Strona główna Blog Strona 30

Miał zaledwie 12 KM, a stał się bestsellerem. Producent tego ciągnika trafił w ręce CLAAS

0
Bautz_AS120_1957_Bulldogtreffen_2012
Bautz AS 120 z 1957 roku. Fot. Gwafton / Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0. Zdjęcie wykadrowane do formatu 16:9.

W latach 50. niemieccy rolnicy mogli kupić ciągnik, którego silnik rozwijał zaledwie 12 KM. Choć dziś taka moc wydaje się bardzo mała, Bautz AS 120 okazał się największym sukcesem w historii ciągnikowej działalności swojego producenta. Powstało 11 682 egzemplarzy tej konstrukcji i jej późniejszej wersji AW 120. Co ciekawe, firma odpowiedzialna za produkcję niewielkiego traktora została kilkanaście lat później przejęta przez koncern CLAAS.

Bautz AS 120. Niemiecki ciągnik, który odniósł niespodziewany sukces

Historia marki Bautz sięga początków XX wieku. Przedsiębiorstwo związane z Josefem Bautzem zajmowało się przede wszystkim produkcją maszyn rolniczych, w tym urządzeń wykorzystywanych podczas zbiorów – z czasem zdecydowano się rozszerzyć działalność o ciągniki, na które w powojennych Niemczech rosło zapotrzebowanie.

Początki nie były jednak łatwe, a pierwsze próby opracowania własnego traktora nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Bautz nawiązał więc współpracę z firmą Zanker, której konstrukcję sprzedawano pod własną marką jako B14AS, a później AS 14, a równolegle prowadzono prace nad samodzielnie opracowanym modelem. Efektem tych działań był Bautz AS 120, zaprezentowany w czerwcu 1950 roku na wystawie rolniczej DLG we Frankfurcie nad Menem. Co ciekawe, pokazywany wówczas egzemplarz nie był jeszcze w pełni gotowy do jazdy, ponieważ nie ukończono prac nad skrzynią biegów. W tym samym roku przygotowano krótką serię przedprodukcyjną, a regularna produkcja rozpoczęła się w 1951 roku.

Nowy model szybko zdobył uznanie rolników – nie był ciągnikiem imponującym osiągami, ale odpowiadał potrzebom gospodarstw poszukujących stosunkowo niewielkiej i uniwersalnej maszyny. Właśnie AS 120 stał się najliczniej produkowanym traktorem w historii marki Bautz.

Dwucylindrowy diesel o mocy zaledwie 12 KM

Pod maską pierwszych egzemplarzy Bautza AS 120 pracował czterosuwowy, dwucylindrowy silnik wysokoprężny MWM KD 11Z. Jednostka miała pojemność około 1,25 litra i była chłodzona cieczą, a początkowo rozwijała moc 12 KM przy 1750 obr./min. Już w 1952 roku zastosowano nowszy silnik MWM KD 211Z, którego moc wzrosła do 14 KM, a kolejna modernizacja przeprowadzona w 1954 roku przyniosła zwiększenie mocy do około 14,5 KM przy 1820 obr./min.

Nie były to imponujące wartości, szczególnie z dzisiejszej perspektywy. Trzeba jednak pamiętać, że AS 120 projektowano przede wszystkim z myślą o niewielkich gospodarstwach, a ciągnik miał zastępować pracę zwierząt pociągowych, obsługiwać podstawowe narzędzia rolnicze i ułatwiać codzienne prace gospodarskie.

Bautz AS 120 posiadał napęd na tylne koła, a w pierwszych wersjach montowano mechaniczną skrzynię biegów oferującą cztery przełożenia do jazdy do przodu i jeden bieg wsteczny – od 1954 roku dostępna była przekładnia pięciobiegowa. W zależności od wersji prędkość maksymalna wynosiła około 16–19 km/h – ciągnik nie był więc przeznaczony do szybkiego transportu, lecz przede wszystkim do pracy w polu i gospodarstwie.

Ważył około tony, ale miał rozwiązania ułatwiające pracę

Bautz AS 120 był konstrukcją stosunkowo kompaktową, a jego długość wynosiła około 2,4 metra, a rozstaw osi około 1,55 metra. Masa własna, zależnie od odmiany i wyposażenia, mieściła się w granicach 830–1085 kg. W ciągniku zastosowano kilka rozwiązań, które zwiększały jego możliwości użytkowe, a jednym z nich była blokada mechanizmu różnicowego, przydatna podczas pracy na podłożu o ograniczonej przyczepności. Kierowca mógł również korzystać z niezależnego hamowania tylnych kół, co ułatwiało wykonywanie ciasnych nawrotów.

Istotne znaczenie miała możliwość współpracy z maszynami rolniczymi napędzanymi od ciągnika, dzięki temu Bautz nie ograniczał się wyłącznie do ciągnięcia przyczep czy narzędzi uprawowych i mógł również współpracować z odpowiednio dobranym osprzętem wykorzystywanym podczas prac gospodarskich. Warto przy tym pamiętać, że wyposażenie poszczególnych egzemplarzy mogło się różnić – w trakcie produkcji wprowadzano kolejne modernizacje, a część rozwiązań była uzależniona od konkretnej odmiany ciągnika.

W 1956 roku Bautz AS 120 zmienił nazwę na AW 120

Producent nie poprzestał na pierwszej wersji swojego najpopularniejszego traktora i w kolejnych latach wprowadzano zmiany w jednostce napędowej, przekładni i wyposażeniu. W 1956 roku przeprowadzono reorganizację oznaczeń modeli, w efekcie czego dotychczasowy AS 120 otrzymał nazwę AW 120. Litera W pochodziła od niemieckiego wassergekühlt, oznaczającego chłodzenie cieczą – w ten sposób producent odróżniał ciągniki z silnikami chłodzonymi wodą od odmian chłodzonych powietrzem, oznaczanych literami AL.

Zmiana nazwy nie oznaczała opracowania zupełnie nowego traktora, ponieważ AW 120 był kontynuacją sprawdzonej konstrukcji, która przez lata przechodziła stopniowe modernizacje. Łącznie wyprodukowano 11 682 egzemplarze modeli AS 120 i AW 120, a produkcja trwała do około 1960 roku, choć w poszczególnych opracowaniach można spotkać nieco odmienne daty zakończenia wytwarzania.

Dla producenta, który dopiero rozwijał własną ofertę ciągników, był to znaczący wynik, a żaden inny model Bautza nie osiągnął tak dużej liczby wyprodukowanych egzemplarzy.

Bautz produkował również inne ciągniki. Ostatecznie wycofał się z tego rynku

Sukces AS 120 zachęcił niemieckiego producenta do rozwijania kolejnych konstrukcji, a w ofercie pojawiły się między innymi modele AS 122, AS 170, AS 180 oraz większe ciągniki z rodziny AS i AW. Bautz korzystał z jednostek napędowych dostarczanych przez zewnętrznych producentów, przede wszystkim MWM i Güldner, a własne konstrukcje obejmowały głównie niższe klasy mocy, od około 12 do 25 KM. Przedsiębiorstwo próbowało także poszerzać ofertę poprzez współpracę z innymi markami, między innymi Nuffield i Hanomag, ale nie zmieniło to jednak ostatecznego kierunku rozwoju firmy.

Według informacji muzeum w Hanau do początku lat 60. Bautz wyprodukował około 25 tys. ciągników, a w 1963 roku zakończono produkcję własnych traktorów, koncentrując działalność na maszynach przeznaczonych do zbioru plonów. W ten sposób zakończył się stosunkowo krótki, ale interesujący rozdział historii niemieckiego producenta.

Producent Bautza AS 120 został przejęty przez CLAAS

Choć ciągniki Bautz zniknęły z produkcji na początku lat 60., sama firma kontynuowała działalność. Jej specjalnością pozostały maszyny rolnicze, szczególnie urządzenia wykorzystywane podczas zbioru zielonek i zbóż. Przełom nastąpił 12 września 1969 roku, kiedy przedsiębiorstwo zostało przejęte przez niemiecki koncern CLAAS, a transakcja miała duże znaczenie dla dalszego rozwoju nowego właściciela.

CLAAS był już wówczas uznanym producentem kombajnów zbożowych, ale chciał rozszerzyć ofertę o kolejne maszyny żniwne. Dzięki przejęciu Bautza zyskał doświadczenie, zaplecze produkcyjne oraz dostęp do rozwiązań wykorzystywanych przy zbiorze zielonek. Zakład w Bad Saulgau stał się ważną częścią przedsiębiorstwa CLAAS – w kolejnych latach rozwijano tam produkcję maszyn zielonkowych, a miejscowość ta odegrała istotną rolę w historii sieczkarni polowych CLAAS JAGUAR.

Co ciekawe, przejęcie Bautza nie oznaczało wejścia CLAAS na rynek ciągników. Niemiecki koncern rozbudował swoją ofertę traktorów dopiero w 2003 roku, kiedy przejął większościowy pakiet udziałów we francuskiej firmie Renault Agriculture. Dziś Bautz AS 120 pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych ciągników dawnego niemieckiego producenta. Zachowane egzemplarze można spotkać na wystawach zabytkowych maszyn rolniczych i w kolekcjach miłośników dawnej techniki, a niewielki traktor z dwucylindrowym dieslem przypomina o czasach, gdy kilkanaście koni mechanicznych wystarczało do mechanizacji wielu prac w gospodarstwie.

Soja bije rekordy popularności w Polsce. Kiedy siać, jak rośnie i ile można zebrać z hektara?

0
soja

Soja przestaje być niszową rośliną w polskim rolnictwie. W 2026 roku powierzchnia jej uprawy po raz pierwszy przekroczyła 100 tys. hektarów. Coraz większe zainteresowanie rolników wynika z postępu hodowlanego, zmian klimatycznych i potencjału ekonomicznego tego gatunku. Powodzenie uprawy nadal zależy jednak od właściwego doboru odmiany, terminu siewu, dostępności wody i przebiegu pogody podczas wegetacji.

Uprawa soi w Polsce. Areał przekroczył już 100 tys. hektarów

Tegoroczny areał soi w Polsce przekroczył 100 tys. ha, co można uznać za niezwykły sukces i kamień milowy. Fot. M. Piśny

Dekadę temu soja w Polsce była tylko swego rodzaju ciekawostką. Mówiło się o niej głównie w kontekście importowanej śruty paszowej i jako roślinie z dalekiej Ameryki Południowej. Obecnie soja zajmuje coraz ważniejsze miejsce w strukturze zasiewów, choć wzrost powierzchni jej uprawy nie przebiega równomiernie.

Znaczący przeskok nastąpił w 2024 roku, wówczas soja zajęła blisko 80 tys. ha (według danych ARiMR) – czyli dwukrotnie więcej niż jeszcze dwa lata wcześniej. Kolejne sezony pokazały jednak, że wzrost nie jest liniowy. Rok 2025 przyniósł w statystykach korektę powierzchni zasiewów soi. Optymizm plantatorów boleśnie zweryfikował wówczas przebieg pogody, zwłaszcza chłodny i suchy start wegetacji. Rok 2026 okazał się natomiast przełomowy. Po raz pierwszy powierzchnia uprawy soi w Polsce przekroczyła 100 tys. ha.

Skąd pochodzi soja i dlaczego przez lata nie udawała się w Polsce?

Soja zwyczajna (Glycine max) została udomowiona w Chinach ponad 5 tysięcy lat temu. Do Europy dotarła jednak dopiero w XVIII wieku. Wykorzystywana była pierwotnie jako roślina ogrodów botanicznych. Następnie, w XIX wieku zaadaptowano ją do warunków polowych – między innymi na plantacjach w Austrii, Niemczech, Francji oraz we Włoszech.

W Polsce pierwsze próby uprawy soi sięgają końca XIX wieku, lecz przez większość XX wieku pozostawała ona gatunkiem marginalnym. Powód był prosty. Soja jest rośliną ciepłolubną i wrażliwą na długość dnia, a dostępne odmiany – wyhodowane na południu Europy – po prostu w naszym klimacie nie osiagały dojrzałości przed nadejściem jesiennych chłodów.

Co sprzyja uprawie soi w Polsce?

  • ✓ Dynamiczny postęp hodowlany i nowe wyselekcjonowane odmiany.
  • ✓ Zmiany klimatu, w tym stosunkowo cieplejsze i łagodniejsze wiosny.
  • ✓ Rosnący popyt na krajowe źródła białka paszowego ze strączkowych.
  • ✓ Udoskonalona i wypraktykowana przez plantatorów agrotechnika uprawy.

Wczesne odmiany soi pozwoliły rozszerzyć jej uprawę w Polsce

Przełom w uprawie soi przyniósł postęp hodowlany ostatnich dekad. Wprowadzenie odmian z bardzo wczesnych grup wczesności – klasyfikowanych międzynarodowo jako MG 0000, MG 000 i MG 00 – wpłynął znacząco na termin dojrzewania i zbiorów soi. W Polsce, dzięki 9-stopniowej skali COBORU, odmiany te można jeszcze precyzyjniej dopasować do lokalnych warunków.

Nowe odmiany soi mogą dojrzewać już na przełomie sierpnia i września, podczas gdy wcześniej zbiór przypadał niekiedy dopiero na połowę października.

Znaczący progres widać również w Krajowym rejestrze odmian, który jeszcze niedawno liczył kilkanaście pozycji. Obecnie zarejestrowanych jest już blisko 50 odmian soi – w większości pochodzenia zagranicznego. Kreacje te są coraz częściej testowane i rekomendowane pod kątem warunków klimatycznych w poszczególnych województwach w ramach PDO (Porejestrowe Doświadczalnictwo Odmianowe).

Krajowe odmiany soi są odpowiedzią hodowców na rosnące zainteresowanie polskich rolników. Fot. M. Piśny

Jak rośnie soja w polskim klimacie? Ciepło sprzyja, ale przymrozki nadal zagrażają

Sprzymierzeńcem soi okazały między innymi postępujące zmiany klimatu. Wydłużający się okres wegetacyjny i cieplejsze wiosny – choć niosą też większe ryzyko suszy – pozwoliły na jej wcześniejszy wysiew. Zmiany klimatu wydłużyły także okres, podczas którego rośliny gromadzą niezbędną sumę temperatur efektywnych. Dla wczesnych odmian jest to zwykle 900–1100°C przy progu bazowym 10°C.

Nie oznacza to jednak, że ryzyka klimatyczne dla soi w Polsce zniknęły. Wiosenne przymrozki przygruntowe wciąż są realnym zagrożeniem dla wschodzących siewek. Badania agroklimatyczne prowadzone między innymi w rejonie Bydgoszczy pokazują, że mimo ogólnego ocieplenia częstotliwość przymrozków pozostaje wysoka.

Soja w płodozmianie. Wiązanie azotu i korzyści dla gleby

Za wzrostem popularności soi stoi także sama biologia gatunku i jej zgodność z założeniami europejskiego rolnictwa. Rośliny w symbiozie z bakteriami brodawkowymi z rodzaju Bradyrhizobium japonicum wiążą azot atmosferyczny. Tym samym soja nie wymaga intensywnego nawożenia azotowego. Liczne badania zagraniczne, jak i krajowe nie wykazują istotnej reakcji plonotwórczej na dawki azotu rzędu 60–180 kg N/ha.

Wysoka i prośrodowiskowa wartość soi czyni ją naturalnym elementem płodozmianu, który w Polsce jest najczęściej oparty na zbożach i rzepaku. Gatunek ten poprawia także doskonale bilans azotu i materii organicznej na polach produkcyjnych oraz wpisuje się w unijne cele dywersyfikacji upraw białkowych i ekoschematy.

Ekoschematy i dopłaty do roślin wysokobiałkowych są dużą zachętą dla rolników. Fot. M. Piśny

Soja – kiedy siać? Termin siewu i temperatura gleby

Jednym z kluczowych elementów uprawy soi jest odpowiedni dobór odmian – musi być ona dopasowana nie tylko do strefy klimatycznej, ale i konkretnego regionu. Przykładowo w województwie kujawsko-pomorskim – ze względu na krótszy okres wegetacyjny niż na południu Polski – zaleca się przede wszystkim odmiany bardzo wczesne i wczesne znajdujące się na Liście Odmian Zalecanych.

Drugim niezwykle ważnym elementem dla soi jest termin i warunki siewu. Kiedy sieje się soję w Polsce? Plantacje zakłada się zwykle na przełomie kwietnia i maja, gdy temperatura gleby osiągnie co najmniej 8°C. Zbyt wczesny siew grozi wydłużeniem kiełkowania (nawet do 30–45 dni) i gniciem nasion w chłodnej glebie. Zbyt późny skraca natomiast czas na zbudowanie i wykorzystanie potencjału plonowania. Doświadczenia terenowe wskazują, że różnica między dobrze a źle dobranym terminem siewu bywa decydująca dla całej wegetacji soi.

Szczepienie nasion soi bakteriami. Plon może wzrosnąć nawet o kilkadziesiąt procent

W polskich glebach (szczególnie gdzie nie uprawiano wcześniej soi) – nie występują naturalnie bakterie brodawkowe z rodzaju Bradyrhizobium japonicum. Wobec tego szczepienie nasion preparatami z żywymi kulturamijest praktycznie obowiązkowym elementem uprawy.

Badania prowadzone w Katedrze Agronomii i Przetwórstwa Żywności Politechniki Bydgoskiej wykazały, że zastosowanie inokulacji pojedynczym preparatem zwiększało plon nasion o 31–46% względem obiektu kontrolnego bez szczepienia. Koinokulacja dwoma preparatami jednocześnie podnosiła plon nawet o 60–68%, tj. z 2,4 do ponad 4 t/ha. Wyniki tych doświadczeń pokazują, jak duże znaczenie dla plonowania soi ma prawidłowe przygotowanie materiału siewnego.

Warto też pamiętać, że alternatywnie wykonany oprysk doglebowy bakteriami – choć najlepsze jest szczepienie nasion – wymaga wilgotnych i pochmurnych warunków. Suchy i ciepły okres bezpośrednio po zabiegu może znacząco ograniczyć przeżywalność bakterii i skuteczność brodawkowania.

Dobór odmian soi pod względem wczesności dojrzewania ma kluczowe znaczenie w warunkach Polski. Fot. M. Piśny

Jaka gleba pod soję? Znaczenie stanowiska i odczynu pH

Soja najlepiej plonuje na glebach kompleksu pszennego, o stosunkowo wysokiej pojemności wodnej, ale szybko nagrzewających się wiosną. Gleby ciężkie i zaskorupiające się utrudniają wschody, a bardzo lekkie, piaszczyste nie utrzymują wystarczająco wilgoci w krytycznych fazach rozwoju.

Kluczowy jest też odczyn gleby. Optymalne pH dla tego gatunku mieści się w dosyć wąskim przedziale – 6,0–7,0. Zakwaszenie silnie ogranicza funkcjonowanie bakterii symbiotycznych i zawiązywanie brodawek korzeniowych, a tym samym całą efektywność biologicznego wiązania azotu atmosferycznego.

W uprawie soi jeden sezon może przynieść rekord, a kolejny – rozczarowanie. Fot. M.Piśny

Kiedy kwitnie soja i dlaczego susza w tym okresie jest tak groźna?

Soja potrzebuje w sezonie wegetacyjnym około 400–500 mm odpowiednio rozłożonych opadów, przy czym nie każdy niedobór wody jest równie groźny. Dwa okresy są szczególnie ważne: początek wegetacji, czyli kiełkowanie i wschody, oraz przełom kwitnienia i zawiązywania strąków. W okresie kwitnienia i zawiązywania strąków zapotrzebowanie soi na wodę może sięgać 7–8 mm dziennie. Susza w tym drugim okresie ogranicza liczbę zawiązanych strąków i masę tysiąca nasion – a to właśnie te dwa parametry w największym stopniu decydują o wielkości plonu i jakości nasion.

Rolę rozkładu opadów atmosferycznych w uprawie soi dokumentuje dobrze studium przypadku jednej z plantacji w powiecie sępoleńskim w sezonie 2025. Chłodny maj i przymrozki opóźniły i przerzedziły wschody. Kolejna, kilkunastodniowa posucha w sierpniu zbiegła się z nalewaniem nasion, a deszczowy, chłodny październik uniemożliwił naturalne dosychanie łanu. Efektem był plon rzędu 1 t/ha – o ponad połowę niższy niż rok wcześniej w tym samym gospodarstwie, mimo że roślina zdążyła zgromadzić wystarczającą sumę temperatur efektywnych do osiągnięcia pełnej dojrzałości.

💧

Bez wody ani rusz

Soja jest gatunkiem o umiarkowanych wymaganiach wodnych. Dobrze znosi okresowe niedobory wody dzięki głębokiemu, palowemu systemowi korzeniowemu i owłosieniu ograniczającemu transpirację. Ale to właśnie gospodarka wodna – obok temperatury – decyduje obecnie o powodzeniu lub porażce konkretnej plantacji w Polsce.

Uprawa soi bezorkowa czy płużna? Wyniki doświadczeń

Doświadczenia prowadzone przez jednostki naukowe i firmy nasienne dostarczają wielu cennych informacji. Fot. M. Piśny

Badania w soi porównujące uprawę płużną i bezorkową w warunkach centralnej Polski pokazują, że efekt zależy od przebiegu pogody w danym roku. W sezonach suchych i optymalnie wilgotnych plon w obu systemach bywa zbliżony. Różnica jest jednak szczególnie widoczna w sezonach wilgotnych, bowiem uprawa bezorkowa pozwala uzyskać istotnie wyższy przyrost plonu wraz ze wzrostem uwilgotnienia niż uprawa tradycyjna.

W doświadczeniach porównywano także system półekologiczny – oparty na mechanicznym odchwaszczaniu broną chwastownikiem – z systemem konwencjonalnym opartym wyłącznie na herbicydach. W wieloletnim doświadczeniu wykazano wyższe i bardziej stabilne plony przy podejściu półekologicznym – przy zachowaniu porównywalnego składu chemicznego nasion.

Chwasty, szkodniki i choroby soi. Na co uważać podczas wegetacji?

Soja jest szczególnie wrażliwa na konkurencję chwastów w początkowych fazach rozwoju (BBCH 11–13), kiedy okno na skuteczny zabieg powschodowy jest krótkie, tj. zwykle 7–10 dni. Do najgroźniejszych dla soi gatunków należy zaliczyć komosę białą, chwastnicę jednostronną, przytulię czepną i rdesty. W fazie wschodów zagrożeniem bywają też ślimaki, pędraki i drutowce, a w okresie kwitnienia choroby takie jak zgnilizna twardzikowa czy antraknoza – szczególnie groźna w okresach wilgotnego lata.

W walce z agrofagami coraz większą rolę odgrywają metody niechemiczne. Zaliczyć do nich należy bronowanie przed wschodami i pielenie międzyrzędowe w fazie 3–8 liści, które ograniczają presję chwastów bez konieczności sięgania po herbicydy. Każdy zastosowany środek ochrony roślin musi przy tym figurować w aktualnym rejestrze Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. To jedyne wiarygodne źródło informacji o legalności i dawkowaniu preparatu.

Soja – ile z hektara można zebrać i czy uprawa jest opłacalna?

Mimo zmienności plonów ekonomika uprawy soi w Polsce pozostaje konkurencyjna wobec innych roślin oleistych i strączkowych. Przy średnich plonach na poziomie 2,0–3,0 t/ha (w dobrych latach przekraczających nawet 3,5 t/ha) i cenach nasion rzędu 1800–2400 zł/t przychód z hektara wynosi zwykle 3500–6500 zł. Po odjęciu kosztów produkcji (nasiona i ich szczepienie oraz ochrona roślin to łącznie ok. 2200–3300 zł/ha) zysk netto kształtuje się na poziomie ok. 2000–3000 zł/ha. Do tego należy doliczyć dopłaty do roślin wysokobiałkowych. Podane wartości mają charakter orientacyjny. Ostateczny wynik finansowy zależy od plonu, ceny sprzedaży nasion i kosztów poniesionych w konkretnym gospodarstwie.

Niskie osadzenie strąków soi może prowadzić do znacznych strat podczas zbioru. Fot. M. Piśny

Polska soja, a unijna strategia białkowa. Perspektywy rozwoju

Perspektywy dla dalszego rozwoju uprawy wiążą się przede wszystkim z unijną strategią białkową i Europejskim Zielonym Ładem. Wspólnota wciąż pokrywa importem większość swojego zapotrzebowania na białko paszowe, a soja krajowa, wolna od GMO, zyskuje na znaczeniu jako element bezpieczeństwa żywnościowego i paszowego.

Rozwijają się też technologie przetwórstwa. Badania nad jednoczesną produkcją pełnotłustej śruty sojowej i wysokobiałkowego, niskotłuszczowego makuchu z krajowej soi pokazują, że nawet niewielkie, lokalne przetwórnie mogą tworzyć wartość dodaną bliżej gospodarstwa bez konieczności eksportu surowca.

Przyszłość uprawy soi w Polsce zależy nie tylko od areału

Dopóki polscy plantatorzy nie dysponują masowo systemami nawadniania interwencyjnego, stabilność plonowania soi będzie w dużej mierze zależała od układu warunków termicznych i opadowych w danym sezonie. Jak pokazał rok 2025, niekorzystny przebieg pogody potrafi zamienić wysoki potencjał plonowania w rozczarowujący wynik. Rekord areału z 2024 i kolejno z 2026 roku nie był więc końcem drogi soi w Polsce, lecz raczej dowodem na to, że gatunek ten ma u nas trwałe miejsce.

Dalszy rozwój uprawy będzie jednak wymagał konsekwentnego stosowania sprawdzonej agrotechniki, odpowiedniego doboru odmian i uwzględniania ryzyka pogodowego w każdym kolejnym sezonie.

Ceny zbóż mocno spadły w Chicago i minimalnie w Paryżu po piątkowej publikacji prognoz USDA

0
Ceny zbóż na MATIF/CBOT

Najnowszy, październikowy raport podaży i popytu (WASDE) przygotowany przez amerykański Departament Rolnictwa (USDA) przyniósł wyraźny wzrost prognoz światowych zapasów końcowych ziarna. Opublikowane dane momentalnie wywołały falę spadków na światowych parkietach, ujawniając głęboką rozbieżność między rynkiem amerykańskim (CBoT) a europejskim (Matif). Jak po publikacji prognoz USDA (piątek. 18:00 naszego czasu) zamknęły się giełdowe ceny zbóż, ceny pszenicy, ceny rzepaku oraz ceny kukurydzy?

Czytaj również:

Reakcja światowych parkietów: Chicago pod dyktando kukurydzy

Piątkowa publikacja WASDE najsilniej uderzyła w Chicagowską Giełdę Towarową (CBOT), ponieważ podniesione zostały szacunki plonowania i zapasów amerykańskiej kukurydzy aż o 282 mln buszli.

  • CBOT (Kukurydza): Kontrakt zepchnięto w dół aż o -4,10% (do 479-6 ¢/bu). W ujęciu tygodniowym spadek wyniósł -4,2%, a miesięczna korekta sięga już niemal -10,0%.
  • CBOT (Pszenica): Uległa bezpośredniej presji ze strony taniejącej kukurydzy i podniesienia zapasów krajowych w USA o 23 mln buszli. Notowania spadły w piątek o -1,79% (do 671-0 ¢/bu). W ujęciu miesięcznym kontrakty na pszenicę w Chicago tanieją o -9,5%.
  • MATIF (Kukurydza): Europejski parkiet zareagował znacznie spokojniej. Kukurydza w Paryżu staniała zaledwie o -0,27% (do 273,25 €/t). Presja podażowa z USA została niemal w pełni zrównoważona przez drastyczne cięcie prognoz zbiorów w Unii Europejskiej (we Francji zbiory oszacowano aż o 38% niżej r/r).
  • MATIF (Pszenica i Rzepak): Paryska pszenica spadła w piątek o -0,92% (do 242,00 €/t), ale w ujęciu tygodniowym zdołała obronić skromny plus (+0,2%). Z kolei ceny rzepaku po wcześniejszych wzrostach oddały część zysków, taniejąc w piątek o -2,00% do poziomu 502,00 €/t.

Światowe ceny kukurydzy: Rekordowa podaż w USA kontra cięcia w Europie

Obecne ceny kukurydzy na giełdach światowych znajdują się w strefie ścierania się dwóch przeciwstawnych sił:

  • Podażowy nacisk z USA: Zwiększenie szacunków średniego plonu kukurydzy w Stanach Zjednoczonych do wysokiego poziomu 181,2 buszli z akra podniosło prognozę amerykańskich zapasów końcowych do 46,97 mln ton (1,8 mld buszli). Wywołało to bezpośredni spadek cen i obniżenie szacowanej przez USDA średniej ceny sezonowej dla producentów o 10 centów (do 4,70 USD/buszel).
  • Deficyt w Unii Europejskiej: Zbiory w całej UE skorygowano w dół o 2,6 mln ton (do 48,0 mln ton). Napięty bilans w Europie Zachodniej tworzy twardy fundament cenowy dla giełdy MATIF, uniemożliwiając głębsze przełożenie się amerykańskiej wyprzedaży na europejskie kontrakty.

Ceny pszenicy i ceny rzepaku na rynku międzynarodowym

Sytuacja na giełdach zbóż i oleistych pozostaje mocno uzależniona od globalnych przepływów handlowych i bilansów eksportowych:

  • Ceny pszenicy: Mimo że amerykańska pszenica zaliczyła wyraźny piątkowy spadek, w ujęciu rocznym światowe notowania pszenicy pozostają od 11,4% (MATIF) do 34,5% (CBOT) wyższe niż w analogicznym okresie ubiegłego roku.
  • Ceny rzepaku i kompleksu oleistego: Piątkowa przecena rzepaku na MATIF do poziomu 502,00 €/t ma charakter lokalnej korekty po wcześniejszych wzrostach. Globalny rynek rzepaku i rzepaku kanadyjskiego (Canola) pozostaje względnie stabilny – kanadyjski kontrakt na giełdzie ICE zyskał w piątek +0,10% (do 816,70 CAD/t), a w skali miesiąca rośnie o +1,2%.

Podsumowanie

Obecne światowe ceny zbóż znalazły się pod podażową presją ukształtowaną przez amerykański bilans kukurydzy. Trwałe odbudowanie zapasów końcowych w USA ogranicza przestrzeń do silniejszych wzrostów na giełdzie w Chicago.

Z kolei europejski parkiet MATIF zachowuje dużą odporność na spadki dzięki napiętym bilansom zbiorów w Unii Europejskiej oraz obniżeniu prognoz handlu globalnego. Dodatkowym czynnikiem wspierającym ceny na Starym Kontynencie jest mocno ograniczona dostępność ukraińskiej kukurydzy dla odbiorców w UE, wynikająca z barier logistycznych oraz rosnącej konkurencji o to ziarno na innych kierunkach eksportowych. Sytuacja ta sprawia, że unijny rynek zmuszony jest poszukiwać alternatywnych (droższych) źródeł podaży, co skutecznie chroni giełdę w Paryżu przed głębszymi przecenami.

Analiza Agro Profil na podstawie: USDA, Matif, CBoT

Siewnik na usługi rolnicze – co obsłuży 1400 ha w jeden sezon?

0

W naszym cyklu reportaży o uprawie uproszczonej tym razem odwiedziliśmy rodzinne gospodarstwo Państwa Boćkowskich z miejscowości Chmielewko w woj. mazowieckim.

Jest ono wyspecjalizowane nie tylko w produkcji roślinnej, ale również zwierzęcej. Poza tym od lat są wykonywane usługi rolnicze.

Rodzinne gospodarstwo państwa Boćkowskich z Chmielewka to dobrze zarządzana firma z areałem 122 ha. W płodozmianie jest żyto, pszenżyto i kukurydza.

Rozwój przedsiębiorstwa widać nie tylko po obiektach, w których jest 500 loch, a co roku rodzi się ok. 14000 prosiąt, z czego ok. 8 tysięcy przeznaczanych jest na tucz, a reszta zostaje sprzedana.

Ojciec Henryk i dwóch synów: Daniel oraz Patryk zajmują się również świadczeniem usług rolniczych w siewie kukurydzy i jej zbiorze na kiszonkę. Prowadzą tę działalność od 17 lat.

Dowiedzieliśmy się, co o zdecydowało o wyborze nowego siewnika do gospodarstwa.

Usługi rolnicze – jaki siewnik będzie najlepszy?

Ta ostatnia gałąź była i będzie cały czas rozwijana. Jest rynek na usługi rolnicze i to nie tylko w tym regionie, jedynie trzeba być dyspozycyjnym i mieć dobry, niezawodny sprzęt, który będzie nie tylko wydajny, ale przede wszystkim bardzo precyzyjny.

Dlatego w ubiegłym roku zapadła decyzja by park maszynowy powiększył się o nowy siewnik do kukurydzy Tempo F8 z firmy Väderstad. Jest to trzeci siewnik w firmie, odkąd zaczęto świadczenie usług rolniczych.

Siewnik Väderstad – dlaczego akurat ta marka?

Wcześniej wykorzystywano siewniki rodzimej produkcji, a także zachodniej, jednak były one dość mocno awaryjne. Dlatego trzeba było zakupić coś nowego.

Wybór padł na markę Väderstad i nie był przypadkowy, ponieważ sprzęt może z dużą prędkością bardzo precyzyjnie wysiewać nasiona, co czyni go wyjątkowo wydajnym.

W ostatnim sezonie udało się obsiać blisko 1400 ha kukurydzy. W roku 2020 firma miała rekordowe roczne wykorzystanie maszyny przy siewie kukurydzy.

Nasz wynik 1400 ha w jeden sezon zawdzięczamy wydajnej maszynie oraz serwisowi, który bardzo szybko działał, by przywrócić jej sprawność. Serwisanci z firmy Fricke Maszyny Rolnicze to świetni fachowcy, którzy służą pomocą przez 24 godziny na dobę i w święta – mówi Patryk Boćkowski. – Fot. K. Grzeszczyk

Najważniejsze wytyczne przy zamawianiu siewnika

Rozważano siewnik 6-rzędowy zawieszany. Jednak przedstawiciele z firmy Fricke zaczęli przekonywać gospodarzy do maszyny 8-rzędowej, ale ciąganej.

Ma to swoje uzasadnienie, bo ciągnik, a raczej jego podnośnik nie jest wtedy tak mocno obciążony, jak sprzętem zawieszanym.

Z tego wyboru jestem bardzo zadowolony i teraz nie wyobrażam sobie, żeby na podwórku stał inny siewnik.

Główne parametry siewnika

Marka Väderstad należy do grona nielicznych producentów, którzy oferują maszyny mogące pracować z dużą prędkością. W tym przypadku siewnik pracował z prędkością od 15 do 18 km/h.

Przy takim ustawieniu sprzęt idealnie wysiewa nawóz i nasiona. Innymi siewnikami można siać maksymalnie do 12 km/h, a starszej generacji jedynie do 7-8 km/h.

Porównując nowy sprzęt z tym starszym, można zasiać, w tym samym czasie, dwa razy więcej. Stąd taki wynik na koniec sezonu siewnego.

Z siewnikiem współpracował ciągnik, który z dodatkową mocą Power Boost osiąga 200 KM. Jest to trochę za mało do tego siewnika. Przy tak znacznych prędkościach przydałby się ciągnik o mocy 250 KM.

Tym jednym siewnikiem zastąpiono pracę dwóch starszej generacji. Dzięki temu spadły koszty operacyjne i eksploatacji, co korzystnie wpływa na wyniki firmy świadczącej usługi rolnicze.

Maksymalna dzienna wydajność siewnika

Osobisty rekord Pana Boćkowskiego to 100,5 ha w jeden dzień. Warto zaznaczyć, że nie było to wymarzone długie pole, tylko o nieregularnych kształtach z przeszkodami typu, słupy, studzienki melioracyjne i stawy.

Z mocniejszym ciągnikiem możliwe, że udałoby się zasiać ok. 120-130 ha dziennie.

Taki wynik to zasługa pracy systemów automatycznego prowadzenia. Operator załącza system do jazdy, a swoją uwagę może poświęcić na obserwowanie pracy maszyny towarzyszącej.

Cechy szczególne siewnika Tempo F8

Jak już wspomnieliśmy, jest to wersja ciągana, ze zbiornikiem na nawóz o pojemności 1700 l. Bez problemu można spakować zawartość 3 worków Big-Bag.

Granule podają do redlic talerzowych aparaty wysiewające napędzane silnikami elektrycznymi. Na uwagę zasługuje prosta regulacja wszystkich zespołów w siewniku, którą wykonuje się bez użycia dodatkowych narzędzi.

siewnik  Väderstad
Sekcja siewna przystosowana jest do pracy w różnych warunkach. Ziarno w glebę jest wstrzeliwane przy dużej prędkości, nie ma więc problemu z zachowaniem ustalonej obsady roślin i dawki nawozu. – Fot. K. Grzeszczyk

Sekcja siewna oparta jest na równoległoboku. W przedniej części pracują talerze, których zadaniem jest odsuwanie kamieni, oczyszczenie pasa siewnego oraz delikatna uprawa gleby. Zespół ten można dodatkowo dociążyć w zależności od warunków pracy.

Tym siewnikiem bez problemu można wysiać kukurydzę w glebę:

  • zaoraną,
  • uprawianą w technologii bezorkowej,
  • z dużą ilością resztek pożniwnych np. kukurydzy,
  • bezpośrednio w ściernisko po zbiorze żyta na paszę dla bydła.

Redlica siewnika talerzowa ma po obu stronach koła kopiujące, a w tylnej części pracuje koło dociskowe. Na przewodach transportujących ziarno są czujniki do pomiaru ilości wysiewanego ziarna.

Zagięta końcówka przewodu ma za zadanie wstrzelić ziarno w glebę. Aparat napędzający tarczę wysiewającą ma napęd elektryczny.

Siewnik wykorzystuje pneumatyczny nadciśnieniowy system wysiewu. Sekcja siewna ma również dodatkowy zbiornik i aparat do wysiewu mikrogranulatu.

Pracę operatorowi i kontrolę nad wysiewem ułatwia przenośny tablet.

Przenośny tablet pozwala na ustawienie siewnika oraz podgląd w czasie pracy na parametry robocze. – Fot. K. Grzeszczyk

Urządzenie w każdej chwili można wyjąć z kabiny ciągnika, by np. dobrze ustawić normę wysiewu nawozu i nie trzeba „biegać” co chwilę do kabiny, by aktywować poszczególne funkcje.

Rolnictwo precyzyjne – wykorzystywane systemy

W ciągnikach zainstalowane są systemy do automatycznej jazdy równoległej. Natomiast siewnik ma możliwość automatycznego wyłączania sekcji, by nie dochodziło do podwójnego obsiewania.

Tym sposobem można sporo zaoszczędzić na materiale siewnym i nawozach, bo wszystko jest wykonywane z maksymalną precyzją. Oszczędności są tym większe, im bardziej pole ma nieregularny kształt.

Zużycie oleju napędowego na obsianie 1 ha jest szacowane na poziomie ok. 8 l/ha, a przy dużych kawałkach spada do ok. 6,5 l/ha. Do tego trzeba doliczyć jeszcze ok. 2 l płynu AdBlue.

Awarie siewnika w sezonie

Zawsze jak się pracuje, to coś się może wydarzyć. Pośpiech, chwila nie uwagi, zmęczenie to wszystko może doprowadzić do niespodziewanej awarii.

W tym przypadku Pan Henryk zapomniał po rozłożeniu bocznych sekcji zablokować je sworzniem i doszło do uszkodzenia siłownika od rozkładania.

W sezonie była też awaria siłownika od podnoszenia siewnika. Awarii uległ czujnik położenia maszyny. Poza tym nie było większych problemów.

Maszyny zakupione przy rezygnacji z orki.

Dotychczas była to technologia orkowa. Jednak ostatnie dwa lata niesprzyjające w rolnictwie pod kątem rozkładu opadów lub ich brak spowodował, że w roku 2020 pola były uprawione pod siew w technologii bezorkowej agregatem Cultus 420.

U jednego z klientów pracował podobny sprzęt i to spowodowało, że został zakupiony kultywator zębowy Cultus o szerokości roboczej 4,2 m.

Dzięki temu narzędziu pole zostało dużo szybciej uprawione, areał gospodarstwa rośnie, trzeba też pogodzić to z usługami rolniczymi. Dlatego trzeba szukać innych rozwiązań pozwalających na szybsze wykonanie niektórych zabiegów uprawowych.

Dzięki temu kultywatorowi w glebie będzie zachowane więcej wody, co spowoduje zdecydowanie lepsze wschody i start nowo wysianych roślin.

Są to gleby V i VI klasy bonitacyjnej, więc z ich przesuszeniem przy tradycyjnej uprawie nie ma problemu, niestety powoduje to znacznie gorsze wschody, a tym samym trudne, dalsze prowadzenie łanu.

Agregat Cultus ma 5 rzędów zębów, w sumie pracuje ich 19. Za nimi pracuje sekcja równająca, a gleba jest ugniatana ciężkim stalowym wałem pierścieniowym.

W przedniej części umieszczono koła kopiujące z oponami o rozmiarze 400/60-15.5. Zęby mogą pracować do 30 cm. Każdy z nich ma zabezpieczenie non stop sprężynowe.

Nic nie stoi na przeszkodzie, by sprzęt wykorzystać również do płytkiej uprawy ścierniska. W najbliższej przyszłości, jeżeli finanse na to pozwolą, do gospodarstwa będzie zakupiony siewnik do zboża z firmy Väderstad.

Niewykluczona jest również inwestycja w kolejny siewnik do kukurydzy. Wszystko pokaże rynek i opłacalność produkcji.

Moim zdaniem na słabych glebach kukurydza w sprzyjających warunkach da lepszy plon i dochód niż zboże.

Soja północy, czyli bobik – jak Klaster Agroport wspiera rolników w sprzedaży i uprawie

0

Temat uprawy roślin strączkowych w Polsce powraca jak bumerang w kontekście uniezależnienia krajowych zasobów białka paszowego od soi importowanej.

Mimo tego, że nadal jest jeszcze wiele do zrobienia w tym zakresie, to już teraz z dumą można wskazać na regiony, w których z powodzeniem uprawia się rośliny bobowate i to na dużych areałach.

Nad rozwiązaniem problemu uzależnienia krajowej produkcji zwierzęcej od pasz bazujących na soi importowanej z krajów zza Oceanu prace trwają już od 2011 roku w ramach powołanego w tym celu Wieloletniego Programu Białkowego – inicjatywy zrzeszającej jednostki samorządów terytorialnych, ośrodki naukowo-badawcze i przede wszystkim rolników.

Owocem tej współpracy jest działające od roku 2013 Stowarzyszenie Inicjatyw Rolno-Gospodarczych Agroport (www.agroport.eu) skupiające gospodarstwa uprawiające rośliny strączkowe, a przede wszystkim bobik.

Bobik – sposób na poprawę bioróżnorodności

Uwarunkowania glebowo-klimatyczne północno-wschodniej części Polski wymusiły na rolnikach gospodarujących na terenie województwa warmińsko-mazurskiego konieczność rozszerzenia zmianowania i poprawy bioróżnorodności.

Uproszczony płodozmian oparty o zboża i rzepak, a także ciężkie i zlewne gleby, przyczyniły się do coraz powszechniej występującej w tamtym regionie groźnej i eliminującej z płodozmianu uprawę rzepaku choroby – kiły kapusty.

Pojawiła się zatem potrzeba wprowadzenia „trzeciego” gatunku, który przerywałby tę zbożowo-rzepaczaną monokulturę.

Buraki cukrowe mogłyby być jakimś rozwiązaniem, gdyby nie brak infrastruktury i problemy logistyczne związane z odstawą surowca do zlokalizowanych poza terenem województwa cukrowni.

Wybór padł na bobik – i był to przysłowiowy „strzał w dziesiątkę”. Bobik, jako gatunek bobowaty, nie tylko korzystnie oddziałuje na płodozmian, ale przede wszystkim ma niebagatelny udział w budowaniu materii organicznej w glebie, pozostawiając po sobie stanowisko zasobne w azot i o dobrej strukturze ze względu na głęboki i rozbudowany system korzeniowy.

Uprawa pszenicy po bobiku to tona więcej plonu bez wnoszenia dodatkowych kosztów związanych z nawożeniem czy też zabiegami ochrony roślin

mówił Andrzej Pauperowicz, rolnik z powiatu bartoszyckiego i członek Klastra Agroport, uprawiający bobik na areale ponad 260 ha.

Klaster Agroport – główne cele i działania

Problemem w uprawie roślin strączkowych jest nie tyle brak wiedzy agronomicznej z zakresu uprawy tych gatunków, należy pamiętać przecież, że Polska wiodła niegdyś prym w uprawie grochu, a rolnicy to wyjątkowo chłonna i otwarta na wszelkie nowinki grupa, o ile obawa co do możliwości sprzedaży zebranego plonu.

bobik, soja północy
Bobik poprawia zmianowanie i pozostawia po sobie dobre stanowisko zasobne w azot. – Fot. B. Ryńska

Sojowy monopol przyczynił się do zmiany technologii produkcji pasz i ustalenia dawek paszowych pod tę konkretną roślinę.

Coraz większe uprzemysłowienie rolnictwa spowodowało, że firmy paszowe opracowując technologię produkcji pod soję importowaną, przestały być zainteresowane skupem pozostałych gatunków białkowych.

Odbiło się to znacznym spadkiem cen na gatunki bobowate, a nawet problemem ze znalezieniem przedsiębiorstw chcących skupić surowiec.

Ideą Klastra Agroport, na którego czele stoi założyciel i prezes, Rafał Banasiak jest współpraca producentów i skalowanie uprawy. Agroport zrzesza obecnie ponad 500 gospodarstw o różnej powierzchni.

W ramach Klastra uprawiane są rośliny strączkowe na powierzchni 5 tys. ha, głównie bobik, ale także groch i łubiny.

Swój udział w Klastrze mają nie tylko wielkopowierzchniowe gospodarstwa, które uprawiają bobik na 200-300 ha, ale także średni i mali rolnicy obsiewający bobikiem 100 ha czy nawet 50 hektarów.

Liczy się każda uprawa, a celem współpracy jest negocjowanie korzystnych i uczciwych warunków sprzedaży.

Dzięki działalności klastrowej i stworzeniu we współpracy z Grupą Producentów Rolnych Parol punktu skupu, udało się nawiązać relacje handlowe z firmami paszowymi zainteresowanymi włączeniem do produkcji białka paszowego pochodzącego z innych gatunków roślin niż tylko soi.

Oferując duże partie surowca, Klaster w imieniu rolników, może prowadzić negocjacje z odbiorcami, opracowując indywidualne warunki jakościowe oraz finansowe. – Fot. B. Ryńska

Utrudnieniem w uprawie bobiku, w mniejszych gospodarstwach, jest również brak powierzchni magazynowej do przechowania zebranych plonów – stąd również duża potrzeba konsolidacji i organizowania punktów skupu, do których bobik mógłby być dostarczony bezpośrednio z pola.

Rezultatem tych prac jest działający od tego sezonu, we współpracy ze spółką Elewarr, punkt skupu w Bartoszycach.

Kto może przystąpić do Klastra Agroport?

Zasięgiem swojej działalności Klaster Agroport obejmuje przede wszystkim województwo warmińsko-mazurskie, ale także województwa ościenne: kujawsko-pomorskie oraz pomorskie, stale się rozwijając.

Przystąpienie do członkostwa w Klastrze nie jest niczym warunkowane, liczy się przede wszystkim chęć współpracy.

Co warto również podkreślić, obecność w grupie nie obliguje do sprzedaży w ramach Klastra. Rolnik ma tutaj dowolność i bez problemu może sprzedać surowiec indywidualnie.

Współpraca z Uniwersytetami – wiedza zastosowana w praktyce

Aspekt ekonomiczny i możliwości uzyskania lepszych warunków sprzedaży to nie jedyne korzyści ze współpracy w ramach zrzeszenia.

Od 2015 roku Klaster współpracuje z Uniwersytetem Warmińsko-Mazurskim oraz Uniwersytetem Przyrodniczym w Poznaniu, a także jednostkami samorządowymi, stanowiąc swojego rodzaju kanał transferu od wiedzy do praktyki.

Co najważniejsze, ruch ten odbywa się wielokierunkowo, dzięki czemu prowadzone są projekty naukowe mające rozwiązać realne problemy producentów.

Szuka się różnych możliwości wykorzystania bobiku, również na cele spożywcze, a nawet w kontekście gospodarki w obiegu zamkniętym.

Rafał Banasiak z optymizmem patrzy w przyszłość, widząc ogromny potencjał w uprawie gatunków roślin strączkowych, jednak wskazuje też na przeszkody, które utrudniają powiększenie powierzchni obsianych roślinami białkowymi.

Brakuje jasnych i przejrzystych norm, co do jakości surowca. Nadal, szczególnie wobec mniejszych gospodarstw, prowadzona jest wręcz rabunkowa polityka wielkich koncernów, z którymi indywidualny rolnik nie ma możliwości uczciwej negocjacji warunków sprzedaży.

Pomimo rosnącego zainteresowania komponentami paszowymi, które mogłyby stanowić alternatywę dla importowanej śruty sojowej, brakuje otwartości na zmianę technologii produkcji, szczególnie u zagranicznych inwestorów, którzy zdominowali polski rynek pasz.

Rozwiązaniem tej sytuacji byłoby wprowadzenie narodowego celu wskaźnikowego, który przyczyniłby się do stymulacji gospodarki i potrzebnych zmian.

Nie może to jednak nastąpić bez udziału rządzących i jednoczesnego wzrostu powierzchni uprawy roślin strączkowych w kraju. Cały ten rynek to system naczyń połączonych, zatem tak bardzo potrzebne jest wspólne działanie i rozmowy między wszystkimi zainteresowanymi stronami.

Rolnicy wskazują często na konieczność przywrócenia możliwości uprawy roślin strączkowych w ramach obszarów proekologicznych (EFA) i dopuszczenia stosowania środków ochrony roślin na tych obszarach.

Istnieje duża potrzeba konsolidacji i organizowania punktów skupu, do których bobik mógłby być dostarczony bezpośrednio z pola od mniejszych gospodarstw.

Dzięki wspólnej wymianie informacji, przedstawiciele Klastra, mogą reprezentować głos rolników w komisjach sejmowych i uczestniczyć w pracach resortu rolnictwa.

W kontekście wzrostu udziału krajowych źródeł białka roślinnego jeszcze dużo przed nami. To jednak działalności takich organizacji jak Stowarzyszenie Inicjatyw Rolno-Gospodarczych Agroport stanowi pozytywny przykład tego, jak współpracować, rozwijać się i wdrażać do obrotu polskie surowce białkowe.

Możliwości wykorzystania jest wiele, czego przykład mogą stanowić nasi sąsiedzi, zarówno Niemcy, jak i Litwa, gdzie udział roślin strączkowych w strukturze zasiewów przekracza 17%.

Zmiany w rolnictwie zawsze odbywają się długofalowo, bo i myślenie o rolnictwie musi być perspektywiczne, istotne jest jednak obranie właściwego kierunku.

Od rolnika do koszyka. Morawiecki zapowiada program dla polskiej wsi

0

Mateusz Morawiecki opublikował nagranie, w którym przedstawia program „Od rolnika do koszyka. Polish Quality Food”. Autorem jest Rozwój Plus. Program ma skrócić drogę produktów od gospodarstwa do sklepowej półki i poprawić pozycję rolników na rynku.

Plan Morawieckiego na polską wieś

W nagraniu padają słowa, że polscy rolnicy potrzebują konkretnych rozwiązań. Program ma sprawić, że Polish Quality Food stanie się rozpoznawalnym znakiem dobrej polskiej żywności. Autorzy tłumaczą hasło tak: to najlepsza żywność na świecie od najlepszych rolników.

Z nagrania wynika, że program ma obejmować kilka obszarów:

  • Tanie kredyty inwestycyjne. Mają być dostępne nawet na 25 lub 30 lat.
  • Więcej środków na infrastrukturę. Chodzi o magazyny, chłodnie i silosy.
  • Tańsza energia, mniej pozwoleń i mniej biurokracji.
  • Przejrzysty rynek. Autorzy chcą kontroli marż w łańcuchu dostaw, od pola aż do sklepowej półki, oraz silniejszej pozycji rolnika wobec pośredników.
  • Produkcja zwierzęca. Zapowiedziano odbudowę polskiej produkcji trzody chlewnej, uproszczenie przepisów i sprawniejszą obsługę weterynaryjną. Ma to pomóc w skuteczniejszej walce z ASF.
  • Krótsza droga do klienta. Więcej polskich produktów ma trafiać bezpośrednio do lokalnych sklepów, marketów i konsumentów. Rolnik miałby mieć większy udział w cenie, którą klienci płacą przy kasie.

Film ma charakter zapowiedzi, a nie opisu przyjętych rozwiązań. Nie podano kwot, oprocentowania kredytów, terminów ani trybu wprowadzenia zmian. Nie wiadomo więc, kto miałby kontrolować marże i jak miałoby to działać.

Trudno nie zauważyć, że nagranie wygląda na początek kampanii. Ma hasło, własną markę programu i zapowiedzi skierowane wprost do rolników. Jest dopracowane wizualnie i opiera się na krótkich, łatwych do zapamiętania obietnicach. Na razie nie wiadomo jednak, co z nich zostanie zamienione w konkretne rozwiązania, bo w filmie nie ma ani kwot, ani terminów. Dopiero kolejne kroki pokażą, czy „Od rolnika do koszyka” stanie się programem, czy zostanie hasłem.

Źródło: nagranie wideo opublikowane przez Mateusza Morawieckiego, program „Od rolnika do koszyka. Polish Quality Food” (Rozwój Plus)

Rynek diesla pod presją. Międzynarodowa Agencja Energetyczna chce szybszego uwolnienia zapasów

0
ceny paliw

Międzynarodowa Agencja Energetyczna (IEA) zaostrza ton w sprawie rynku oleju napędowego. Dyrektor wykonawczy Fatih Birol wysłał do rządów państw członkowskich list o napiętej sytuacji na światowym rynku diesla. Komunikat opublikowano 11 października 2026 r., cztery dni przed posiedzeniem Rady Zarządzającej IEA.

Apel IEA w sprawie diesla?

Birol uważa, że obecna sytuacja na rynku diesla wymaga natychmiastowej uwagi. Według niego najlepiej zarządzać nią przez dalszą współpracę państw członkowskich. Punktem wyjścia jest wspólna akcja z marca 2026 r., która nadal trwa i wyznacza ramy dla kolejnych działań.

W liście pojawiła się też wzmianka o ponownych atakach na infrastrukturę cywilną i energetyczną w Arabii Saudyjskiej, w tym o atakach na międzynarodowe lotnisko w Rijadzie.

Dwa kroki, które proponuje szef IEA

1. Szybsze uwalnianie zapasów z marcowej akcji

Państwa, które nie przekazały jeszcze w pełni zadeklarowanych wolumenów, mają sprawdzić, czy mogą przyspieszyć pozostałe uwolnienia zapasów paliw. Priorytetem ma być olej napędowy. Birol zaznaczył, że część krajów wypuściła już więcej, niż zapowiadała w marcu.

2. Ocena, czy potrzebne są kolejne uwolnienia diesla

Wszystkie kraje członkowskie, także te, które wywiązały się już z zobowiązań, mają ocenić, czy konieczne są dodatkowe dostawy oleju napędowego z zapasów. Podstawą mają być:

  • analiza rynku diesla przygotowana przez IEA,
  • oświadczenie przywódców G7.

Jeśli państwo uzna dodatkowe uwolnienia za zasadne, ma określić ich skalę, termin oraz to, że stanowią uzupełnienie wcześniejszych zobowiązań.

Posiedzenie Rady Zarządzającej IEA 15 października

Spotkanie ma być okazją do podsumowania dotychczasowych działań. Birol wyraził przekonanie, że podobnie jak w marcu agencja ponownie pokaże zdolność do wspólnego działania na rzecz bezpieczeństwa energetycznego i stabilności gospodarczej.

źródło: Źródło: IEA, „IEA statement on responding to the global diesel market situation”, 11 października 2026 r.,

KRIR pyta premiera o eksport paliw i nawozów na Ukrainę: skąd różnica w cenach?

0
Polskie nawozy na Ukrainie

Zarząd Krajowej Rady Izb Rolniczych zwrócił się do premiera Donalda Tuska z prośbą o wyjaśnienia w sprawie wywozu paliw i nawozów z Polski na Ukrainę. Pismo datowane jest na 7 października 2026 r. Samorząd rolniczy chce wiedzieć, jak skala tego eksportu przekłada się na ceny, które płacą polscy rolnicy.

Polska jest sąsiadem Ukrainy i ważnym dostawcą towarów, bez których ukraińska gospodarka miałaby trudności z funkcjonowaniem w czasie rosyjskiej agresji. Rolnicy coraz częściej dopytują jednak, czy duży wywóz paliw i nawozów ma związek z cenami środków produkcji na polskim rynku.

Impulsem były niedawne odpowiedzi ministrów na zapytania poselskie i interpelacje, które ujawniły kilka istotnych danych.

Paliwa: ponad 2,4 mld litrów w 2025 roku

Z odpowiedzi Ministerstwa Finansów i Gospodarki na zapytanie nr 3296 wynika, że w 2025 r. z Polski na Ukrainę wywieziono ponad 2,43 mld litrów oleju napędowego i benzyny. Ich wartość statystyczna wyniosła ponad 7,16 mld zł, co po przeliczeniu daje średnio ok. 2,94 zł za litr.

Resort zastrzegł jednocześnie, że wartość statystyczna nie jest tożsama z wartością transakcyjną ani z faktyczną zapłatą ze strony odbiorcy. Z informacji MAP wynika, że Orlen nie dostarczał paliw bezpłatnie, a koszty transportu w formule DAP ponosi koncern i uwzględnia je w cenie.

Nawozy: Polska największym dostawcą

Według odpowiedzi Ministerstwa Rozwoju i Technologii na interpelację nr 18981 wywóz nawozów na Ukrainę wyniósł 785,2 tys. ton w 2025 r. oraz 364,1 tys. ton w pierwszym półroczu 2026 r. To ok. 25,7 proc. polskiego eksportu nawozów w ujęciu wolumenowym. Polska jest największym dostawcą nawozów na Ukrainę, odpowiadając za ok. 31 proc. wartości ukraińskiego importu w 2025 r.

Rolnicy płacili wysokie ceny

KRIR zwraca uwagę, że w tym samym czasie polscy rolnicy ponosili wysokie koszty środków produkcji, w tym paliwa rolniczego i nawozów. Uruchomienie nadzwyczajnego wsparcia dla gospodarstw dotkniętych wzrostem cen pokazuje, zdaniem samorządu, skalę problemu. Rada deklaruje, że popiera oburzenie rolników po lekturze danych z ministerialnych odpowiedzi.

Dwie prośby do rządu

KRIR prosi o pilne:

  1. wyjaśnienie, co oznacza zapis z odpowiedzi na zapytanie nr 3296, że wartość statystyczna nie jest tożsama z wartością transakcyjną ani faktyczną zapłatą ze strony odbiorcy,
  2. wyjaśnienie różnicy między cenami nawozów sprzedawanych na Ukrainę a cenami płaconymi przez polskich rolników.

Do pisma dołączono kopie obu ministerialnych odpowiedzi. Adresatami są także minister finansów i gospodarki Andrzej Domański oraz minister rolnictwa i rozwoju wsi Stefan Krajewski.

źródło: pismo KRIR do Prezesa Rady Ministrów, znak KRIR/JM/1083/2026, z 7 października 2026 r.; odpowiedź Ministra Finansów i Gospodarki z 5 maja 2026 r. (DC8.057.1.2026) na zapytanie nr 3296; odpowiedź MRiT z 21 września 2026 r. (DHM-VII.054.5.2026) na interpelację nr 18981.



Burze z gradem od Łeby po Darłowo i Koszalin. Pogoda 12 października

0
12 października
12 października

W nocy burze na wybrzeżu i przymrozki na południowym wschodzie kraju

Przed nami pogodna noc na południu i wschodzie kraju. Tu nad ranem miejscami pojawią się zamglenia i mgły a temperatura spadnie do 0/+2 stopni w Bieszczadach i na Podhalu ( miejscami na 2 metrach jak w Poroninie czy Stuposianach -2 stopnie Celsjusza a przy gruncie od -2 do 0 stopni zaś w Poroninie i Stuposianach do -5 stopni). +2/+4 stopnie Celsjusza pokażą termometry w rejonie, gdzie dziś w nocy popadał deszcz czyli mniej więcej na wschód od Terespola, Lublina, Sandomierza, Limanowej ( przy gruncie od 0 do +2 stopni).

Nad resztą kraju dużo chmur. Na zachodzie a nad ranem w centrum miejscami słabo popada mżawka do 1-1,5 mm. Tymczasem napływ zimnego powietrza nad Bałtyk i wiatr od strony Morza przygna chmury z ulewami nad wybrzeże środkowe. Mniej więcej od Łeby po Lębork, Słupsk, Darłowo, Koszalin a może i aż po Kołobrzeg od wieczora do rana występować mają przelotne, chwilami ulewne opady deszczu. Możliwe będą także burze z gradem zwłaszcza od Koszalina po Darłowo, Ustkę, Słupsk. Suma opadów będzie bardzo wysoka w rejonie burz. Tylko pod osłoną nocy spadnie miejscami od 10 do 20 mm deszczu.

Pod chmurami na termometrach od 6 do 8 stopni w centrum i na Podlasiu do 8-9 stopni na zachodzie i północy kraju.

12 października szanse na burze przeniosą się nad Podlasie, Mazury i wschodnie Kurpie

W ciągu dnia konwekcja nad wybrzeżem ma słabnąć a późnym popołudniem zaniknąć a niebo się rozpogodzi. Na zachodzie szanse na przelotne opady są znikome ale chmur będzie sporo.

Tymczasem od centrum po wschód kraju są szanse na bardzo słabe i niestety lokalne opady deszczu do 2-3 mm. Przeważnie będzie jednak sucho bądź jedynie pokropi.

Wilgoć znad wybrzeża środkowego utraci sporo masy przechodząc przez wzgórza Kaszubskie i na nowo odzyska siłę od okolic wschodniej Warmii i Kurpi. Tutaj zaczną powstawać chmury z silniejszym przelotnym deszczem, który kierując się na wschód może przynieść też burze. Podczas burzy możliwy drobny grad a suma opadów lokalnie może sięgnąć 5-8 mm ale przeważnie będzie to opad rzędu 0-3 mm.

Wiatr na wschodzie w porywach do 30 km/h z zachodu zaś od Małopolski po centrum, zachód i północ powieje w porywach do 50-55 km/h z zachodu i północnego zachodu.

12 października

Według prognoz jutrzejsza doba może być najchłodniejszą w nadchodzącym tygodniu. Na wschodzie kraju średnia dobowa nie przekroczy 7-8 stopni Celsjusza.

Sklep AgroProfil: https://sklep.agroprofil.pl/

Radar opadów w Europie: https://www.eumetnet.eu/observations/opera-radar-animation/

Ceny zbóż w Polsce: oficjalne dane MRiRW obnażają realia rynku

0
Ceny zbóż

Ceny zbóż w Polsce na początku października: Analiza oficjalnych danych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Zintegrowany System Informacji Rolniczej) dostarcza rzetelnego obrazu sytuacji w polskich skupach. Choć oficjalne raporty docierają z naturalnym poślizgiem sprawozdawczym ich ogromną zaletą jest to, że bazują na cenach faktycznie zawartych transakcji, a nie na optymistycznych cennikach ofertowych. Podmioty skupowe często sztucznie zawyżają stawki na tablicach ogłoszeń, by przyciągnąć rolnika pod zsyp, podczas gdy ostateczna kwota na fakturze zostaje pomniejszona o potrącenia jakościowe (wilgotność, zanieczyszczenia, gęstość). Statystyki ministerstwa uwzględniają te realne upusty.

Ceny zbóż w tym ceny kukurydzy i ceny pszenicy w górę: Analiza średnich, minimów i maksimów

Zestawienie danych z początku października 2026 r. (tydzień kończący się 04.10.2026) z analogicznym okresem miesiąc wcześniej udowadnia, że rynki zbożowe notują systematyczny, stabilny marsz w górę. Szczegółowe spojrzenie na ceny średnie, a także skrajne minima i maksima, pozwala dokładnie przeanalizować mechanizmy rządzące krajowym skupem:

  • Pszenica konsumpcyjna: Średnia cena w kraju wzrosła do 936 zł/t (wobec 898 zł/t miesiąc wcześniej), co w ujęciu rocznym daje wzrost o ponad 20%. Ceny maksymalne (reprezentujące głównie północ kraju i porty) skoczyły z 932 zł/t do 986 zł/t, co stanowi bezpośrednią reakcję na wysokie notowania giełdy MATIF oraz kursy walut. Z kolei ceny minimalne (notowane na południu i wschodzie) podniosły się z 779 zł/t do 818 zł/t, co pokazuje, że nawet w rejonach oddalonych od portów stawki powoli rosną, mimo obciążenia rekordowymi kosztami logistyki.
  • Pszenica paszowa: Średnia krajowa podskoczyła z 840 zł/t do 898 zł/t. Ceny maksymalne wzrosły z 889 zł/t do 942 zł/t, a minima przesunęły się z 783 zł/t do 819 zł/t, odzwierciedlając silny popyt ze strony krajowego sektora paszowego i portów.
  • Kukurydza sucha: Utrzymuje bardzo mocną pozycję ze średnią krajową na poziomie 965 zł/t (wobec 948 zł/t miesiąc wcześniej). Ceny maksymalne dla najlepszych partii ziarna przebiły pułap 1049 zł/t (wobec 977 zł/t we wrześniu), mocno korelując z rynkiem eksportowym. Ceny minimalne wzrosły z 894 zł/t do 912 zł/t.
  • Jęczmień paszowy: Odnotował bardzo wyraźny wzrost średniej stawki z 721 zł/t do 779 zł/t. Co niezwykle istotne, najniższe ceny transakcyjne w kraju skoczyły aż z 592 zł/t do 702 zł/t, co oznacza całkowite zniknięcie dawnych, bardzo niskich dołków cenowych. Maksima wzrosły natomiast z 747 zł/t do 812 zł/t.

Warto pamiętać o kluczowym szczególe metodologicznym: prezentowane w zestawieniach ceny minimalne oraz maksymalne są średnimi wyliczonymi odpowiednio z 5 najniższych oraz 5 najwyższych transakcji w kraju. Ceny maksymalne w portach są bezpośrednią reakcją na zachowanie giełdy MATIF oraz kursów walutowych. Z kolei ceny minimalne, mimo że są konsekwencją rekordowych kosztów logistyki w głębi kraju, również powoli rosną, co dowodzi, że silny popyt zewnętrzny stopniowo ciągnie w górę stawki w całym kraju.

Ceny kukurydzy i dynamika zbiorów

Analiza ceny kukurydzy pokazuje, że żniwa kukurydziane weszły w decydującą fazę, co znajduje odzwierciedlenie w strukturze skupu.

  • Kukurydza mokra: W pierwszym tygodniu października zanotowała średnią cenę 639 zł/t, co w skali roku stanowi dynamiczny wzrost o blisko 38%. Co kluczowe, udział kukurydzy mokrej w ogólnej strukturze zakupów skoczył lawinowo z 2,3% do 11,1%, potwierdzając masowe dostawy ziarna do skupów.

Polska na tle Unii Europejskiej i giełdy MATIF

Porozumienia handlowe oraz sytuacja podażowo-podażowa w Europie sprawiają, że polskie rolnictwo stale benchmarkuje się do rynków unijnych.

Wykres 1. Ceny pszenicy konsumpcyjnej w wybranych krajach Unii Europejskiej oraz na giełdzie MATIF w okresie 14–20.09.2026 r. (w zł/t)

Na tle wspólnoty Polska (ze stawką 920 zł/t) plasuje się poniżej średniej unijnej wynoszącej 976 zł/t, co utrzymuje naszą eksportową atrakcyjność. Najniższe ceny w UE notowano w Chorwacji (797 zł/t) czy Bułgarii (838 zł/t), natomiast najwyższe w Hiszpanii (1123 zł/t) i Portugalii (1173 zł/t) przy odniesieniu do giełdy MATIF na poziomie 1054 zł/t.

Wykres 2. Ceny kukurydzy w wybranych krajach Unii Europejskiej oraz na giełdzie MATIF w okresie 14–20.09.2026 r. (w zł/t)

W przypadku kukurydzy polskie stawki (994 zł/t) również oscylują poniżej średniej unijnej (1023 zł/t), ustępując państwom zachodnim oraz wycenom na giełdzie MATIF sięgającym 1142 zł/t.

Perspektywy na przyszłość

Ceny zbóż powoli pną się w górę, czemu sprzyja osłabienie polskiego złotego przy jednoczesnej stabilizacji notowań giełdowych na wysokim poziomie. Na razie trwające zbiory kukurydzy skutecznie stabilizują rynek pod kątem bieżącej podaży, jednak sytuacja geopolityczna pozostaje wysoce napięta. Dalsza eskalacja w rosyjskiej wojnie przeciwko Ukrainie – zwłaszcza próby systematycznego zatrzymania lub ograniczenia eksportu przez kluczowe porty naddunajskie – może w każdej chwili wywołać nowy impuls popytowy i utrzymać silną presję na wzrosty cen na rynku globalnym.

Źródło: Analiza własna na podstawie danych MRiRW

Ten ciągnik stawał dęba podczas ciężkiej pracy. Niemcy mieli problemy, aby to naprawić

0
RS03 Aktivist
Fot. Lothar Gabriel / Bundesarchiv, Bild 183-R91540 / Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0 DE. Zdjęcie przeskalowane.

W powojennych Niemczech powstał ciągnik, który trudno pomylić z innymi maszynami rolniczymi. Miał dwucylindrowy silnik wysokoprężny w układzie V, charakterystyczną sylwetkę i zaledwie 30 KM mocy. RS 03 Aktivist wyróżniał się jednak nie tylko wyglądem – jego konstrukcja miała pewną przypadłość, która podczas ciężkiej pracy w polu potrafiła sprawić operatorowi sporo problemów.

RS 03 Aktivist powstał jeszcze przed utworzeniem NRD

Historia ciągnika RS 03 Aktivist rozpoczęła się w okresie odbudowy niemieckiego przemysłu po II wojnie światowej. Rolnictwo potrzebowało wówczas maszyn, które mogłyby zastąpić pracę zwierząt pociągowych i usprawnić wykonywanie prac polowych. Jednocześnie wiele zakładów przemysłowych musiało przystosować swoją działalność do nowych warunków gospodarczych.

Produkcję ciągnika uruchomiono w Brandenburg an der Havel, w zakładach związanych wcześniej z przedsiębiorstwem Brennabor. Firma ta przed wojną zajmowała się między innymi produkcją samochodów, motocykli i rowerów, a po zakończeniu konfliktu część jej infrastruktury wykorzystano do wytwarzania maszyn rolniczych.

Jak podaje niemiecki portal historyczny Brandenburgikon, seryjna produkcja RS 03 Aktivist rozpoczęła się w maju 1949 roku, a więc jeszcze przed oficjalnym utworzeniem Niemieckiej Republiki Demokratycznej, które nastąpiło 7 października tego samego roku. Co ciekawe, RS 03 Aktivist nie był konstrukcją opracowaną całkowicie od podstaw, a jego rozwiązania wywodziły się z wcześniejszych prac niemieckiego przedsiębiorstwa Orenstein & Koppel, znanego z produkcji maszyn przemysłowych i pojazdów specjalistycznych.

Dwa cylindry w układzie V. Silnik wyglądał nietypowo

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów RS 03 Aktivist był silnik wysokoprężny, w którym zastosowano dwa cylindry ustawione w układzie V, co wyraźnie odróżniało maszynę od wielu innych ciągników rolniczych tego okresu. Jednostka napędowa miała pojemność skokową wynoszącą około 3,3 litra i rozwijała moc 30 KM. Dziś taki wynik może wydawać się niewielki, jednak w realiach powojennego rolnictwa ciągnik tej klasy stanowił istotne wsparcie podczas prac polowych i transportowych.

Silnik wyróżniał się również sposobem rozmieszczenia cylindrów, które były wyraźnie widoczne po obu stronach konstrukcji – nadawało to maszynie charakterystyczny wygląd, szczególnie w zestawieniu z późniejszymi ciągnikami wyposażonymi w bardziej konwencjonalne jednostki rzędowe.

Uruchamianie silnika wymagało użycia korby, a dla operatora oznaczało to konieczność wykonania odpowiedniej procedury rozruchowej, zwłaszcza podczas pracy w niskich temperaturach. W czasach, gdy elektryczne rozruszniki nie były jeszcze powszechnym wyposażeniem wszystkich maszyn rolniczych, podobne rozwiązania nie należały jednak do rzadkości.

Ciągnik ważył ponad 2 tony, a mimo to potrafił unosić przednie koła

Największą osobliwością RS 03 Aktivist nie był jednak silnik, lecz zachowanie maszyny podczas pracy pod dużym obciążeniem. Konstruktorzy zastosowali wyjątkowo krótki rozstaw osi, wynoszący początkowo zaledwie 165 cm, co w połączeniu z rozkładem masy powodowało to niepożądane unoszenie przedniej części ciągnika.

Problem ujawniał się przede wszystkim podczas ciągnięcia ciężkich ładunków i wykonywania wymagających prac polowych, a gdy opór narzędzia lub przyczepy stawał się duży, przednie koła mogły tracić kontakt z podłożem – takie zachowanie utrudniało kierowanie maszyną i stwarzało zagrożenie dla operatora.

Źródłem problemu była między innymi historia samej konstrukcji – RS 03 wywodził się z ciągnika na gaz drzewny opracowanego przez Orenstein & Koppel, a zastosowana przekładnia Prometheus również była pierwotnie przeznaczona do maszyn z takim napędem. Jej zwarta budowa wynikała z konieczności pozostawienia miejsca na instalację gazogeneratora, a po zastąpieniu tego rozwiązania silnikiem Diesla zachowano bardzo krótką konstrukcję układu napędowego – w rezultacie powstał ciągnik o nietypowych proporcjach, którego ograniczenia uwidaczniały się szczególnie przy dużej sile uciągu.

Konstruktorzy próbowali rozwiązać problem. Zmieniono rozstaw osi

Problemy z unoszeniem przedniej osi były na tyle istotne, że zdecydowano się wprowadzić zmiany konstrukcyjne. Od numeru podwozia 1201 zastosowano wydłużoną maskę silnika, przesunięto chłodnicę do przodu i zamontowano cięższy wspornik przedniej osi. Rozstaw osi zwiększono ze 165 do 170 cm, ale była to jednak stosunkowo niewielka zmiana, która nie wyeliminowała problemu. Jak opisuje niemiecki serwis Fahrzeugseiten, modyfikacje przyniosły jedynie nieznaczną poprawę zachowania ciągnika.

Wprowadzone rozwiązania pozwalają dziś odróżnić wcześniejsze egzemplarze od późniejszych, a maszyny po modernizacji miały nieco dłuższą przednią część nadwozia, choć nadal zachowywały charakterystyczną, wysoką sylwetkę. Historia tych zmian pokazuje, że samo zwiększenie masy przedniej części i niewielkie wydłużenie rozstawu osi nie wystarczyły do usunięcia ograniczeń wynikających z pierwotnego projektu.

Ponad dwie tony masy i tylko cztery biegi do przodu

RS 03 Aktivist ważył około 2250 kg, co przy mocy 30 KM oznaczało stosunkowo niewielką moc przypadającą na tonę masy. Nie był to ciągnik projektowany z myślą o szybkiej jeździe, a jego zadaniem było przede wszystkim wykonywanie prac gospodarskich i polowych.

Zastosowano mechaniczną przekładnię Prometheus z czterema biegami do przodu i jednym wstecznym, a według danych Konedata zakres prędkości jazdy wynosił od 3,9 do 17,8 km/h. Ciągnik miał napęd na tylne koła, mechaniczny układ kierowniczy oraz hamulce bębnowe, a wyposażenie obejmowało również wał odbioru mocy o prędkości 540 obr./min i koło pasowe – umożliwiało to wykorzystanie maszyny nie tylko do ciągnięcia narzędzi, ale także do napędzania odpowiednich urządzeń gospodarskich.

Pomimo nietypowej budowy RS 03 Aktivist miał więc rozwiązania pozwalające na wykonywanie różnorodnych prac rolniczych, a jego możliwości ograniczały jednak niewielka liczba przełożeń, moc silnika i wspomniane problemy ze stabilnością podczas dużego obciążenia.

Powstało tylko 3761 egzemplarzy. Dlaczego produkcja trwała tak krótko?

RS 03 Aktivist był produkowany w latach 1949–1952, a w tym czasie bramy zakładu w Brandenburgii opuściło 3761 egzemplarzy. W porównaniu z późniejszymi, wielkoseryjnymi ciągnikami rolniczymi była to niewielka liczba, a zakończenie produkcji wiązało się jednak nie tylko z ograniczeniami samej konstrukcji. Pod koniec 1951 roku władze NRD zdecydowały o zmianie profilu zakładu i zamiast ciągników kołowych fabryka miała skoncentrować się na maszynach gąsienicowych.

W kolejnych latach produkowano tam między innymi ciągniki KS 07 i KS 30 Urtrak, a także inne pojazdy i urządzenia przemysłowe. Z czasem przedsiębiorstwo zaczęło specjalizować się w produkcji przekładni, stając się jednym z ważnych zakładów przemysłu motoryzacyjnego NRD. Następcą RS 03 w ofercie wschodnioniemieckich ciągników został RS 04, wytwarzany w Nordhausen – oznaczało to dalszy rozwój konstrukcji rolniczych, ale już bez kontynuowania charakterystycznego układu znanego z Aktivista.

RS 03 Aktivist jest dziś rzadkim świadectwem powojennej mechanizacji

Zachowane egzemplarze RS 03 Aktivist można spotkać wśród kolekcjonerów zabytkowych maszyn rolniczych. Szczególną uwagę przyciągają dwa cylindry silnika wystające po bokach oraz wysoko umieszczone stanowisko operatora – charakterystyczne proporcje sprawiają, że trudno pomylić go z innymi ciągnikami produkowanymi w Niemczech.

Maszyna pozostaje interesującym przykładem wykorzystania przedwojennych rozwiązań technicznych w powojennym przemyśle – łączyła elementy konstrukcji opracowanej z myślą o napędzie gazem drzewnym z silnikiem wysokoprężnym, a jej krótki rozstaw osi okazał się źródłem problemów, których nie udało się całkowicie usunąć. Choć produkcja trwała zaledwie trzy lata, RS 03 Aktivist zapisał się w historii niemieckiej mechanizacji rolnictwa jako jedna z pierwszych maszyn seryjnie wytwarzanych w Brandenburgii po II wojnie światowej.

Ceny pszenicy pozostają pod wpływem globalnej konkurencji. Australia zwiększa dostawy do Afryki i na Bliski Wschód

0
Ceny pszenicy

Ceny pszenicy pozostają pod wpływem globalnej konkurencji: Oficjalne dane pokazują, że australijski eksport pszenicy w sierpniu wyniósł 1,66 mln ton, co oznacza spadek o 16% w porównaniu z lipcem oraz o 13% r/r. Mimo niższej bieżącej dynamiki wywozu, rynki afrykańskie i bliskowschodnie znacząco zwiększyły swój udział w strukturze odbiorców tego kraju. Tradycyjni importerzy pszenicy z basenu Morza Czarnego poszukują surowca z nowych, nawet odległych źródeł zaopatrzenia.

Czytaj również:

Rekordowe dostawy do Afryki i Jemenu

Dostawy pszenicy luzem do Afryki Wschodniej, Jemenu i Omanu osiągnęły w sierpniu 381,9 tys. ton, co stanowi dynamiczny wzrost o 72% rok do roku.

  • Główni odbiorcy pszenicy luzem w sierpniu:
    • Filipiny – 337,5 tys. ton
    • Indonezja – 222,4 tys. ton
    • Jemen – 215,4 tys. ton
    • Znaczące wolumeny wysłano również do Japonii, Tajlandii oraz Wietnamu.
  • Eksport w kontenerach: Wyniósł łącznie 141,7 tys. ton (głównie Chiny – 23 tys. ton, Malezja – 19,5 tys. ton i Wietnam – 18,3 tys. ton). W sierpniowych danych nie odnotowano dostaw pszenicy durum.

Wpływ blokady portów czarnomorskich i azowskich na ceny pszenicy

Kluczowym czynnikiem stymulującym ekspansję australijskiego ziarna na nowych kierunkach oraz wpływającym na ceny pszenicy jest trwająca blokada oraz całkowity lub mocno ograniczony dostęp do portów na Morzu Czarnym i Morzu Azowskim. Odcięcie lub drastyczne tąpnięcie w tradycyjnych dostawach z tego regionu wywołało poważne luki podażowe w krajach rozwijających się, które tradycyjnie opierały się na tańszym ziarnie z basenu Morza Czarnego.

W tej sytuacji Australia – mimo że notuje niższy eksport ogółem niż w sezonie ubiegłym – potrafi elastycznie przekierowywać strumienie surowca, skutecznie zastępując niedobory i przejmując rynki m.in. w Afryce Wschodniej i Jemenie.

Bilans USDA: Sezon bieżący na tle poprzedniego

Najnowsze dane Departamentu Rolnictwa USA (USDA) pokazują zmianę sytuacji bilansowej Australii:

  • Sezon 2025/26 (poprzedni): Produkcja pszenicy w Australii szacowana była na poziomie 34,11 mln ton, przy eksporcie rzędu 23,7 mln ton i zapasach końcowych wynoszących 4,0 mln ton.
  • Sezon 2026/27 (bieżący – prognoza październikowa): Wrześniowa korekta USDA przyniosła podniesienie szacunku produkcji z 28 mln ton (w sierpniu) do 31 mln ton. Prognoza eksportu wzrosła do 23,5 mln ton, a zapasy końcowe szacowane są obecnie na 4,94 mln ton.

Choć potencjał produkcyjny w bieżącym sezonie jest niższy niż w rekordowym okresie 2025/26, wrześniowa korekta w górę (w październiku USDA pozostawił produkcję i eksport na niezmienionym poziomie) oraz potężne zawirowania logistyczne w basenie Morza Czarnego i Azowskiego sprawiają, że australijskie ziarno odgrywa fundamentalną rolę w stabilizowaniu globalnego bezpieczeństwa żywnościowego oraz kształtowania się notowań surowca.

Źródło: Analiza Agro Profil na podstawie:

  • Dane miesięczne eksportu: Grain Central (na podstawie danych Australian Bureau of Statistics – ABS).
  • Bilans i prognozy rynkowe: Departament Rolnictwa USA (USDA – raporty WASDE za październik 2026 r.).