Strona główna Blog Strona 65

KUHN KARAN z polską premierą na Agro Show 2026. Opryskiwacz może pracować z prędkością 25 km/h

0
KUHN KARAN

Opryskiwacze KUHN KARAN zostaną po raz pierwszy zaprezentowane w Polsce podczas Agro Show 2026 w Bednarach. Nowa seria została przygotowana z myślą o dużych gospodarstwach i firmach usługowych, dla których liczą się wysoka wydajność, dokładne prowadzenie belki oraz precyzyjna aplikacja cieczy roboczej.

KUHN KARAN

KARAN jest nową generacją zaczepianych opryskiwaczy KUHN. Maszyna ma łączyć dużą pojemność zbiornika i szerokie belki polowe z rozwiązaniami, które ułatwiają utrzymanie odpowiedniej dawki oraz ograniczają znoszenie cieczy roboczej.

W konfiguracjach zapowiadanych obecnie na polski rynek opryskiwacz będzie dostępny ze zbiornikami o pojemności od 4500 do 6000 l i belkami o szerokości roboczej od 24 do 39 m. Konstrukcja obejmuje również zbiornik na czystą wodę o pojemności 800 l oraz komunikację ISOBUS.

KUHN KARAN ma zwiększyć wydajność oprysku

Nowy opryskiwacz został zaprojektowany z myślą o gospodarstwach dysponujących ograniczoną liczbą dni odpowiednich do wykonania zabiegów. Z tego powodu producent skupił się nie tylko na samej prędkości pracy, lecz również na skróceniu czasu potrzebnego do napełniania, płukania i przygotowania maszyny.

System AUTOSET umożliwia napełnianie zbiornika z wydajnością do 900 l/min. Maksymalny wydatek układu podczas oprysku wynosi natomiast do 500 l/min. Dwie obrotowe dysze płuczące umieszczone w zbiorniku głównym mają przyspieszać jego dokładne czyszczenie po zakończeniu zabiegu.

Maszyna została przystosowana do pracy z prędkością do 25 km/h. Utrzymanie dokładności aplikacji przy tak wysokim tempie ma umożliwiać system automatycznego prowadzenia belki EAGLE.

System EAGLE automatycznie prowadzi belkę opryskową

System EAGLE odpowiada za kopiowanie powierzchni pola i utrzymywanie stabilnej wysokości belki nad roślinami albo glebą. System wykorzystuje czujniki ultradźwiękowe oraz jednostkę inercyjną, dzięki czemu może reagować zarówno na nierówności terenu, jak i ruchy samego opryskiwacza.

Według producenta belka może być prowadzona już od około 30 cm nad opryskiwanym celem. Niewielka i stabilna odległość między rozpylaczami a roślinami ogranicza ryzyko znoszenia cieczy oraz powstawania miejsc opryskanych zbyt dużą albo zbyt małą dawką.

Automatyczna kontrola położenia belki może mieć szczególne znaczenie podczas pracy z dużą prędkością, na nierównych stanowiskach oraz na plantacjach o zróżnicowanej wysokości.

AUTOSPRAY wykorzystuje technologię PWM

KUHN KARAN może zostać wyposażony w system AUTOSPRAY wykorzystujący modulację szerokości impulsu, czyli technologię PWM. Pozwala ona niezależnie sterować poszczególnymi rozpylaczami i regulować przepływ cieczy bez konieczności zmiany ciśnienia roboczego.

W praktyce umożliwia to utrzymanie zaplanowanej dawki oraz właściwej wielkości kropli przy zmianach prędkości jazdy. System może również kompensować różnice występujące podczas pokonywania zakrętów. Rozpylacze znajdujące się po zewnętrznej stronie łuku poruszają się szybciej od tych po stronie wewnętrznej, dlatego wymagają odpowiedniego zróżnicowania wydatku.

Opcjonalny AUTOSPRAY ma zatem poprawiać równomierność zabiegu i ograniczać nakładanie się cieczy roboczej. W dalszym rozwoju serii producent przewiduje również wykorzystanie kamer oraz technologii punktowego oprysku I-SPRAY.

Aluminiowe belki i odstęp między rozpylaczami

KUHN KARAN

W opryskiwaczu mogą być stosowane aluminiowe belki XEA3. Producent przewiduje warianty z rozpylaczami rozmieszczonymi co 50 lub 25 cm.

Zmniejszony rozstaw umożliwia prowadzenie oprysku z niższej wysokości, co sprzyja ograniczaniu znoszenia cieczy. Warunkiem pozostaje jednak odpowiednio stabilne prowadzenie belki, za które odpowiada system EAGLE.

Belki aluminiowe mają łączyć niewielką masę z odpornością na korozję. Zmniejszenie masy konstrukcji jest istotne nie tylko dla stabilności maszyny, ale również dla ochrony gleby.

Oś TRACK-MATIC pomaga ograniczyć uszkodzenia roślin

Opryskiwacz wyposażono w kierowaną oś TRACK-MATIC, której maksymalny kąt skrętu wynosi 28 stopni. Układ ma poprawiać podążanie maszyny za śladami ciągnika i ograniczać uszkadzanie roślin podczas zawracania.

Kompaktową konstrukcję uzyskano także dzięki ograniczeniu odległości między zaczepem a osią. W modelach KARAN 5200 i 6000 wynosi ona około 5 m. Ma to ułatwiać manewrowanie zarówno na uwrociach, jak i podczas transportu.

Ochronę gleby wspierają również opony w technologii VF. Pozwalają one pracować z niższym ciśnieniem, zwiększając powierzchnię styku ogumienia z podłożem. Według danych producenta KARAN 6000 POWER z belką o szerokości 36 m waży 5690 kg.

Bezpieczne napełnianie i łatwiejsze płukanie opryskiwacza

Nowy rozwadniacz może przyjmować płynne środki z wydajnością do 220 l/min. Konstrukcja jest fabrycznie przygotowana do zastosowania zamkniętego systemu transferu CTS, umożliwiającego przeniesienie środka z opakowania do opryskiwacza bez jego otwierania.

Takie rozwiązanie ogranicza bezpośredni kontakt operatora ze skoncentrowanym preparatem. W wersji KARAN POWER dostępny jest również system DILUSET, który automatyzuje napełnianie, mieszanie, płukanie oraz sekwencyjne rozcieńczanie pozostałości cieczy.

Producent zwrócił uwagę także na obsługę serwisową. Zintegrowana wciągarka pozwala zdemontować pompę w około 15 minut. Dostęp do wnętrza zbiornika ułatwiają zdejmowane elementy, co ogranicza potrzebę wchodzenia do jego wnętrza podczas czynności konserwacyjnych.

Polska premiera KUHN KARAN w Bednarach

Polska premiera opryskiwacza KUHN KARAN odbędzie się podczas Agro Show 2026. Producent zaplanował sześć sesji prezentacyjnych – po dwie każdego dnia wystawy, o godz. 10.00 i 14.00.

Nowa seria pokazuje kierunek rozwoju zaczepianych opryskiwaczy. Coraz większa wydajność jest w nich łączona z automatycznym prowadzeniem belki, indywidualnym sterowaniem rozpylaczami, ochroną operatora i rozwiązaniami ograniczającymi ugniatanie gleby.

Ceny paliw od 5 września 2026: Sobotni zwrot w Orlenie! Spadki cen diesla i benzyny w hurcie [Raport]

0
ceny paliw

Sobota 5 września 2026 r. przynosi niewielką ulgę na rynku hurtowym. Po piątkowym, drastycznym skoku stawek w płockiej rafinerii — który całkowicie zdemolował rynkowe prognozy analityków — PKN Orlen zdecydował się na obniżkę cen hurtowych obu głównych paliw. Mimo sobotniej korekty, baza cenowa wciąż pozostaje wyraźnie wyższa od zakładanego przez ekspertów maksymalnego poziomu cen detalicznych na stacjach!

Oto aktualny bilans cen hurtowych w Płocku obowiązujący od 5 września 2026 r.:

  • Olej Napędowy Ekodiesel: spadek o -39 zł/m³ netto, do poziomu 7 033 zł/m³ netto (8,65 zł/l brutto baza Orlenu).
  • Benzyna Eurosuper 95: spadek o -42 zł/m³ netto, do poziomu 6 316 zł/m³ netto (7,77 zł/l brutto).

Przeczytaj najnowszą analizę:


1. Zderzenie rynkowych prognoz z cennikiem Orlenu (stan na 05.09.2026 r.)

Sobotnie obniżki w Płocku nieco łagodzą sytuację, jednak hurtowe stawki rafineryjne wciąż drastycznie przebijają szacunki ekspertów z końca sierpnia, które miały wyznaczać górną granicę dla cen detalicznych na pylonach w tym tygodniu (1–6 września):

  • Olej Napędowy (ON):
    • Prognozowany detal (1–6 września): 8,19 – 8,33 zł/l brutto
    • Średnia detaliczna w Polsce (stan na 02.09): 8,39 zł/l – – dzisiaj to dolny przedział cen
    • Hurt Orlenu (stan na 05.09): 8,65 zł/l brutto (sama cena hurtowa po obniżce z 8,70 zł/l wciąż przewyższa zakładany maksymalny detal o +0,32 zł/l!).
  • Benzyna Eurosuper 95 (Pb95):
    • Prognozowany detal (1–6 września): 7,38 – 7,51 zł/l brutto
    • Średnia detaliczna w Polsce (stan na 02.09): 7,63 zł/l – dzisiaj to dolny przedział cen
    • Hurt Orlenu (stan na 05.09): 7,77 zł/l brutto (po obniżce z 7,82 zł/l w piątek, hurt wciąż przebija prognozowany maksymalny detal o +0,26 zł/l).

2. Tabela porównawcza: Rynkowe prognozy a rzeczywistość (05.09.2026 r.)

Gatunek paliwaPrognoza detalu (1–6.09)Średnia stacji z 02.09Hurt Orlen z 05.09 (baza brutto)Przebicie prognozy przez sam hurt
Olej Napędowy (ON)8,19 – 8,33 zł/l8,39 zł/l8,65 zł/l+0,32 zł/l ponad maks
Benzyna Pb957,38 – 7,51 zł/l7,63 zł/l7,77 zł/l+0,26 zł/l ponad maks

3. Ile płacilibyśmy przy cenach maksymalnych Ministerstwa Energii?

Warto zauważyć, w jakim miejscu znajdowaliby się kierowcy, gdyby na rynku nadal obowiązywał mechanizm cen maksymalnych narzucanych przez Ministra Energii (oparty na formule: hurtowa cena Orlenu + 30 groszy marży detalicznej + 23% VAT). Gdyby ten odgórny wzór miał zastosowanie do dzisiejszych cen hurtowych Płocka z 5 września, na pylonach stacji zobaczylibyśmy jeszcze potężniejszą drożyznę:

  • Olej Napędowy (ON): przy hurtowej cenie netto 7,033 zł/l, dodanie 30 gr marży stacji oraz 23% podatku VAT dałoby urzędową cenę maksymalną na poziomie aż 9,02 zł/l brutto!
  • Benzyna Eurosuper 95: przy hurtowej cenie netto 6,316 zł/l, ustalony wzorem pułap cenowy wyniósłby 8,14 zł/l brutto.

Mechanizm ten, mający w założeniu chronić kierowców, w obecnych warunkach rafineryjnych wyznaczałby drastycznie wyższy poziom cenowy (przebijający na dieslu granicę 9 zł/l). Na razie ceny wyraźnie powyżej 9,0 zł/l pojawiają się dla diesla super (bez biopaliw).

4. Sytuacja giełdowa: Trzy dni spadków diesla ARA wymusiły ruch Orlenu

Sobotnie obniżki w Cenniku PKN Orlen są bezpośrednią odpowiedzią na schłodzenie nastrojów na giełdach międzynarodowych w końcówce tygodnia, choć szerszy kontekst rynkowy pozostaje trudny:

  • Korekta na dieslu ARA w Rotterdamie (-3,5% w 3 dni): Kluczowe dla Płocka notowania gotowego oleju napędowego zaliczyły w piątek kolejny spadek o -2,09% (-29,75 USD/t), zamykając się na poziomie 1 395,00 USD/t. Trzydniowa korekta dała łącznie spadek o -3,5% od lokalnego szczytu z 1 września (1 450 USD/t), łagodząc skutki wcześniejszej eksplozji cenowej, w trakcie której diesel podrożał aż o +16,5%.
  • Dramatyczny bilans roczny (+101%): Ostatnie schłodzenie notowań to wciąż zaledwie kropla w morzu długoterminowej drożyzny — w skali roku cena diesla na giełdzie ARA wzrosła aż o +101%, przesuwając cały rynek paliw na zdecydowanie wyższy poziom kosztowy.
  • Ropa surowa na plusie: Notowania ropy Brent (QAZ26) w Londynie zyskały w piątek +0,75%, osiągając 92,32 USD/bbl, a amerykańska WTI (CLV26) wzrosła o +0,20% do 91,48 USD/bbl. Ropa Brent drożeje w skali roku o 40%.
  • Stabilny kurs dolara: Kurs USD/PLN osłabił się nieznacznie o -0,14%, kończąc tydzień na poziomie 3,7115 PLN.

5. Pełny bilans i perspektywa rynkowa

Olej Napędowy (Ekodiesel)

  • Stawka na 05.09: 7 033 zł/m³ netto (8,65 zł/l brutto).
  • Zmiana sobotnia: Spadek o -39 zł/m³ netto (ok. -5 gr/l brutto) po osiągnięciu w piątek półrocznego szczytu (7 072 zł/m³ netto).
  • Bilans tygodnia: Mimo obniżki, cena hurtowa ON jest o +514 zł/m³ netto (+0,63 zł/l brutto) wyższa niż 29 sierpnia (6 519 zł/m³ netto). Do tegorocznego rekordu wszech czasów z 21 marca (7 258 zł/m³) brakuje jeszcze 225 zł/m³ netto (28 gr/l brutto).

Benzyna Eurosuper 95 (Pb95)

  • Stawka na 05.09: 6 316 zł/m³ netto (7,77 zł/l brutto).
  • Zmiana sobotnia: Spadek o -42 zł/m³ netto (ok. -5 gr/l brutto) od wieloletniego rekordu z 4 września (6 358 zł/m³ netto).
  • Bilans tygodnia: Cena Pb95 pozostaje wyższa o +406 zł/m³ netto (+0,50 zł/l brutto) w porównaniu do stawki z 29 sierpnia (5 910 zł/m³ netto).

Źródło cen: PKN Orlen, Giełdy Towarowe, e-Petrol

Susza drastycznie obniża zbiory kukurydzy. Ceny na Matif najwyższe od lutego 2023 r.

0

Zbiory kukurydzy w UE gwałtownie spadną przez suszę Rekordowe upały oraz silny deficyt wody drastycznie obniżyły potencjał plonowania kukurydzy na Starym Kontynencie. Według najnowszych szacunków Komisji Europejskiej, tegoroczne zbiory kukurydzy w całej Unii Europejskiej wyniosą zaledwie 50,1 mln ton. To najgorszy wynik od prawie dwudziestu lat — oznacza spadek o blisko 20% w porównaniu ze średnią z ostatnich trzech sezonów. W środę dzienne notowania na Matif zbliżyły się do 280 eur/t zanim nastąpił dwudniowa korekta spadkowa.

Załamanie zbiorów kukurydzy u unijnych potentatów i optymizm w Polsce

Prognozy dla kluczowych producentów wskazują na głębokie spadki wolumenów, choć w poszczególnych krajach skala problemu wygląda inaczej:

  • Francja: Unijny lider notuje drastyczny spadek. Zgodnie z oficjalnymi prognozami KE z końca sierpnia, tegoroczne zbiory kukurydzy na ziarno we Francji wyniosą zaledwie 9,004 mln ton. Oznacza to potężny zjazd o aż 35,3% w porównaniu z 5-letnią średnią obciętą (13,911 mln ton) oraz załamanie w stosunku do ubiegłorocznych 13,904 mln ton czy 14,843 mln ton z 2024 roku.
  • Polska: Na tle unijnej czołówki prognoza dla naszego kraju wygląda wyjątkowo łagodnie. KE szacuje polskie zbiory kukurydzy na 8,65 mln ton. To spadek o 4,1% względem 5-letniej średniej obciętej (9,018 mln ton) oraz spadek z poziomu 10,535 mln ton w 2025 roku. Szacunki te wydają się jednak mocno optymistyczne, biorąc pod uwagę panującą w regionie suszę.
  • Węgry: Najnowsze wyliczenia Komisji pokazują ogromną skalę strat. Szacunek na 2026 rok wskazuje na zbiory kukurydzy na poziomie zaledwie 2,307 mln ton — to tąpnięcie o aż 55,3% wobec 5-letniej średniej obciętej (5,160 mln ton) oraz ponad potrójny spadek w porównaniu z poziomem z lat 2018–2019 (ok. 8–8,3 mln ton). Kraj, który był dotąd znaczącym eksporterem, w tym sezonie będzie musiał drastycznie zwiększyć import.
  • Rumunia: Szacunki wskazują na produkcję rzędu 8 mln ton — to ponad połowę mniej niż w latach 2018–2019. Tutejszy potencjał eksportowy mocno podupadł: jeszcze na początku dekady Rumunia wysyłała w świat ponad 7 mln ton ziarna, podczas gdy ostatnio wolumeny te spadły do przedziału 2,2–4,7 mln ton.

Paraliż ukraińskiego eksportu pcha ceny na Matif na wieloletnie maksima

Katastrofalny bilans zbiorów w Unii Europejskiej zbiega się w czasie z poważnymi zakłóceniami podażowymi na Wschodzie. Ukraiński eksport kukurydzy drogą morską napotyka ogromne przeszkody związane z utrudnieniami logistycznymi oraz ciągłym zagrożeniem dla infrastruktury portowej w basenie Morza Czarnego. Tradycyjny kanał dostaw, który dotąd bilansował niedobory w Europie, został drastycznie ograniczony.

Na reakcję rynków finansowych nie trzeba było długo czekać. Na paryskiej giełdzie Matif notowania kukurydzy wybiły w górę, osiągając najwyższe poziomy od lutego 2023 roku. Rynki wyceniają nie tylko lokalne ubytki produkcyjne spowodowane suszą, ale również rosnący koszt alternatywnego importu i ryzyko geopolityczne związane z czarnomorskim korytarzem transportowym.

Skutki rynkowe i zmiana struktury zasiewów

Niski poziom produkcji wewnątrz Wspólnoty uzależni Europejską Gospodarkę od dostaw z rynków zewnętrznych. Analitycy z firmy Expana przewidują, że w sezonie 2026/27 import kukurydzy do UE wzrośnie o 8–9%.

Nawracające fale suszy stawiają pod znakiem zapytania opłacalność uprawy kukurydzy w dotychczasowej skali. Gospodarstwa w Europie Środkowo-Wschodniej coraz częściej modyfikują strukturę zasiewów, zastępując kukurydzę roślinami ozimymi oraz słonecznikiem.

Dla wielu alternatywą miały być inwestycje w infrastrukturę nawadniającą, jednak i to rozwiązanie napotyka barierę — niski stan wód w kluczowych rzekach regionu, w tym w Dunaju, mocno ogranicza wydajność systemów deszczownianych.

Źródło danych: KE. Euronext-Paryż

Ceny olejów roślinnych systematycznie rosną. Indeks FAO na najwyższym poziomie od ponad dwóch lat

0
Rynek olejów roślinnych

Ceny olejów roślinnych na świecie kontynuują silny trend wzrostowy. Jak wynika z najnowszych danych Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), wskaźnik cen olejów roślinnych wyniósł w sierpniu średnio 196,9 punktu. Oznacza to wzrost o 1,1 punktu (0,6%) w porównaniu z lipcem. Jest to już trzeci z rzędu miesięczny wzrost, a obecny wynik jest najwyższy od czerwca 2022 roku, co wyraźnie odzwierciedla wykres historyczny.

Głównym motorem napędowym podwyżek były rosnące ceny oleju palmowego i sojowego, które z nawiązką przesłoniły spadki notowań olejów rzepakowego i słonecznikowego.

Jak kształtują się światowe ceny olejów roślinnych na poszczególnych rynkach?

  • Olej palmowy: Międzynarodowe notowania nadal rosły. Do zwyżek przyczynił się utrzymujący się, silny popyt importowy na świecie oraz obawy o pogodę. Zjawisko El Niño stwarza potencjalne ryzyko dla wielkości zbiorów i perspektyw produkcji w Azji Południowo-Wschodniej.
  • Olej sojowy: Ceny surowca pochodzącego z Ameryki Południowej pozostały stabilne dzięki dobremu popytowi eksportowemu. Z kolei w USA odnotowano umiarkowane spadki, co było podyktowane niepewnością wokół polityki biopaliwowej i jej przyszłego wpływu na krajowy popyt.
  • Olej rzepakowy i słonecznikowy: Światowe ceny olejów roślinnych z tej grupy nieznacznie spadły. Korekta wynikała z ograniczonego popytu ze strony importerów oraz prognoz wskazujących na obfite dostawy rzepaku i nasion słonecznika w nadchodzącym sezonie 2026/27.

Źródło danych: FAO

MTZ-82K wyglądał jak ciągnik z innej epoki. Radziecka maszyna potrafiła pracować tam, gdzie zwykły traktor mógł się przewrócić

0
MTZ-82K
Fot. Zdjęcie zmodyfikowane przy użyciu AI

W historii radzieckiej mechanizacji rolnictwa powstało wiele nietypowych konstrukcji, ale niewiele z nich wygląda tak osobliwie jak MTZ-82K. Na pierwszy rzut oka maszyna przypomina mocno przebudowanego Belarusa, którego koła mogą ustawiać się pod zupełnie innymi kątami niż nadwozie. Nie był to jednak eksperyment wykonany dla efektu. Ciągnik opracowano z myślą o rolnictwie górskim, gdzie zwykłe maszyny szybko osiągały granicę bezpiecznej pracy.

MTZ-82K powstał do pracy na stromych zboczach

Podstawę konstrukcji stanowiła rodzina ciągników MTZ produkowanych przez Mińską Fabrykę Traktorów. Zwykły MTZ-82 był uniwersalnym ciągnikiem z napędem na cztery koła, który znalazł zastosowanie w gospodarstwach na ogromnym obszarze ZSRR. Problem pojawiał się jednak na terenach górzystych, szczególnie podczas pracy w poprzek zbocza.

W takich warunkach samo zastosowanie napędu 4×4 nie rozwiązywało problemu. Wraz ze wzrostem nachylenia terenu środek ciężkości maszyny przesuwał się względem punktów podparcia, a ryzyko wywrócenia rosło. Konstruktorzy potrzebowali więc ciągnika, który nie tylko będzie poruszał się po pochyłym terenie, ale również będzie aktywnie kompensował jego nachylenie.

Prace nad radzieckimi ciągnikami do rolnictwa górskiego prowadzono już w latach 60. Mińska Fabryka Traktorów współpracowała w tej dziedzinie ze specjalistami z Gruzji. Prototypy maszyn przeznaczonych na strome zbocza powstawały w latach 1968-1974 i przechodziły badania między innymi na stacjach doświadczalnych w Gruzji, Kirgizji oraz Mołdawii.

Największa osobliwość MTZ-82K kryła się pod ciągnikiem

Patrząc na MTZ-82K z boku podczas pracy na pochyłości, można odnieść wrażenie, że koła zaczynają żyć własnym życiem. W rzeczywistości był to efekt bardzo skomplikowanego jak na ciągnik rolniczy układu stabilizacji.

Zamiast zmuszać kierowcę i cały ciągnik do przechylania się zgodnie ze zboczem, konstrukcja pozwalała utrzymywać korpus maszyny w położeniu znacznie bliższym pionowemu. Wykorzystywano do tego hydrauliczny system stabilizacji, wahliwe przekładnie boczne oraz specjalnie skonstruowany przedni most. Jego geometria przypominała układ równoległoboku i umożliwiała zmianę wzajemnego położenia kół oraz korpusu ciągnika.

Efekt był niezwykle charakterystyczny. Podczas jazdy w poprzek stoku koła znajdujące się po jednej stronie mogły być ustawione wyraźnie inaczej niż po przeciwnej, podczas gdy kabina i zasadnicza część ciągnika pozostawały znacznie bardziej wypoziomowane.

Nie chodziło przy tym wyłącznie o komfort traktorzysty. Takie rozwiązanie zwiększało poprzeczną stateczność maszyny i pozwalało zachować korzystniejsze położenie środka ciężkości.

Jak strome zbocza mógł pokonywać MTZ-82K?

Jedną z najważniejszych wartości związanych z tym modelem jest nachylenie około 20 stopni. Do pracy właśnie na tak stromych terenach projektowano specjalistyczną wersję Belarusa. Dla porównania zwykły ciągnik rolniczy pozbawiony odpowiednich zabezpieczeń osiąga granicę bezpiecznego użytkowania znacznie wcześniej.

MTZ-82K należał do klasy uciągu 14 kN i zachowywał uniwersalny charakter. Mógł więc wykonywać typowe prace rolnicze również na płaskim terenie, chociaż jego największą przewagę ujawniało dopiero zbocze. Maszyna była przystosowana między innymi do prac uprawowych i zabiegów wykonywanych w międzyrzędziach.

Ważne było również odpowiednie dobranie narzędzi. Sam ciągnik zdolny do jazdy po bardzo stromym polu nie rozwiązywał wszystkich problemów. Maszyna pracująca na zboczu musiała współpracować ze sprzętem umożliwiającym prowadzenie zabiegu w poprzek pochyłości, bez powodowania nadmiernego zsuwania ziemi.

Silnik był znacznie bardziej zwyczajny niż podwozie

Choć układ jezdny MTZ-82K wyglądał futurystycznie, konstruktorzy starali się wykorzystywać możliwie dużo elementów popularnego MTZ-82. Miało to ogromne znaczenie z punktu widzenia produkcji, napraw oraz zaopatrzenia w części zamienne.

Maszyna otrzymała czterocylindrowy, czterosuwowy silnik wysokoprężny D-240 o mocy około 75 KM. Podawana długość ciągnika wynosiła około 4250 mm, szerokość 2100 mm, a wysokość 2485 mm. Masa konstrukcyjna sięgała około 4460 kg. Zbiornik paliwa mieścił około 130 litrów oleju napędowego.

Z dzisiejszej perspektywy 75 KM nie robi szczególnego wrażenia, ale przeznaczeniem tej maszyny nie była rywalizacja pod względem mocy. Najważniejsza była możliwość wykorzystania ciągnika tam, gdzie klasyczny traktor o podobnych parametrach stawał się niebezpieczny.

MTZ-82K nie był pierwszym radzieckim ciągnikiem górskim

Nietypowa konstrukcja nie pojawiła się nagle. Wcześniej rozwijano podobne rozwiązania w maszynach opartych na starszej rodzinie MTZ. Wśród poprzedników znajdowały się ciągniki T-50K oraz MTZ-52K. Zdobyte podczas ich projektowania doświadczenia wykorzystano później przy tworzeniu mocniejszej konstrukcji wykorzystującej podzespoły MTZ-82.

Równolegle powstawały prostsze ciągniki przeznaczone do terenów pochyłych. Przykładem jest MTZ-82N. Zamiast rozbudowanego systemu automatycznego poziomowania zastosowano w nim niżej położony środek ciężkości, między innymi poprzez wykorzystanie mniejszych kół. Było to rozwiązanie mniej skomplikowane, ale jednocześnie zapewniające mniejsze możliwości niż konstrukcja typu MTZ-82K.

Dlaczego takie ciągniki były potrzebne właśnie w ZSRR?

Ogromna powierzchnia Związku Radzieckiego oznaczała niezwykle zróżnicowane warunki prowadzenia gospodarstw. Innych maszyn potrzebowały wielkie równinne gospodarstwa Ukrainy czy Białorusi, a innych rolnictwo rozwijane na Kaukazie.

Szczególne znaczenie miała Gruzja, gdzie pola, sady i plantacje znajdowały się również na terenach o dużych różnicach wysokości. Właśnie dlatego w rozwój konstrukcji górskich zaangażowane były placówki badawcze z Tbilisi. Sam MTZ-82K był później kojarzony nie tylko z Mińskiem, lecz również z gruzińskim zapleczem konstrukcyjnym i produkcyjnym.

Praca w poprzek zbocza miała jeszcze jeden istotny aspekt. Odpowiedni kierunek prowadzenia zabiegów ograniczał konieczność uprawy pola w górę i w dół stoku, co w określonych warunkach mogło nasilać erozję wodną i wymywanie gleby.

Czy MTZ-82K odniósł sukces?

Pod względem technicznym był dowodem na to, że nawet konstrukcję stosunkowo prostego ciągnika rolniczego można przystosować do bardzo nietypowych warunków. Nie oznacza to jednak, że MTZ-82K stał się równie popularny jak zwykłe Belarusy.

Skomplikowany mechanizm poziomowania oznaczał wyższe koszty produkcji, więcej elementów wymagających obsługi oraz potrzebę stosowania odpowiednich maszyn współpracujących. W praktyce ciągniki górskie pozostawały sprzętem specjalistycznym. Źródła z epoki wskazują również, że rozwój ich wykorzystania ograniczał między innymi niedostatek odpowiednich narzędzi przeznaczonych do pracy na stromych stokach.

Dzisiaj MTZ-82K jest przede wszystkim ciekawym świadectwem czasów, w których próbowano mechanizować niemal każdy rodzaj rolnictwa za pomocą wyspecjalizowanych odmian popularnych traktorów. Gdy stoi na płaskim terenie, może wydawać się jedynie dziwną wersją Belarusa. Dopiero widok maszyny poruszającej się w poprzek stromego zbocza pokazuje, po co konstruktorzy stworzyli tak niezwykły układ jezdny.

Kury Ameraucana znoszą niezwykłe jaja. Ich kolor zaskakuje

0
kury Ameraucana

Ameraucana to rasa kur, która zdecydowanie wyróżnia się w przydomowym stadzie. Charakterystyczna broda, puszyste bokobrody, niewielki grzebień oraz nietypowy kolor skorupy jaj sprawiają, że ptaki te cieszą się dużym zainteresowaniem hodowców. Nie są przy tym wyłącznie rasą ozdobną. Dobrze utrzymane kury mogą regularnie znosić jaja, a ich spokojny charakter sprawia, że nadają się również do mniejszych gospodarstw i hodowli amatorskich.

Przed zakupem warto jednak wiedzieć, czym prawdziwa Ameraucana różni się od popularnych mieszańców sprzedawanych jako kury znoszące kolorowe jaja. W przypadku tej rasy wygląd, pochodzenie i barwa skorupy mają duże znaczenie.

Kury Ameraucana – najważniejsze cechy

Cecha Informacja
Pochodzenie Stany Zjednoczone
Typ użytkowy Nieśny i ozdobny
Masa kury Około 2,5 kg
Masa koguta Około 3 kg
Kolor jaj Niebieski lub błękitny
Początek nieśności Najczęściej około 5–7 miesiąca życia
Grzebień Mały, groszkowy
Charakterystyczne cechy Broda, bokobrody, ogon i nieopierzone nogi
Usposobienie Zwykle spokojne, aktywne i ciekawskie
Warunki utrzymania Suchy, dobrze wentylowany kurnik i dostęp do wybiegu
Odporność na chłód Dobra, między innymi dzięki niewielkiemu grzebieniowi
Przydatność do chowu przydomowego Wysoka
Ważne rozróżnienie Ameraucana nie jest tym samym co Araucana ani Easter Egger

Skąd pochodzi rasa Ameraucana?

Choć nazwa może sugerować południowoamerykańskie pochodzenie, Ameraucana została ukształtowana jako odrębna rasa w Stanach Zjednoczonych. Do jej powstania wykorzystano ptaki wywodzące się z linii związanych z południowoamerykańskimi kurami znoszącymi niebieskie jaja. Amerykańscy hodowcy prowadzili selekcję w kierunku utrwalenia charakterystycznego wyglądu oraz barwy skorupy.

Rasa została przyjęta do standardu American Poultry Association w 1984 roku. W odróżnieniu od Araucany, Ameraucana posiada normalnie rozwinięty ogon i nie ma charakterystycznych kępek piór przy uszach. Zamiast nich powinna mieć brodę i wyraźne bokobrody.

To rozróżnienie jest istotne, ponieważ nazwy Araucana, Ameraucana i Easter Egger bywają stosowane zamiennie, mimo że nie oznaczają tego samego typu ptaka.

Jak wygląda kura Ameraucana?

Sylwetka jest średniej wielkości i harmonijna. Dorosła kura dużej odmiany waży według amerykańskiego wzorca około 2,5 kg, natomiast kogut około 3 kg. Nie są to więc masywne ptaki mięsne, ale też nie należą do szczególnie lekkich kur nieśnych.

Najbardziej rozpoznawalnym elementem głowy są broda i bokobrody tworzące puszystą oprawę twarzy. Ameraucana ma niewielki grzebień groszkowy, który składa się z kilku niskich rzędów drobnych wypukłości. Taka budowa grzebienia jest praktyczna również zimą, ponieważ jego niewielka powierzchnia ogranicza ryzyko odmrożeń.

Nogi powinny być nieopierzone. Ich kolor zależy od odmiany, ale często przyjmuje odcień łupkowy lub ciemnoszary. Ptaki posiadają ogon, co stanowi jedną z łatwo zauważalnych różnic między Ameraucaną a typową Araucaną.

W amerykańskim standardzie występuje kilka odmian barwnych, między innymi czarna, niebieska, biała, srebrna, pszeniczna, niebiesko-pszeniczna, płowa oraz brown red. Dzięki temu rasa jest atrakcyjna także dla osób, które zwracają uwagę na różnorodność wyglądu stada.

Dlaczego Ameraucana znosi niebieskie jaja?

To właśnie kolor skorupy przyciąga do tej rasy najwięcej osób. Jaja mogą mieć odcień jasnoniebieski lub błękitny. Barwa nie jest nanoszona wyłącznie na powierzchnię skorupy, jak ma to miejsce w przypadku części pigmentów tworzących brązowe jaja. Niebieski pigment przenika skorupę w trakcie jej powstawania.

Po rozbiciu jajka można zauważyć, że skorupa zachowuje niebieskawy odcień również od strony wewnętrznej. Jest to efekt genetyczny, a zdolność do tworzenia niebieskiej skorupy może być przekazywana potomstwu.

Nie należy jednak zakładać, że kolor oznacza większą wartość odżywczą. Niebieska skorupa nie sprawia, że jajko automatycznie zawiera więcej białka, witamin czy mniej cholesterolu. Na wartość pokarmową znacznie większy wpływ mają między innymi żywienie kury i warunki utrzymania.

Ile jaj znosi Ameraucana?

Nie jest to rasa stworzona do rekordowej produkcji podobnej do przemysłowych mieszańców nieśnych. W przydomowym chowie można jednak liczyć na regularne znoszenie jaj. Wydajność zależy od konkretnej linii hodowlanej, wieku ptaka, żywienia, długości dnia oraz warunków środowiskowych.

Pierwszych jaj można zazwyczaj spodziewać się po osiągnięciu dojrzałości płciowej, zwykle w wieku około 5 do 7 miesięcy. Poszczególne kury mogą jednak rozpocząć nieśność wcześniej lub później.

Produkcja naturalnie zmniejsza się jesienią i zimą wraz ze skracaniem dnia. Na chwilowe przerwy wpływają również pierzenie, stres, zmiana miejsca, choroby czy niedobory pokarmowe. Nie warto więc oceniać kury wyłącznie na podstawie liczby jaj zniesionych w krótkim okresie.

Jaki charakter mają te kury?

Ameraucany są często wybierane do stad przydomowych ze względu na stosunkowo spokojne usposobienie. Ptaki mogą być ciekawskie i szybko przyzwyczajają się do codziennej obecności człowieka. Dużo zależy jednak od sposobu odchowu i indywidualnego temperamentu.

Kury dobrze odnajdują się na wybiegu, gdzie chętnie wyszukują nasiona, owady i zielone części roślin. Aktywność ta nie zastępuje pełnoporcjowej mieszanki, ale zapewnia ptakom zajęcie i pozwala realizować naturalne zachowania.

Koguty bywają bardziej dominujące, szczególnie w okresie dojrzewania. Przy większym stadzie trzeba obserwować relacje pomiędzy samcami, ponieważ nawet spokojna rasa nie gwarantuje całkowitego braku konfliktów.

Jakie warunki trzeba zapewnić Ameraucanom?

Kurnik powinien być suchy, dobrze wentylowany i zabezpieczony przed przeciągami. Szczególnie ważna jest ochrona przed wilgocią. Mokra ściółka sprzyja rozwojowi mikroorganizmów, pogarsza jakość powietrza i może prowadzić do problemów zdrowotnych.

Ptakom należy zapewnić grzędy, gniazda oraz odpowiednią ilość miejsca. Na wybiegu przydają się zacienione fragmenty, kąpielisko z suchą ziemią lub piaskiem oraz osłona przed drapieżnikami. Przy swobodnym wypuszczaniu kur trzeba brać pod uwagę obecność lisów, kun, psów oraz ptaków drapieżnych.

Ameraucana jest rasą dość dobrze radzącą sobie w chłodniejszych warunkach. Niewielki grzebień groszkowy jest mniej podatny na odmrożenia niż duży grzebień pojedynczy. Nie oznacza to jednak, że ptaki mogą zimować w mokrym, przewiewnym kurniku.

Czym karmić kury Ameraucana?

Podstawą żywienia powinna być zbilansowana pasza dopasowana do wieku i przeznaczenia ptaków. Kurczęta wymagają mieszanki starterowej, rosnąca młodzież paszy przeznaczonej dla podrostków, a nioski mieszanki zawierającej odpowiednią ilość białka, energii, wapnia, fosforu oraz witamin.

Kury muszą mieć stały dostęp do świeżej wody. Nioskom należy również zapewnić źródło wapnia, szczególnie gdy podstawowa pasza nie pokrywa w pełni ich zapotrzebowania. Niedobór tego pierwiastka może prowadzić do powstawania cienkich i łatwo pękających skorupek.

Zboże, warzywa, owoce czy zielonki mogą stanowić dodatek, ale nadmiar smakołyków rozcieńcza wartość odżywczą podstawowej dawki. Przy dużej ilości przypadkowych dodatków kura może otrzymywać dużo energii, a jednocześnie zbyt mało białka lub składników mineralnych.

Ameraucana a Easter Egger. To nie jest to samo

Przy zakupie ptaków warto zachować szczególną ostrożność. W sprzedaży można spotkać kury nazywane Ameraucana tylko dlatego, że znoszą niebieskie albo zielone jaja. Bardzo często są to jednak mieszańce określane jako Easter Egger.

Easter Egger nie jest jedną ustaloną rasą o jednolitym wzorcu. Ptaki tego typu mogą różnić się wielkością, kolorem upierzenia, grzebieniem, barwą nóg oraz wyglądem głowy. Ich jaja mogą być niebieskie, zielone, oliwkowe, a czasem także wpadające w różowe lub kremowe odcienie.

Prawdziwa Ameraucana powinna odpowiadać cechom określonym we wzorcu rasy. Jeżeli hodowcy zależy na czystorasowych ptakach, powinien pytać sprzedawcę o pochodzenie stada rodzicielskiego, odmianę barwną i sposób prowadzenia linii hodowlanej.

Czy Ameraucana nadaje się do przydomowego kurnika?

To ciekawy wybór dla osób, które chcą połączyć użytkowość z efektownym wyglądem ptaków. Kury dostarczają jaj o nietypowej barwie, są średniej wielkości i dobrze wykorzystują wybieg. Nie wymagają przy tym zupełnie innych zasad utrzymania niż większość tradycyjnych ras.

Najwięcej uwagi warto poświęcić wyborowi materiału hodowlanego. Jeżeli najważniejsze są jedynie kolorowe jaja, mieszańce typu Easter Egger także mogą spełnić oczekiwania. Gdy celem jest hodowla konkretnej rasy, trzeba szukać ptaków pochodzących ze sprawdzonych linii Ameraucana. Dzięki temu charakterystyczne niebieskie jaja będą jedynie jednym z wielu elementów wyróżniających stado.

Czarny bez właśnie dojrzewa. To najlepszy moment na zbiór owoców

0
czarny bez
fot. www.pixabay.com

Czarny bez (Sambucus nigra) pod koniec lata obsypuje się ciemnymi owocami, które można wykorzystać między innymi do przygotowania soku, syropu, dżemu czy nalewki. Z terminem zbioru nie warto jednak się spieszyć – niedojrzałe owoce nie tylko mają gorszy smak, ale zawierają również więcej związków, których nie powinno się spożywać w większych ilościach. Właśnie dlatego zamiast kierować się wyłącznie datą w kalendarzu, lepiej dokładnie przyjrzeć się całym baldachom.

W jakim miesiącu dojrzewają owoce czarnego bzu?

Owoce czarnego bzu najczęściej osiągają dojrzałość od końca sierpnia do września, a dokładny termin zależy jednak od pogody, stanowiska, regionu oraz przebiegu sezonu wegetacyjnego. Na ciepłych i dobrze nasłonecznionych stanowiskach krzewy mogą dojrzeć wcześniej, natomiast w miejscach zacienionych i chłodniejszych trzeba czasem poczekać dłużej.

Z tego powodu nie należy zakładać, że nadejście września automatycznie oznacza gotowość wszystkich krzewów do zbioru. Nawet rośliny rosnące w niewielkiej odległości od siebie mogą dojrzewać w różnym tempie. Najlepszą wskazówką pozostaje wygląd owocostanów.

Czasami część jagód na jednym baldachu jest już ciemna, podczas gdy pozostałe nadal mają zielonkawy lub czerwony kolor. Taki owocostan warto pozostawić na krzewie jeszcze przez kilka dni.

Po czym poznać, że czarny bez jest gotowy do zbioru?

Dojrzałe owoce mają intensywnie ciemnofioletową, niemal czarną barwę. Powinny być soczyste, stosunkowo miękkie i łatwo odchodzić od szypułek. Istotny jest wygląd całego baldachu, a nie pojedynczych jagód.

Dobrym sygnałem jest również jego ułożenie. Pod ciężarem dojrzałych owoców szypułki zaczynają się uginać, a baldach wyraźnie zwisa. Jeśli znajduje się na nim dużo zielonych, jasnofioletowych albo czerwonych owoców, ze zbiorem lepiej jeszcze poczekać.

Warto wybierać przede wszystkim owocostany dojrzałe równomiernie. Dzięki temu późniejsze przebieranie zbiorów zajmie mniej czasu, a przygotowywany sok lub przetwory będą miały lepszy smak i kolor.

Czy można zbierać owoce czarnego bzu we wrześniu?

Wrzesień jest w Polsce jednym z głównych okresów zbioru owoców Sambucus nigra. W wielu miejscach właśnie wtedy krzewy są najbardziej obficie pokryte dojrzałymi, czarnymi jagodami. Nie oznacza to jednak, że należy zebrać wszystkie owoce podczas jednej wizyty.

Czarny bez może dojrzewać stopniowo. Dobrym rozwiązaniem jest więc zebranie najciemniejszych i w pełni rozwiniętych baldachów, a pozostałe pozostawienie na kilka kolejnych dni. Szczególnie po chłodnym lecie proces dojrzewania może być rozciągnięty w czasie.

Nie warto też nadmiernie zwlekać. Bardzo dojrzałe owoce stają się miękkie, mogą opadać, fermentować lub być zjadane przez ptaki. Po osiągnięciu pełnej dojrzałości najlepiej więc wykorzystać odpowiednie okno pogodowe i przeprowadzić zbiór.

O jakiej porze najlepiej zbierać czarny bez?

Najlepszym wyborem jest suchy dzień, najlepiej po ustąpieniu porannej rosy. Mokre owoce są bardziej podatne na uszkodzenia podczas transportu i szybciej mogą zacząć się psuć. Z tego samego powodu lepiej zrezygnować ze zbierania bezpośrednio po intensywnych opadach.

Baldachy można odcinać sekatorem lub ostrymi nożyczkami, pozostawiając fragment głównej szypułki. Jest to wygodniejsze niż próba obrywania pojedynczych jagód bezpośrednio z krzewu. Zebrane owocostany najlepiej umieszczać w płytkim pojemniku, aby dolne warstwy nie zostały zgniecione.

Nie należy również upychać dużej ilości owoców w foliowej torbie. Brak przewiewu i wysoka temperatura mogą przyspieszyć ich psucie, szczególnie podczas ciepłego wrześniowego dnia.

Gdzie nie powinno się zbierać czarnego bzu?

Krzew ten bardzo często rośnie dziko przy polnych drogach, skrajach lasów, nieużytkach, rowach czy zabudowaniach. Sama obecność dużej liczby owoców nie oznacza jednak, że dane miejsce nadaje się do zbioru.

Lepiej unikać krzewów rosnących bezpośrednio przy ruchliwych drogach, zakładach przemysłowych oraz innych miejscach narażonych na silne zanieczyszczenie. Znacznie lepsze będą stanowiska oddalone od intensywnego ruchu samochodowego.

Przed rozpoczęciem zbierania trzeba również upewnić się, że prawidłowo rozpoznano gatunek. Czarny bez jest pospolitą rośliną, ale podczas pozyskiwania dziko rosnących owoców nie powinno się opierać identyfikacji wyłącznie na ich czarnej barwie.

Dlaczego zielonych owoców lepiej nie zbierać?

Niedojrzałe owoce czarnego bzu zawierają większe ilości glikozydów cyjanogennych, w tym sambunigryny. Zjedzenie nieprawidłowo przygotowanych części rośliny może prowadzić między innymi do nudności, wymiotów i dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego.

Dlatego podczas przygotowywania zbiorów należy odrzucać owoce zielone i wyraźnie niedojrzałe. Usuwa się również liście oraz większe fragmenty łodyżek. Do domowych przetworów najlepiej przeznaczać dojrzałe, ciemne jagody.

Owoców czarnego bzu nie powinno się traktować jak typowych jagód przeznaczonych do jedzenia prosto z krzewu. Najbezpieczniejszym sposobem wykorzystania zbiorów jest odpowiednia obróbka termiczna, która ogranicza zawartość niepożądanych związków.

Jak przygotować owoce po przyniesieniu do domu?

Po zbiorze warto jak najszybciej przystąpić do przebierania baldachów. Owoce są delikatne i pozostawione przez dłuższy czas w ciepłym miejscu szybko tracą jakość. Najpierw usuwa się liście, uszkodzone jagody oraz inne zanieczyszczenia.

Oddzielanie drobnych owoców od szypułek bywa najbardziej czasochłonnym etapem. Można zrobić to palcami albo widelcem. Popularnym rozwiązaniem jest również krótkie schłodzenie lub zamrożenie całych baldachów. Po zamrożeniu jagody łatwiej oddzielają się od szypułek.

Oczyszczony surowiec można następnie wykorzystać do przygotowania soku, syropu, konfitury, galaretki, dżemu czy nalewki. Jeśli przetwarzanie nie jest planowane tego samego dnia, owoce można zamrozić i wykorzystać później.

Czy czarny bez trzeba gotować?

W przypadku domowych przetworów z owoców czarnego bzu zalecana jest obróbka cieplna. Dojrzałość nie oznacza bowiem, że surowe jagody można bez ograniczeń jeść bezpośrednio po zerwaniu. Podgrzewanie pomaga rozłożyć związki cyjanogenne odpowiedzialne za potencjalne działanie toksyczne.

Dotyczy to szczególnie soków, syropów, powideł i innych przetworów przygotowywanych w domu. Nie należy natomiast wykorzystywać do nich zielonych jagód, zakładając, że samo gotowanie rozwiąże problem niedojrzałego surowca. Najpierw trzeba wybrać dobrze wybarwione owoce i dokładnie je przebrać.

Czy trzeba czekać do pierwszych przymrozków?

W przypadku czarnego bzu nie ma potrzeby czekania na przymrozki. To zasada kojarzona raczej z niektórymi innymi dzikimi owocami, których smak zmienia się pod wpływem niskiej temperatury. Bez najlepiej zbierać wtedy, gdy osiągnie pełną dojrzałość.

Oczekiwanie przez kilka dodatkowych tygodni może przynieść odwrotny skutek. Jagody mogą zacząć wysychać, opadać albo zostać zjedzone przez ptaki. Jesienna wilgoć sprzyja również pogorszeniu jakości mocno dojrzałych owocostanów.

Jeżeli zależy nam na efekcie podobnym do przemrożenia, znacznie łatwiej zebrać dojrzałe owoce w odpowiednim momencie i umieścić je w zamrażarce.

Ile owoców można zebrać z jednego krzewu?

Plon zależy od wieku i wielkości krzewu, nasłonecznienia, dostępności wody oraz warunków panujących podczas kwitnienia. Dorosły, dobrze rozwinięty czarny bez może w sprzyjającym sezonie wytworzyć dużą liczbę ciężkich owocostanów.

Nie ma jednak potrzeby ogołacania dziko rosnącego krzewu ze wszystkich jagód. Owoce stanowią jesienne źródło pokarmu dla ptaków, które uczestniczą również w rozsiewaniu nasion. Pozostawienie części baldachów ma więc znaczenie dla lokalnej przyrody.

Najlepszy moment przychodzi wtedy, gdy praktycznie cały owocostan jest ciemny, jagody są soczyste, a baldach ugina się pod ich ciężarem. W polskich warunkach najczęściej dzieje się to na przełomie sierpnia i września oraz w kolejnych tygodniach września. Zamiast trzymać się jednej daty, warto obserwować krzew co kilka dni. Dzięki temu można zebrać owoce w pełni dojrzałe, zanim zaczną opadać lub zainteresują się nimi ptaki.

W sierpniu światowe ceny zbóż były najwyższe od maja 2024 roku – RAPORT FAO

0
Ceny zbóż

Światowe ceny zbóż gwałtownie rosną, a samo ziarno mocno zyskuje na wartości. Jak wynika z najnowszego raportu Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), Indeks Cen Zbóż wyniósł w sierpniu średnio 116,3 pkt. Oznacza to wzrost o 2,5 pkt (+2,2%) w porównaniu do lipca i najwyższy poziom tego wskaźnika od maja 2024 roku.

Podwyżki dotknęły niemal wszystkie kluczowe gatunki. Składają się na nie silny popyt importowy, piętrzące się obawy pogodowe w głównych rejonach upraw oraz niegasnąca niepewność wokół logistyki eksportowej w basenie Morza Czarnego.

Czytaj również:

Pszenica drożeje przez pogodę i geopolitykę

Światowe wyceny pszenicy wzrosły w sierpniu o 2,6% m/m, plasując się aż o 15,0% powyżej poziomu sprzed roku. Do głównych czynników stymulujących wzrost notowań należą:

  • Słabsze perspektywy zbiorów w Europie: Fala upałów i trwająca susza odcisnęły piętno na plonowaniu w części kontynentu.
  • Presja na logistykę w basenie Morza Czarnego: Utrzymujące się utrudnienia w eksporcie z tego rejonu ograniczają płynność dostaw na światowe rynki.
  • Osłabienie dolara amerykańskiego (USD): Niższy kurs USD poprawił konkurencyjność ziarna wycenianego w tej walucie, co przełożyło się na wyższy popyt międzynarodowy.

Kukurydza pod presją trudnych warunków uprawy

Równolegle o 2,5% m/m wzrosły światowe ceny kukurydzy. Rynek reaguje przede wszystkim na pogarszające się prognozy zbiorów:

  • Obawy o plony w USA i UE: Upały oraz deficyt opadów wpłynęły niekorzystnie na kondycję upraw zarówno w kluczowych stanach amerykańskiego Pasa Kukurydzy (Corn Belt), jak i w Unii Europejskiej.
  • Ograniczenia eksportowe z Ukrainy: Zakłócenia w wywozie z tego kierunku dodatkowo zacieśniają bilans.
  • Czynniki kosztowe i silny popyt: Popyt ze strony sektora paszowego oraz biopaliwowego (produkcja etanolu) pozostaje wysoki, a dodatkowym wsparciem dla cen były niepokoje o podaż środków do produkcji po zamknięciu cieśniny Ormuz.

Indeks cen zbóż FAO – WYKRES

Zboża paszowe i ryż również w górę

Utrzymujące się napięcia na rynku zbóż paszowych wywindowały stawki za sorgo (+3,9% m/m) oraz jęczmień (+2,6% m/m). Z kolei Indeks Cen Ryżu FAO odnotował umiarkowany wzrost o 0,5% m/m – notowania odmian typu Indica podtrzymywane były przez ruchy kursów walut, stabilne zakupy ze strony krajów azjatyckich i afrykańskich oraz perspektywę niższej podaży.

Sierpniowy odczyt FAO pokazuje, że pożniwna presja spadkowa na globalnych rynkach ustała, a kluczowe znaczenie dla wycen mają obecnie bilanse zbiorów oraz globalne czynniki ryzyka.

Źródło: Opracowania Agro Profil na podstawie danych FAO

6 września wietrzny i chłodny

0
6 września
6 września

Pogoda 6 września

Po nocy z przelotnymi opadami deszczu od wybrzeża środkowego po Kaszuby, Warmię, Podlasie, Lubelskie i Bieszczady w ciągu dnia miejsc pogodnych przybędzie.

na termometrach o świcie od 8 stopni w Kotlinie Jeleniogórskiej do 10-13 stopni nad resztą kraju.

Niedziela będzie słoneczna i sucha. Dopiero po południu lokalnie od Kaszub po wschodnie Kujawy, Mazowsze, północ Lubelskiego, Podlasie, Warmię przelotnie popada do 1-3 mm ale miejsc z opadem będzie bardzo mało. Popada na obszarze około 20% tego regionu.

Dzień zapowiada się wietrznie. Wiatr w większości kraju przekroczy 45 km/h a na północy i wschodzie 55 km/h.

Wiatr będzie wzmagał odczucie chłodu.

Noc z niedzieli na poniedziałek przyniesie już słabszy wiatr co wróży zimną noc. W poniedziałek o świcie miejscami słupki rtęci spadną do zaledwie 5-7 stopni Celsjusza. Zarówno poniedziałek jak i wtorek zapowiada się słonecznie i sucho. Jednak już w nocy z wtorku na środę pogoda zacznie się zmieniać. Kolejny front, deszcz, wiatr i ochłodzenie

6 września

ASF po raz pierwszy pojawił się w Finlandii. Potwierdzono już 37 przypadków u dzików

0

Afrykański pomór świń po raz pierwszy został wykryty w Finlandii. Początkowo zakażone dziki znaleziono w pobliżu granicy z Rosją, jednak później wirusa potwierdzono również około 40 km od wyznaczonej strefy. Według najnowszego zestawienia fińskich służb weterynaryjnych liczba potwierdzonych przypadków wzrosła do 37.

Pierwsze zakażenie wirusem afrykańskiego pomoru świń w Finlandii potwierdzono 30 lipca 2026 r. Materiał genetyczny wirusa wykryto metodą PCR u martwych dzików znalezionych w gminie Virolahti, położonej w regionie Etelä-Karjala w południowo-wschodniej części kraju.

Zwierzęta znaleziono w pobliżu granicy z Rosją. Według informacji przekazanych przez Główny Inspektorat Weterynarii pierwsze miejsce wystąpienia choroby znajdowało się około 1,3 km od granicy.

Wyniki fińskich badań zostały następnie potwierdzone przez unijne laboratorium referencyjne do spraw ASF.

Liczba przypadków ASF w Finlandii wzrosła do 37

Początkowy komunikat Głównego Inspektoratu Weterynarii informował o 34 ogniskach ASF u dzików, zgodnie ze stanem na 31 sierpnia 2026 r. Nowsze zestawienie opublikowane przez Fiński Urząd ds. Żywności obejmuje już 37 zakażonych dzików.

Większość przypadków stwierdzono w gminie Virolahti. Jeden z zakażonych dzików został jednak znaleziony 28 sierpnia w gminie Pyhtää, około 40 km od dotychczasowej strefy zakażenia i około 70 km od granicy z Rosją.

Wykrycie wirusa poza wcześniej wyznaczonym obszarem spowodowało rozszerzenie strefy objętej ograniczeniami. Fińskie służby zaktualizowały jej granice i wyznaczyły obszar rdzeniowy, na którym obowiązują zaostrzone zasady.

Finlandia wprowadziła strefę objętą zakażeniem

Strefę zakażenia ustanowiono 30 lipca, bezpośrednio po wykryciu pierwszych przypadków. Kolejne decyzje fińskich służb rozszerzały jej granice oraz dostosowywały obowiązujące ograniczenia do zmieniającej się sytuacji epizootycznej.

Na terenie strefy wprowadzono między innymi:

  • ograniczenia dotyczące przemieszczania świń,
  • zakaz polowania na dziki i inne zwierzęta poza działaniami prowadzonymi przez służby,
  • poszukiwanie i usuwanie padłych dzików,
  • kontrole gospodarstw utrzymujących świnie,
  • ograniczenia organizowania wydarzeń w terenie,
  • obowiązek mycia i dezynfekcji maszyn rolniczych oraz leśnych wywożonych poza strefę,
  • zakaz wykorzystywania zebranych na tym obszarze zbóż i innych roślin jako paszy, ściółki lub materiału wzbogacającego środowisko świń.

Na obszarze rdzeniowym ograniczono również poruszanie się poza drogami oraz zbieranie grzybów i owoców leśnych. Działania mają zmniejszyć ryzyko mechanicznego przenoszenia wirusa na obuwiu, pojazdach, sprzęcie i materiałach pochodzących z terenu zakażonego.

ASF Finlandia
Fot. wetgiw.gov.pl

Jak ASF mógł pojawić się w Finlandii?

Pierwsze zakażone zwierzęta znaleziono bardzo blisko granicy z Rosją, jednak oficjalne komunikaty nie przesądzają jednoznacznie, w jaki sposób wirus przedostał się do Finlandii.

Możliwy jest zarówno naturalny ruch zakażonych dzików, jak i udział człowieka w mechanicznym przeniesieniu wirusa. ASF może być rozprzestrzeniany między innymi za pośrednictwem skażonej żywności, odzieży, obuwia, pojazdów oraz sprzętu.

Ustalenie źródła zakażenia wymaga dalszego dochodzenia epidemiologicznego. Na obecnym etapie wskazywanie jednej drogi wprowadzenia wirusa byłoby więc jedynie przypuszczeniem.

ASF nie stanowi zagrożenia dla ludzi

Afrykański pomór świń jest wirusową chorobą świń domowych i dzików. Nie przenosi się na ludzi i nie stanowi zagrożenia dla ich zdrowia.

Choroba ma jednak bardzo duże znaczenie dla hodowli trzody chlewnej. Wirus jest odporny na warunki środowiskowe i może długo przetrwać w mięsie, odpadach żywnościowych oraz na zanieczyszczonych przedmiotach. Obecność choroby w populacji dzików utrudnia jej zwalczanie i stwarza ryzyko przeniesienia do gospodarstw.

Co sytuacja w Finlandii oznacza dla Polski?

Wykrycie ASF w Finlandii nie oznacza bezpośredniego wzrostu zagrożenia na polskich fermach. Pokazuje jednak, że choroba może pojawić się w nowym kraju i w stosunkowo krótkim czasie objąć większy obszar.

Przypadek fiński potwierdza także znaczenie szybkiego odnajdywania padłych dzików, badań laboratoryjnych oraz ścisłej bioasekuracji. Szczególną ostrożność należy zachować przy przewozie zwierząt, przemieszczaniu pracowników, korzystaniu ze wspólnego sprzętu oraz wprowadzaniu pojazdów na teren gospodarstwa.

Rozwój sytuacji w Finlandii będzie zależał przede wszystkim od tego, czy zakażenia pozostaną ograniczone do lokalnej populacji dzików oraz czy wirus nie przedostanie się do gospodarstw utrzymujących świnie.

Opryski na chwasty i flufenacet. Czego nauczył nas sezon 2025/2026?

0

Dość chłodna jesień 2025 roku niestety nie sprzyjała wykonywaniu zabiegów herbicydowych w zbożach ozimych. Aplikowane na tym etapie rozwiązania doglebowe wykazują największą skuteczność – także wobec chwastów odpornych, takich jak miotła zbożowa. Dlatego na plantacjach, gdzie nie udało się ich zwalczyć jesienią, tej wiosny rolnicy mieli duże problemy z zachwaszczeniem. Analiza panujących warunków i występujących trudności pozwala na opracowanie efektywnej strategii na zbliżający się sezon 2026/27. O czym warto pamiętać, dobierając technologię herbicydową na swoje pole?

W przypadku zbóż ozimych przerwa między zbiorami a zasiewami może wynosić nawet kilka miesięcy, ponieważ termin siewów zależy m.in. od tego, kiedy zakończy się wegetacja upraw poprzedzających je na danym stanowisku. Standardowo rolnicy rozpoczynają siew zbóż w połowie września, jednak z pewnością nie zabraknie plantacji, na których nastąpi to dopiero pod koniec października albo nawet w listopadzie – po zbiorach kukurydzy czy buraków cukrowych.

Przełom sezonów, kiedy zakończyły się zbiory, a za kilka tygodni zaczną się siewy, to okres, który warto wykorzystać na przeanalizowanie minionego roku w uprawach zbożowych. Problemy, jakie występowały, i rozwiązania, które sprawdziły się (lub zawiodły) to cenne podpowiedzi, na co zwrócić uwagę w kolejnym sezonie.

– Każdy rolnik powinien przeanalizować książkę zabiegów, zwracając uwagę na to, jakie środki były w ubiegłych latach stosowane. Jeżeli pojawiały się problemy ze zwalczaniem chwastów, może to świadczyć o tym, że występują odporności chociażby na substancje z grupy inhibitorów ALS. To zjawisko obserwujemy w skali całego kraju, ale nie wszyscy biorą je pod uwagę, kiedy planują zabiegi – przypomina Mateusz Mikoda, doradca INNVIGO z Dolnego Śląska.

Odchwaszczanie zbóż – czym zaskoczyła jesień 2025?

Miniona jesień w większości kraju różniła się od poprzednich sezonów, kiedy długo utrzymywały się dość wysokie temperatury – niekiedy nietypowe choćby jak na listopad. Tymczasem w ubiegłym roku panowały umiarkowane, a nawet niskie temperatury, którym towarzyszyły okresowe opady deszczu. Następnie wcześnie zapanowały prawdziwie zimowe warunki, znacznie bardziej mroźne w porównaniu do ostatnich lat.

Taka sytuacja nie sprzyjała terminowemu wykonywaniu zabiegów herbicydowych w zbożach ozimych. W zależności od regionu stosunkowo niewielu rolnikom udało się skorzystać z okna pogodowego, kiedy przez tydzień czy dwa utrzymywała się pogoda pozwalająca na zastosowanie herbicydów, ich pobranie przez chwasty i uaktywnienie się w roślinach. Z szacunków doradców terenowych wynika, że np. na Dolnym Śląsku takie zabiegi wykonało ok. 30-40% plantatorów. Problem, który uwidocznił się później na tych terenach, polegał na tym, że na plantacjach, gdzie nie zastosowano odpowiednio dobranych preparatów doglebowych zawierających flufenacet, wiosną było bardzo trudno ograniczyć presję miotły zbożowej. 

Obserwacje dotyczące tej substancji potwierdza też Piotr Sokołowski, doradca INNVIGO odpowiedzialny za region południowo-wschodni. Jak wynika z jego doświadczenia i rozmów z rolnikami z tych terenów, nawet dość późno zastosowane zabiegi herbicydowe uwzględniające ten składnik miały wysoką skuteczność. Na takich plantacjach bardzo rzadko występowała konieczność wykonywania wiosennych poprawek. Należało ewentualnie skupić się wtedy na trudnych chwastach, takich jak chabry czy ostrożenie. 

Rozwiązaniem stopniowo wprowadzanym do technologii jesiennej w tamtym sezonie był środek Amstaf 800 EC, zawierający prosulfokarb. To substancja, która będzie odgrywała wiodącą rolę w jesiennej technologii herbicydowej dla zbóż po wycofaniu flufenacetu. Dotychczas nie była ona powszechnie stosowana w zbożach, dzięki czemu nie ma ryzyka, że po jej użyciu wystąpią odporności.

Doradca z Lubelszczyzny zwraca również uwagę na kluczowe znaczenie zabiegów herbicydowych o tej porze roku: – Trzeba skupić się na odchwaszczaniu zbóż jesienią, jeżeli tylko warunki na to pozwolą. Stosowane wtedy substancje doglebowe działają, o ile panuje odpowiednia wilgotność. Nawet jeśli w danym momencie jest zimno, one aktywują się później w okresie do kilku miesięcy, więc ważne, żeby zostały zaaplikowane.

Odchwaszczanie zbóż – susza, przymrozki i silne zachwaszczenie

Konsekwencją jesiennych problemów w zbożach była sytuacja, z którą rolnicy musieli mierzyć się na wiosnę. W przypadku Dolnego Śląska największe trudności wynikały z wysokiej presji miotły zbożowej właśnie na plantacjach, gdzie nie zastosowano jesiennych zabiegów lub dobór substancji był niewłaściwy, ponieważ nie uwzględniał flufenacetu. Zresztą było to duże wyzwanie nie tylko w tym regionie – w całej Polsce obserwowane są uodpornienia tego chwastu na substancje aktywne z grupy inhibitorów ALS, czyli na sulfonylomoczniki. Z tego powodu rozwiązania, które we wcześniejszych latach jeszcze wykazywały pewną skuteczność, obecnie nie przynoszą pożądanych efektów.

Kolejne utrudnienie właściwie na terenie całego kraju stanowiła utrzymująca się wiosną susza. Zasoby wody z roztopów okrywy śnieżnej nie wystarczyły na długo, a marzec i kwiecień były niemal bezdeszczowe, więc bardzo niekorzystne dla upraw. Z tego powodu herbicydowe zabiegi doglebowe nie działały w takich warunkach odpowiednio skutecznie. Natomiast po majowych opadach deszczu dochodziło do ponownych, rozłożonych w czasie wschodów chwastów. 

W południowo-wschodnich województwach problematyczna sytuacja wynikała również z występujących w tym okresie przymrozków. Uniemożliwiały one trafienie z zabiegiem w okienko pogodowe, które zarówno umożliwiłoby aplikację herbicydów, jak i zapewniło tygodniowy czy dwutygodniowy okres pozwalający na zadziałanie substancji aktywnych. Dlatego w drugiej części sezonu producenci zbóż uskarżali się nie tylko na obecność miotły zbożowej, ale też trudnych do zwalczenia maków, chabrów, przytulii czy chwastnicy, które wymagały kolejnych, nawet kilkukrotnych zabiegów poprawkowych.

– Rolnicy, którzy zdecydowali się na jesienne odchwaszczanie, wygrali walkę z chwastami. Mijający sezon pokazał, dlaczego to ważne. Odkładanie zabiegów na wiosnę to za duże ryzyko, bo po prostu może nie być odpowiednich warunków. W razie konieczności zrobienia poprawek, np. na chabry czy ostrożenie, zalecaliśmy np. środek Hapi 250 EC, czyli chlopyralid, fluroksypyr i florasulam, ewentualnie z dodatkiem fenoksaprop-P-etylu zawartego w preparacie Fenoxinn Max 110 EC. To sprawdziło się bardzo dobrze, więc klienci byli zadowoleni – mówi Piotr Sokołowski.

Odchwaszczanie zbóż

Tylko 15 mm deszczu i presja chorób! Jak chronić rzepak w tak trudnym sezonie? [SPRAWDŹ!]

Odchwaszczanie zbóż – zanim flufenacet zniknie z rynku

Zbliżające się siewy pszenicy oznaczają konieczność wyboru strategii herbicydowej na nowy sezon. W przypadku wcześnie obsiewanych stanowisk trzeba pamiętać, że tym samym etap wegetacji jesiennej wydłuża się, co przekłada się również na okres stosowania ochrony herbicydowej. To istotne zwłaszcza jeżeli w glebie jest obecny liczny bank nasion. Konstruując technologię do zwalczania chwastów, w zabiegu doglebowym można ostatni raz wykorzystać sprawdzoną substancję, jaką jest flufenacet. Ten komponent, skuteczny nie tylko wobec miotły zbożowej, wpisuje się też jako pierwszy etap w technologię ukierunkowaną na zwalczanie wyczyńca. Preparaty, które zawierają ten składnik, są w sprzedaży jeszcze do 10 października, natomiast termin dozwolonego użycia mija 10 grudnia.

Zabiegi doglebowe są najbardziej skutecznym rozwiązaniem, a stosowane wówczas substancje należą do zupełnie innych grup chemicznych niż te o przeznaczeniu nalistnym, dlatego pełnią tak ważną rolę, zwłaszcza w kontekście narastającej odporności chwastów. Ważne, żeby te trudne jednoliścienne zwalczać tak szybko, jak to możliwe, kiedy są jeszcze we wczesnych fazach rozwojowych. Praktyka dowodzi, że znacznie łatwiej wykonać późniejszą jesienią celowany zabieg nalistny jako poprawkę niż zmagać się z nimi, gdy są już wyrośnięte.

– Ze względu na występujące odporności chwastów i na ostatnią możliwość wykorzystania warto w tym roku zacząć ochronę herbicydową zbóż ozimych od flufenacetu, żeby potem móc rotować inne substancje. Z naszego portfolio rekomendujemy herbicydy Cezaro 574 SC czy Trivino 599,5 SC. W zależności od terminu siewu, przebiegu pogody i obecności chwastów jednoliściennych innych niż miotła zbożowa do późniejszych zabiegów nalistnych można użyć środka z mezosulfuronem, jakim jest Pacyfik 30 OD – radzi Marcin Bystroński, Menedżer ds. upraw rolniczych w firmie INNVIGO.

Herbicyd Cezaro 574 SC zawiera flufenacet, diflufenikan i florasulam, natomiast w skład środka Trivino 599,5 SC oprócz flufenacetu wchodzi diflufenikan i penoksulam. Właściwości poszczególnych substancji aktywnych pozwalają dobrać rozwiązanie do zachwaszczenia w zbożach ozimych na danym polu. Jeżeli konieczne jest jeszcze bardziej zindywidualizowane skomponowanie mieszaniny, można też wykorzystać jako jeden ze składników produkt Cevino 500 SC, czyli czysty flufenacet.

Dzień Ogórka w Kruszewie 2026 już 6 września. Co czeka na odwiedzających?

0
Dzień Ogórka w Kruszewie 2026

Już 6 września 2026 roku Kruszewo ponownie stanie się miejscem spotkania miłośników regionalnych smaków, tradycji i kultury Podlasia. Podczas 27. Dnia Ogórka nie zabraknie lokalnych produktów, rękodzieła, pokazów kulinarnych, warsztatów, konkursów i koncertów. Jedną z najbardziej charakterystycznych atrakcji będą Mistrzostwa Świata w Rzucie Ogórkiem, a wieczorem na scenie pojawią się Zbyszek Perkowski Focus i Wojciech Gąssowski.

Dzień Ogórka w Kruszewie 2026

Dzień Ogórka Kruszewo 2026 – kiedy i gdzie?

27. Dzień Ogórka w Kruszewie odbędzie się w niedzielę, 6 września 2026 roku. Miejscem wydarzenia będzie teren przy dawnej szkole w Kruszewie, w gminie Choroszcz.

To właśnie tutaj ogórki i kapusta kiszona od pokoleń stanowią ważny element lokalnej tradycji. Dzień Ogórka jest okazją do promocji kulinarnego dziedzictwa Podlasia, lokalnych producentów i twórców, a jednocześnie do wspólnego świętowania.

Tegoroczny program połączy regionalną żywność i rękodzieło z warsztatami, konkursami, atrakcjami dla dzieci oraz koncertami. Wydarzenia będą odbywały się w kilku strefach.

Program Dnia Ogórka w Kruszewie 2026

Pierwsze stoiska kiermaszowe rozpoczną działalność już o godz. 10:00. Oficjalnym punktem programu będzie natomiast msza święta polowa w intencji plantatorów oraz oficjalne otwarcie wydarzenia o godz. 12:30.

Od godz. 13:00 ruszą kolejne atrakcje dla odwiedzających, a o 13:45 rozpoczną się występy na scenie. Jednym z najbardziej charakterystycznych punktów programu będą zaplanowane od godz. 15:00 Mistrzostwa Świata w Rzucie Ogórkiem.

Kiermasz produktów lokalnych i rękodzieła

Kiermasz będzie odbywał się 6 września w godz. 10:00–19:00. W jego ramach powstaną trzy strefy wystawców: handlowa, rękodzielnicza i gastronomiczna.

Na stoiskach pojawią się produkty z województwa podlaskiego: sery, chleby, miody, tradycyjne wyroby wędliniarskie oraz oczywiście ogórki w wielu różnych odsłonach. Miłośnicy kuchni i naturalnych sposobów dbania o zdrowie, prócz degustacji potraw, będą mogli wziąć udział w spotkaniach i warsztatach poświęconych wykorzystaniu ziół w kuchni oraz kosmetyce.

Atrakcje dla dzieci i całych rodzin

Organizatorzy zadbali również o najmłodszych. Od godz. 13:00 działać będzie strefa zabaw i animacji dla dzieci. Specjalna strefa zabaw zaoferuje dzieciom kreatywne wyzwania,  kolorowe dmuchańce i animacje, zapewniając wiele godzin radosnej zabawy.

Dzięki temu Dzień Ogórka będzie nie tylko kiermaszem regionalnych produktów, ale wydarzeniem skierowanym do całych rodzin. Część atrakcji pozwoli uczestnikom aktywnie włączyć się w program i poznać sposoby wykorzystania lokalnych produktów oraz ziół.

Mistrzostwa Świata w Rzucie Ogórkiem

Jedna z najbardziej nietypowych konkurencji rozpocznie się o godz. 15:00. W Kruszewie odbędą się Mistrzostwa Świata w Rzucie Ogórkiem.

Ogórkowa rywalizacja jest charakterystycznym elementem wydarzenia i nawiązuje bezpośrednio do produktu, z którego słynie Kruszewo. Konkurs dostarcza przy tym sporo zabawy zarówno uczestnikom, jak i obserwującej zmagania publiczności.

Dzień Ogórka w Kruszewie 2026

Koncerty podczas Dnia Ogórka 2026

Muzyka będzie towarzyszyć uczestnikom od godz. 13:45. Na scenie pojawią się zespoły folklorystyczne Klepaczanki, Hetmanki, Dziki Sad oraz Chłopcy z Nowoszyszek.

W programie przewidziano także występy gwiazd wieczoru. Publiczność zgromadzona w Kruszewie będzie mogła zobaczyć Zbyszka Perkowskiego Focus oraz Wojciecha Gąssowskiego.

Dzień Ogórka w Kruszewie 2026

Ogórki i regionalne smaki Podlasia

Bohaterem wydarzenia pozostaje oczywiście ogórek, z którym Kruszewo związane jest od pokoleń. Tradycje jego uprawy i przetwarzania stanowią część historii miejscowości oraz kulinarnego dziedzictwa tej części Podlasia.

Dzień Ogórka jest okazją do poznania nie tylko lokalnych produktów, ale również ludzi, którzy je wytwarzają. Kiermasz poszerzy ofertę o inne regionalne potrawy, rękodzieło i wyroby nawiązujące do kultury ludowej województwa podlaskiego.

Dzień Ogórka także ze wsparciem honorowego krwiodawstwa

Ogólnopolski Dzień Ogórka to jednak nie tylko kulinaria i rozrywka. Ważnym elementem wydarzenia będzie także wsparcie akcji honorowego krwiodawstwa, organizowanej przez Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Białymstoku we współpracy z Oddziałem Stowarzyszenia Honorowych Dawców Krwi w Choroszczy.

Co warto zobaczyć w okolicy Kruszewa?

Wizyta na Dniu Ogórka może stać się również okazją do poznania tej części Podlasia. Kruszewo położone jest w sąsiedztwie Narwi i terenów atrakcyjnych pod względem przyrodniczym oraz krajobrazowym.

W okolicy warto zobaczyć m.in. wieżę widokową w Kruszewie, kładkę Śliwno–Waniewo oraz pozostałości zerwanego mostu na Narwi. Udział w wydarzeniu można więc połączyć z wycieczką po okolicy.

Dzień Ogórka w Kruszewie 2026

Dzień Ogórka Kruszewo 2026 – dojazd i najważniejsze informacje

Data: 6 września 2026 r.
Miejsce: Kruszewo, teren przy dawnej szkole
Kiermasz: godz. 10:00–19:00
Msza święta i oficjalne otwarcie: godz. 12:30
Strefa zabaw, pokazy i warsztaty: od godz. 13:00
Strefa koncertowa: od godz. 13:45
Mistrzostwa Świata w Rzucie Ogórkiem: od godz. 15:00
Gwiazdy wieczoru: Zbyszek Perkowski Focus i Wojciech Gąssowski

Partnerem strategicznym wydarzenia jest Województwo Podlaskie. Honorowy patronat nad wydarzeniem objęli Marszałek Województwa Podlaskiego Łukasz Prokorym oraz Burmistrz Choroszczy Robert Wardziński.

Mapa dojazdu i lokalizacja

Kruszewo
16-070
teren przy dawnej szkole

Otwórz trasę w Google Maps

Sprawdź również inne wydarzenia rolnicze w swojej okolicy

Jeśli interesują Cię targi rolnicze, wystawy, dni pola i inne wydarzenia agro organizowane w całej Polsce, koniecznie zajrzyj również do naszej zakładki z wydarzeniami rolniczymi. Regularnie publikujemy tam informacje o najważniejszych imprezach branżowych, programach wydarzeń oraz atrakcjach przygotowanych dla rolników i całych rodzin. Dzięki temu łatwo sprawdzisz, co dzieje się w Twojej okolicy i zaplanujesz udział w najciekawszych wydarzeniach sezonu.