Strona główna Blog Strona 37

Ceny zbóż w Polsce i UE: Lekki wzrost cen pszenicy, ceny kukurydzy w dół. Najnowszy raport MRiRW

0
ceny zbóż

Ceny zbóż w Polsce: W niniejszym raporcie analizujemy najnowsze dane rynkowe dotyczące rynku zbóż w Polsce oraz w Unii Europejskiej. Wprawdzie oficjalne dane cenowe publikowane przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi (MRiRW) są lekko opóźnione w czasie w stosunku do bieżących notowań giełdowych, to jednak ich kluczową zaletą jest to, że pokazują realne, wynegocjowane ceny zakupu z faktycznie zawartych transakcji, pomniejszone o wszelkie potrącenia jakościowe i opłaty handlowe. W poniższym tekście szczegółowo analizujemy zmiany krajowych cen średnich, a także ceny maksymalne (uzyskiwane w rejonach portowych) i ceny minimalne – wyznaczane na rynku lokalnym z dala od portów morskich.

Czytaj również:

Ceny zbóż w kraju: Stabilizacja pszenicy, wysoki udział ziarna paszowego i spadki na rynku kukurydzy

W tygodniu zakończonym 27 września 2026 r. średnia cena zakupu pszenicy konsumpcyjnej w polskich skupach wyniosła 924 zł/t, co oznacza wzrost o 0,5% w stosunku do poprzedniego tygodnia (+4 zł/t). W ujęciu rocznym krajowe ceny pszenicy chlebowej są wyższe o 18,1%. Pszenica konsumpcyjna stanowiła 48,2% całkowitego wolumenu skupionego ziarna.

Wzrosty utrzymały się również w segmencie zbóż paszowych. Pszenica paszowa podrożała w skali tygodnia o 0,8% do poziomu 886 zł/t (+16,8% r/r), osiągając 20,7% udziału w skupie. Pszenżyto paszowe uzyskało cenę 765 zł/t (+1,7% t/t, +10,1% r/r) przy 8,8% udziale w rynku, z kolei żyto paszowe wzrosło o 0,8% do 680 zł/t (+12,0% r/r). Wyraźne zwyżki zanotował jęczmień browarny (+5,2% t/t do 804 zł/t) oraz owies konsumpcyjny (+11,5% t/t do 626 zł/t).

Odwrotny trend widoczny jest, jeśli spojrzymy na ceny kukurydzy suchej, której średnia stawka spadła o 2,1% t/t do poziomu 973 zł/t (+3,7% r/r) pod wpływem zwiększającej się podaży ze zbiorów. W meldunku pojawiła się także kukurydza mokra ze średnią ceną 617 zł/t (+21,0% r/r).

Ceny pszenicy konsumpcyjnej na przestrzeni lat (2022–2026) – analiza wykresu

Wieloletnie zestawienie średnich krajowych cen zakupu pszenicy konsumpcyjnej przygotowane przez MRiRW (obejmujące lata 2022–2026) pokazuje ważną perspektywę rynkową:

  • Stabilizacja i odbicie w 2026 r. (linia czerwona): Po niskich wycenach na początku 2026 r. (oscylujących wokół 780–800 zł/t), od późnej wiosny widoczny jest stabilny trend wzrostowy. W 39. tygodniu ceny pszenicy dotarły do poziomu 924 zł/t, niemal zrównując się z wynikami z analogicznego okresu 2024 r. (linia żółta).
  • Przewaga nad rokiem 2025 (linia niebieska): Obecna stawka 924 zł/t wyraźnie przewyższa wyceny z jesieni 2025 r., kiedy to ceny pszenicy konsumpcyjnej spadły w okolice 780 zł/t. Daje to wyraźny wzrost w ujęciu rocznym (+18,1%).
  • Kontekst historyczny (2022–2023): Wykres przypomina o szczytach cenowych z 2022 r. (linia fioletowa, przekraczającej 1 700 zł/t) oraz korekcie z 2023 r. (linia zielona). Obecnie rynek charakteryzuje się znacznie wyższą przewidywalnością.

Ceny kukurydzy na przestrzeni lat (2022–2026) – analiza wykresu

Wykres przedstawiający historyczne ceny kukurydzy w Polsce w latach 2022–2026 oddaje dynamikę zmian tego gatunku:

  • Lokalne maksimum i jesienna korekta w 2026 r. (linia czerwona): W okresie wakacyjnym ceny kukurydzy przekroczyły poziom 1 000 zł/t w 37. tygodniu roku. Rozpoczęcie zbiorów sprowokowało oczekiwaną korektę – w 39. tygodniu średnia cena spadła do 973 zł/t.
  • Sytuacja na tle lat 2024–2025: Mimo spadków, ceny kukurydzy na poziomie 973 zł/t są wyższe niż we wrześniu 2025 r. (linia niebieska, ok. 800 zł/t) oraz 2024 r. (linia żółta, ok. 850 zł/t).
  • Tło z lat 2022–2023: Wykres obrazuje odniesienie do rekordu z 2022 r. (linia fioletowa, powyżej 1 400 zł/t) i wycen z 2023 r. (linia zielona).

Krajowe ceny zbóż – średnie stawki i struktura skupu (stan na 27.09.2026 r.)

ZIARNO / TYPŚrednia cena (zł/t)Zmiana tygodniowa (%)Zmiana roczna (%)Udział w rynku (%)
Pszenica konsumpcyjna924+0,5%+18,1%48,2%
Pszenica paszowa886+0,8%+16,8%20,7%
Żyto konsumpcyjne662+0,8%+2,8%1,6%
Żyto paszowe680+0,8%+12,0%4,9%
Jęczmień konsumpcyjny742+1,5%+12,1%0,8%
Jęczmień paszowy771+3,4%+5,9%4,0%
Jęczmień browarny804+5,2%-5,9%2,7%
Kukurydza mokra617—+21,0%2,3%
Kukurydza sucha973-2,1%+3,7%4,6%
Owies konsumpcyjny626+11,5%+10,7%0,1%
Owies paszowy587+1,9%-2,5%1,3%
Pszenżyto paszowe765+1,7%+10,1%8,8%

Źródło: MRiRW / KOWR

Nożyce cenowe: Porty morskie kontra magazyny w głębi kraju

Rozrzut stawek minimalnych i maksymalnych pokazuje duży wpływ kosztów transportu na rynkowe ceny zbóż. Najwyższe oferty zakupu generowane są przez popyt eksportowy w portach, natomiast najniższe obowiązują w rejonach oddalonych od północnej granicy.

W segmencie pszenicy konsumpcyjnej różnica między najniższą a najwyższą średnią wyniosła 118 zł/t (od 836 zł/t w głębi kraju do 954 zł/t w portach). Podobne rozbieżności zaobserwowano na pszenicy paszowej (121 zł/t). Znaczne nożyce cenowe dotknęły również pszenżyto (111 zł/t) oraz kukurydzę suchą, gdzie ceny kukurydzy różniły się o 87 zł/t (od 918 zł/t z dala od portów do 1 005 zł/t na północy).

Zestawienie stawek średnich, minimalnych i maksymalnych (zł/t, stan na 27.09.2026 r.)

ZIARNOŚrednia ważonaMin* (głębia kraju / z dala od portów)Max* (północ / porty)Rozpiętość (zł/t)
Pszenica konsumpcyjna924836954118
Pszenica paszowa886810931121
Żyto konsumpcyjne662591693102
Żyto paszowe68059969697
Jęczmień paszowy771704805101
Kukurydza sucha9739181 00587
Pszenżyto paszowe765670781111

Średnia cena ważona wyliczona na podstawie 5 najniższych/najwyższych cen transakcyjnych.

Miesięczna dynamika zmian cen zbóż w Polsce (30.08.2026 vs 27.09.2026)

Porównując dane z końca sierpnia i końca września 2026 r., ceny zbóż w Polsce w większości asortymentów wzrosły:

  • Ceny pszenicy konsumpcyjnej: Średnio wzrosły o 65 zł/t (+7,6%), z 859 zł/t do 924 zł/t. Stawki maksymalne wzrosły z 911 zł/t na 954 zł/t (+43 zł/t).
  • Ceny pszenicy paszowej: Podniosły się o 58 zł/t (+7,0%), rosnąc z 828 zł/t do 886 zł/t.
  • Ceny żyta: W segmencie paszowym wzrosły o 43 zł/t (+6,7%) do 680 zł/t, a konsumpcyjnym o 14 zł/t (+2,2%) do 662 zł/t.
  • Ceny jęczmienia paszowego: Wzrosły o 50 zł/t (+7,0%), osiągając 771 zł/t (wobec 721 zł/t miesiąc wcześniej).
  • Ceny kukurydzy suchej: Wykazują stabilizację z lekkim plusem w skali miesiąca (+13 zł/t, czyli +1,4%) z 960 zł/t do 973 zł/t, przy wzroście stawek minimalnych o 49 zł/t (+5,6%).
  • Ceny pszenżyta paszowego: Wzrosły średnio o 44 zł/t (+6,1%), z 721 zł/t do 765 zł/t.

Porównanie cen zbóż w skali miesiąca (zł/t)

ZIARNOŚrednia [30.08 → 27.09]ZmianaMin* [30.08 → 27.09]ZmianaMax* [30.08 → 27.09]Zmiana
Pszenica konsumpcyjna859 → 924+65 zł (+7,6%)777 → 836+59 zł (+7,6%)911 → 954+43 zł (+4,7%)
Pszenica paszowa828 → 886+58 zł (+7,0%)745 → 810+65 zł (+8,7%)875 → 931+56 zł (+6,4%)
Żyto konsumpcyjne648 → 662+14 zł (+2,2%)581 → 591+10 zł (+1,7%)673 → 693+20 zł (+3,0%)
Żyto paszowe637 → 680+43 zł (+6,7%)574 → 599+25 zł (+4,4%)668 → 696+28 zł (+4,2%)
Jęczmień paszowy721 → 771+50 zł (+7,0%)621 → 704+83 zł (+13,4%)752 → 805+53 zł (+7,0%)
Kukurydza sucha960 → 973+13 zł (+1,4%)869 → 918+49 zł (+5,6%)1 003 → 1 005+2 zł (+0,2%)
Pszenżyto paszowe721 → 765+44 zł (+6,1%)622 → 670+48 zł (+7,8%)768 → 781+13 zł (+1,7%)

Przetasowania w strukturze skupu zbóż

Równolegle ze zmianami stawek, we wrześniu doszło do zmian w udziałach poszczególnych zbóż w skupie:

  • Pszenica konsumpcyjna: Udział w rynku zmniejszył się o 3,2 pkt proc. – z 51,4% (30.08) do 48,2% (27.09).
  • Pszenica paszowa: Zwiększyła udział o 3,3 pkt proc. – z 17,4% do 20,7%.
  • Kukurydza mokra: Pod koniec sierpnia brak było notowań w strukturze (0,0%), natomiast pod koniec września udział wynosił 2,3%.
  • Kukurydza sucha: Zanotowała spadek udziału z 7,7% do 4,6% (-3,1 pkt proc.).
  • Pozostałe zboża: Udział grupy obejmującej m.in. żyto, jęczmień, owies i pszenżyto wzrósł z 23,5% do 24,2%.

Krajowe ceny zbóż na tle Unii Europejskiej i giełdy MATIF

W porównaniu międzynarodowym ceny zbóż w Polsce pozostają na niższym poziomie niż średnia unijna oraz wyceny giełdowe na MATIF.

Ceny pszenicy konsumpcyjnej w UE (21.09–27.09.2026 r.)

Średnie ceny pszenicy konsumpcyjnej w Polsce (924 zł/t) kształtują się 68 zł/t poniżej średniej w Unii Europejskiej (992 zł/t) oraz o 126 zł/t poniżej notowań giełdowych MATIF w Paryżu (1 050 zł/t).

W rankingu cenowym państw UE Polska zajmuje miejsce w środku zestawienia:

  • Najniższe ceny pszenicy w UE: Bułgaria (850 zł/t), Węgry (877 zł/t), Słowacja (881 zł/t), Czechy (890 zł/t), Łotwa (891 zł/t), Chorwacja (897 zł/t), Rumunia (913 zł/t) oraz Słowenia (923 zł/t).
  • Sąsiedzi i partnerzy: Polska (924 zł/t) notuje niższe stawki niż Finlandia (961 zł/t) czy Niemcy (982 zł/t).
  • Najwyższe ceny pszenicy w UE: Portugalia (1 166 zł/t), Hiszpania (1 130 zł/t), Włochy (1 090 zł/t), Grecja (1 070 zł/t) i Francja (1 067 zł/t). Na Litwie jest to 1 025 zł/t.

Ceny kukurydzy w UE (21.09–27.09.2026 r.)

Średnie ceny kukurydzy w Polsce (973 zł/t) wynoszą 53 zł/t poniżej średniej unijnej (1 026 zł/t) oraz o 220 zł/t poniżej stawek na MATIF (1 193 zł/t).

Struktura cen w 39. tygodniu 2026 r. przedstawia się następująco:

  • Najniższe ceny kukurydzy w UE: Bułgaria (844 zł/t), Rumunia (882 zł/t), Słowenia (900 zł/t) oraz Chorwacja (922 zł/t).
  • Pozycja Polski: Stawka 973 zł/t plasuje Polskę na 5. miejscu od końca w zestawieniu UE, wyprzedzając m.in. Chorwację, a pozostając poniżej wycen w Grecji (982 zł/t) oraz na Węgrzech (1 032 zł/t).
  • Najwyższe ceny kukurydzy w UE: Wyższe stawki notuje się w Portugalii (1 102 zł/t), Hiszpanii (1 111 zł/t), Włoszech (1 122 zł/t), Francji (1 167 zł/t), Holandii (1 231 zł/t) i Danii (1 322 zł/t).

Metodologia danych MRiRW:

Informacje bazują na cotygodniowych meldunkach zbieranych z reprezentatywnej próby podmiotów skupowych i przetwórczych w kraju. Ceny reprezentują średnie ceny ważone wolumenem transakcji bez podatku VAT. Stawki uwzględniają dopłaty i potrącenia jakościowe, nie zawierają natomiast zewnętrznych kosztów transportu czy ubezpieczenia.

Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych MRiRW

Ten ciągnik miał sześć kół i ważył ponad 7 ton. Powstało zaledwie kilkadziesiąt sztuk

0
Valmet 1502
Valmet 1502. Fot. Valtra Oy Ab / Wikimedia Commons, CC0

Sześć kół, potężna sylwetka i kabina, która nawet dzisiaj wygląda nietypowo. Gdy Valmet 1502 pojawił się w połowie lat 70., zdecydowanie odbiegał od ówczesnego wyobrażenia o ciągniku rolniczym. Finowie zakładali, że gospodarstwa będą stawały się coraz większe i będą potrzebowały mocniejszych maszyn, a odpowiedzią miał być jeden z najbardziej niezwykłych ciągników w historii firmy.

Valmet postawił na sześć kół

Valmet 1502 został wprowadzony w 1975 roku jako największy ciągnik w ofercie fińskiego producenta. Konstruktorzy nie ograniczyli się jednak do zbudowania większej i mocniejszej wersji istniejącej maszyny. Najbardziej charakterystycznym rozwiązaniem był tylny tandem. Zamiast jednej tylnej osi Valmet miał dwie, dlatego ciągnik poruszał się na sześciu kołach, a inspiracji szukano między innymi w konstrukcji maszyn leśnych, w których takie rozwiązania nie były czymś niezwykłym.

W ciągniku rolniczym wyglądało to jednak bardzo nietypowo. Zastosowanie tandemu miało swoje uzasadnienie – większa powierzchnia styku opon z podłożem pozwalała lepiej rozłożyć znaczną masę maszyny, a konstruktorzy chcieli jednocześnie poprawić właściwości trakcyjne na miękkim podłożu. Tandem miał także wpływać na komfort jazdy – jego konstrukcja umożliwiała wychylanie kół i lepsze dopasowanie do nierówności terenu, co przy dużej masie i stosunkowo wysokich prędkościach transportowych było to szczególnie istotne.

Ponad 7 ton masy

Valmet 1502 był prawdziwym kolosem – według danych Konedata pierwsza wersja ważyła około 7470 kg, a ciągnik miał 533 cm długości i niemal 3 metry wysokości. Tak duża masa stanowiła jeden z problemów konstrukcji, a Finowie próbowali ograniczyć jej wpływ na podłoże właśnie poprzez zastosowanie sześciu kół. Dostępne było również rozwiązanie pozwalające połączyć koła tylnego tandemu specjalnymi stalowymi elementami przypominającymi gąsienice. W ten sposób zwiększano powierzchnię styku z podłożem, co miało to znaczenie szczególnie podczas pracy na miękkich polach, gdzie ciężka maszyna mogłaby łatwo powodować koleiny i nadmiernie ugniatać glebę. Konstruktorzy zakładali, że rozwój rolnictwa będzie zmierzał w kierunku coraz większych gospodarstw i coraz większych maszyn, a sześciokołowy ciągnik miał być odpowiedzią na tę zmianę.

Pod maską pracowało 136 KM

Do napędu Valmeta 1502 wykorzystano nowy silnik Valmet 611 CS – był to sześciocylindrowy, turbodoładowany diesel o pojemności 6,6 litra. Jednostka osiągała 136 KM przy 2300 obr./min., a maksymalny moment obrotowy wynosił 549 Nm przy 1650 obr./min. W połowie lat 70. były to parametry pozwalające zaliczyć 1502 do naprawdę dużych ciągników.

Napęd współpracował z mechaniczną skrzynią oferującą 16 przełożeń do jazdy do przodu oraz cztery wsteczne, a prędkość maksymalna dochodziła do około 34 km/h. Podnośnik miał udźwig 3500 kg, a zbiornik paliwa mieścił 180 litrów. WOM oferował natomiast 540 i 1000 obr./min oraz napęd zależny od prędkości jazdy.

Początkowo przednie koła nie były napędzane

Sześć kół może sugerować, że Valmet 1502 od początku dysponował bardzo rozbudowanym układem napędowym. Pierwsze egzemplarze miały jednak napęd przekazywany na cztery koła tylnego tandemu, podczas gdy przednia oś pełniła funkcję kierującą. Zmiana nastąpiła pod koniec produkcji i w 1979 roku Valmet wprowadził napędzaną przednią oś, stosując podzespoły firm Carraro oraz NAF. Wersja z napędzaną przednią osią była przy tym nieco lżejsza – Konedata podaje masę około 6900 kg, a ciągnik zachował ten sam sześciocylindrowy silnik o mocy 136 KM. Problemem nadal pozostawała zwrotność – dla późniejszej wersji podawana jest średnica zawracania wynosząca aż 14,6 m, dlatego w ciasnym gospodarstwie taki kolos nie należał więc do najłatwiejszych maszyn w obsłudze.

Ogromna kabina miała konkretny cel

Nietypowy układ jezdny nie był jedynym elementem wyróżniającym Valmeta 1502 – uwagę zwracała również ogromna kabina rozszerzająca się ku górze. Valmet już wcześniej przykładał dużą wagę do ergonomii i warunków pracy operatora. W przypadku modelu 1502 konstruktorzy starali się ograniczyć między innymi nagrzewanie wnętrza przez słońce, a charakterystyczny kształt górnej części kabiny pomagał osłaniać przeszklenia.

Istotne było również umieszczenie kabiny w takim miejscu konstrukcji, aby ograniczyć przenoszenie ruchów i wstrząsów na operatora. Przy ciągniku projektowanym również z myślą o szybszym przemieszczaniu się miało to spore znaczenie. Poziom hałasu w kabinie według danych Konedata wynosił 84 dB. Dzisiaj wynik ten nie robi szczególnego wrażenia, ale trzeba pamiętać, że chodzi o konstrukcję opracowaną pół wieku temu.

Valmet 1502 miał swoje problemy

Pomysł był ambitny, ale sześciokołowa konstrukcja przyniosła również szereg komplikacji. Koneviesti wymienia wśród słabych stron ogromny promień skrętu, wysoką masę, stosunkowo mało wydajną hydraulikę oraz problemy z trwałością skrzyni biegów. Hydraulika oferowała przepływ około 26-27 l/min, co przy wielkości ciągnika nie było szczególnie imponującą wartością.

Do tego dochodziła cena oraz problem ze znalezieniem maszyn odpowiednich dla tak dużego ciągnika. Projekt powstawał z założeniem, że gospodarstwa będą szybko rosły, a wraz z nimi zapotrzebowanie na ogromne ciągniki – kierunek przewidziano właściwie, ale Valmet 1502 pojawił się na rynku zbyt wcześnie.

Kryzys naftowy również mu nie pomógł

Produkcja ruszyła w okresie, który nie sprzyjał sprzedaży dużych i paliwożernych maszyn, a świat mierzył się ze skutkami kryzysu naftowego i wysokiej inflacji. Potężny, sześciocylindrowy ciągnik ważący około siedmiu ton nie był w takich warunkach oczywistym wyborem dla gospodarstwa – szczególnie że dużych gospodarstw, dla których Valmet 1502 mógłby rzeczywiście pokazać swoje możliwości, w Finlandii nadal było stosunkowo niewiele. Znacznie ciekawsze zastosowania znaleziono poza typowym rolnictwem, a maszyny pracowały między innymi przy wydobyciu torfu oraz w branży leśnej, gdzie duża masa, trakcja i możliwości transportowe mogły okazać się zaletą.

Fińska armia kupiła dwa egzemplarze

Nietypowym użytkownikiem Valmeta 1502 były fińskie siły zbrojne, a według informacji przytaczanych przez Koeajolle armia kupiła dwa takie ciągniki. Maszyny trafiły przede wszystkim do ciężkich prac transportowych – wykorzystywano je między innymi do ciągnięcia mostów pontonowych w jednostkach saperskich (jeden egzemplarz miał zostać zakupiony w 1977 roku, a drugi w 1980 roku). Sześciokołowy Valmet okazał się więc interesujący w zastosowaniach, które niewiele miały wspólnego z pierwotnym pomysłem dużego ciągnika dla rozwijających się gospodarstw.

Na jego bazie powstał ciągnik do holowania samolotów

Historia modelu 1502 nie zakończyła się na polach i w wojsku – konstrukcja posłużyła jako baza do jeszcze bardziej nietypowej maszyny. Valmet wspólnie z Syväsen Konepaja i liniami Finnair opracował model 1542 przeznaczony do holowania samolotów, a jedną z jego charakterystycznych cech była hydraulicznie podnoszona i opuszczana kabina. Niska konstrukcja umożliwiała przejazd między innymi pod skrzydłami samolotów DC-9.

Duża masa i bardzo dobra przyczepność, które w gospodarstwie potrafiły być problemem, na lotnisku stały się atutami, a Valmet 1542 mógł holować duże samoloty pasażerskie i transportowe. Doświadczenia z 1502 wykorzystano później również przy innych projektach Valmet – dotyczyło to między innymi maszyn leśnych, silników oraz eksperymentalnych pojazdów wojskowych.

Powstało prawdopodobnie około 28 sztuk

Valmet 1502 pozostawał w ofercie bardzo krótko. Produkcję rozpoczęto w 1975 roku, a zakończono w 1980 roku, a wprowadzenie napędzanej przedniej osi nie zdołało odmienić losów modelu.

Dokładna liczba wyprodukowanych egzemplarzy nie jest całkowicie pewna – według Koeajolle w zależności od źródła można spotkać informacje o 28 lub 36 sztukach, a sama Valtra podaje około 28 egzemplarzy, zaznaczając jednak, że liczba ta nie jest dokładna.

Nawet przy przyjęciu wyższej wartości, Valmet 1502 pozostaje więc niezwykle rzadkim ciągnikiem. Maszyna, która miała pokazać kierunek rozwoju rolnictwa następnej dekady, ostatecznie nie zdobyła rynku. Nie oznacza to jednak, że cały projekt poszedł na marne, ponieważ sześciocylindrowy silnik 6,6 l stał się punktem wyjścia dla późniejszej rodziny jednostek Valmeta, a doświadczenia z układem jezdnym i konstrukcją wykorzystano w innych maszynach. Sześciokołowy 1502 pozostał natomiast jednym z najbardziej niezwykłych ciągników, jakie kiedykolwiek opuściły fińską fabrykę.

Źródło: Koeajolle / Koneviesti / Konedata

W 1959 roku Węgrzy zbudowali tego kolosa. Zrezygnowali z gąsienic i postawili na 4×4

1
ciągnik Dutra

Pod koniec lat 50. węgierscy konstruktorzy stanęli przed problemem, który wymagał zupełnie innego podejścia do budowy ciężkich ciągników. Maszyny gąsienicowe zapewniały dużą siłę uciągu, ale na piaszczystych glebach ich układy jezdne mocno się zużywały. Zamiast dalej rozwijać wyłącznie konstrukcje gąsienicowe, Węgrzy postawili na ogumione koła i napęd na wszystkie osie. Tak rozpoczęła się historia jednej z najbardziej charakterystycznych rodzin ciągników węgierskiego przemysłu, czyli Dutry D4K.

Zaczęło się od problemów z ciągnikami gąsienicowymi

W 1957 roku węgierski przemysł ciągnikowy znajdował się w okresie intensywnego rozwoju. Duże zapotrzebowanie na ciągniki z silnikami Diesla o mocy około 25 KM doprowadziło do powstania rodziny U-28, a maszyny te wykorzystywały silniki Csepel DT-213 i występowały w kilku odmianach przeznaczonych do różnych zastosowań. Jednocześnie poszukiwano sposobu na zastąpienie ciężkich ciągników gąsienicowych w niektórych pracach. Jak opisuje oficjalna historia Dutry, maszyny gąsienicowe o dużej sile uciągu nie sprawdzały się na piaszczystych glebach ze względu na znaczne zużycie układu jezdnego. Rozpoczęto więc prace nad nowoczesną rodziną ciągników na ogumionych kołach i od początku stosowano napęd na cztery koła oraz charakterystyczną konstrukcję z dużym obciążeniem przedniej części ciągnika.

Najpierw powstała Dutra UE-28

Pierwszym przedstawicielem nowego kierunku został zaprezentowany w 1958 roku ciągnik UE-28. Była to piąta odmiana rodziny U-28, ale wyróżniała się napędem na wszystkie koła – według oficjalnej historii marki właśnie ta wersja stała się najpopularniejszym przedstawicielem całej rodziny U-28. Doświadczenia z UE-28 zachęciły konstruktorów do zastosowania podobnych rozwiązań w znacznie większej maszynie, a szczególnie istotną rolę odegrał w tym János Korbuly. W 1959 roku, po dobrych doświadczeniach z UE-28, konstruktor doszedł do wniosku, że potrzebny jest ciągnik o większej mocy, od początku projektowany z napędem na wszystkie koła.

W tym samym okresie wykonano kołową wersję gąsienicowego ciągnika DL-70. Maszyna otrzymała ogumione koła, napęd na wszystkie osie oraz oznaczenie D-4K-70 i był to bezpośredni krok prowadzący do powstania właściwej Dutry D4K.

W 1961 roku pojawiła się właściwa Dutra D4K

D-4K-70 nie był jeszcze tym samym ciągnikiem, który później stał się rozpoznawalną Dutrą D4K, ponieważ konstrukcja została poważnie zmieniona. Na początku 1961 roku pojawił się seryjny D-4K, który w stosunku do D-4K-70 otrzymał między innymi całkowicie zmienioną stylistykę oraz kabinę operatora. Była to już rozwinięta konstrukcja przeznaczona do produkcji seryjnej, a tempo prac w zakładach Vörös Csillag Traktorgyár było wówczas bardzo duże – prototypy szybko rozwijano, kolejne rozwiązania trafiały do produkcji, a sama koncepcja ciężkiego ciągnika kołowego 4×4 okazała się bardzo udana.

D4K potrafiła wykorzystać ponad 70 proc. swojej masy do uciągu

Jedną z najciekawszych informacji dotyczących D4K jest fakt, że ciągnik był w stanie wykorzystać ponad 70 proc. swojej całkowitej masy jako siłę uciągu. Pod względem sprawności wykorzystania mocy na haku miał na różnych rodzajach gleby wypadać korzystniej od konstrukcji gąsienicowej i to właśnie zdolności trakcyjne były jednym z najważniejszych powodów dalszego rozwijania D4K. Produkcja szybko rosła, a według oficjalnych źródeł w 1964 roku powstało już 1400 egzemplarzy – jednocześnie pojawiła się potrzeba zwiększenia mocy ciągnika.

65 KM przestało wystarczać. Pojawił się sześciocylindrowy silnik

D4K-A dysponowała mocą 65 KM, ale konstrukcja rozwijała się w kierunku większych możliwości, dlatego zdecydowano się na zastosowanie sześciocylindrowego silnika Csepel o mocy 90 KM. Zwiększono również rozmiar kół i zastosowano opracowane na Węgrzech wspomaganie układu kierowniczego. Już w 1963 roku powstał prototyp D-4K-B wyposażony w sześciocylindrowego Csepela, który początkowo wyglądem mocno przypominał poprzednika, ale rok później przygotowano serię przedprodukcyjną o nowej stylistyce. Od 1965 roku D-4K-B całkowicie zastąpił wcześniejszą wersję w produkcji seryjnej.

Dutra zdobywała nagrody również poza Węgrami

Rodzina D4K nie pozostała konstrukcją znaną wyłącznie na rodzimym rynku. D4K-A zdobyła w 1962 roku dwa złote medale, natomiast wersja B została w 1966 roku wyróżniona tytułem najpiękniejszego produktu roku. Wariant z silnikiem Steyr zdobył z kolei pierwszą nagrodę na wystawie rolniczej, a serwis Dutra.hu wymienia także złote medale zdobyte w 1970 roku w NRD, austriackim Wels, Wiedniu i Moskwie. Istotny był również test przeprowadzony w 1963 roku przez instytut badań rolniczych w Wieselburgu w Austrii, gdzie ciągnik uzyskał pozytywną ocenę, która pozwalała na jego sprzedaż w państwach OECD.

Na bazie D4K-B powstała nawet Dutra-Steyr 110

Rozwój rodziny nie zakończył się na D4K-B, a już w 1968 roku pokazano Dutrę-Steyr 110, powstałą w ramach współpracy węgiersko-austriackiej. Podstawą maszyny pozostawał D4K-B, ale zastosowano sześciocylindrowy silnik firmy Steyr, wielotarczowe sprzęgło WOM oraz układ hydrauliczny Steyr-Bosch. Wprowadzano również zmiany w samym D4K-B, między innymi zmodyfikowany przedni most, nową deskę rozdzielczą i rozwiązania dotyczące układu zawieszenia oraz WOM. Eksperymentowano również z silnikami Perkins i Leyland-Pezetel – powstały nawet tylnonapędowe odmiany D4K-B oznaczone jako Dutra-4652 i 4654, ale nie weszły one do produkcji seryjnej.

D4K-B pozostała w produkcji niemal do końca historii Dutry

Na początku lat 70. sytuacja Vörös Csillag Traktorgyár zaczęła się zmieniać. Według oficjalnych źródeł powodem miały być decyzje polityczne i gospodarcze, w wyniku których stopniowo ograniczano produkcję kolejnych ciągników. Od 1972 roku w produkcji pozostały przede wszystkim wersje D4K-B, w tym podstawowa Dutra D4K-B, Dutra-Steyr 110 oraz D4K-B/Dutra-1000. Pojawiły się jeszcze projekty Dutra-1100 i Dutra-1300, jednak z powodu wysokich kosztów nie uruchomiono ich produkcji seryjnej.

W 1973 roku zdecydowano o przyłączeniu państwowego przedsiębiorstwa do Rába Magyar Vagon és Gépgyár, a produkcja pozostających jeszcze w ofercie ciągników Dutra zakończyła się latem 1975 roku. Historia D4K zatoczyła więc interesujące koło, a napęd na cztery koła, który pod koniec lat 50. był podstawą nowej koncepcji węgierskich konstruktorów, pozostał jednym z najbardziej charakterystycznych elementów tych potężnych maszyn.

Źródło: Dutra.hu

Myszy pchają się do domu? Ten zapach może je skutecznie zniechęcić

0
mysz
fot. www.pixabay.com

Jesienią gryzonie zaczynają szukać miejsc, w których łatwiej przetrwać chłodne miesiące. Dom, garaż, piwnica, spiżarnia czy budynek gospodarczy zapewniają im schronienie, a często również dostęp do jedzenia. Wystarczy niewielka szczelina, aby niewielki gryzoń dostał się do środka, ale zanim sięgniemy po pułapki i inne metody zwalczania myszy, warto wykorzystać zapachy, których te zwierzęta unikają.

Jednym z najpopularniejszych naturalnych sposobów jest mięta pieprzowa, a jej intensywny aromat może zniechęcać myszy do przebywania w określonych miejscach. Trzeba jednak wiedzieć, jak ją zastosować i dlaczego sam zapach nie wystarczy, jeśli gryzonie mają już w domu wygodne schronienie oraz łatwy dostęp do żywności.

Dlaczego myszy jesienią pojawiają się w domach?

Mysz domowa (Mus musculus) potrafi żyć bardzo blisko człowieka. Wraz ze spadkiem temperatury budynki stają się dla niej atrakcyjnym miejscem do znalezienia pożywienia i schronienia. Gryzoń może dostać się do domu przez niewielkie otwory przy rurach, szczeliny pod drzwiami, uszkodzone kratki wentylacyjne czy przestrzenie przy instalacjach. Problem nie dotyczy wyłącznie starych domów, a myszy mogą pojawić się również w stosunkowo nowych budynkach, szczególnie gdy w pobliżu znajdują się pola, ogrody, kompostowniki, stodoły lub inne zabudowania gospodarcze. Pierwszym sygnałem obecności gryzoni bywają niewielkie, ciemne odchody, można również usłyszeć nocne skrobanie w ścianach, suficie lub pod podłogą. Innymi oznakami są nadgryzione opakowania żywności, ślady zębów na różnych przedmiotach oraz charakterystyczny zapach w miejscach, w których zwierzęta przebywają dłużej.

Mięta pieprzowa może zniechęcać myszy

Myszy mają dobrze rozwinięty węch, dlatego intensywne aromaty mogą działać na nie drażniąco i zniechęcać do odwiedzania określonych miejsc. Jednym z zapachów wykorzystywanych tradycyjnie w tym celu jest mięta pieprzowa (Mentha × piperita). Najłatwiej zastosować olejek eteryczny z mięty pieprzowej, a kilka kropli można nanieść na kawałek waty lub płatek kosmetyczny i umieścić w miejscu, którym potencjalnie przemieszczają się myszy. Może to być przestrzeń przy drzwiach do piwnicy, okolica przejścia rur przez ścianę, narożnik spiżarni albo miejsce, w którym wcześniej znaleziono odchody. Nie warto jednak rozkładać nasączonej waty przypadkowo po całym pomieszczeniu – lepiej skoncentrować się na trasach przemieszczania się gryzoni i potencjalnych wejściach do budynku.

Zapach trzeba regularnie odnawiać

Największym ograniczeniem powyższej metody jest jednak jej krótkotrwałe działanie. Olejki eteryczne są lotne, a intensywny zapach stopniowo zanika, dlatego wata pozostawiona na kilka tygodni nie będzie działała tak samo jak bezpośrednio po nasączeniu. Jeżeli aromat przestaje być wyczuwalny, olejek trzeba ponownie zastosować. Nie ma jednak jednej częstotliwości odpowiedniej dla każdego pomieszczenia – wiele zależy od temperatury, wentylacji i miejsca, w którym został wykorzystany. Olejek eteryczny jest mocno skoncentrowany, więc należy obchodzić się z nim ostrożnie – nie powinien mieć kontaktu z żywnością ani znajdować się w miejscu dostępnym dla małych dzieci. Szczególną ostrożność trzeba zachować również w domu ze zwierzętami, ponieważ skoncentrowane olejki eteryczne mogą być dla nich szkodliwe.

Sama mięta nie rozwiąże problemu

Intensywny aromat należy traktować przede wszystkim jako dodatkowe zabezpieczenie. Jeżeli mysz znalazła w domu jedzenie, wodę i bezpieczne miejsce na gniazdo, zapach mięty może nie wystarczyć, aby skłonić ją do opuszczenia budynku. Znacznie ważniejsze jest ustalenie, którędy gryzonie dostają się do środka, dlatego warto dokładnie obejrzeć okolice drzwi, bramy garażowej, fundamentów, rur, przewodów oraz kratek wentylacyjnych. Myszy potrafią przeciskać się przez bardzo małe otwory, więc nawet niepozorna szczelina może okazać się wystarczająca.

Otwory należy zabezpieczyć materiałem odpornym na przegryzanie, ponieważ sama pianka montażowa może nie być wystarczającą barierą. W zależności od miejsca stosuje się między innymi metalową siatkę, blachę lub inne trwałe materiały, których gryzoń nie jest w stanie łatwo uszkodzić.

Usuń to, co najbardziej przyciąga gryzonie

Nawet najlepsze zabezpieczenie traci część skuteczności, jeśli w pomieszczeniu pozostawimy łatwo dostępne pożywienie. Myszy interesują się nie tylko pieczywem czy produktami zbożowymi – mogą korzystać również z karmy dla psa i kota, nasion, orzechów, owoców oraz resztek znajdujących się w koszu. Produkty sypkie najlepiej przechowywać w szczelnych pojemnikach wykonanych z materiału odpornego na przegryzanie – dotyczy to również karmy dla zwierząt. Pozostawiona przez noc pełna miska może stanowić łatwo dostępne źródło pokarmu.

W garażu i budynku gospodarczym warto zwrócić uwagę na worki z nasionami, paszę dla zwierząt i inne zapasy, ponieważ karton czy cienki worek z tworzywa sztucznego nie stanowią dla myszy poważnej przeszkody.

Czy inne naturalne zapachy również odstraszają myszy?

W domowych metodach często pojawiają się również ocet, goździki, lawenda czy różnego rodzaju intensywnie pachnące rośliny. Silny, obcy zapach może sprawić, że określone miejsce stanie się dla gryzonia mniej atrakcyjne – nie należy jednak zakładać, że rozstawienie kilku aromatycznych produktów stworzy trwałą barierę dla myszy.

Podobny problem dotyczy mięty rosnącej w doniczce, ponieważ jej aromat jest znacznie słabszy od zapachu skoncentrowanego olejku, a pojedyncza roślina ustawiona na parapecie nie zabezpieczy całego domu. Jeżeli chcemy zastosować naturalne zapachy profilaktycznie, najlepiej łączyć je z uszczelnieniem budynku i ograniczeniem dostępu do jedzenia – wtedy zapach pełni rolę dodatkowego elementu ochrony, a nie jedynego sposobu walki z gryzoniami.

Co zrobić, gdy mysz już zamieszkała w domu?

Jeżeli znajdujemy świeże odchody, słyszymy regularne skrobanie albo zauważamy nadgryzione opakowania, samo odstraszanie może być niewystarczające – trzeba zlokalizować miejsca aktywności gryzoni i jednocześnie ograniczyć możliwość dalszego przedostawania się ich do budynku.

Przy sprzątaniu mysich odchodów warto zachować ostrożność. Nie powinno się zamiatać ich na sucho ani odkurzać zwykłym odkurzaczem, ponieważ drobiny zanieczyszczeń mogą zostać wzniecone w powietrze – miejsce lepiej najpierw zwilżyć odpowiednim środkiem dezynfekującym, a następnie usunąć zabrudzenia w rękawiczkach. Jeśli ślady gryzoni pojawiają się mimo uszczelnienia budynku i zastosowania pułapek, problem może być większy, niż początkowo się wydawało. W takiej sytuacji warto rozważyć profesjonalną deratyzację, szczególnie gdy myszy zadomowiły się w ścianach, stropie lub innych trudno dostępnych przestrzeniach.

Jesień jest dobrym momentem, aby obejść budynek i sprawdzić miejsca, których na co dzień niemal się nie zauważa. Szczelina przy rurze, niedomykające się drzwi do garażu czy rozsypana karma mogą wystarczyć, aby niewielki gryzoń znalazł sobie wygodne miejsce na chłodne miesiące. Miętowy aromat może pomóc zniechęcić nieproszonych gości, ale najskuteczniejszą ochronę daje odebranie im możliwości wejścia oraz łatwego dostępu do pożywienia.

Przymrozek i mgła kontra babie lato

0
4 października
4 października

Przymrozki na wschodzie i ciepła noc na zachodzie

Za nami zimna i ciepła noc. Na wschodzie notowano przymrozki nie tylko przy gruncie ale i na 2 metrach. W Stuposianach w Bieszczadach temperatura spadła aż do -4 stopni na wysokości 2 metrów a w Kozienicach na Mazowszu do -1 stopnia na 2 metrach.

W tym samym czasie od Kaszub po północ Lubuskiego powstały mgły i temperatura zamiast spadać w nocy wzrosła względem wieczora i było bardzo ciepło jak na październik.

Noc z 3 na 4 października

Najbliższej nocy od okolic Łodzi (nizinnej części) po Opolskie, Świętokrzyskie (doliny bo na wyżynach dużo cieplej) oraz Lubelskie, Podkarpackie jak i doliny na Podhalu chwycą przygruntowe przymrozki do -2/0 stopni a lokalnie znów możemy mieć przymrozek na 2 metrach. Przeważnie na wyżej wymienionym obszarze słupki rtęci obniżą się do +1/+3 stopni na 2 metrach. Na wyżynach Małopolski ( Krakowsko – Częstochowska oraz na południe od Krakowa i na Górnym Śląsku od +5 do +8 stopni. W tych regionach będzie my mieć noc bezchmurną.

Tymczasem na Warmii i Mazurach, Kurpiach pojawią się mgły. Lokalnie gdzie wilgotniej mgły spowiją okolice także na Kujawach czy Dolnym Śląsku. Jeszcze kilka dni temu były szanse na mgły i w centrum kraju ale zrobiło się zbyt sucho (także przez intensywne przerzucanie gleby i spulchnianie) a wód powierzchniowych i lasów tu mało i szanse na mgły spadły do „0”.

Niedziela z rześkim powietrzem na zachodzie, północy i w centrum kraju

Front rozpadnie się jeszcze bardziej i zamiast zwartego zachmurzenia będziemy mieć na froncie zachmurzenie umiarkowane i duże. Chmury dotrą nad Podlasie, Mazowsze, północ Lubelskiego i Łódzkiego. Na południu nadal niemal bezchmurne niebo.

Wiatr stanie się bardziej odczuwalny niż ma to miejsce dziś w sobotę ale nadal powieje słabo.

O ile na zachodzie kraju dzień będzie o 1-3 stopnie cieplejszy niż dziś to nad resztą kraju będzie o 1-2 stopnie chłodniej względem soboty.

4 października

Po 8 października czeka nas mocne ochłodzenie w porównaniu z ostatnimi dniami. W skali października będzie to normalna temperatura o tej porze roku.

Zachęcamy do kupna naszych produktów: https://sklep.agroprofil.pl/

Radar opadów w Europie: https://www.eumetnet.eu/observations/opera-radar-animation/

Jak utrzymać konkurencyjność gospodarstwa? Dni Przedsiębiorcy Rolnego 2026 już w listopadzie

0
Dni Przedsiębiorcy Rolnego 2026 – konferencja w Poznaniu

Zmieniający się rynek, przyszłość Wspólnej Polityki Rolnej po 2027 roku, cyfryzacja oraz decyzje wpływające na dochodowość gospodarstw – to główne zagadnienia tegorocznych Dni Przedsiębiorcy Rolnego. XXII edycja konferencji odbędzie się 4–5 listopada 2026 roku w Poznaniu. Udział w wydarzeniu jest bezpłatny, a dla zainteresowanych dostępna będzie również transmisja online.

„Jak zapewnić konkurencyjność gospodarstw rolnych w warunkach zmiennego rynku?” – właśnie pod takim hasłem odbędą się tegoroczne Dni Przedsiębiorcy Rolnego.

Konferencja kierowana jest przede wszystkim do rolników i doradców rolniczych, ale także przedstawicieli nauki, mieszkańców obszarów wiejskich, brokerów innowacji oraz organizacji samorządowych i pozarządowych.

Organizatorzy chcą skoncentrować się na rozwiązaniach, które mogą pomóc gospodarstwom zwiększać dochodowość i konkurencyjność, a jednocześnie lepiej przygotować się na zmieniające się warunki rynkowe i środowiskowe.

WPR po 2027 roku, rynek i cyfryzacja

Program Dni Przedsiębiorcy Rolnego 2026 obejmie zarówno obrady plenarne, jak i panele dyskusyjne.

O aktualnych trendach i wyzwaniach w rolnictwie w kontekście zmian klimatycznych i geopolityki opowie dr hab. Marek Wigier, prof. IERiGŻ-PIB, dyrektor Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej – PIB.

Jednym z głównych tematów będzie również przyszłość Wspólnej Polityki Rolnej po 2027 roku oraz możliwe kierunki zmian i związane z nimi wyzwania.

Drugiego dnia sporo miejsca poświęcono cyfryzacji oraz wykorzystaniu informacji rynkowej w zarządzaniu gospodarstwem.

O znaczeniu danych rynkowych w podejmowaniu decyzji opowie Mirosław Marciniak z InfoGrain, który weźmie również udział w debacie „Jak rynek kształtuje decyzje przedsiębiorczych rolników?”.

Produkcja roślinna i trzoda chlewna

Poza częścią plenarną zaplanowano dwa panele dyskusyjne. Pierwszy będzie poświęcony produkcji roślinnej, a poprowadzi go dr inż. Jacek Skudlarski ze Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Ekspert przedstawi również temat rolnictwa cyfrowego jako narzędzia zwiększania efektywności i optymalizacji kosztów produkcji. W ramach panelu swoje gospodarstwa i doświadczenia zaprezentują także rolnicy z województw kujawsko-pomorskiego, mazowieckiego i wielkopolskiego.

Drugi panel skoncentruje się na produkcji trzody chlewnej, w tym przede wszystkim na jej obecnej opłacalności. Założeniem konferencji jest bowiem nie tylko przedstawienie aktualnej wiedzy, ale także skonfrontowanie jej z doświadczeniami praktyków prowadzących gospodarstwa w różnych częściach kraju.

Dni Przedsiębiorcy Rolnego 2026 – kiedy i gdzie?

XXII Dni Przedsiębiorcy Rolnego odbędą się 4–5 listopada 2026 roku. Konferencja rozpocznie się 4 listopada o godz. 13:00 w Hotelu Novotel Poznań Centrum przy pl. Andersa 1 w Poznaniu.

Udział w wydarzeniu jest bezpłatny. Organizator zapewnia uczestnikom również wyżywienie oraz nocleg z 4 na 5 listopada.

Rejestracja trwa do 2 listopada 2026 roku. Po zgłoszeniu zakwalifikowani uczestnicy otrzymają mailowe potwierdzenie od organizatora.

Osoby, które nie będą mogły pojawić się w Poznaniu, będą mogły śledzić konferencję również online podczas transmisji na żywo.

Kto organizuje konferencję?

Organizatorami Dni Przedsiębiorcy Rolnego 2026 są Centrum Doradztwa Rolniczego w Brwinowie Oddział w Poznaniu, Kujawsko-Pomorski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Minikowie, Mazowiecki Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Warszawie oraz Wielkopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Poznaniu.

Osoby do kontaktu:

  • w sprawach organizacyjnych:
    Katarzyna Machtyl, tel. 61 648 62 14, e-mail: k.machtyl@cdr.gov.pl;
    Kacper Mytko, tel. 61 648 62 18, e-mail: k.mytko@cdr.gov.pl

Konferencja została objęta patronatem honorowym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Stefana Krajewskiego.

Rejestracja oraz transmisja online:
Dni Przedsiębiorcy Rolnego 2026 – rejestracja

Program Dni Przedsiębiorcy Rolnego 2026

Dwudniowy program konferencji obejmuje zarówno wystąpienia ekspertów, jak i debaty oraz panele dyskusyjne poświęcone praktycznym wyzwaniom stojącym przed gospodarstwami. Uczestnicy będą mogli wysłuchać wystąpień dotyczących m.in. przyszłości Wspólnej Polityki Rolnej, sytuacji rynkowej, cyfryzacji i nowych technologii, a następnie wziąć udział w dyskusjach dotyczących produkcji roślinnej oraz trzody chlewnej.

Szczegółowy program Dni Przedsiębiorcy Rolnego 2026 przedstawiamy poniżej:

Porsche z 1963 roku, Lanz z 1925. Rolnicze klasyki znów pokazały, co potrafią

0
Traktoriada 2026
fot. Urząd Gminy w Radziłowie

Tutaj nie liczyło się, kto pierwszy dotrze do mety. Traktoriada w Radziłowie ponownie zgromadziła miłośników ciągników, którzy zamiast ścigać się na czas, musieli wykazać się spostrzegawczością, logicznym myśleniem i współpracą. W tegorocznej edycji do rywalizacji przystąpiło łącznie 26 załóg.

Traktory ponownie ruszyły na trasę w Radziłowie

Traktoriada to cykliczne wydarzenie, które wpisało się już w kalendarz imprez organizowanych w gminie Radziłów. Tegoroczna edycja Rajdu Wiejską Scenerią przyciągnęła uczestników z gmin Radziłów, Wąsosz i Jedwabne. Do rywalizacji przystąpiło 26 załóg, a uczestnicy zostali podzieleni na dwie kategorie, a dodatkowo przygotowano kategorię sołecką. W tym rajdzie moc silnika i maksymalna prędkość ciągnika nie dawały jednak przewagi.

Na trasach przygotowano zagadki oraz konkurencje wymagające spostrzegawczości, logicznego myślenia i współpracy całej załogi. Uczestnicy musieli między innymi rozpoznawać i dopasowywać poszczególne elementy, odczytywać wskazówki oraz uzupełniać zadania, dlatego w tej części konkurencji potrzebne były również umiejętności praktyczne.

Od zabytkowych ciągników po współczesne maszyny

Traktoriada nie ograniczała się do samego rajdu – na placu targowym w Radziłowie można było zobaczyć maszyny reprezentujące różne okresy rozwoju mechanizacji rolnictwa, a obok ciągników dobrze znanych z polskich gospodarstw pojawił się również współczesny sprzęt.

Szczególną częścią wystawy były eksponaty przywiezione z Muzeum Rolnictwa w Ciechanowcu. Zaprezentowano Porsche-Diesel Super Export 329 z 1963 roku, Lanz Alldog A1305 z 1955 roku oraz ciągówkę Lanz HL 12 Verkehrsbulldog z 1925 roku. Zabytkowe maszyny można było nie tylko obejrzeć z bliska, ponieważ podczas wydarzenia zostały również uruchomione, dzięki czemu uczestnicy mogli zobaczyć, jak pracują konstrukcje mające kilkadziesiąt, a w przypadku najstarszego Lanza już ponad 100 lat.

Pokazali, jak dawniej młócono zboże

Do historii rolnictwa nawiązywał również pokaz młócenia zboża z wykorzystaniem zabytkowych maszyn. Na terenie imprezy przygotowano ponadto wystawę różnego rodzaju sprzętu, od kosiarek po pługi. Dzięki temu w jednym miejscu można było zobaczyć maszyny pochodzące z różnych okresów i porównać, jak na przestrzeni kolejnych dekad zmieniało się wyposażenie wykorzystywane w gospodarstwach rolnych.

– Na terenie wydarzenia można było ponadto obejrzeć wystawę różnego rodzaju sprzętu i maszyn, od kosiarek po pługi, i zobaczyć, jak na przestrzeni lat zmieniała się technika wykorzystywana w gospodarstwach – informuje Urząd Gminy w Radziłowie.

Nowoczesna sieczkarnia również ruszyła do pracy

Organizatorzy pokazali także współczesną technikę rolniczą, gdzie jednym z punktów programu była prezentacja pracy nowoczesnej sieczkarni do kukurydzy. Tegoroczna Traktoriada połączyła rajd 26 załóg z prezentacją zabytkowych i współczesnych maszyn rolniczych, a całość programu uzupełniały rodzinne atrakcje, rękodzieło oraz lokalne potrawy.

Źródło: Urząd Gminy w Radziłowie

Dynia: Polska największym producentem w Unii Europejskiej

0

Dynia to niekwestionowana królowa jesieni, która w tym okresie dominuje na polskich polach, targowiskach i stołach. Jej popularność rośnie nie tylko ze względu na walory smakowe i wszechstronne zastosowanie, lecz także dzięki coraz większemu znaczeniu gospodarczemu. Dynia stała się dla polskiego rolnictwa flagowym produktem, a nasz kraj od kilku lat pozostaje liderem w jej produkcji w Unii Europejskiej. Jak wygląda krajowy rynek tego warzywa, jakie są perspektywy jego rozwoju oraz gdzie trafia polski surowiec?

Polska liderem unijnego rynku

Od 2020 roku Polska zajmuje pierwsze miejsce wśród producentów tego warzywa w UE. Udział naszego kraju w całkowitych zbiorach dyni w Unii Europejskiej w 2025 r. wyniósł 35% (436 tys. ton).

Oprócz Polski znaczącymi producentami były:

  • Francja: 250 tys. ton (20% udziału w UE)
  • Hiszpania: 171 tys. ton (14%)
  • Niemcy: 122 tys. ton (10%)
  • Portugalia: 85 tys. ton (7%)

Łącznie pięciu największych producentów odpowiadało za 86% całej unijnej produkcji.

Od 2019 r. na rynku unijnym obserwowany jest systematyczny wzrost zbiorów. W 2025 r. produkcja w całej UE osiągnęła 1,2 mln ton (wzrost o 6% r/r).

Dynamiczny rozwój krajowego rynku (2015–2026)

Według danych Eurostatu powierzchnia uprawy dyni w Polsce zwiększyła się w latach 2015–2025 ponad 8-krotnie — z 1,3 tys. ha do 10,5 tys. ha. Wraz ze wzrostem areału dynamicznie rosły również krajowe zbiory: z 47 tys. ton w 2015 r. do 436 tys. ton w 2025 r. (ponad dziewięciokrotny wzrost).

RokPowierzchnia uprawy (ha)Zbiory (tys. ton)
20151,3 tys.47
202510,5 tys. (>8-krotny wzrost)436 (>9-krotny wzrost)
2026 (szacunki IERiGŻ-PIB)12,0 tys.480

(Uwaga: Szacunki na 2026 r. uwzględniają łączny areał uprawy dyni wraz z kabaczkami i cukinią).

Skąd wynika rosnąca popularność?

Wzrost produkcji dyni w Polsce jest związany przede wszystkim ze zwiększającym się popytem konsumpcyjnym oraz szerokimi możliwościami przetwórczymi. W zależności od odmiany, uprawiane w kraju warzywa przeznaczane są zarówno do spożycia, jak i do celów dekoracyjnych.

W strukturze produkcji dominują dwa gatunki — dynia zwyczajna oraz dynia olbrzymia. W 2026 roku w Krajowym Rejestrze Odmian znajdowało się 36 odmian dyni.

Wszechstronne zastosowanie

  1. Sektor spożywczy: Bezpośrednie spożycie, surowiec w piekarnictwie oraz produkcja oleju z pestek dyni.
  2. Przemysł przetwórczy: Surowiec w branży farmaceutycznej i kosmetycznej.
  3. Rolnictwo: Wysokowartościowa pasza dla zwierząt.
  4. Dekoracje: Wykorzystanie odmian ozdobnych.

Wartości odżywcze i zdrowotne

Dynia jest cennym źródłem witamin, składników mineralnych i antyoksydantów. Zawiera dużo błonnika pokarmowego, jest niskokaloryczna i lekkostrawna. Dużą popularnością cieszą się także pestki dyni oraz olej z pestek dyni, które są bogate w białko, nienasycone kwasy tłuszczowe i fitosterole.

Eksport polskiej dyni

Mimo pozycji lidera produkcyjnego, eksport dyni z Polski pozostaje stosunkowo niewielki i wynosi od 3 do 5 tys. ton rocznie, co odpowiada około 1% krajowej produkcji. Większość zbiorów trafia na rynek wewnętrzny.

W 2025 roku Polska wyeksportowała 4,8 tys. ton dyni. Głównymi odbiorcami zagranicznymi były:

  • Włochy: 22% wolumenu eksportu
  • Niemcy: 21%
  • Słowacja: 17%
  • Czechy: 13%
  • Pozostałe kraje: 27%

Podsumowanie

Rozwój uprawy dyni w Polsce potwierdza rosnące znaczenie tego warzywa zarówno w krajowym rolnictwie, jak i w codziennej diecie konsumentów. Utrzymujący się wzrost powierzchni upraw oraz zbiorów wskazuje, że Polska ma wszelkie argumenty, by umacniać pozycję lidera w produkcji dyni w Unii Europejskiej także w kolejnych latach. Powszechne zastosowanie w przemyśle spożywczym, farmaceutycznym i kosmetycznym sprzyja dalszemu rozwojowi tego rynku.

Źródło: Opracowanie na podstawie danych Biura Analiz i Strategii KOWR

Miał 75 KM i gąsienice. Ten radziecki ciągnik powstał w ponad 2,7 mln egzemplarzy

1
DT-75
Ciągnik DT-75. Grafika: AI, na podstawie TechStory.ru

30 grudnia 1963 roku z linii produkcyjnej Wołgogradzkiej Fabryki Ciągników zjechały pierwsze seryjne ciągniki DT-75. Maszyna powstała jako następca DT-54A, ale nie ograniczono się jedynie do modernizacji starszej konstrukcji. Zastosowano mocniejszy silnik, zmieniono układ napędowy, zwiększono zakres prędkości i poprawiono warunki pracy operatora. W efekcie w kolejnych dekadach DT-75 doczekał się licznych wersji, a jego konstrukcja była systematycznie rozwijana.

DT-75 miał zastąpić DT-54

Prace nad następcą DT-54 rozpoczęły się już w połowie lat 50. Jednym z etapów prowadzących do powstania nowego ciągnika były eksperymentalne konstrukcje DT-56 i DT-61. Projektanci dążyli między innymi do zwiększenia prędkości roboczej zestawów ciągnikowych oraz poprawienia wydajności podczas prac polowych. Nowa maszyna otrzymała silnik wysokoprężny SMD-14 produkowany przez charkowską fabrykę Sierp i Młot, co pozwalało rozwijac moc 75 KM przy pojemności 6,33 l. W porównaniu z DT-54A był to zauważalny wzrost, ponieważ poprzednik dysponował mocą 54 KM.

Zmiany objęły również przekładnię – DT-75 otrzymał siedmiobiegową skrzynię, dwutarczowe sprzęgło główne oraz planetarne mechanizmy skrętu. Zastosowano również spawaną ramę i zmodyfikowany układ jezdny, a konstruktorzy zwracali uwagę nie tylko na osiągi, ale także na warunki pracy traktorzysty. Kabina została wyposażona między innymi w wentylację oraz ogrzewanie wykorzystujące ciepłe powietrze z chłodnicy.

Pierwszy DT-75 ważył ponad 6 ton

Dane techniczne dobrze pokazują, jak zmieniała się konstrukcja na przestrzeni kolejnych dekad. Pierwszy DT-75 z 1963 roku miał masę konstrukcyjną około 5900 kg, natomiast masa eksploatacyjna wynosiła około 6320 kg. Ciągnik miał 4372 mm długości, 1740 mm szerokości i 2304 mm wysokości, przy czym rozstaw gąsienic wynosił 1330 mm, a szerokość jednej gąsienicy 390 mm. W porównaniu z DT-54A maszyna dysponowała większą mocą przy jednoczesnym zmniejszeniu jednostkowego zużycia paliwa – w źródłowych danych dla DT-75 podano 195-200 g/KM·h wobec 205-225 g/KM·h dla DT-54A. Zbiornik paliwa DT-75 mieścił 245 litrów, podczas gdy w DT-54A jego pojemność wynosiła 185 litrów.

DT-75M przyniósł kolejną dużą zmianę

Rozwój ciągnika nie zakończył się wraz z uruchomieniem produkcji seryjnej, a już w 1967 roku rozpoczęto prace związane z zastosowaniem większego silnika A-41 o pojemności 7,43 l i mocy 90 KM. Maszyny z tą jednostką były początkowo testowane jako DT-90, natomiast później pojawiło się oznaczenie DT-75M. Większy silnik wymagał zmian konstrukcyjnych, dlatego rama została wydłużona o około 130 mm. Jednocześnie wprowadzano kolejne modyfikacje układu jezdnego i wyposażenia ciągnika.

DT-75 i DT-75M mogły być również wyposażane zależnie od potrzeb użytkownika – stosowano między innymi reduktory umożliwiające uzyskanie bardzo niskich prędkości roboczych, potrzebnych podczas współpracy z określonymi maszynami rolniczymi. Ciągniki przystosowywano także do pracy jako spychacze.

Powstały specjalistyczne wersje DT-75

Bazowa konstrukcja stała się punktem wyjścia do stworzenia całej rodziny maszyn. W 1969 roku rozpoczęto produkcję DT-75B przeznaczonego między innymi do pracy na gruntach o niewielkiej nośności i torfowiskach. Zastosowano w nim gąsienice o szerokości aż 670 mm zamiast standardowych 390 mm, co pozwoliło zmniejszyć nacisk jednostkowy na podłoże.

W latach 1972-1976 produkowano DT-75K przeznaczony do pracy na stokach, a tego typu ciągniki otrzymały specjalne wyposażenie związane z pracą na pochyłościach, w tym odwracalne stanowisko sterowania. Maszyny oznaczone jako DT-75Ktrafiały między innymi do górskich regionów Kazachstanu, Azji Środkowej, Azerbejdżanu i zachodniej Ukrainy.

Z czasem pojawiły się również następne wersje, w tym DT-75N i DT-75D. W latach 90. stosowano w nich turbodoładowane silniki wysokoprężne osiągające 95 KM, a jednostka D-440-22 mogła rozwijać nawet 110 KM.

W 1979 roku DT-75 mocno zmienił wygląd

Jedna z najbardziej charakterystycznych zmian nastąpiła pod koniec lat 70. W 1979 roku wprowadzono nową, przesuniętą w prawo kabinę o bardziej kanciastym kształcie, co poprawiło widoczność operatora, a wyposażenie obejmowało między innymi wentylację, ogrzewanie, izolację termiczną i akustyczną oraz elektryczne wycieraczki.

Wraz z nową kabiną zmieniła się również charakterystyczna sylwetka ciągnika. Wersje wyposażone w silnik SMD-14NG występowały jako DT-75BV, natomiast maszyny z jednostką A-41 otrzymały oznaczenie DT-75MV.

DT-75 pracował nie tylko w rolnictwie

Podstawowym środowiskiem pracy ciągnika pozostawało gospodarstwo rolne – DT-75 współpracował z pługami, kultywatorami, bronami, siewnikami i innymi maszynami. Wykorzystywano go do orki, głębokiego spulchniania gleby, uprawy bezorkowej, bronowania, siewu, nawożenia oraz prac transportowych. Na konstrukcji ciągnika powstawały jednak także maszyny dla budownictwa, melioracji i przemysłu. DT-75 mógł stanowić bazę dla spycharek, koparek, ładowarek, żurawi, układarek rur czy urządzeń do odśnieżania. Ciągniki trafiały również na eksport do wielu państw, od Finlandii po kraje Afryki oraz od Wietnamu po Kubę.

Skala produkcji pokazuje, jak długo rozwijano tę konstrukcję, a według materiału źródłowego fabryki w Wołgogradzie i Pawłodarze wyprodukowały łącznie ponad 2,7 mln ciągników rodziny DT-75. W ciągu kolejnych dekad rosła moc silników i siła uciągu, a deklarowany okres pracy do pierwszego remontu kapitalnego zwiększył się z około 4 do 8 tys. motogodzin.

DT-75, który rozpoczynał produkcyjną historię jako 75-konny następca DT-54, z czasem stał się podstawą całej rodziny ciągników i maszyn specjalistycznych. Kolejne modernizacje zmieniały silniki, kabiny, układy jezdne i wyposażenie, ale zasadnicza koncepcja gąsienicowego ciągnika pozostawała rozwijana przez dziesięciolecia.

Źródło: TechStory.ru

Dwa rzędy pszenicy, trzy puste. Rolnicy pokazali, po co zostawiają miejsce na polu

1

Pszenica ozima i soja rosnące w tym samym czasie na jednym polu mogą wyglądać nietypowo, ale właśnie taki system przetestowano w gospodarstwie demonstracyjnym w Dolnej Bawarii. Cała uprawa została zaplanowana już podczas jesiennego siewu zbóż, kiedy rolnicy wysiali pszenicę w taki sposób, aby pomiędzy jej rzędami pozostawić miejsce dla soi, która pojawiła się na polu kilka miesięcy później.

W doświadczeniu wykorzystano metodę uprawy sztafetowej, której celem jest częściowe nakładanie się okresów wegetacji dwóch gatunków. Druga roślina trafia na pole jeszcze przed zbiorem pierwszej, dzięki czemu przez pewien czas obie uprawy rozwijają się jednocześnie.

Dwa rzędy pszenicy, trzy rzędy pozostawione dla soi

Przygotowania rozpoczęły się już pod koniec października podczas siewu pszenicy. W gospodarstwie zastosowano układ 3 zamknięte – 2 otwarte polegający na tym, że część przewodów wysiewających została zabezpieczona taśmą, dzięki czemu materiał siewny nie trafiał na całą szerokość roboczą maszyny.

W efekcie na polu powstały podwójne rzędy pszenicy oddalone od siebie o 15 cm, natomiast trzy kolejne rzędy pozostawały niewysiane. Nie był to przypadek ani efekt problemów z siewnikiem – wolna przestrzeń od początku była przeznaczona dla drugiego gatunku. Dzięki takiemu rozwiązaniu nie trzeba było wiosną szukać miejsca pomiędzy gęsto rosnącą pszenicą, ponieważ układ obu upraw został zaplanowany kilka miesięcy wcześniej.

Soja pojawiła się na polu pod koniec kwietnia

Kolejny etap rozpoczął się pod koniec kwietnia kiedy w pozostawione jesienią pasy wysiano soję. Wykorzystano do tego siewnik punktowy Kverneland Optima V, a rozstaw rzędów wynosił 75 cm. Od tego momentu pszenica i soja znajdowały się na tym samym polu, ale nie oznaczało to jednoczesnego dojrzewania obu roślin. Pszenica wysiana jesienią, była znacznie bardziej zaawansowana w rozwoju, natomiast soja dopiero rozpoczynała swoją wegetację. Na tym właśnie opiera się uprawa sztafetowa – terminy siewu i rozwoju poszczególnych gatunków są przesunięte względem siebie, ale przez część sezonu rośliny korzystają z tego samego pola jednocześnie.

Najtrudniejszy moment przyszedł podczas zbioru pszenicy

Pszenicę zebrano pod koniec lipca, ale kombajn musiał jednak poruszać się po polu, na którym rosła już soja. Zwykły przejazd mógł doprowadzić do uszkodzenia młodszych roślin, dlatego w gospodarstwie zastosowano własne rozwiązanie chroniące soję podczas pracy kombajnu. Na hederze zamontowano elementy wykonane z rur PCV, które przecięto wzdłuż i odpowiednio ułożono, aby podczas zbioru pszenicy ograniczyć kontakt maszyny z rosnącą między pasami soją.

Po zebraniu pszenicy z pola, soja otrzymała znacznie więcej przestrzeni oraz światła i już dwa tygodnie po żniwach było już widać, że zaczyna wykorzystywać wolne miejsce i intensywniej się rozrastać.

Po co uprawiać pszenicę i soję na jednym polu?

Jednym z założeń takiego systemu jest lepsze wykorzystanie dostępnego okresu wegetacyjnego – zamiast czekać ze siewem drugiego gatunku do momentu całkowitego zebrania pierwszego, jego rozwój rozpoczyna się wcześniej. Ma to również znaczenie dla gleby, ponieważ dłuższe utrzymywanie roślinności ogranicza okres, w którym powierzchnia pola pozostaje bez okrywy, co może zmniejszać podatność gleby na erozję oraz ograniczać parowanie wody.

W gospodarstwie zwracano również uwagę na możliwość zwiększenia produktywności gruntów i poprawy wyniku ekonomicznego. Jednym z celów było zastąpienie uprawy jęczmienia ozimego, która była tam uprawą osiągającą najniższe plony. Dodatkową rolę w procesie decyzyjnym odgrywał fakt, że soja należy do roślin bobowatych i dzięki symbiozie z bakteriami brodawkowymi może wykorzystywać azot atmosferyczny, a kwitnące rośliny stanowią również źródło pokarmu dla owadów.

Uprawa dwóch gatunków komplikuje ochronę przed chwastami

System ma jednak swoje ograniczenia, a jednym z problemów zauważonych podczas doświadczenia była walka z chwastami. Kiedy na polu jednocześnie znajdują się pszenica i soja, możliwości wykonania zabiegów herbicydowych stają się bardziej ograniczone. Po wysianiu soi nie można już swobodnie stosować środków przeznaczonych wyłącznie dla jednej z upraw, jeżeli mogłyby zaszkodzić drugiej. Ochronę pola trzeba więc zaplanować wcześniej i uwzględnić obecność dwóch różnych gatunków. W praktyce oznacza to, że decyzje podejmowane jesienią i wczesną wiosną mogą mieć wpływ na możliwość zwalczania chwastów przez kolejne miesiące.

W suchym roku pojawił się jeszcze jeden problem

Test przypadł na wyjątkowo suchy sezon, co zwróciło uwagę na zapotrzebowanie obu upraw na wodę. Według kierownika gospodarstwa system sztafetowy może wymagać większej ilości wody niż klasyczna uprawa jednego gatunku, ponieważ przez część sezonu pszenica i soja jednocześnie korzystają z zasobów znajdujących się w glebie. W warunkach niedoboru opadów konkurencja o wodę może mieć większe znaczenie niż w latach o korzystniejszym przebiegu pogody.

Jednocześnie przywołano wyniki badań prowadzonych w północnych Niemczech, które wskazywały na lepszą infiltrację wody w takim systemie w porównaniu z samodzielną uprawą soi. Efekty mogą więc zależeć m.in. od rodzaju gleby, przebiegu pogody i sposobu prowadzenia plantacji.

Soja tworzyła brodawki mimo wysokiego nawożenia azotem

W doświadczeniu sprawdzono również stan systemu korzeniowego soi. Całkowite nawożenie azotem wynosiło 185 kg N/ha, co mogło rodzić pytania o funkcjonowanie symbiozy roślin z bakteriami brodawkowymi, ale po wyrwaniu roślin stwierdzono jednak obecność brodawek korzeniowych. W warunkach tego doświadczenia zastosowane nawożenie nie uniemożliwiło więc symbiozy soi z bakteriami Rhizobium.

Dwa zbiory z jednego pola, ale potrzebne jest dokładne planowanie

Doświadczenie pokazało przede wszystkim, jak wiele decyzji trzeba podjąć jeszcze przed rozpoczęciem właściwego sezonu. Rozmieszczenie pszenicy musi uwzględniać późniejszy przejazd siewnika punktowego, a układ soi powinien umożliwiać późniejszy zbiór zboża bez niszczenia młodych roślin.

Do tego dochodziochrona przed chwastami, nawożenie, dostępność wody oraz odpowiednie dostosowanie kombajnu. Uprawa sztafetowa nie polega więc wyłącznie na dosianiu drugiej rośliny pomiędzy istniejące rzędy.

Test przeprowadzono w ramach projektu gospodarstw demonstracyjnych zintegrowanej produkcji roślinnej. Bawarskie Centrum Badań Rolniczych LfL uczestniczy w nim jako partner regionalny, a celem przedsięwzięcia jest sprawdzanie nowych rozwiązań bezpośrednio w gospodarstwach i przekazywanie wyników rolnikom.

Źródło: Agrarheute.com

Wrzucasz grzyby do piekarnika i ustawiasz 100°C? To częsty błąd

0
suszenie grzybów
fot. www.pixabay.com

Suszenie to jeden z najprostszych sposobów na zachowanie leśnych zbiorów na wiele miesięcy. Dobrze przygotowane borowiki, podgrzybki czy koźlarze zachowują intensywny aromat, a po namoczeniu mogą trafić do sosów, zup, farszu lub bigosu. Nie wystarczy jednak pokroić grzybów i wstawić ich do rozgrzanego piekarnika – zbyt wysoka temperatura może je przypiec, natomiast zbyt niska w połączeniu ze słabą wentylacją znacznie wydłuża cały proces.

Jaka temperatura do suszenia grzybów w piekarniku?

Najbezpieczniej rozpocząć suszenie grzybów w temperaturze około 40-50°C, a kiedy większość powierzchniowej wilgoci zostanie już usunięta, temperaturę można zwiększyć do około 50-60°C. Nie ma potrzeby rozgrzewania piekarnika do 80 czy 100°C, ponieważ takich warunkach grzyby mogą zacząć się piec zamiast równomiernie wysychać.

Dobrym rozwiązaniem jest ustawienie termoobiegu, jeżeli piekarnik ma taką funkcję, ponieważ uch powietrza ułatwia odprowadzanie wilgoci uwalnianej z grzybów. W przypadku piekarnika bez termoobiegu proces również jest możliwy, ale szczególnie ważne staje się zapewnienie ujścia wilgotnemu powietrzu. Temperaturę warto dostosować także do grubości kawałków – cienkie plasterki wysychają zdecydowanie szybciej niż całe kapelusze czy grube fragmenty trzonów. Im bardziej równomiernie przygotowane kawałki, tym łatwiej uniknąć sytuacji, w której część jest już sucha, a pozostałe nadal pozostają miękkie i wilgotne.

Czy podczas suszenia trzeba zostawić uchylone drzwiczki?

Uchylenie drzwiczek piekarnika pomaga odprowadzać parę wodną, szczególnie gdy urządzenie słabo usuwa wilgoć z komory. Wystarczy niewielka szczelina – nie chodzi o szerokie otwarcie piekarnika, lecz o stworzenie drogi, którą wilgotne powietrze może się wydostawać.

W nowszych piekarnikach z termoobiegiem i sprawnym systemem wentylacji potrzeba uchylania drzwiczek może być mniejsza. Warto obserwować wnętrze urządzenia, a jeśli na szybie intensywnie osadza się para, oznacza to, że wilgoć nie jest wystarczająco szybko usuwana. Trzeba przy tym pamiętać, że nie każdy producent dopuszcza długotrwałą pracę urządzenia z uchylonymi drzwiami, dlatego w razie wątpliwości warto sprawdzić instrukcję konkretnego modelu piekarnika.

Jak przygotować grzyby do suszenia?

Do suszenia wybiera się zdrowe, jędrne i prawidłowo rozpoznane grzyby jadalne. Egzemplarze mocno robaczywe, nadgniłe lub pokryte pleśnią nie nadają się do przechowywania – suszenie nie sprawi, że zepsuty grzyb ponownie stanie się bezpieczny do spożycia.

Borowiki, podgrzybki i koźlarze należy dokładnie oczyścić z piasku, igliwia, mchu oraz pozostałości ziemi. Najlepiej zrobić to nożykiem, miękką szczoteczką lub lekko wilgotną ściereczką. Należy jednak pamiętać, że jeżeli grzyby zostaną mocno namoczone podczas mycia, wchłoną dodatkową wodę i będą suszyły się dłużej.

Większe owocniki warto pokroić na plasterki o grubości około 3-5 mm, a mniejsze można przeciąć na pół lub pozostawić w większych kawałkach, pamiętając jednak, że będą wymagały dłuższego suszenia.

Jak ułożyć grzyby w piekarniku?

Plasterki najlepiej rozłożyć w jednej warstwie, pozostawiając pomiędzy nimi niewielkie odstępy. Nie powinny leżeć jeden na drugim, ponieważ utrudnia to cyrkulację powietrza i powoduje nierównomierne wysychanie. Dobrze sprawdza się metalowa kratka piekarnika, ponieważ powietrze może docierać do grzybów również od spodu. Można wykorzystać także blachę wyłożoną papierem do pieczenia, ale w takim przypadku kawałki warto od czasu do czasu przewracać. Nie należy maksymalnie wypełniać komory piekarnika tylko po to, aby wysuszyć cały kosz za jednym razem, ponieważ kilka bardzo ciasno ustawionych blach może ograniczyć przepływ powietrza i spowodować, że wewnątrz będzie utrzymywała się duża ilość pary.

Ile czasu suszyć grzyby w piekarniku?

Czas suszenia jest zróżnicowany i może potrwać od kilku do nawet kilkunastu godzin, zależnie od gatunku, wielkości kawałków, ilości wody w owocnikach, temperatury oraz sposobu działania piekarnika. Cienkie plasterki borowików lub podgrzybków będą gotowe wcześniej niż grube części trzonów, dlatego w trakcie procesu warto co pewien czas sprawdzać ich stan, zamieniać miejscami blachy i obracać większe kawałki. Nie warto przyspieszać pracy przez gwałtowne zwiększenie temperatury, ponieważ grzyb może wtedy szybko wyschnąć lub nawet się przypiec na powierzchni, podczas gdy jego środek nadal pozostanie wilgotny.

Po czym poznać, że grzyby są już dobrze wysuszone?

Nie należy kierować się wyłącznie czasem, a znacznie więcej mówi konsystencja kawałków. Prawidłowo wysuszony grzyb powinien być wyraźnie suchy, lekki i pozbawiony miękkiego, wilgotnego wnętrza. W zależności od gatunku i grubości plasterka może być kruchy albo jeszcze nieznacznie elastyczny.

Jeżeli po przełamaniu grubszego kawałka środek jest miękki, chłodny lub wyczuwalnie wilgotny, suszenie należy kontynuować. Pozostawienie w partii nawet kilku niedosuszonych fragmentów zwiększa ryzyko pojawienia się pleśni podczas przechowywania. Warto również zwrócić uwagę na zapach – suszone grzyby powinny mieć charakterystyczny, przyjemny aromat, podczas gdy zapach kwaśny, stęchły lub nietypowy jest sygnałem, że produktu nie powinno się przeznaczać do długiego przechowywania.

Najczęstszy błąd to ustawienie zbyt wysokiej temperatury

Piekarnik rozgrzany do 100°C pozwoli pozbyć się wody szybciej, ale nie jest to dobry sposób na przygotowanie suszu. Przy wysokiej temperaturze krawędzie cienkich plasterków mogą zacząć się przypiekać, zanim grubsze części odpowiednio wyschną. Zmienia się również smak, zapach i kolor grzybów.

Lepiej potraktować cały proces jako powolne odwadnianie, a nie pieczenie. Początek w okolicach 40-50°C, sprawna cyrkulacja powietrza i późniejsze podniesienie temperatury do około 50-60°C pozwalają znacznie łatwiej kontrolować stopień wysuszenia. Jeżeli grzyby zaczynają mocno ciemnieć, przypiekać się na brzegach albo wydzielać zapach charakterystyczny dla pieczenia, temperaturę należy zmniejszyć.

Czy wszystkie grzyby można suszyć?

Do suszenia bardzo dobrze nadają się między innymi borowiki, podgrzybki, koźlarze i smardze, przy czym zawsze muszą to być gatunki pewnie rozpoznane jako jadalne. Suszenie jest szczególnie cenione w przypadku grzybów o intensywnym aromacie, ponieważ niewielka ilość suszu potrafi później mocno wzbogacić smak potrawy.

Nie wszystkie gatunki zachowują się jednak tak samo – niektóre po wysuszeniu tracą znaczną część swoich walorów albo wymagają innego sposobu przygotowania. Trzeba również pamiętać, że suszenie nie unieszkodliwia wszystkich toksyn występujących w grzybach trujących, dlatego do piekarnika powinny więc trafiać wyłącznie owocniki, których oznaczenia jesteśmy pewni.

Jak przechowywać wysuszone grzyby?

Po wyjęciu z piekarnika grzyby trzeba pozostawić do całkowitego ostygnięcia – nie powinno się przekładać ciepłego suszu bezpośrednio do szczelnie zamykanego słoika, ponieważ pozostała w nim para może skroplić się na ściankach opakowania.

Zimne i dokładnie wysuszone grzyby można umieścić w czystych, suchych i szczelnych pojemnikach, najlepiej szklanych, które należy przechowywać je w suchym i ciemnym miejscu, z dala od produktów o bardzo intensywnym zapachu. Przez pierwsze dni dobrze jest kontrolować zawartość słoika – jeżeli na ściankach pojawi się wilgoć albo kawałki wyraźnie zmiękną, oznacza to, że suszenie było niewystarczające. Taką partię trzeba ponownie dokładnie wysuszyć, o ile nie pojawiły się oznaki zepsucia lub pleśni.

Dobrze przygotowane borowiki czy podgrzybki zajmują niewiele miejsca, a ich aromat staje się bardzo skoncentrowany. Wystarczy później namoczyć potrzebną porcję w wodzie i wykorzystać zarówno same grzyby, jak i aromatyczny płyn, na przykład do sosu, zupy grzybowej czy świątecznego farszu.

Dopłaty do ubezpieczeń rolniczych zatwierdzone przez KE. Bruksela daje zielone światło

0
Ubezpieczenia upraw i zwierząt

Dopłaty do ubezpieczeń upraw i zwierząt gospodarskich uzyskały ostateczną akceptację Komisji Europejskiej. Decyzja z 1 października 2026 r. zamyka procedurę oceny unijnej i kończy spór wokół dofinansowania polis. Co to oznacza dla producentów rolnych i kiedy na rynku pojawią się nowe oferty?

Przypomnijmy: jeszcze w połowie września wokół nowelizacji przepisów narosły spore kontrowersje. Podczas wspólnego posiedzenia sejmowej Komisji Rolnictwa oraz Komisji Ochrony Środowiska posłowie zwracali uwagę na ryzyko opóźnień w notyfikacji. Obawiano się, że brak decyzji Brukseli wstrzyma 65-procentowe wsparcie i sparaliżuje rynek w szczycie jesiennych siewów rzepaku i zbóż ozimych. Resort rolnictwa uspokajał wówczas, że procedura jest w toku – dziś te zapowiedzi się potwierdziły.

Czytaj również:

Bruksela akceptuje nowe zasady wsparcia

Procedura notyfikacyjna przed Komisją Europejską zakończyła się pomyślnie. KE potwierdziła, że polskie przepisy są w pełni zgodne z unijnymi zasadami udzielania pomocy publicznej.

Ostateczna decyzja usuwa wszelkie wątpliwości prawne, które powstrzymywały część towarzystw ubezpieczeniowych przed wprowadzaniem zaktualizowanych taryf. Zwiększone dopłaty do ubezpieczeń będą mogły być stosowane bez ryzyka, że przyznane dofinansowanie zostanie w przyszłości zakwestionowane.

– To dobra wiadomość dla polskich rolników. Procedura przed Komisją Europejską została zakończona pomyślnie. Rynek ubezpieczeniowy może pracować nad ofertą uwzględniającą nowe rozwiązania, tak aby producenci rolni mogli korzystać z pełnego zakresu wsparcia – podkreśla minister rolnictwa i rozwoju wsi Stefan Krajewski.

Jak w praktyce zadziałają dopłaty do ubezpieczeń?

Decyzja Brukseli przekłada się bezpośrednio na portfele gospodarzy. Dzięki temu, że dopłaty do ubezpieczeń ze strony budżetu państwa sięgają do 65% wartości składki, końcowy koszt wykupu ochrony przed przymrozkami, wymarznięciem czy innymi skutkami gwałtownych zjawisk pogodowych będzie dla rolników znacząco niższy.

Utrzymanie sprawnego systemu dofinansowania ma kluczowe znaczenie zwłaszcza teraz, podczas jesiennego zabezpieczania wschodzących zasiewów ozimych.

Kiedy na rynku pojawią się nowe oferty?

Sama zgoda Komisji Europejskiej otwiera etap wykonawczy po stronie resortu rolnictwa i zakładów ubezpieczeń:

  1. Podpisanie aneksów: Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi zawrze formalne aneksy do umów z firmami ubezpieczeniowymi.
  2. Aktualizacja systemów: Ubezpieczyciele dostosują swoje kalkulatory i systemy sprzedażowe, uwzględniając zatwierdzone dopłaty do ubezpieczeń.
  3. Start nowej oferty: Rolnicy będą mogli szybko wykupić polisy na preferencyjnych warunkach u ubezpieczycieli biorących udział w programie.

Zakończenie unijnej procedury zamyka okres niepewności na rynku i pozwala rolnikom bezpiecznie skorzystać ze wsparcia na poziomie 65% wartości składki.

Źródło: Komunikat MRiRW