
Wielka Brytania-93 mln euroSpadek sprzedaży kukurydzy, wołowiny i pieczywa (utrata pozycji wicelidera)
Inne rynki UEZniżkowe trendyMniejszy strumień towarów do Holandii, Słowacji, Danii i Rumunii

Jednocześnie polscy eksporterzy wykazują dużą elastyczność, przekierowując nadwyżki na rynki alternatywne. Absolutnym liderem wzrostu w pierwszym półroczu została Turcja, gdzie sprzedaż skoczyła aż o 167 mln euro (o blisko dwie trzecie) dzięki potężnemu zapotrzebowaniu na polską świeżą i schłodzoną wołowinę. Wzrosty odnotowano także we Francji (+131 mln euro), Szwecji (+82 mln euro), Włoszech (+40 mln euro) oraz na rynkach pozaunijnych (m.in. w Nigerii, RPA czy na Filipinach).

Rozpatrując relacje handlowe z blokiem Mercosur oraz unijną politykę otwartych drzwi, warto spojrzeć na problem przez pryzmat globalnych standardów produkcji. Unia Europejska stawia przed własnymi rolnikami wyśrubowane wymogi środowiskowe, weterynaryjne i dobrostanowe (Zielony Ład, restrykcyjne normy stosowania środków ochrony roślin), które generują wysokie koszty stałe. Tymczasem import z Ameryki Południowej opiera się na wielkoskalowej produkcji o niższych kosztach operacyjnych.

Długofalowym zagrożeniem dla Polski nie jest jednorazowy rzut towaru, lecz strukturalna nierównowaga konkurencyjna. Jeśli europejskie sieci handlowe – pod presją inflacyjną i oczekiwań konsumentów szukających tańszych produktów – zaczną masowo akceptować surowce o niższym standardzie ekologicznym z zagranicy, unijne rolnictwo może wejść w fazę głębokiej zapaści inwestycyjnej. Obroną przed tym trendem staje się nie tylko szukanie rynków zbytu w Azji czy Afryce (jak dynamiczny eksport do Turcji), ale przede wszystkim bezkompromisowa obrona unijnych norm fitosanitarnych dla wszystkich towarów wwożonych do Wspólnoty.

źródło: Instytut Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

Więcej kontraktów na ziemniaki. PPZ Trzemeszno buduje ogromny silos na skrobię

0
Więcej kontraktów na ziemniaki. PPZ Trzemeszno buduje ogromny silos na skrobię

PPZ Trzemeszno szykuje się na większe kontraktacje ziemniaków skrobiowych. 18 sierpnia wmurowano kapsułę czasu pod budowany silos, który pomieści ponad 60 tys. ton skrobi. Nowa inwestycja ma poprawić logistykę zakładu, otworzyć drogę do kolejnych rynków i stworzyć przestrzeń do dalszego zwiększania produkcji.

PPZ Trzemeszno wmurowało kapsułę czasu pod nowy silos

18 sierpnia 2026 roku na terenie Przedsiębiorstwa Przemysłu Ziemniaczanego w Trzemesznie odbyło się uroczyste wmurowanie kapsuły czasu pod budowany silos na skrobię ziemniaczaną. PPZ Trzemeszno jest częścią Krajowej Grupy Spożywczej, a powstający obiekt ma być największym tego typu silosem w Polsce.

Inwestycja nie sprowadza się jednak wyłącznie do postawienia kolejnego magazynu. Dla zakładu jest elementem szerszego planu rozwoju, natomiast dla współpracujących z nim plantatorów może oznaczać przede wszystkim możliwość zwiększenia kontraktacji ziemniaków skrobiowych.

Obecnie z PPZ Trzemeszno związanych jest ponad 1200 plantatorów, którzy dostarczają ziemniaki w ramach umów kontraktacyjnych. Zakład w ostatnich latach dwukrotnie zwiększył moce przerobowe – z około 1500 do 3000 ton surowca na dobę.

60 tys. ton skrobi w jednym silosie

Skala nowej inwestycji robi wrażenie. Budowany silos będzie mógł pomieścić ponad 60 tys. ton skrobi ziemniaczanej, czyli około 80 tys. m³ produktu. Dla zobrazowania tej wielkości podczas uroczystości podano, że odpowiada to objętości potrzebnej do zasypania 16 boisk piłkarskich metrową warstwą skrobi.

To sześciokrotnie więcej niż pojemność obecnego silosu w Trzemesznie, który mieści około 10 tys. ton gotowego produktu.

Nowy obiekt będzie wyposażony w zautomatyzowane systemy załadunku, rozładunku i sterowania. Zamiast tradycyjnego magazynowania części produktu w workach zakład będzie mógł w większym zakresie kierować wytwarzaną podczas kampanii skrobię bezpośrednio do systemu silosowego. Ma to usprawnić logistykę oraz cały proces technologiczny.

PPZ przerobiło 352 tys. ton ziemniaków w jednym roku

Więcej kontraktów na ziemniaki. PPZ Trzemeszno buduje ogromny silos na skrobię

– W zeszłym roku przetworzyliśmy 352 tys. ton ziemniaków skrobiowych i wyprodukowaliśmy 81 tys. ton skrobi natywnej, która jest gotowym produktem sprzedawanym do wielu gałęzi przemysłu – głównie spożywczego, ale także farmaceutycznego i papierniczego. Tak naprawdę gros naszych produktów trafia do przemysłu spożywczego. Budowany silos będzie jednym z najnowocześniejszych i największych obiektów do przechowywania skrobi ziemniaczanej w Polsce – mówi Jarosław Rogalski, Prezes Przedsiębiorstwa Przemysłu Ziemniaczanego Trzemeszno

Oznacza to, że sam nowy silos będzie mógł jednorazowo pomieścić ilość odpowiadającą blisko trzem czwartym ubiegłorocznej produkcji gotowej skrobi.

Produkt z Trzemeszna znajduje zastosowanie przede wszystkim w przemyśle spożywczym, ale trafia również do przemysłu farmaceutycznego i papierniczego. Aż 70% produkcji przedsiębiorstwa kierowane jest na eksport, m.in. do obu Ameryk i krajów Dalekiej Azji. Pozostałe 30% sprzedawane jest w Polsce.

Więcej kontraktów na ziemniaki skrobiowe

Z punktu widzenia rolników najważniejsze jest jednak to, co nowa inwestycja może oznaczać dla przyszłych kontraktacji.

Nowy silos sam w sobie nie zwiększy dobowej wydajności linii produkcyjnych. Pozwoli jednak zdecydowanie sprawniej magazynować gotową skrobię i w pełni wykorzystać potencjał rozbudowanego już wcześniej zakładu.

Prezes Jarosław Rogalski wskazał, że dzięki inwestycji PPZ będzie w stanie zakontraktować więcej ziemniaków i zwiększać areał plantacji kontraktacyjnych. W efekcie do zakładu może trafiać więcej surowca, a przedsiębiorstwo będzie mogło zwiększać wolumen produkowanego wyrobu gotowego.

To szczególnie istotne w regionie, w którym produkcja ziemniaków skrobiowych pozostaje ważną częścią działalności wielu gospodarstw. PPZ podkreśla przy tym swoją rolę wobec rolników, polegającą na zapewnianiu możliwości sprzedaży płodów rolnych na jasno określonych warunkach. Podczas uroczystości przypomniano również, że przedsiębiorstwo już wcześniej dwukrotnie zwiększyło areał kontraktacyjny.

Nowy silos ma otworzyć PPZ drzwi do kolejnych rynków

Większa przestrzeń magazynowa to także możliwość dalszego rozwoju sprzedaży. Jednym z celów inwestycji jest uzyskanie kolejnych certyfikatów jakościowych wymaganych przez odbiorców na zagranicznych rynkach.

Jak podkreślano podczas wydarzenia, wyższe certyfikaty nie mają być jedynie potwierdzeniem jakości produktu. Dla PPZ są przede wszystkim „biletem wstępu” na kolejne rynki, co może zwiększać możliwości sprzedaży skrobi i pośrednio tworzyć przestrzeń dla dalszego rozwoju kontraktacji surowca.

Dla przedsiębiorstwa, które już dziś większość swoich produktów eksportuje, możliwość wejścia do kolejnych odbiorców może być jednym z najważniejszych efektów całej inwestycji.

Ogromna budowa. 6 tys. m³ betonu i 312 ton stali

Generalnym wykonawcą inwestycji jest firma Strabag, która realizuje ją w formule „Zaprojektuj i Wybuduj”. W zakres prac wchodzi przygotowanie projektu, realizacja budowy, przeprowadzenie prób i testów oraz uruchomienie obiektu.

Skalę przedsięwzięcia dobrze pokazuje ilość potrzebnych materiałów. Do budowy silosu ma zostać wykorzystanych około 6 tys. m³ betonu oraz 312 ton stali. Obiekt ma być wyposażony w nowoczesną technologię transportu, załadunku i rozładunku skrobi.

Próby technologiczne zaplanowano na maj 2027 roku, natomiast zakończenie inwestycji i oddanie silosu do użytkowania przewidywane jest na lipiec 2027 roku.

To nie koniec inwestycji w PPZ Trzemeszno

Nowy silos ma być kolejnym, ale nie ostatnim etapem rozwoju przedsiębiorstwa. Podczas uroczystości przedstawiono również dalsze kierunki inwestycji w Trzemesznie.

W planach PPZ znajdują się m.in. centralna pakownia, magazyn operacyjny, biogazownia, farma fotowoltaiczna oraz dalsze przetwarzanie skrobi. Na razie jednak priorytetem pozostaje ukończenie ogromnego magazynu.

Kapsułę otworzą nie wcześniej niż za 50 lat

Samo wydarzenie miało również symboliczny wymiar. Podpisany akt erekcyjny umieszczono w szczelnej kapsule czasu wraz z przedmiotami mającymi opowiedzieć przyszłym pokoleniom o zakładzie i obecnym etapie jego rozwoju.

Do środka trafił m.in. numer lokalnej gazety ze wzmianką o budowie silosu, historyczny akt założenia zakładu z 1883 roku oraz lista pracowników PPZ Trzemeszno według stanu na 18 sierpnia 2026 roku.

Kapsuła ma zostać ponownie otwarta dokładnie 18 sierpnia 2076 roku – za pół wieku.

Do tego czasu znacznie szybciej widoczne powinny być gospodarcze efekty samej inwestycji. Jeśli większe możliwości magazynowania przełożą się zgodnie z planem na wzrost kontraktacji, nowy silos w Trzemesznie będzie miał znaczenie nie tylko dla PPZ i Krajowej Grupy Spożywczej, ale również dla setek gospodarstw produkujących ziemniaki skrobiowe.

Dopłaty bezpośrednie 2026 – kiedy będą wypłacone zaliczki?

0

Tegoroczny sezon rolniczy dał się mocno we znaki gospodarstwom z powodu gwałtownych zjawisk pogody, gradu i ulewnych deszczów. Aby ułatwić rolnikom przetrwanie tego trudnego okresu i poprawić płynność finansową przed jesiennymi pracami, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz ARiMR podjęły decyzję o wcześniejszym uruchomieniu przelewów. Pieniądze zaczęły trafiać na konta znacznie szybciej niż w ubiegłych latach.

Kiedy pieniądze z ARiMR trafią na konta?

Zamiast czekać do standardowego terminu październikowego, agencja płatnicza rozpoczęła wypłaty w rekordowym tempie:

  • 8 września 2026 r.: Start wypłat zaliczek na poczet tegorocznych dopłat bezpośrednich i ekoschematów.
  • Do 30 listopada 2026 r.: Planowany finał przelewów zaliczkowych dla rolników.
  • Od 1 grudnia 2026 r.: Rozpoczęcie wypłat reszty środków (płatności końcowych).

Taki zastrzyk gotówki pozwala na zakup paliwa, nawozów oraz materiału siewnego bez zaciągania drogich kredytów komercyjnych.

Klęska żywiołowa a realna pomoc państwa

Wielu gospodarzy zastanawiało się, czy w obliczu wielkich zniszczeń w uprawach państwo powinno ogłosić oficjalny stan klęski żywiołowej. Resort rolnictwa wyjaśnia jednak, że taki krok formalny nie przyspiesza ani nie zwiększa wypłaty odszkodowań. Pieniądze na wsparcie poszkodowanych są uruchamiane bezpośrednio z rezerwy budżetowej państwa, a procedury odszkodowawcze opierają się na tradycyjnych oględzinach pól.

Jak wygląda oficjalna ścieżka odszkodowań?

Choć technologia idzie do przodu, algorytmy i zdjęcia satelitarne nie zastąpią pracy ludzi. Aby otrzymać pieniądze za zniszczone uprawy, należy przejść określoną procedurę:

  1. Zgłoszenie do gminy: Rolnik musi złożyć oficjalny wniosek o oszacowanie szkód w urzędzie gminy.
  2. wizyta komisji: Na pole musi wyjechać powołana komisja, która fizycznie oceni stopień zniszczeń.
  3. Protokół strat: Gotowy dokument z oględzin jest jedyną podstawą do ubiegania się o pomoc finansową z budżetu państwa.

Podsumowanie terminów i zasad ubiegania się o dopłaty w 2026 roku

Aby lepiej zorientować się w kalendarzu ubiegłorocznych i bieżących spraw urzędowych, najważniejsze ramy czasowe kampanii przedstawiają się następująco:

Termin / DataCo oznacza dla rolnika?
Do 1 czerwca 2026 r.Podstawowy termin składania wniosków o dopłaty (przesunięty z 15 maja). Gwarancja pełnej kwoty bez potrąceń.
Do 16 czerwca 2026 r.Czas na bezsankcyjne poprawki i zmiany we wnioskach z inicjatywy samego rolnika.
Do 26 czerwca 2026 r.Ostatni dzwonek na spóźniony wniosek (każdy dzień zwłoki to potrącenie 1% kwoty). Po tym dniu wnioski były odrzucane.
Od 8 września 2026 r.Start wypłat zaliczek z ARiMR (75% dla dopłat bezpośrednich i ekoschematów).

źródło: ARIMR

Eksport zbóż z UE drastycznie spada. Polska w czołówce dostawców pszenicy

0
Unijny eksport zbóż

Eksport zbóż z UE zanotował mocne wyhamowanie na początku nowego sezonu handlowego 2026/2027. Z najnowszych danych Komisji Europejskiej (DG Agri) za pierwsze 7 tygodni sezonu (od 1 lipca do 16 sierpnia 2026 r.) wynika, że łączny wywóz ziarna ze Wspólnoty skurczył się aż o 55% r/r, osiągając poziom zaledwie 2,58 mln ton. Równolegle import zbóż do Unii wzrósł o 9% r/r (do 2,81 mln ton), co oznacza, że na progu nowego sezonu UE stała się importerem netto.

Czytaj również:

Eksport zbóż z UE – załamanie na pszenicy i jęczmieniu

Spadek wysyłek dotknął kluczowe gatunki zbóż wywożone z Unii:

  • Pszenica miękka: Wywóz spadł o 49% r/r – z 2,90 mln ton przed rokiem do zaledwie 1,48 mln ton.
  • Jęczmień: Zanotował spadek aż o 71% r/r (z 2,12 mln ton do 603,6 tys. ton).
  • Kukurydza: Unijny wywóz skurczył się o 36% r/r do zaledwie 72,4 tys. ton, przy masowym imporcie tego ziarna do UE sięgającym 2,12 mln ton (+43% r/r).
Gatunek / ProduktEksport UE (t)Zmiana Y/YImport UE (t)Zmiana Y/Y
Pszenica miękka1 484 076-49%349 772-47%
Jęczmień603 612-71%74 552-33%
Kukurydza72 418-36%2 117 205+43%
Żyto4 440+484%0-6%
Łącznie Pszenica1 589 437-49%605 797-30%
RAZEM ZBOŻA2 581 829-55%2 813 855+9%

Jak wygląda eksport zbóż z UE w podziale na kraje? Polska w czołówce

Szczegółowe zestawienie DG Agri pokazuje duże zróżnicowanie aktywności eksportowej w poszczególnych państwach członkowskich.

  • Pszenica miękka: Liderem pozostaje Rumunia z wynikiem 470,2 tys. ton (ponad 31% całej unijnej wysyłki). Kolejne miejsca zajmują Litwa (353,5 tys. ton), Bułgaria (242,6 tys. ton) oraz Niemcy (151,5 tys. ton). Polska zajmuje wysokie 5. miejsce w UE z wywozem na poziomie 132,9 tys. ton pszenicy miękkiej.
  • Kukurydza: Wśród niewielkiej liczby dostawców kukurydzy wyróżnia się Litwa (31,0 tys. ton), Polska (16,2 tys. ton) oraz Francja (11,8 tys. ton).
Kraj (Eksporter)Pszenica miękka (t)Jęczmień (t)Kukurydza (t)
Rumunia (RO)470 221392 311132
Litwa (LT)353 503031 017
Bułgaria (BG)242 63754 643445
Niemcy (DE)151 46666 6861 677
Polska (PL)132 852116 233
Łotwa (LV)58 72710
Francja (FR)26 940*82 58611 758
Suma UE1 484 076603 61272 418

*Uwaga: Warto pamiętać, że zgłaszane przez KE dane dotyczące Francji mogą być niepełne ze względu na powracające opóźnienia w raportowaniu zgłoszeń celnych. Rzeczywisty wywóz z tego kraju mógł być wyższy.

Dlaczego eksport zbóż z UE silnie wyhamował?

Na słaby start unijnej sprzedaży zagranicznej wpłynęło kilka kluczowych czynników:

  • Świetne zbiory u tradycyjnych importerów: Egipt zebrał w tym roku ponad 10 mln ton pszenicy, a Turcja aż 23–24,5 mln ton, co pozwoliło tym krajom ograniczyć natychmiastowy import.
  • Paraliż żeglugi na Morzu Czarnym: W sierpniu doszło do drastycznego zahamowania wywozu zbóż z portów czarnomorskich, co wywołało niepewność na rynku transportowym.
  • Wzrost kosztów frachtu: Wyższe stawki ubezpieczeń morskich oraz ceny paliw wywindowały koszty logistyki na szlakach wschodnich.

Szansa na ożywienie unijnego wywozu – co to oznacza dla Polski?

Zahamowanie dostaw ze szlaków czarnomorskich otwiera szansę dla unijnych dostawców. Ograniczenia logistyczne w tamtym rejonie sprawiają, że eksport zbóż z UE – w tym z polskich portów w Gdańsku i Gdyni – może znacząco przyspieszyć w kolejnych miesiącach.

Gdy tradycyjni importerzy w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie wyczerpią własne zapasy, zapotrzebowanie na unijne ziarno wzrośnie, dając długo oczekiwany impuls do podwyżek w krajowych punktach skupu.

Źródło danych liczbowych: KE

Ochrona rolnictwa: nowa ustawa ukróci sąsiedzkie spory o hałas i zapachy na wsi

0
Posiedzenie Rady Ministrów (fot. KPRM)

Ochrona rolnictwa: Rząd przyjął długo oczekiwany projekt – nowa ustawa o ochronie rolnictwa ma raz na zawsze zabezpieczyć rolników przed skargami i procesami sądowymi za pracę w nocy czy specyficzne zapachy. Zmiany w prawie jednoznacznie stawiają na produkcyjną funkcję wsi i kończą erę absurdalnych roszczeń ze strony nowych mieszkańców.

Przez lata napływ osób szukających wiejskiej sielanki prowadził do licznych konfliktów. Niejeden gospodarz musiał tłumaczyć się przed policją lub sądem z tego, że wjechał w pole przed świtem, by zdążyć przed ulewą. Zmiany w przepisach mają wreszcie przywrócić gospodarzom pewność i prawo do normalnej pracy.

Ochrona rolnictwa w prawie: koniec kar za hałas i pracę w nocy

Kluczowym elementem reformy jest modyfikacja Kodeksu cywilnego oraz przepisów dotyczących wykroczeń. Typowe uciążliwości związane z produkcją – takie jak zapachy, kurz czy ryk silników – będą formalnie uznawane za mieszczące się w granicach tzw. przeciętnej miary.

Co to oznacza w praktyce? Jeśli prowadzisz gospodarstwo zgodnie z przepisami i sztuką rolniczą, sąsiad nie będzie mógł skutecznie żądać zaprzestania prac ani odszkodowania.

Projekt wprost wyłącza odpowiedzialność za zakłócanie spokoju lub spoczynku nocnego, gdy wynika to ze specyfiki pracy na roli. Pogoda oraz cykl biologiczny roślin i zwierząt nie czekają na dogodną porę – nowe przepisy w pełni to uwzględniają. Ochrona obejmie zarówno produkcję roślinną i zwierzęcą, jak i sadownictwo czy rybactwo.

Kupujesz dom na wsi? Podpiszesz oświadczenie u notariusza

Ważnym filarem nowej regulacji jest edukacja i budowanie świadomości wśród osób przeprowadzających się poza miasta. Kupując nieruchomość na terenie rolniczym, nabywca będzie musiał złożyć u notariusza specjalne oświadczenie. Potwierdzi w nim, że ma pełną świadomość, iż w sąsiedztwie jest prowadzona działalność rolnicza i mogą występować jej naturalne konsekwencje.

Rozwiązanie to wyeliminuje tłumaczenia o nieznajomości wiejskich realiów i uniemożliwi późniejsze podważanie praw rolnika.

Warto jednak pamiętać o ważnym zastrzeżeniu: ustawa nie obejmie gospodarstw działających nielegalnie, łamiących normy środowiskowe lub zlokalizowanych na terenach nieprzeznaczonych w planach przestrzennych pod produkcję rolną.

Co oznacza nowa ustawa dla polskiego rolnika?

  • Prawna ochrona rolnictwa i gospodarstw: Odrzucanie roszczeń sąsiedzkich dotyczących zapachów i hałasu na terenach przeznaczonych pod uprawę i hodowlę.
  • Spokój podczas prac sezonowych: Żniwa, siewy czy opryski wykonywane wieczorami i w nocy nie będą groziły mandatami za zakłócanie ciszy nocnej.
  • Koniec wymówek nowych mieszkańców: Oświadczenie notarialne formalnie uświadamia kupujących o produkcyjnym charakterze wsi.
  • Warunek konieczny: Pełna ochrona przysługuje tylko wtedy, gdy działalność jest prowadzona zgodnie z prawem i zasadami prawidłowego gospodarowania.

Źródło: Opracowanie własne na bazie komunikatu MRiRW

Ceny zbóż i oleistych na MATIF: Rzepak i kukurydza w górę, pszenica uległa spadkowej korekcie w poniedziałek

0
Ceny zbóż na MATIF/CBOT

Ceny zbóż i oleistych na giełdach: Ostatnie tygodnie na rynku zbóż i roślin oleistych przypominają prawdziwy rollercoaster. Po mocnych podwyżkach z drugiej połowy lipca, ceny spadły pod wpływem realizowania zysków przez fundusze inwestycyjne. Przełom nastąpił po publikacji sierpniowego raportu USDA (WASDE z 12 sierpnia), który przypomniał o niższych prognozach zbiorów za oceanem.

Początek bieżącego tygodnia przyniósł jednak wyraźny podział nastrojów na giełdach: rzepak i kukurydza mocno zyskują na wartości, natomiast pszenica zaliczyła poniedziałkowy spadek, po czym we wtorek próbowała odrabiać straty.

Co obecnie napędza rynek?

Analitycy rynkowi zwracają uwagę na kilka kluczowych czynników:

  • Słabsze plony w Europie Zachodniej: Upalne lato we Francji i trudne warunki pogodowe w Niemczech obniżyły zbiory kukurydzy oraz pogorszyły jakość pszenicy.
  • Wieści z USA: Prognozy zbiorów kukurydzy i soi w Stanach Zjednoczonych zostały skorygowane w dół. Bieżące objazdy pól w Pasiu Kukurydzianym potwierdzają, że ziarna w kolbach i strąków soi jest mniej, niż wcześniej szacowano.
  • Problemy z eksportem ze Wschodu: Choć w Rosji i Ukrainie ziarna nie brakuje, obniżono prognozy ich eksportu z powodu trwających utrudnień logistycznych i żeglugowych w portach basenu Morza Czarnego.
  • Droga ropa naftowa: Ropa Brent przebiła poziom 91 USD za baryłkę. W połączeniu z rekordowym przerobem soi w USA mocno ciągnie to w górę ceny rzepaku.
  • Głód surowca w tłoczniach: Unijne przetwórstwo rzepaku pracuje pełną parą, a zapasy z ubiegłego sezonu są małe, co zmusza zakłady do podnoszenia stawek.
  • Chwilowa korekta na pszenicy: Poniedziałkowy spadek pszenicy wynikał z zamykania zyskownych pozycji przez fundusze oraz wpływu bieżącej podaży z trwających zbiorów na północy Europy.

Notowania giełdowe z początku tygodnia (17–18 sierpnia)

  • Rzepak (kontrakt listopadowy): Pewnie przebił granicę 550 EUR/t. We wtorkowe popołudnie osiągnął 551,00 EUR/t (+0,36%), napędzany drożejącą ropą i soją.
  • Kukurydza (kontrakt listopadowy): Utrzymuje trend wzrostowy, dochodząc we wtorek do 255,00 EUR/t (+0,20%, z dziennym szczytem na poziomie 256,25 EUR/t).
  • Pszenica (kontrakt wrześniowy): Po poniedziałkowym spadku do 224,75 EUR/t, we wtorek odrabia straty i odbija do 226,75 EUR/t (+0,67%).

Sytuacja w polskich skupach (stan na 17.08.2026 r.)

Giełdowe podwyżki i wysoki parytet eksportowy (w portach pszenica wyceniana jest na 970–980 zł/t) przełożyły się na wzrost stawek w krajowych cennikach:

  • Pszenica konsumpcyjna: Średnia cena w skupach podskoczyła o blisko 10 zł na tonie (od piątku) i wynosi ok. 850 zł/t (zakres transakcyjny to 740–950 zł/t).
  • Pszenica paszowa: Podrożała do średnio 785 zł/t (przedział 690–830 zł/t), przy czym na północy Polski płaci się około 830 zł/t, a na południu 750–770 zł/t.
  • Rzepak: Wyrósł na lidera podwyżek. Średnia stawka w skupach podniosła się o ponad 20 zł, osiągając 2315 zł/t (przedział 2120–2400 zł/t). Zakłady przetwórcze w ofertach bezpośrednich płacą jeszcze więcej – przykładowo ZUBR Osiek podniósł cenę rzepaku bez dopłat do 2420 zł/t.
  • Kukurydza: Średnio kosztuje 875 zł/t (przedział 810–980 zł/t). Mimo giełdowego przelicznika przekraczającego 1100 zł/t (Matif), rynek lokalny ogranicza odległość od portów – na północy stawki sięgają 950 zł/t, a na południu ok. 850 zł/t.

Źródło cen: Euronext Paryż (MATIF), CBoT, krajowe cenniki skupowe