Czosnek dla kur niosek. Co warto wiedzieć, zanim dodasz go do paszy?

0
kury

Czosnek od dawna wykorzystywany jest jako naturalny dodatek do żywienia drobiu i chociaż hodowcy sięgają po niego przede wszystkim z myślą o odporności ptaków, jednak jego działanie może być znacznie szersze. Badania wskazują, że czosnek dla kur może korzystnie wpływać na pracę układu pokarmowego, kondycję organizmu, a nawet parametry produkcji jaj. Nie oznacza to jednak, że każda ilość przyniesie takie same efekty.

Czy można podawać kurom czosnek?

Kury mogą otrzymywać czosnek jako dodatek do odpowiednio zbilansowanej paszy. W żywieniu drobiu wykorzystuje się zarówno świeży czosnek, jak i jego sproszkowaną postać, ekstrakty wodne oraz preparaty zawierające skoncentrowane substancje aktywne. Największe zainteresowanie budzą związki siarkowe obecne w czosnku, w tym allicyna, która powstaje w wyniku uszkodzenia tkanek ząbka, na przykład podczas rozgniatania i to właśnie tym związkom przypisuje się znaczną część właściwości biologicznych rośliny.

Na co pomaga czosnek u kur? Właściwości, które zainteresowały naukowców

Czosnek (Allium sativum) zawiera liczne substancje biologicznie czynne. Oprócz allicyny są to między innymi alliina, ajoen i inne związki siarkowe, a także polifenole i składniki o działaniu przeciwutleniającym, a ich obecność sprawia, że czosnek stał się przedmiotem badań nad naturalnymi dodatkami paszowymi.

Jednym z najczęściej analizowanych zagadnień jest wpływ czosnku na odporność drobiu. W części doświadczeń stwierdzono zwiększoną aktywność wybranych elementów układu immunologicznego, w tym zmiany liczby komórek odpornościowych i poziomu przeciwciał. Zaobserwowano również korzystne reakcje immunologiczne związane ze szczepieniami przeciwko niektórym chorobom wirusowym drobiu, między innymi chorobie Newcastle – nie należy jednak interpretować tego jako dowodu, że podawanie czosnku zapobiega zakażeniom.

Istotną właściwością czosnku jest także aktywność przeciwutleniająca, a zawarte w nim substancje mogą ograniczać stres oksydacyjny, który powstaje, gdy organizm nie radzi sobie z nadmiarem wolnych rodników (ma to znaczenie szczególnie w warunkach obciążenia organizmu, na przykład podczas upałów). Niektóre doświadczenia z wykorzystaniem preparatów czosnkowych wykazały poprawę wybranych parametrów zdrowotnych i produkcyjnych u drobiu narażonego na stres cieplny.

Czosnek dla kur, a układ pokarmowy. Co dzieje się w jelitach?

Jednym z ciekawszych kierunków badań jest wpływ czosnku na jelita drobiu. Prawidłowe funkcjonowanie przewodu pokarmowego decyduje nie tylko o przyswajaniu składników odżywczych, ale również o kondycji ptaków i ich wynikach produkcyjnych. W doświadczeniach z kurczętami brojlerami wykazano, że dodatek czosnku może wpływać na budowę błony śluzowej jelit, a badacze zaobserwowali między innymi zmiany wysokości kosmków jelitowych, które odpowiadają za zwiększanie powierzchni wchłaniania składników pokarmowych. W niektórych badaniach czosnek sprzyjał również aktywności enzymów trawiennych, dzięki czemu proces wykorzystania składników paszy mógł przebiegać sprawniej.

Nie bez znaczenia pozostaje wpływ na mikroflorę przewodu pokarmowego. Związki obecne w czosnku wykazują aktywność wobec wybranych bakterii, a część eksperymentów sugeruje możliwość korzystnego oddziaływania na równowagę mikroorganizmów jelitowych. Warto jednak pamiętać, że wyniki badań nad mikrobiotą drobiu nie są jednoznaczne, a wiele zależy od zastosowanego preparatu, jego stężenia, wieku ptaków i warunków utrzymania. Czosnek nie zastąpi więc dobrej jakości paszy ani odpowiedniej higieny kurnika, ale może stanowić jeden z elementów wspierających żywienie stada.

Czy czosnek zwiększa nieśność kur?

Wpływ czosnku na produkcję jaj to zagadnienie szczególnie interesujące dla hodowców niosek. W części doświadczeń suplementacja paszy czosnkiem wiązała się ze zwiększeniem liczby znoszonych jaj, ale nie był to rezultat obserwowany we wszystkich badaniach. Analizowano również jakość jaj, ich masę, barwę żółtka oraz skład chemiczny, a w niektórych eksperymentach odnotowano zmniejszenie zawartości cholesterolu w żółtkach, natomiast w innych podobnego efektu nie stwierdzono.

Różnice dotyczyły również masy jaj i ich poszczególnych elementów, a część doświadczeń wykazała poprawę wybranych parametrów, ale zdarzały się także wyniki wskazujące na brak istotnego wpływu czosnku. Nie można zatem przyjąć, że dodanie czosnku do codziennej dawki pokarmowej automatycznie zwiększy nieśność, ponieważ znaczenie mają także wiek kur, ich rasa, ogólny stan zdrowia, skład paszy oraz warunki utrzymania.

Jak podawać czosnek kurom? Do paszy czy do wody?

Czosnek można podawać drobiowi w kilku postaciach. Badania obejmowały między innymi świeże ząbki, pastę czosnkową, proszek, ekstrakty wodne i olejki – poszczególne preparaty różnią się jednak zawartością i dostępnością substancji czynnych.

Czosnek dodawany do paszy to jeden z najczęściej analizowanych sposobów suplementacji, a w doświadczeniach wykorzystywano przede wszystkim czosnek sproszkowany, mieszany z przygotowaną paszą w określonych proporcjach, co pozwalało kontrolować ilość dodatku otrzymywanego przez ptaki. Innym rozwiązaniem jest stosowanie preparatów w wodzie do picia, a w badaniach wykorzystywano ekstrakty i odpowiednio przygotowane mieszanki, ale ich stężenia były bardzo zróżnicowane. Nie należy utożsamiać takich preparatów ze zwykłą wodą, do której wrzucono kilka rozgniecionych ząbków, ponieważ zawartość substancji aktywnych może się znacząco różnić i trudno w ten sposób ustalić powtarzalną dawkę.

W przypadku świeżego czosnku dodatkowym problemem jest jego naturalna zmienność. Znaczenie mają odmiana, sposób przechowywania oraz przygotowanie przed podaniem. Najważniejsze, aby czosnek pozostawał dodatkiem do żywienia, a nie zastępował pełnoporcjowej mieszanki.

Ile czosnku podawać kurom? Dawka ma znaczenie

Ilość czosnku stosowana w badaniach była bardzo zróżnicowana. W części doświadczeń wykorzystywano sproszkowany czosnek stanowiący 0,5% lub 1% masy paszy, podczas gdy w innych sprawdzano znacznie większe udziały. Dla zobrazowania skali 0,5% oznacza 5 g sproszkowanego czosnku na kilogram mieszanki paszowej, natomiast 1% odpowiada 10 g na kilogram – są to jednak przykłady stężeń badawczych, a nie uniwersalne zalecenia żywieniowe.

Co istotne, większa ilość nie zawsze prowadziła do lepszych wyników. W niektórych eksperymentach z brojlerami wysoki udział czosnku wiązał się ze zmniejszeniem masy ciała. Zdarzały się także badania, w których zastosowany dodatek nie powodował istotnych zmian w tempie wzrostu lub wykorzystaniu paszy.

Różnice mogą wynikać z odmiennej zawartości substancji aktywnych, sposobu przygotowania preparatu oraz kondycji ptaków. Nie ustalono jednej dawki czosnku, którą można bez zastrzeżeń zalecić wszystkim kurom. Przy stosowaniu gotowych preparatów paszowych należy przestrzegać zaleceń producenta, a dawkowanie większych ilości skonsultować ze specjalistą żywienia drobiu lub lekarzem weterynarii.

Czy czosnek odrobacza kury i chroni przed chorobami?

Czosnek bywa traktowany jako naturalny środek przeciwko pasożytom i infekcjom. Wynika to z aktywności biologicznej niektórych jego składników, które w warunkach eksperymentalnych mogą oddziaływać na bakterie, grzyby i wybrane organizmy pasożytnicze.

Nie oznacza to jednak, że podawanie czosnku skutecznie odrobacza kury. Wyniki poszczególnych badań zależą od rodzaju pasożyta, zastosowanej substancji oraz warunków doświadczenia.

Podobnie jest z działaniem przeciwbakteryjnym. Obiecujące rezultaty laboratoryjne nie są równoznaczne z potwierdzoną skutecznością leczenia infekcji u żywych ptaków.

W przypadku podejrzenia pasożytów wewnętrznych konieczna może być diagnostyka, w tym badanie kału. Czosnek nie powinien zastępować odpowiednio dobranych leków ani leczenia zaleconego przez lekarza weterynarii.

Czy czosnek może zaszkodzić kurom?

Mimo obiecujących właściwości czosnek nie jest dodatkiem, który należy stosować bez ograniczeń. Nadmierny udział w paszy może wpływać na jej smakowitość, pobranie pokarmu i wyniki produkcyjne. W części badań stwierdzano także odmienne reakcje organizmu w zależności od dawki, a to, co przynosiło korzystne rezultaty przy jednym stężeniu, niekoniecznie sprawdzało się przy większej ilości.

Szczególnej ostrożności wymagają skoncentrowane ekstrakty i olejki, których nie należy dawkować tak samo jak świeżego lub suszonego czosnku. Znaczenie ma również obserwacja stada, a jeśli po wprowadzeniu nowego dodatku ptaki ograniczają pobieranie paszy, mniej piją lub pojawiają się niepokojące objawy, należy przerwać suplementację i ustalić przyczynę.

Czosnek może być wartościowym uzupełnieniem żywienia drobiu, jednak jego rzeczywisty wpływ zależy od formy, ilości oraz warunków stosowania.

Źródło: https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC10854602/

Ziemniaki zaczynają kiełkować już jesienią? Powodem może być sposób ich przechowywania

0
ziemniaki

Ziemniaki przechowywane w nieodpowiednich warunkach mogą zacząć kiełkować już po kilku tygodniach od zbioru lub zakupu, a pojawiające się pędy, pomarszczona skórka i utrata jędrności to oznaki zmian zachodzących wewnątrz bulw. Dlaczego ziemniaki kiełkują i co zrobić, aby zachowały świeżość przez całą zimę? Duże znaczenie mają temperatura, dostęp światła, wilgotność powietrza oraz odmiana.

Dlaczego ziemniaki kiełkują podczas przechowywania?

Kiełkowanie ziemniaków jest naturalnym procesem związanym z ich cyklem rozwojowym, a po zbiorach bulwy przechodzą okres spoczynku, podczas którego nie wytwarzają nowych pędów, nawet jeśli otoczenie sprzyja wzrostowi. Z czasem jednak spoczynek dobiega końca, a znajdujące się na powierzchni ziemniaków oczka zaczynają się rozwijać. Długość tego okresu zależy przede wszystkim od odmiany, ale znaczenie mają również warunki panujące podczas uprawy i późniejszego przechowywania – szczególnie niekorzystna jest zbyt wysoka temperatura, która przyspiesza fizjologiczne starzenie się bulw, a w rezultacie ziemniaki przechowywane w ciepłej kuchni mogą wypuszczać kiełki znacznie wcześniej niż te umieszczone w chłodnej piwnicy.

Na tempo kiełkowania wpływa także czas, jaki upłynął od zbiorów. Nawet ziemniaki trzymane w odpowiednich warunkach nie pozostaną w stanie spoczynku bez końca, jednak chłód może wyraźnie spowolnić ich rozwój i wydłużyć okres przydatności do spożycia.

W jakiej temperaturze przechowywać ziemniaki jesienią i zimą?

Jednym z najważniejszych czynników decydujących o trwałości ziemniaków jest temperatura, a w przypadku bulw przeznaczonych do długotrwałego przechowywania i późniejszego spożycia zalecany zakres wynosi około 4–7°C. W takich warunkach procesy zachodzące wewnątrz ziemniaków przebiegają wolniej, co pomaga ograniczyć kiełkowanie, utratę wilgoci oraz pogarszanie się jakości.

Zbyt wysoka temperatura sprzyja natomiast przedwczesnemu rozwojowi pędów, co sprawia, że bulwy szybciej się starzeją, tracą wodę i stopniowo marszczą. W temperaturze przekraczającej 7°C okres ich przechowywania może skrócić się do około dwóch lub trzech miesięcy, choć wiele zależy od odmiany i pozostałych warunków. Nie oznacza to jednak, że im zimniej, tym lepiej, a w temperaturach wynoszących około 3–4°C może dochodzić do zwiększonego gromadzenia cukrów w bulwach, dlatego tak przechowywane ziemniaki mogą nabierać słodszego smaku i silniej ciemnieć.

Gdzie najlepiej przechowywać ziemniaki? Piwnica, garaż czy lodówka?

Najlepszym miejscem do przechowywania większych zapasów ziemniaków jest chłodne, zaciemnione pomieszczenie, w którym temperatura pozostaje względnie stabilna. Dobrze sprawdzają się piwnice, spiżarnie oraz odpowiednio zabezpieczone przed mrozem garaże. Ważne, aby bulwy nie były wystawione na bezpośrednie działanie promieni słonecznych ani sztucznego oświetlenia przez dłuższy czas, ponieważ pod wpływem światła skórka ziemniaków może zmieniać kolor na zielony. Odpowiada za to chlorofil, który sam w sobie nie jest szkodliwy, jednak zazielenienie może towarzyszyć zwiększonej zawartości toksycznych glikoalkaloidów, w tym solaniny.

Duże znaczenie ma również wilgotność powietrza – ziemniaki składają się w około 80% z wody, dlatego w suchym pomieszczeniu stopniowo tracą jędrność i zaczynają się kurczyć, a podczas długotrwałego przechowywania korzystna jest wysoka wilgotność względna, wynosząca zwykle około 90–95%, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej wentylacji. Bulwy można umieszczać w ażurowych skrzynkach, dobrze wentylowanych pojemnikach albo perforowanych workach, a takie rozwiązania pomagają ograniczyć utratę wilgoci, a jednocześnie umożliwiają przepływ powietrza. Należy unikać szczelnie zamkniętych opakowań, w których może gromadzić się wilgoć sprzyjająca gniciu.

Jak przygotować ziemniaki do przechowywania po zbiorach?

Odpowiednie przechowywanie rozpoczyna się jeszcze przed wykopaniem ziemniaków. W przypadku własnej uprawy warto ograniczyć podlewanie pod koniec okresu wegetacji i poczekać, aż rośliny zakończą wzrost, a ich nadziemne części zaschną.

Istotne jest również sprawdzenie dojrzałości bulw. W tym celu można wykopać jeden ziemniak i delikatnie potrzeć jego skórkę; jeżeli łatwo się oddziela, warto odczekać jeszcze około tygodnia, aby skórka lepiej dojrzała. Ziemniaki o dobrze wykształconej skórce są mniej podatne na uszkodzenia podczas zbioru i przechowywania.

Po wykopaniu należy delikatnie usunąć nadmiar ziemi, starając się nie uszkodzić powierzchni bulw. Zwykle wystarczy ostrożne otrząśnięcie lub oczyszczenie po przeschnięciu, podczas gdy mycie ziemniaków przeznaczonych do długotrwałego przechowywania nie jest zalecane, ponieważ pozostawiona na nich wilgoć może sprzyjać rozwojowi chorób.

Świeżo zebrane ziemniaki powinny następnie przejść etap dosuszania i zabliźniania drobnych uszkodzeń skórki – proces ten trwa zwykle od 7 do 10 dni i wymaga zaciemnionego, przewiewnego miejsca, umiarkowanej temperatury oraz wysokiej wilgotności powietrza. Dopiero po takim przygotowaniu temperaturę należy stopniowo obniżać do poziomu odpowiedniego dla długotrwałego przechowywania.

Czy kiełkujące ziemniaki można jeszcze jeść?

Pojawienie się niewielkich kiełków nie zawsze oznacza, że ziemniak nadaje się wyłącznie do wyrzucenia. Jeżeli bulwa pozostaje twarda, nie jest pomarszczona i nie wykazuje oznak zazielenienia, można rozważyć jej wykorzystanie po dokładnym usunięciu kiełków i obraniu skórki.

Inaczej wygląda sytuacja, gdy ziemniaki mają długie, liczne pędy, stają się miękkie, silnie pomarszczone lub wyraźnie zielone – takie bulwy należy odrzucić. Szczególną ostrożność trzeba zachować ze względu na zawartość glikoalkaloidów, które mogą występować w kiełkach, oczkach oraz zielonych fragmentach ziemniaków. Związki te są naturalnym mechanizmem obronnym rośliny, ale spożyte w nadmiernych ilościach mogą powodować dolegliwości ze strony układu pokarmowego.

Warto również pamiętać, że gotowanie czy smażenie nie gwarantuje usunięcia tych substancji do bezpiecznego poziomu, dlatego mocno skiełkowanych i wyraźnie zazielenionych ziemniaków nie należy wykorzystywać do przygotowywania posiłków.

Nie wszystkie ziemniaki nadają się do przechowywania przez całą zimę

Trwałość ziemniaków zależy nie tylko od temperatury i wilgotności, ale także od właściwości konkretnej odmiany. Ziemniaki wczesne, szczególnie te o cienkiej i delikatnej skórce, zazwyczaj przechowują się krócej niż odmiany późne, których skórka jest grubsza i lepiej wykształcona. Znaczenie ma także fizjologiczny wiek bulw; ziemniaki poddane stresowi w okresie wegetacji mogą starzeć się szybciej niż te rozwijające się w sprzyjających warunkach, a na ich kondycję wpływają również czas oraz temperatura przechowywania.

Przed umieszczeniem ziemniaków w piwnicy warto dokładnie przejrzeć zebrane plony, a do długotrwałego przechowywania najlepiej przeznaczyć bulwy zdrowe, dojrzałe i pozbawione uszkodzeń. Ziemniaki z niewielkimi uszkodzeniami mechanicznymi, ale bez oznak zepsucia, powinny zostać wykorzystane wcześniej, a bulwy gnijące lub wykazujące objawy chorób trzeba usunąć, aby ograniczyć ryzyko rozprzestrzeniania się zepsucia.

Dojrzałe ziemniaki późnych odmian, przechowywane w optymalnych warunkach, mogą zachować dobrą jakość nawet przez siedem do ośmiu miesięcy, podczas gdy w warunkach domowych okres ten może być znacznie krótszy, szczególnie gdy temperatura i wilgotność nie są stabilne.

Źródła: Oregon State University Extension Service, https://extension.oregonstate.edu/news/best-practices-harvesting-storing-homegrown-potatoes
University of Maine Cooperative Extension, https://extension.umaine.edu/publications/2412e/

Od -7 do +8 stopni Celsjusza. Pogoda 8 listopada

0
8 listopada
8 listopada

W nocy od -7 do +3 stopni Celsjusza

Przed nami noc, która na przeważającym obszarze przyniesie przymrozki do -3/-1 stopnia Celsjusza. Chłodniej do -6/-5 stopni będzie na dużym obszarze Mazowsza; zachodu Lubelskiego oraz wschodu i północy Łódzkiego.

Na plusie po raz kolejny noc zapisze się od okolic Suwałk po Olsztyn i Frombork. W regionach podgórskich słupki rtęci spadną do -7 stopni Celsjusza i -10 stopni przy gruncie.

Im bliżej poranka tym więcej mgieł od Kaszub po Kujawy, Wielkopolskę, zachodnie Mazowsze oraz północ i zachód Łódzkiego. Słabsze mgły możliwe będą na południu i wschodzie Pomorza Zachodniego oraz wzdłuż Wisły od okolic Sandomierza po Kraków. Na północnym wschodzie wysokie chmury sprawią, że noc będzie ciepła z temperaturą nie mniejszą niż +1/3 stopnie Celsjusza. Podobnie z powodu inwersji będzie na wielu wzniesieniach południowej Polski w tym dla przykładu na Gubałówce a tuż obok w Poroninie zanotujemy -7 stopni Celsjusza.

Mgły i niskie chmury oraz zimno kontra bezchmurne niebo i przyjemne ciepło

Na wschodzie, południu i w centrum kraju a być może także na większym obszarze Mazowsza, Warmii i Pomorza Gdańskiego dzień zapowiada się słonecznie. Wyjątkiem na południu będzie kotlina między Krakowem a okolicą Borzęcina i tam może albo większość dnia być mgliście i pochmurnie albo przez cały dzień tak będzie.

Niskie chmury i mgły mogą cały dzień utrzymywać się na Kaszubach, Kujawach, Wielkopolsce, Pomorzu Zachodnim, północy Lubuskiego a być może także lokalnie od północnej Lubelszczyzny po wschodnie, środkowe i północne Mazowsze – w strefie mgieł i niskich chmur temperatura nie wzrośnie powyżej 0/+2 stopni do godzin południowych a maksymalnie zanotujemy po południu +2/+4 stopnie Celsjusza. Chmury będą także na Mazurach i Podlasiu ale to będą chmury frontowe, wysokie i tam cieplej bo nie mniej niż +5 stopni Celsjusza. W rejonie Chrzanowa, Inwałdu, Prudnika, Piotrkowa Trybunalskiego, Wielunia na termometrach do +7/+8 stopni Celsjusza.

Wiatr powieje słabo z południa a miejscami na wschodzie i południu będzie zupełnie bezwietrznie.

8 listopada

Zboże z Ukrainy: Ponad 62 miliony ton zebranych plonów a rynki eksportowe pod znakiem zapytania

0

Zboże z Ukrainy: Tegoroczne zbiory zbóż i roślin oleistych przekroczyły łącznie 62 miliony ton, jednak sektor mierzy się z gigantycznym kryzysem logistycznym. Praktycznie nieczynny eksport z głównych portów w Odessie zmusił operatorów do przekierowywania transportów na alternatywne szlaki: do portów naddunajskich, rumuńskiej Konstancy oraz portów bałtyckich. Mimo to, aż ponad 30 milionów ton plonów o wartości blisko 10 miliardów dolarów może zostać odciętych od rynków zagranicznych, co stawia pod wielkim znakiem zapytania rentowność gospodarstw oraz przyszłoroczne zasiewy.

Czytaj również:

Aktualny stan prac polowych i wielkość zbiorów

Zgodnie z najnowszymi danymi resortowymi, zbiory zbóż, roślin strączkowych oraz oleistych w Ukrainie przekroczyły łącznie 62 miliony ton. Zbiory podstawowych upraw ozimych i rzepaku zostały już w pełni zakończone:

  • Pszenica: zebrano 26 259,7 tys. ton przy średniej wydajności 51,3 dt/ha (z powierzchni 5 120,5 tys. ha).
  • Jęczmień: zebrano 6 599,2 tys. ton przy wydajności 44,5 dt/ha (z 1 483,1 tys. ha).
  • Groch: zebrano 834,1 tys. ton przy wydajności 27,6 dt/ha (z 302,2 tys. ha).
  • Rzepak (ozimy i jary): zebrano 3 896,9 tys. ton przy wydajności 29,3 dt/ha (z 1 328,9 tys. ha).

Równolegle trwają zaawansowane prace przy pozyskiwaniu upraw późnych oraz okopowych:

  • Kukurydza: pozyskano 10 775,6 tys. ton (37,5% planu) przy wysokiej wydajności 62,8 dt/ha.
  • Słonecznik: zebrano 10 338,9 tys. ton (88,7% planu) przy wydajności 22,2 dt/ha.
  • Soja: zebrano 3 229,5 tys. ton (92,9% planu) przy wydajności 21,6 dt/ha.
  • Cukrowe buraki: okopano 5 069,2 tys. ton (59,8% planu) przy wydajności 496,1 dt/ha.
  • Gryka (60,6 tys. ton) oraz proso (89,9 tys. ton) zbliżają się do finału żniw.

Zablokowane szlaki eksportowe, alternatywne korytarze i kryzys cenowy

Mimo pokaźnych zbiorów, sytuacja handlowa ukraińskich rolników jest dramatyczna. Jak wskazuje wiceprzewodniczący Wszechukraińskiej Rady Agrarnej (VAR) Denys Marczuk, zboże z Ukrainy w ilości ponad 30 milionów ton o szacunkowej wartości blisko 10 miliardów dolarów może utknąć w kraju z powodu barier logistycznych.

Przed konfliktem około 90% eksportu szło przez porty w Odessie. Obecnie szlaki te są praktycznie nieczynne, co zmusiło eksporterów do szukania alternatywnych rozwiązań i przekierowywania transportów do mniejszych portów naddunajskich, rumuńskiej Konstancy oraz portów bałtyckich. Sytuację tę komplikują jednak regularne ataki na infrastrukturę Dunaju, incydenty na wodach neutralnych oraz presja na zagraniczne porty, co lawinowo winduje koszty frachtu morskiego i ubezpieczeń.

W połączeniu z nowymi zbiorami szacowanymi na ponad 80 milionów ton (łącznie z oleistymi), brak pełnej drożności tradycyjnych terminali prowadzi do masowego przesycenia rynku wewnętrznego i wielokrotnego tąpnięcia cen skupu.

Zagrożenie dla przyszłych zasiewów

Dodatkowe obciążenia finansowe oznaczają, że wielu producentów bilansuje na granicy niewypłacalności. Eksperci ostrzegają przed skutkami domina: jeśli rolnicy nie sprzedadzą plonów, wiosenna powierzchnia zasiewów może skurczyć się o ponad 40%, a znaczna część gruntów zostanie odłogiem. Zagrożona jest również wypłata czynszów dla właścicieli ziemi w społecznościach lokalnych. W tej sytuacji kluczowe znaczenie ma utrzymanie i przedłużenie preferencyjnych programów kredytowych (takich jak linia „5-7-9”), które pozwalają utrzymać płynność obrotową gospodarstw.

Czytaj również:

Dyplomatyczne manewry: Inicjatywy Turcji, USA oraz nadchodzące szczyty

W obliczu czarnomorskiego kryzysu żywnościowego na arenę międzynarodową wkraczają działania dyplomatyczne głównych graczy:

  • Turcja intensyfikuje zabiegi mediacyjne z Kijowem, Moskwą i ONZ, dążąc do wypracowania mechanizmów bezpiecznej żeglugi i chroniąc własne interesy gospodarcze w basenie Morza Czarnego oraz kontrolując cieśniny na bazie konwencji z Montreux.
  • Stany Zjednoczone oraz inicjatywy dyplomatyczne z ramienia Białego Domu (w tym działania humanitarne i mediacyjne pierwszej damy Melanii Trump) skupiają się na wspieraniu alternatywnych korytarzy i redukcji napięć regionalnych.
  • Rozmowy trójstronne w Arabii Saudyjskiej: Kluczowe dla układy geopolitycznego będą nadchodzące w przyszłym tygodniu trójstronne rozmowy dyplomatyczne w Arabii Saudyjskiej. Oczekiwania wokół tego szczytu już teraz przyciągają uwagę inwestorów instytucjonalnych, stanowiąc kolejny czynnik wpływający na kształtowanie się globalnych oczekiwań handlowych.

Podsumowując: Sama rozmowa o potencjalnych negocjacjach pokojowych – w tym zapowiedzi przyszłotygodniowych rozmów trójstronnych w Arabii Saudyjskiej czy inicjatywy Białego Domu – natychmiast obniża ceny zbóż i oleistych na giełdach (takich jak paryski MATIF czy parkiety w Chicago). Każdy sygnał o perspektywie dyplomatycznego przełomu lub potencjalnego odblokowania szlaków redukuje premię za ryzyko wojenne, co bezpośrednio przekłada się na spadki notowań kontraktów terminowych.

Analiza Agro Profil

Ceny paliw (AKTUALIZACJA): Cena diesla i benzyny w dół dzięki limitom, ale LPG i gaz grzewczy bez tarczy drastycznie drożeją

0
ceny paliw

Piątkowe cenniki hurtowe PKN Orlen (ON na poziomie 6 954 zł/m³, Pb95 na poziomie 5 368 zł/m³) pozwalały prognozować dalsze, kilkugroszowe obniżki limitów na nadchodzący weekend (sobota–poniedziałek, 7–9 listopada) odpowiednio do 7,83 zł/l dla diesla oraz 6,12 zł/l dla benzyny Pb95. Zgodnie z naszą prognozą w piątek Ministerstwo Energii ogłosiło maksymalne ceny paliw na sobotę, niedzielę i poniedziałek 7-9 listopada:

  • 6 zł 12 gr za litr brutto w przypadku benzyny 95 (w piątek było 6 zł 20 gr),
  • 6 zł 80 gr za litr brutto w przypadku benzyny 98 (było 6 zł 93 gr),
  • 7 zł 83 gr za litr brutto w przypadku oleju napędowego (było 7 zł 91 gr).

Czytaj najnowszą analizę:

Dobra informacja jest taka, że jeszcze taniej w hurcie płacimy już dzisiaj (sobota), a spadki na stacjach będą kontynuowane też we wtorek. Szczegóły w kolejnym raporcie.

Tymczasem na rynku gazu płynnego trwa scenariusz bezwzględnej drożyzny. Segment LPG – w tym zarówno autogaz, jak i rosnące w lawinowym tempie ceny gazu grzewczego (propanu) wykorzystywanego do ogrzewania domów i budynków gospodarczych (też suszarni) – pozostaje całkowicie poza ministerialnym pakietem osłonowym. Jak pokazuje wykres e-petrol.pl, jeszcze na przełomie sierpnia i września średnia cena autogazu oscylowała w okolicach 2,89–2,95 zł/l. Od tamtego czasu notowania wystrzeliły w górę, przekraczając 3,80 zł/l w średniej ogólnokrajowej a na niektórych stacjach paliw kierowcy płaczą już teraz powyżej 4 zł/l. Analogiczna presja cenowa uderza w gospodarstwa ogrzewane propanem (też suszarnie zbóż), dla których początek sezonu grzewczego oznacza ogromne obciążenie budżetów.

Rynkowy zwrot: Dlaczego weekendowy oddech może być ostatnim?

Zauważalne obniżki przy dystrybutorach i nadchodzący weekendowy spadek limitów stanowią dla rolników i przewoźników potrzebny oddech, ale sytuacja makroekonomiczna pozostaje napięta:

  • Giełdowy zwrot na świecie: Czwartkowy handel na giełdach przyniósł nagłe odbicie – ropa Brent powróciła w rejon 98,29 USD/b (+3,88%), a gotowy diesel w bazie ARA wystrzelił o +4% do 1 377 USD/t, co może zahamuje dalsze obniżki w hurcie już w sobotę.
  • Strukturalnie wysokie koszty: Mimo ostatnich korekt, w ujęciu rocznym ropa pozostaje droższa o blisko 50%, a gotowy diesel w bazie ARA o miażdżące 80%.
  • Dramat LPG i propanu: Brak tarczy osłonowej dla całego segmentu LPG sprawia, że użytkownicy instalacji samochodowych płacą na stacjach już ok. 4 zł/l, a równolegle drożejący gaz grzewczy (propan) mocno uderza w koszty ogrzewania gospodarstw wiejskich i koszty suszenia kukurydzy.

Analiza Agro Profil, źródło cen: PKN Orlen, giełdy towarowe

Wyka płotowa może zaskoczyć rolników. Naukowcy zbadali jej wartość pokarmową

0
wyka płotowa

Wyka płotowa występuje na polskich łąkach, przydrożach i obrzeżach pól, ale rzadko traktowana jest jako roślina o większym znaczeniu gospodarczym. Tymczasem ta wieloletnia roślina bobowata ma interesujące właściwości pastewne, a jej potencjał jest przedmiotem badań europejskich naukowców. Czy wyka płotowa może znaleźć szersze zastosowanie w produkcji pasz dla zwierząt gospodarskich?

Jak wygląda i gdzie występuje wyka płotowa?

Wyka płotowa (Vicia sepium L.) jest wieloletnią rośliną należącą do rodziny bobowatych (Fabaceae). W Polsce występuje pospolicie, przede wszystkim na łąkach, obrzeżach lasów, w zaroślach i przy drogach. Spotykana jest również na użytkach zielonych, gdzie stanowi naturalny składnik runi.

Roślina wytwarza wiotkie, rozgałęzione łodygi, które mogą osiągać około metra długości. Dzięki wąsom czepnym wspina się po sąsiednich roślinach, wykorzystując ich pędy jako podporę. Liście są pierzasto złożone, najczęściej z kilku par jajowatych listków. Charakterystyczną cechą wyki płotowej są fioletowe, niekiedy lekko czerwonawe kwiaty, zebrane zwykle po 2–5 w krótkie grona. Kwitnienie przypada przede wszystkim na okres od maja do lipca, a po przekwitnięciu rozwijają się strąki zawierające nasiona. W przeciwieństwie do jednorocznej wyki siewnej wyka płotowa jest byliną, która może odrastać w kolejnych sezonach wegetacyjnych.

Czy wyka płotowa jest wartościową rośliną pastewną?

Choć wyka płotowa nie należy do najpopularniejszych roślin uprawianych na paszę, jej wartość użytkowa jest stosunkowo wysoka. W polskich Normatywach Produkcji Rolniczej, opracowanych przez Centrum Doradztwa Rolniczego w Brwinowie, gatunek ten otrzymał 7 punktów w klasyfikacji wartości użytkowej roślin użytków zielonych (Lwu). W zastosowanej skali oznacza to dobrą wartość użytkową – dla porównania wyka ptasia uzyskała 6 punktów, natomiast koniczyna łąkowa, koniczyna biała i tymotka łąkowa znalazły się w najwyższej klasie, otrzymując po 10 punktów.

Również niemiecki Bawarski Instytut Rolnictwa (LfL) zalicza wykę płotową do wartościowych gatunków występujących na użytkach zielonych. W jego materiałach roślina została wymieniona wśród gatunków dobrze utrzymujących się przy niewielkiej częstotliwości użytkowania, a jedną z największych zalet wyki płotowej jest jej potencjał jako składnika paszy objętościowej dla przeżuwaczy. Jako przedstawiciel roślin bobowatych może wzbogacać skład botaniczny runi i uzupełniać występujące w niej trawy. Nie oznacza to jednak, że wyka płotowa może bezpośrednio zastąpić koniczynę czy lucernę w intensywnej produkcji pasz, ponieważ jej wartość pokarmowa jest obiecująca, ale przydatność do wielkoobszarowej uprawy oraz stabilność plonowania wymagają dalszej oceny.

Naukowcy sprawdzili wykę płotową w doświadczeniach polowych

Interesujących informacji dostarczają badania prowadzone przez Swedish University of Agricultural Sciences (SLU). Naukowcy analizowali możliwości wykorzystania rodzimych, dziko występujących gatunków bobowatych w mieszankach przeznaczonych do produkcji paszy dla przeżuwaczy. W doświadczeniu założonym w 2021 roku w północnej Szwecji oceniano między innymi wykę płotową, wykę ptasią i groszek łąkowy, a rośliny uprawiano w mieszankach z tymotką łąkową, stosując trzy systemy użytkowania: Jeden, dwa lub trzy pokosy w sezonie.

Wyniki opublikowane w 2025 roku na łamach Grassland Science in Europe wskazały, że wyka płotowa wyróżniała się korzystną strawnością materii organicznej oraz stosunkowo niską zawartością włókna neutralnodetergentowego (NDF) w porównaniu z częścią badanych gatunków. W pierwszym pokosie systemu jednokośnego w 2022 roku laboratoryjnie określona strawność materii organicznej wyki płotowej wyniosła około 764 g/kg suchej masy, podczas gdy dla koniczyny czerwonej było to około 637 g/kg. W 2023 roku wartości te były bardziej zbliżone i wynosiły odpowiednio około 753 i 734 g/kg suchej masy.

Wyniki te nie oznaczają, że wyka płotowa zawsze przewyższa koniczynę pod względem wartości pokarmowej, ale pokazują, że w określonych warunkach jej parametry mogą być porównywalne z uznanymi gatunkami pastewnymi. Co ciekawe, wyka płotowa zakwitła we wszystkich trzech badanych systemach częstotliwości zbioru, a to dodatkowa zaleta w przypadku wielogatunkowych użytków zielonych, na których istotne jest utrzymanie roślin kwitnących.

Wyka płotowa na łąki czy pastwiska?

Nie każda roślina o dobrej wartości pastewnej nadaje się w jednakowym stopniu do koszenia i wypasu, a w przypadku wyki płotowej różnice te są szczególnie istotne. Bawarski Instytut Rolnictwa wskazuje, że wyka płotowa i ptasia wykazują umiarkowaną do dobrej tolerancję na koszenie, ale źle znoszą użytkowanie pastwiskowe, a powtarzające się zgryzanie przez zwierzęta może prowadzić do stopniowego ograniczania ich udziału w runi.

Znacznie korzystniejsze warunki dla wyki płotowej mogą występować na łąkach użytkowanych mniej intensywnie. Austriackie materiały doradztwa rolniczego wymieniają wyki wśród wartościowych roślin paszowych spotykanych na łąkach koszonych dwa lub trzy razy w roku. Z punktu widzenia gospodarstwa oznacza to, że wyka płotowa ma większy potencjał w użytkowaniu kośnym niż na intensywnie wypasanych pastwiskach.

Jakich warunków potrzebuje wyka płotowa?

Wyka płotowa występuje w zróżnicowanych warunkach siedliskowych i można ją spotkać zarówno na otwartych łąkach, jak i w miejscach częściowo zacienionych, na przykład na obrzeżach zadrzewień. W badaniach przeprowadzonych na 15 naturalnych stanowiskach w szwedzkiej prowincji Jämtland stwierdzono obecność gatunku między innymi na glebach o lżejszym składzie mechanicznym oraz w zbiorowiskach o dużym zróżnicowaniu roślinności. Warto jednak odróżnić naturalne występowanie rośliny od jej wymagań podczas uprawy na większą skalę, a sam fakt, że wyka płotowa dobrze rozwija się na określonym stanowisku, nie gwarantuje uzyskania wysokiego plonu paszy w warunkach produkcyjnych.

Wyka płotowa w mieszankach trawiasto-bobowatych

Jednym z najbardziej interesujących kierunków wykorzystania wyki płotowej jest jej wprowadzanie do wielogatunkowych mieszanek pastewnych. W doświadczeniach szwedzkich badano ją jako składnik runi, w której występowała również tymotka łąkowa i inne rośliny bobowate, a taki sposób uprawy jest zgodny z naturalnymi cechami wyki, której wiotkie pędy wykorzystują sąsiednie rośliny jako podporę.

Jako roślina bobowata wyka płotowa ma również zdolność współżycia z bakteriami brodawkowymi wiążącymi azot atmosferyczny, co może mieć znaczenie dla obiegu azotu w zbiorowisku roślinnym, chociaż dostępne badania nie pozwalają jeszcze określić, jakie oszczędności nawozowe można byłoby uzyskać dzięki jej uprawie. Duże znaczenie może mieć także trwałość gatunku – wyka płotowa jest byliną, co odróżnia ją od wielu jednorocznych roślin pastewnych, a w historycznych opracowaniach rolniczych wskazywano na jej zdolność do utrzymywania się przez kolejne lata po dobrym zadomowieniu.

Dlaczego wyka płotowa nie jest powszechnie uprawiana?

Wyka płotowa nie jest nowym odkryciem w rolnictwie, a analiza historycznych materiałów przeprowadzona na Swedish University of Agricultural Sciences wykazała, że już w XVIII wieku zwracano uwagę na jej przydatność pastewną. W kolejnych stuleciach podejmowano próby wykorzystania jej w produkcji rolnej, a niewielkie ilości nasion trafiały do obrotu. Z czasem gatunek został jednak wyparty przez rośliny łatwiej dostępne i bardziej zaawansowane pod względem hodowlanym.

Obecnie istotną przeszkodą pozostaje dostępność materiału siewnego oraz brak szeroko opracowanych technologii uprawy. Nie ma również wystarczających danych umożliwiających ustalenie uniwersalnych norm wysiewu, oczekiwanych plonów suchej masy czy ekonomicznej opłacalności jej uprawy w polskich gospodarstwach.

Dlatego wyka płotowa pozostaje przede wszystkim interesującym składnikiem naturalnych użytków zielonych i gatunkiem o potencjale do dalszych badań rolniczych, a nie gotową alternatywą dla powszechnie stosowanych mieszanek pastewnych.

Źródła: Swedish University of Agricultural Sciences (SLU), https://research.slu.se/en/publications/diversifying-the-utility-and-species-composition-of-nordic-forage/
European Grassland Federation, https://www.europeangrassland.org/fileadmin/documents/Infos/Printed_Matter/Proceedings/EGF2025.pdf
Bayerische Landesanstalt für Landwirtschaft (LfL), https://www.lfl.bayern.de/mam/cms07/publikationen/daten/informationen/artenreiches-gruenland_lfl-information.pdf
Centrum Doradztwa Rolniczego w Brwinowie, https://poznan.cdr.gov.pl/normatywy/public/pdf/4_21.pdf

Od 140 do 165 KM. Historia ciągników Steyr, które wyróżniały się konstrukcją

0
Steyr 8160 turbo
Fot. Stefanst. / Wikimedia Commons / CC BY-SA 4.0. Zmiana: zmniejszono rozmiar zdjęcia.

W połowie lat 70. austriacki Steyr zaprezentował ciągnik, który wyróżniał się nie tylko mocą, ale również nietypowymi proporcjami i położeniem kabiny. Model 1400 dysponował silnikiem o mocy 140 KM, a jego konstrukcja stała się podstawą kolejnych maszyn serii 8000. Przez niemal dwie dekady rozwijano tę rodzinę, wprowadzając mocniejsze jednostki napędowe, udoskonalone przekładnie i zmiany w wyposażeniu, a ostatni z modeli – Steyr 8180, osiągał już 165 KM.

Steyr 1400, czyli początek nowej rodziny ciągników

Historia tej konstrukcji rozpoczęła się jesienią 1974 roku, kiedy Steyr przedstawił model 1400. Był to duży ciągnik rolniczy produkowany w austriackim St. Valentin, przeznaczony do prac wymagających znacznej siły uciągu. Na tle innych maszyn z tamtego okresu wyróżniał się charakterystyczną sylwetką, a przednie koła miały średnicę niewiele mniejszą od tylnych, natomiast kabinę umieszczono pomiędzy osiami. Takie rozwiązanie przywodziło na myśl ciągniki o konstrukcji typu trac, choć sam Steyr korzystał z bardziej konwencjonalnych rozwiązań mechanicznych. Podstawowe wyposażenie obejmowało synchronizowaną przekładnię z 12 biegami do przodu i 4 do tyłu, hydrostatyczny układ kierowniczy oraz napęd na cztery koła. Dostępna była również opcjonalna hydrauliczna zmiana przełożenia pod obciążeniem.

W 1976 roku model otrzymał oznaczenie 8160, stając się pierwszym przedstawicielem serii Steyr 8000. Zmiana nazwy nie oznaczała całkowitego przeprojektowania ciągnika, ponieważ zachowano podstawowe rozwiązania techniczne, które następnie rozwijano w kolejnych generacjach.

Silniki Steyr – od 140 do 165 KM

Wszystkie modele należące do tej rodziny korzystały z sześciocylindrowych silników wysokoprężnych własnej konstrukcji Steyra. Jednostki miały pojemność około 6,6 litra, bezpośredni wtrysk paliwa i chłodzenie cieczą.

Steyr 1400 oraz 8160 były wyposażone w silnik WD 612.85 o pojemności 6592 cm³, a jego moc znamionowa wynosiła 140 KM przy 2200 obr./min, podczas gdy maksymalny moment obrotowy osiągał 539 Nm przy 1500 obr./min. Znaczniejsze zmiany pojawiły się w 1981 roku wraz z wprowadzeniem modelu 8170, gdzie zastosowano jednostkę WD 612.89 z turbodoładowaniem, a moc wzrosła do 150 KM, natomiast moment obrotowy zwiększył się do 590 Nm przy 1500 obr./min. Ostatnia wersja, Steyr 8180, otrzymała silnik WD 612.96 o mocy 165 KM i również była wyposażona w turbosprężarkę, a maksymalny moment obrotowy wynosił 634 Nm, osiągane już przy 1400 obr./min.

Steyr 8160 i 8170 – modernizacje bez rewolucji

Steyr 8160, produkowany od 1976 do 1981 roku, kontynuował rozwiązania zastosowane w modelu 1400 i zachował silnik o mocy 140 KM, synchronizowaną przekładnię oraz charakterystyczne położenie kabiny. W 1981 roku jego następcą został Steyr 8170, który oprócz mocniejszego silnika posiadał modyfikacje w układzie jezdnym i hydraulice – na przedniej osi pojawiła się hydraulicznie załączana blokada mechanizmu różnicowego, a zastosowanie większych tylnych opon zwiększyło możliwości przenoszenia siły uciągu na podłoże.

Istotnej modernizacji doczekał się również tylny podnośnik hydrauliczny, a jego udźwig wzrósł z 4520 kg w modelu 8160 do 6540 kg w modelu 8170. Była to znacząca różnica, zwłaszcza przy współpracy z cięższymi narzędziami zawieszanymi. Steyr 8170 zachował natomiast podstawową przekładnię 12+4, a dodatkowe rozwiązania dotyczące przełożeń i redukcji prędkości pozostawały zależne od wyposażenia.

Steyr 8180 jako najmocniejsza wersja z przekładnią 36+12

W 1987 roku do produkcji trafił Steyr 8180, który oprócz silnika o mocy 165 KM otrzymał zmodyfikowany układ przeniesienia napędu oraz nową kabinę, co stanowiło ostatni etap rozwoju tej rodziny ciągników. Jedną z najważniejszych zmian było rozszerzenie liczby dostępnych przełożeń, a według specyfikacji opisywanej przez Konedata model wyposażono w przekładnię oferującą 36 biegów do przodu i 12 do tyłu, z hydraulicznym przełączaniem zakresu pod obciążeniem i biegami pełzającymi. Zwiększono również maksymalną prędkość transportową do 40 km/h (dla porównania Steyr 8170 osiągał około 32 km/h.), a modernizacja objęła także układ hamulcowy, gdzie zamiast oddzielnych hamulców przedniej osi zastosowano rozwiązanie, w którym podczas hamowania załączany był napęd na cztery koła, co pozwalało to wykorzystać hamowanie obu osi

Steyr 1400, 8160, 8170 i 8180. Dane techniczne

Steyr 1400, 8160, 8170 i 8180 – dane techniczne
Parametr Steyr 1400 / 8160 Steyr 8170 Steyr 8180
Lata produkcji 1974–1976 / 1976–1981 1981–1986 1987–1993
Model silnika WD 612.85 WD 612.89 WD 612.96
Liczba cylindrów 6 6 6
Pojemność silnika 6592 cm³ 6596 cm³ 6596 cm³
Moc znamionowa 140 KM 150 KM 165 KM
Obroty znamionowe 2200 obr./min 2200 obr./min 2200 obr./min
Maksymalny moment 539 Nm 590 Nm 634 Nm
Przekładnia 12+4 12+4 36+12
Prędkość maks. 25/32 km/h 32 km/h 40 km/h
Hydraulika 41 l/min 41 l/min 44/60 l/min
Udźwig podnośnika 4520 kg 6540 kg 6500 kg
WOM 1000 obr./min 1000 obr./min 1000 obr./min
Masa 4×4 5660 kg 5910 kg 6245 kg
Rozstaw osi 270 cm 270 cm 270 cm
Zbiornik paliwa 245 l 245 l 240 l
Źródło: Konedata. Parametry mogą się różnić w zależności od wersji i wyposażenia ciągnika.

Steyr 1400 i seria 8000 na tle ówczesnych ciągników

Rozwój rodziny Steyr 1400/8160–8180 pokazuje, jak w latach 70. i 80. modernizowano cięższe ciągniki rolnicze bez konieczności projektowania każdej kolejnej generacji od podstaw. Początkowa konstrukcja z 1974 roku oferowała już sześciocylindrowy silnik o mocy 140 KM, napęd na cztery koła i synchronizowaną przekładnię, a następne generacje otrzymywały mocniejsze silniki, większy udźwig podnośnika i coraz bardziej rozbudowane układy przeniesienia napędu.

W Steyrze 8180 szczególnie wyraźnie widać kierunek tych zmian, a moc 165 KM, możliwość jazdy z prędkością 40 km/h oraz szeroki wybór przełożeń zwiększały zakres zastosowań maszyny w pracach polowych i transporcie. Produkcję ostatniego modelu zakończono w 1993 roku i tym samym zamknięto historię konstrukcji rozwijanej przez niemal 20 lat, od charakterystycznego Steyra 1400 po wyraźnie zmodernizowanego Steyra 8180.

Źródła: Konedata, https://www.koneviesti.fi/en/konedata/traktorit/steyr/steyr-14008160-8180
Bundesversuchs- und Prüfungsanstalt Wieselburg, OECD Report No. 522, https://pruefberichte.dlg.org/filestorage/STEYR-397-35_1400a_8160a-Nr522_1975-englisch.pdf
Tractorbook, Steyr 8160/8170/8180 – Technische Daten, https://www.tractorbook.de/traktoren/steyr/8160-8170-8180/technische-daten/

Bydło piemontese ma niezwykłą cechę. Hodowcy dostrzegli ją już ponad 100 lat temu

1
bydło piemontese

Bydło piemonckie (Piemontese) to pochodząca z północno-zachodnich Włoch rasa mięsna, która wyróżnia się doskonałym umięśnieniem, wysoką wydajnością rzeźną oraz efektywnym wykorzystaniem paszy. Jej charakterystyczną cechą jest naturalnie występująca hipertrofia mięśniowa, dzięki której zwierzęta uzyskują dużą masę mięsa przy stosunkowo delikatnym kośćcu.

Pochodzenie i historia bydła piemonckiego

Kolebką rasy piemonckiej jest włoski region Piemont, otoczony od północy i zachodu Alpami, a naturalna izolacja geograficzna odegrała istotną rolę w kształtowaniu miejscowej populacji bydła. Według jednej z teorii dotyczących pochodzenia rasy, jej przodkowie wywodzili się z dwóch odmiennych grup bydła. Pierwszą stanowił europejski tur (Bos primigenius), natomiast drugą bydło zebu (Bos indicus), którego przedstawiciele mieli dotrzeć na te tereny z Azji około 25 tysięcy lat temu. Zgodnie z tą hipotezą migrujące zwierzęta dotarły do dolin Piemontu, gdzie dalszą wędrówkę ograniczyły Alpy. W rezultacie miało dojść do krzyżowania przybyszów z miejscowym bydłem, a wielowiekowa selekcja naturalna doprowadziła następnie do wykształcenia populacji o charakterystycznych cechach użytkowych i wyglądzie.

Ważnym wydarzeniem w historii hodowli było zaobserwowanie w 1886 roku zjawiska wyjątkowo silnego umięśnienia, określanego jako podwójne umięśnienie (DM). Hodowcy dostrzegli w nim możliwość zwiększenia produkcji mięsa, a już w 1887 roku otwarto pierwszą księgę hodowlaną, rozpoczynając systematyczną pracę nad doskonaleniem rasy. W kolejnych latach prowadzono selekcję ukierunkowaną nie tylko na poprawę cech mięsnych, lecz także na ograniczenie niepożądanych następstw nadmiernego rozwoju mięśni.

Jak wygląda bydło piemonckie?

Rasa piemoncka należy do bydła średniej wielkości, a jej przedstawiciele mają dobrze rozwinięte mięśnie, stosunkowo delikatny kościec oraz charakterystyczne umaszczenie, które zmienia się wraz z wiekiem. Cielęta przychodzą na świat z intensywnie płową sierścią i w miarę dorastania ich umaszczenie stopniowo jaśnieje, przybierając odcienie bieli i szarości.

Dorosłe byki mają zazwyczaj szarą lub jasnopłową sierść, a ciemniejsze, niemal czarne umaszczenie występuje szczególnie wokół oczu, na szyi, barkach i dolnych częściach kończyn. Niekiedy pojawiają się również na bokach tułowia oraz tylnych nogach. Krowy są przeważnie białe lub jasnopłowe, często z delikatnymi szarymi przebarwieniami. Charakterystyczna dla rasy jest również ciemna pigmentacja skóry, w efekcie którego język, podniebienie oraz widoczne błony śluzowe mają czarne zabarwienie.

Masa ciała i wydajność mięsna bydła piemontese

Jedną z największych zalet bydła piemontese jest zdolność do efektywnego przetwarzania pasz objętościowych w masę mięśniową, a zwierzęta osiągają dobre wyniki produkcyjne mimo mniejszych rozmiarów w porównaniu z niektórymi innymi rasami mięsnymi.

Dorosłe krowy ważą zazwyczaj od 550 do 650 kg, natomiast masa nowo narodzonych cieląt wynosi przeciętnie 40–45 kg. Byki przeznaczone do opasu mogą osiągać masę ubojową od 550 do 680 kg. W sprzyjających warunkach żywieniowych i środowiskowych dobowe przyrosty masy ciała młodych zwierząt mogą przekraczać 2 kg w okresie między odsadzeniem, a ubojem.

Na szczególną uwagę zasługuje wysoka wydajność rzeźna. U opasanych młodych zwierząt wynosi ona przeciętnie 64–68%, a w najlepszych przypadkach może dochodzić nawet do 72%. Tak dobre wyniki są związane przede wszystkim z silnym rozwojem mięśni, niewielkim udziałem kości oraz ograniczonym odkładaniem tłuszczu zewnętrznego. Tusze bydła piemonckiego charakteryzują się bardzo dobrym umięśnieniem i często uzyskują wysokie klasy jakościowe E oraz U w europejskim systemie klasyfikacji EUROP.

Wołowina piemoncka wyróżnia się również niską zawartością tłuszczu, która w niektórych porównaniach jest nawet o 50% niższa niż w mięsie innych ras bydła. Zawartość cholesterolu, w zależności od rodzaju kawałka mięsa, wynosi około 48–60 mg na 100 g i są to wartości porównywalne z występującymi w wielu gatunkach ryb. Co ciekawe, niewielka ilość tłuszczu nie oznacza, że mięso jest twarde. Wołowina piemoncka słynie z wyjątkowej delikatności, wynikającej między innymi z małej ilości tkanki łącznej, która jest równomiernie rozmieszczona między włóknami mięśniowymi, co jest dowodem na to, że wysoka zawartość tłuszczu nie jest warunkiem uzyskania kruchego i delikatnego mięsa.

Istotną cechą użytkową jest także odpowiednia mleczność krów, pozwalająca na wykarmienie potomstwa. To rezultat historycznego kierunku doskonalenia rasy, w którym uwzględniano zarówno cechy mięsne, jak i mleczne, a prace hodowlane prowadzone przez włoską organizację ANABORAPI przyczyniły się do utrwalenia pożądanych właściwości zwierząt.

Podwójne umięśnienie bydła piemonckiego. Na czym polega to zjawisko?

Najbardziej rozpoznawalną cechą rasy piemonckiej jest hipertrofia mięśniowa, nazywana również podwójnym umięśnieniem. Zjawisko to odpowiada za wyjątkowo silny rozwój muskulatury, szczególnie widoczny w obrębie zadu, grzbietu i ud. Podłoże tej cechy stanowi naturalna mutacja genetyczna wpływająca na rozwój tkanki mięśniowej. U bydła piemonckiego dotyczy ona genu miostatyny, odpowiedzialnego za regulowanie wzrostu mięśni.

Mutacja występująca u tej rasy różni się od zmian obserwowanych u niektórych innych ras mięsnych. Charakterystyczne umięśnienie staje się wyraźniej widoczne dopiero kilka tygodni po narodzinach cielęcia, dzięki temu nadmierny rozwój muskulatury w okresie płodowym jest mniej nasilony, co może ograniczać trudności podczas porodów.

Cecha ta ma istotne znaczenie gospodarcze, ponieważ pozwala uzyskiwać tusze o dużym udziale wartościowego mięsa, przy jednoczesnym niewielkim udziale kości i tłuszczu. Właśnie połączenie silnego umięśnienia, dobrej wydajności rzeźnej oraz efektywnego wykorzystania paszy sprawia, że bydło piemonckie zajmuje szczególne miejsce w hodowli europejskich ras mięsnych.

Źródło: Anaborai.it

Tych roślin nie przycinaj przed zimą. Wiosną możesz tego żałować

0
hortensja

Jesienne porządki w ogrodzie często oznaczają wyciągnięcie sekatora i usuwanie przekwitłych kwiatów, suchych łodyg oraz nadmiernie rozrośniętych pędów. Nie zawsze jest to jednak dobry pomysł, ponieważ niektóre rośliny potrzebują pozostawionych części nadziemnych, aby lepiej przetrwać zimę, a inne już jesienią mają zawiązane pąki, z których wiosną rozwiną się kwiaty. Sprawdź, których roślin nie należy przycinać przed zimą i dlaczego warto zaczekać z tym zabiegiem do wiosny.

Dlaczego niektórych roślin nie należy przycinać jesienią?

Nie wszystkie rośliny ogrodowe reagują na przycinanie w taki sam sposób. W przypadku krzewów kwitnących na zeszłorocznych pędach jesienne skracanie gałęzi może oznaczać usunięcie pąków kwiatowych przygotowanych na kolejny sezon. Wówczas roślina przeżyje zimę, ale wiosną zakwitnie znacznie słabiej lub nie zakwitnie wcale.

Inaczej wygląda sytuacja w przypadku bylin i traw ozdobnych, których zaschnięte łodygi, liście i kwiatostany mogą ograniczać wpływ niskich temperatur na podstawę rośliny. Stanowią one również schronienie dla pożytecznych owadów, a nasiona niektórych gatunków są zimowym pokarmem dla ptaków.

Hortensja ogrodowa – jesienne cięcie może pozbawić ją kwiatów

Hortensja ogrodowa (Hydrangea macrophylla) należy do roślin, w przypadku których jesienią szczególnie łatwo popełnić błąd. Jej okazałe kwiatostany stopniowo tracą intensywne kolory, brązowieją i zasychają. Wielu ogrodników usuwa je jeszcze przed nadejściem mrozów, chcąc uporządkować rabaty, podczas gdy pozostawienie przekwitłych kwiatów może przynieść roślinie korzyści.

Zaschnięte kwiatostany pomagają chronić znajdujące się poniżej pąki przed niskimi temperaturami, co ma znaczenie zwłaszcza podczas mroźnych zim, gdy delikatne pąki hortensji ogrodowej są narażone na przemarzanie. Wiele odmian hortensji ogrodowej zawiązuje pąki kwiatowe na pędach wytworzonych w poprzednim sezonie i jeśli jesienią zostaną one mocno skrócone, wraz z nimi mogą zniknąć przyszłoroczne kwiaty – krzew wypuści nowe liście i pędy, ale niekoniecznie obsypie się charakterystycznymi kulistymi kwiatostanami.

Najbezpieczniej pozostawić przekwitłe kwiaty na całą zimę, a wiosną, gdy minie ryzyko silnych mrozów, można je usunąć, skracając pędy tuż nad pierwszą dobrze rozwiniętą parą zdrowych pąków. W tym samym czasie warto pozbyć się uszkodzonych i przemarzniętych fragmentów.

Zasada ta nie dotyczy w takim samym stopniu hortensji bukietowej (Hydrangea paniculata), która kwitnie na pędach tegorocznych, dlatego można ją przycinać wczesną wiosną, zanim rozpocznie intensywny wzrost.

Forsycja i lilak – pąki na przyszły rok są już przygotowane

Forsycja jest jednym z pierwszych krzewów zwiastujących nadejście wiosny, a jej żółte kwiaty pojawiają się jeszcze przed rozwojem liści. Aby jednak mogły się rozwinąć, roślina musi zachować pąki kwiatowe zawiązane w poprzednim sezonie. Przycinanie forsycji jesienią, szczególnie mocne skracanie młodych pędów, może znacząco ograniczyć przyszłoroczne kwitnienie, a najlepszym terminem formowania krzewu jest okres bezpośrednio po zakończeniu kwitnienia, zwykle wiosną.

Podobnie należy postępować z lilakiem pospolitym (Syringa vulgaris), popularnie nazywanym bzem. Jego pachnące kwiatostany rozwijają się z pąków utworzonych wcześniej, a cięcie wykonane późnym latem lub jesienią może pozbawić krzew części przyszłorocznych kwiatów. W przypadku obu roślin warto zrezygnować z jesiennego formowania korony, a jeżeli krzew wymaga odmłodzenia, prace najlepiej zaplanować z uwzględnieniem terminu kwitnienia. Silne cięcie odmładzające może przejściowo ograniczyć liczbę kwiatów nawet wtedy, gdy zostanie wykonane w odpowiednim terminie.

Azalie i różaneczniki – lepiej pozostawić je w spokoju

Azalie i różaneczniki również przygotowują się do kwitnienia znacznie wcześniej, niż mogłoby się wydawać. Pąki kwiatowe wielu odmian powstają latem i pozostają na roślinie przez całą zimę, dlatego jesienne przycinanie (zwłaszcza skracanie wierzchołków pędów) prowadzi do usuwania właśnie tych pąków, a efektem może być słabe kwitnienie następnej wiosny. Różaneczniki zazwyczaj nie wymagają regularnego, intensywnego cięcia i najczęściej wystarczy usuwanie martwych lub uszkodzonych gałęzi. Jeśli konieczne jest ograniczenie rozmiarów krzewu, najkorzystniej wykonać zabieg po zakończeniu kwitnienia.

Warto pamiętać, że szczególnie zimozielone różaneczniki zachowują liście także podczas mrozów. Zimą mogą cierpieć nie tylko z powodu niskich temperatur, ale również przesuszenia, dlatego zamiast jesiennego przycinania większe znaczenie ma odpowiednie nawodnienie przed zamarznięciem gleby.

Jaśminowiec – jeden niewłaściwy termin może zmniejszyć ilość kwiatów

Jaśminowiec, często błędnie nazywany jaśminem, to popularny krzew ozdobny o intensywnie pachnących, białych kwiatach, który podobnie jak forsycja czy lilak rozwija kwiaty na pędach z poprzedniego sezonu. Jesienne skracanie gałęzi może usunąć znaczną część pąków kwiatowych i chociaż krzew zachowa zdolność wzrostu, jego kwitnienie w kolejnym roku będzie mniej obfite.

Najlepszy termin przycinania jaśminowca przypada po przekwitnięciu, zazwyczaj na początku lata – wtedy można usunąć najstarsze pędy i prześwietlić krzew, pozostawiając młodsze przyrosty.

Jeżówki i rudbekie – suche kwiatostany warto zostawić do wiosny

Jeżówki (Echinacea) i rudbekie (Rudbeckia) to byliny, których kwitnienie zazwyczaj kończy się późnym latem lub jesienią, a po opadnięciu płatków pozostają charakterystyczne, ciemne środki kwiatów zawierające nasiona. Choć suche łodygi mogą sprawiać wrażenie niepotrzebnych, ich pozostawienie ma uzasadnienie.

Nasiona jeżówek i rudbekii stanowią pokarm dla ptaków, w tym gatunków żywiących się nasionami roślin zielnych. Pozostawione pędy urozmaicają również wygląd ogrodu zimą, a pokryte szronem lub śniegiem kwiatostany zachowują charakterystyczną formę nawet kilka miesięcy po zakończeniu kwitnienia. W przypadku niektórych bylin pozostawienie łodyg i liści może dodatkowo sprzyjać zatrzymywaniu śniegu oraz opadłych liści wokół podstawy rośliny, co tworzy to warstwę ograniczającą gwałtowne zmiany temperatury gleby.

Jeżówki i rudbekie najlepiej przyciąć wiosną, zanim nowe pędy rozpoczną intensywny rozwój. Jeżeli jednak rośliny były porażone chorobami grzybowymi, uszkodzone części należy usunąć wcześniej, aby ograniczyć ryzyko przetrwania patogenów.

Rozchodniki – ich suche kwiaty mogą zdobić ogród całą zimę

Rozchodniki ogrodowe, w tym popularne wysokie odmiany zaliczane obecnie do rodzaju Hylotelephium, które są cenione za późne kwitnienie i niewielkie wymagania pielęgnacyjne. Jesienią ich kwiatostany stopniowo zasychają, ale często zachowują zwartą formę, dzięki temu mogą zdobić rabaty również zimą, szczególnie gdy pokryje je szron. Nie ma potrzeby usuwania zdrowych, suchych pędów natychmiast po przekwitnięciu, dlatego można pozostawić je do wczesnej wiosny, a następnie przyciąć blisko podłoża, uważając na pojawiające się młode przyrosty. Jesienne cięcie rozchodników nie musi zaszkodzić roślinom, dlatego w ich przypadku pozostawienie pędów jest przede wszystkim korzystną możliwością, a nie bezwzględnym obowiązkiem.

Nie wszystkie trawy ozdobne należy ścinać przed mrozami

Miskanty, trzcinniki i prosa rózgowate należą do traw ozdobnych, których zaschnięte części nadziemne warto pozostawić na zimę. Ich liście i kwiatostany tworzą charakterystyczne kępy, które nawet po utracie zielonego koloru zachowują walory dekoracyjne. W przypadku wielu traw zamierających na zimę stare źdźbła mogą pomagać w osłanianiu podstawy kępy, a pozostawione kwiatostany dostarczają nasion ptakom.

Z tego powodu miskantów i trzcinników zwykle nie należy przycinać późną jesienią, a zabieg najlepiej przeprowadzić pod koniec zimy lub wczesną wiosną, zanim pojawią się nowe źdźbła. Przycinając zeszłoroczne pędy, należy uważać, aby nie uszkodzić młodych przyrostów, a wysokość cięcia można dostosować do gatunku, wielkości kępy i położenia nowych pąków.

Trzeba jednak pamiętać, że nie wszystkie trawy wymagają identycznego traktowania. Gatunki zimozielone, w tym wiele turzyc, zachowują liście przez zimę, dlatego zamiast ścinać je przy ziemi, zazwyczaj wystarczy wiosną usunąć martwe i uszkodzone fragmenty.

Kiedy jesienne przycinanie może być potrzebne?

Pozostawianie roślin na zimę nie oznacza, że należy całkowicie zrezygnować z porządkowania ogrodu. Istnieją sytuacje, w których usunięcie obumarłych części jest uzasadnione i dotyczy to przede wszystkim roślin porażonych przez choroby. Liście i łodygi z wyraźnymi oznakami plamistości, rdzy czy mączniaka mogą stanowić źródło infekcji w następnym sezonie, dlatego zainfekowane resztki najlepiej zebrać i usunąć z rabat.

Jesienią można również przycinać niektóre byliny, których części nadziemne całkowicie obumarły i nie zapewniają szczególnych korzyści zimą i dotyczy to między innymi funkii, piwonii i liliowców. Ważne jest jednak rozróżnienie usuwania zniszczonych fragmentów od intensywnego formowania całej rośliny. O ile pozbycie się chorego pędu może być uzasadnione, o tyle mocne skracanie zdrowych gałęzi krzewów kwitnących wiosną lepiej odłożyć do właściwego terminu.

Źródła: Royal Horticultural Society, Hydrangea Pruning, https://www.rhs.org.uk/plants/hydrangea/pruning-guide
Penn State Extension, Pruning Flowering Shrubs, https://extension.psu.edu/pruning-flowering-shrubs

Jak chronić uprawy skuteczniej? ADOB wprowadza trzy innowacyjne adiuwanty

0

ADOB WeedMax, ADOB Defendo oraz ADOB TerraLock to trzy nowe adiuwanty aktywujące, które zaprezentowano podczas konferencji ADOB w dniu 27 października 2026 roku. Wydarzenie w Concordia Design w Poznaniu było także doskonałą okazją do rozmów i wymiany doświadczeń w obliczu wyzwań związanych z ochroną i nawożeniem roślin. 

Rewolucyjny postęp i ekspansja na rynki międzynarodowe

Początki działalności ADOB przypadają na lata 90. XX wieku. Przedsiębiorstwo, które startowało jako producent specjalistycznych nawozów, przez kolejne dekady konsekwentnie inwestowało w rozwój technologii, badań oraz poszerzanie asortymentu. Dzięki temu zbudowało pozycję nie tylko na rynku krajowym, ale również w międzynarodowym sektorze nawozowym.

Obecnie działalność produkcyjna ADOB i Zakładów Chemicznych Złotniki opiera się na dwóch lokalizacjach – w Poznaniu i we Wrocławiu. Firma oferuje ponad 300 produktów, które znajdują odbiorców w 84 państwach. Znaczenie eksportu jest bardzo duże: sprzedaż zagraniczna stanowi około 70–75 proc. całkowitego wolumenu.

Obecność na rynkach międzynarodowych rozwijana jest na różnych zasadach. Preparaty trafiają do klientów zarówno pod własnym oznaczeniem ADOB, jak i pod markami należącymi do innych producentów, w tym dużych, globalnych koncernów nawozowych. Jednym z pierwszych sukcesów eksportowych było nawiązanie współpracy z odbiorcami z Arabii Saudyjskiej. To właśnie tam skierowano pierwsze dostawy nawozu Basfoliar.

W silnych strukturach Nouryon

Ważnym momentem w historii firmy było dołączenie do międzynarodowej grupy Nouryon. Koncern działa w branży chemicznej, dostarczając rozwiązania i technologie wykorzystywane w wielu sektorach gospodarki, również w produkcji rolnej. Rolnicza część działalności Nouryon skupia się na dwóch głównych kierunkach: poprawie odżywienia roślin oraz wspieraniu ochrony upraw. W obszarze nawożenia rozwijane są między innymi preparaty rozpuszczalne w wodzie, chelaty mikroelementowe i biostymulatory. Z kolei segment ochrony roślin obejmuje technologie wykorzystywane przy opracowywaniu formulacji środków ochrony roślin. Należą do nich m.in. adiuwanty, emulgatory oraz substancje powierzchniowo czynne, które wpływają na właściwości i skuteczność stosowanych preparatów.

ADOB rozszerza ofertę o trzy adiuwanty aktywujące

Podczas konferencji w Poznaniu ADOB zaprezentował nową grupę produktów przeznaczonych do wspomagania zabiegów ochrony roślin. Do portfolio firmy dołączyły trzy adiuwanty aktywujące: ADOB WeedMax, ADOB Defendo oraz ADOB TerraLock. Każdy z nich został opracowany z myślą o innym rodzaju zastosowania w praktyce rolniczej.

– ADOB słynie na rynku w segmencie rolniczym przede wszystkim z nawozów dolistnych. Na tej konferencji prezentujemy dla Państwa trzy nowości. Są to adiuwanty aktywujące ADOB Weedmax, ADOB Defendo i ADOB TerraLock. Produkty znajdują zastosowanie w szerokim zakresie upraw, obejmującym zarówno rośliny rolnicze jak również uprawy warzywnicze oraz sadownicze – mówił Jacek Nowakowski, z ADOB.

Nowe preparaty zostały zakwalifikowane przez firmę do kategorii adiuwantów aktywujących. Ich rola nie ogranicza się jedynie do poprawiania właściwości fizykochemicznych cieczy roboczej. W założeniu mają one przede wszystkim wspierać działanie substancji czynnych zawartych w środkach ochrony roślin.

To odróżnia je od adiuwantów modyfikujących, których podstawowym zadaniem jest wpływanie na parametry cieczy użytkowej. W przypadku produktów aktywujących nacisk położono natomiast na wspomaganie procesu docierania substancji czynnej do miejsca, w którym powinna zadziałać. Takie podejście ma przyczyniać się do zwiększenia efektywności wykonywanych zabiegów ochrony roślin.

ADOB WeedMax z herbicydami nalistnymi

ADOB WeedMax to adiuwant przeznaczony do stosowania z herbicydami nalistnymi. Obniża napięcie powierzchniowe cieczy opryskowej, zapewniając równomierne pokrycie liści chwastów i ograniczając spływanie kropli. Ułatwia przenikanie substancji aktywnych przez warstwę woskową liści, przyspiesza ich wchłanianie i zwiększa skuteczność zabiegów herbicydowych. Poprawia również mieszalność i stabilność cieczy roboczej oraz ogranicza powstawanie osadów w opryskiwaczu.

ADOB TerraLock z herbicydami glebowymi

ADOB TerraLock to adiuwant przeznaczony do stosowania z herbicydami doglebowymi. Poprawia zwilżanie i równomierne pokrycie powierzchni gleby, ogranicza znoszenie kropel oraz wspomaga wnikanie substancji aktywnych do strefy kiełkowania chwastów. Zwiększa ich retencję w glebie, ograniczając wymywanie do głębszych warstw, parowanie i straty wilgoci. Zapewnia stabilne działanie herbicydów zarówno w warunkach suszy, jak i intensywnych opadów.

ADOB Defendo z fungicydami i insektycydami

ADOB Defendo to adiuwant przeznaczony do stosowania z fungicydami i insektycydami. Poprawia zwilżanie i równomierne pokrycie powierzchni liści oraz szkodników cieczą roboczą. Zwiększa przyczepność i penetrację substancji aktywnych, wydłuża czas ich działania oraz ogranicza wysychanie i zmywanie preparatów przez deszcz. Wspiera tworzenie trwałego depozytu, poprawia stabilność cieczy opryskowej i zwiększa skuteczność zabiegów ochrony roślin.

Porównanie trzech adiuwantów ADOB

ProduktPrzeznaczenieStężenieDawka na 100 l wodyStandardowa dawka na ha*
ADOB® WeedMaxHerbicydy nalistne0,1%0,1 l0,2 l/ha
ADOB® DefendoFungicydy i insektycydy0,1%0,1 l0,2 l/ha
ADOB® TerraLockHerbicydy doglebowe0,25%0,25 l0,5 l/ha

*Dawki standardowe obliczone dla 200 l wody na hektar.

Projekt rządowy przepchnięty siłą. Rolnicy bez głosu na komisji ws. funkcji produkcyjnych wsi [wideo]

0

Projekt rządowy kluczowej dla rolników ustawy górą: W Sejmie doszło do ostrego starcia w sprawie ochrony rolniczych funkcji produkcyjnych wsi. Podczas posiedzenia podkomisji nadzwyczajnej, które odbyło się w czwartek, 5 listopada 2026 roku, wyraźnie zarysowały się głębokie podziały polityczne i społeczna frustracja. Dominacja obozu władzy zdecydowała o losach kluczowych projektów, pozostawiając obecnych rolników bez możliwości zabrania głosu.

Rządowy projekt górą mimo braków merytorycznych

Głównym punktem obrad było rozpatrzenie dwóch równoległych projektów ustaw mających na celu ochronę gruntów rolnych i zabezpieczenie potencjału produkcyjnego wsi:

  • rządowego projektu (druk nr 3029),
  • prezydenckiego projektu (druk nr 3032).

Mimo sprzeciwu opozycji oraz głośnych głosów krytyki ze strony środowisk rolniczych, podkomisja – większością głosów 11 do 8 (przy 3 wstrzymujących się) – zdecydowała o nadaniu statusu projektu wiodącego propozycji rządowej. Organizacje rolnicze od samego początku głośno podnosiły zarzuty, że przygotowany projekt rządowy nie uwzględnia wielu kluczowych rozwiązań niezbędnych do realnej ochrony gospodarstw przed presją inwestycyjną i degradacją ziemi. Choć wersja prezydencka odpowiadała na część tych postulatów, presja na jej priorytetowe potraktowanie została odrzucona przez obóz władzy.

Czytaj również:

Obóz władzy przeciwko stronie społecznej i ostre napięcia na sali

Posiedzenie przebiegło w atmosferze wysokiego napięcia. Na obrady przyjechali liczni przedstawiciele rolników i strony społecznej, którzy – jak sami podkreślali – pokonali setki kilometrów, licząc na to, że ich uwagi zostaną wreszcie wysłuchane. Szybkie zamknięcie posiedzenia i przeforsowanie decyzji większością głosów obozu władzy wywołało jednak gwałtowny sprzeciw.

Rolnicy i parlamentarzyści opozycji nie kryli oburzenia, zarzucając rządzącym ignorowanie głosu branży. Największe emocje wzbudził fakt, że przybyłym na salę rolnikom po raz kolejny nie pozwolono zabrać głosu, by mogli bezpośrednio przedstawić swoje obawy dotyczące luk w forsowanych przepisach.

– Przyjechaliśmy ponad 400 km, żeby zobaczyć jedno głosowanie i idziemy do domu. To jest niepoważne! My nie chcemy być waszymi zakładnikami – grzmieli uczestnicy posiedzenia, wskazując na całkowity brak realnego dialogu i ignorowanie postulatów środowiska.

Choć przewodniczący podkomisji przeprosił osoby czujące się zawiedzione przebiegiem spotkania i zapewnił, że zgłaszanie uwag w trybie formalnym pozostaje otwarte, rolnicy obawiają się, że bez uwzględnienia kluczowych postulatów ustawa nie zabezpieczy ich interesów. Kolejna odsłona legislacyjnego sporu odbędzie się już na forum Sejmu.

Poniżej fragment końcowy obrad Komisji (całość dostępna na stronie Sejmu):

Opracowanie Agro Profil. Źródło: Sejm RP

Izby Rolnicze bez prawa do opiniowania dróg: Ministerstwo Infrastruktury odpowiada na apel KRIR

0
Budowa dróg a interesy rolników
Ilustracja poglądowa (AI)

Wojewódzkie izby rolnicze nie dostaną ustawowego prawa do obligatoryjnego opiniowania przebiegu nowych inwestycji drogowych. W odpowiedzi na apel KRIR (Krajowej Rady Izb Rolniczych), o którym pisaliśmy na łamach AgroProfilu w artykule Czy da się pogodzić rolnictwo z nowymi drogami? KRIR apeluje do ministra, Ministerstwo Infrastruktury przedstawiło oficjalne stanowisko. Resort odrzucił wniosek, wyjaśniając, dlaczego lokalne izby rolnicze nie zostaną włączone do formalnego katalogu podmiotów opiniujących inwestycje drogowe na etapie wydawania decyzji ZRID.

Przypomnijmy: samorząd rolniczy, występując poprzez KRIR, wnioskował o zmianę specustawy drogowej tak, aby właściwe miejscowo wojewódzkie izby rolnicze miały zagwarantowany udział w opiniowaniu projektowanych tras. Wskazywano, że nowo budowane obwodnice i drogi szybkiego ruchu często przecinają lokalne drogi dojazdowe do pól oraz punktów skupu, a zakazy wjazdu ciągników na jezdnie główne zmuszają rolników do wielokilometrowych objazdów.

Dlaczego resort nie zgodził się na udział wojewódzkich izb rolniczych?

Departament Dróg Publicznych Ministerstwa Infrastruktury wyjaśnił w oficjalnym piśmie, że zgodnie z art. 11b ust. 1 specustawy drogowej do opiniowania wniosków o decyzję ZRID uprawnione są wyłącznie jednostki samorządu terytorialnego (zarządcy dróg samorządowych) oraz wyspecjalizowane organy administracji publicznej.

Resort podkreślił, że wojewódzka izba rolnicza nie jest jednostką samorządu terytorialnego, zarządcą drogi ani wyspecjalizowanym organem administracji. Dodanie wojewódzkich izb rolniczych jako kolejnego podmiotu opiniującego mogłoby – zdaniem ministerstwa – wydłużyć proces przygotowania inwestycji oraz wywołać podobne żądania ze strony innych organizacji.

Konsultacje społeczne i konkretne rozwiązania na drogach

Ministerstwo wskazało, że KRIR oraz wojewódzkie izby rolnicze i sami rolnicy mogą zgłaszać swoje uwagi w ramach ogólnodostępnych konsultacji społecznych oraz spotkań informacyjnych organizowanych przez GDDKiA na etapie prac przygotowawczych (np. STEŚ). Odnosząc się do konkretnych przykładów, podano:

  • Obwodnica Nysy: Zakaz wjazdu sprzętu rolniczego na jezdnię główną wynika z parametrów drogi GP (prędkość do 100 km/h) oraz negatywnej opinii Policji dotyczącej bezpieczeństwa. Dostęp do samych gruntów został jednak zapewniony.
  • Obwodnica Sidziny: W projekcie uwzględniono potrzeby rolników – zaplanowano jezdnie dodatkowe o szerokości 3,5 m, poszerzono mijanki z 5,0 m do 6,5 m oraz skierowano transport płodów rolnych na starodroże DK46 i drogi powiatowe.

Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, Ministerstwo Infrastruktury poinformowało, że nie planuje zmian w prawie w zakresie wnioskowanym przez KRIR i wojewódzkie izby rolnicze.

Źródło: komunikat KRIR