Kolejność mieszania środków ochrony roślin i innych agrochemikaliów

Eksport z Ukrainy wchodzi w nową fazę rozwoju, w której kluczową rolę odgrywa wartość dodana. W pierwszym kwartale 2026 roku ukraiński sektor agro wypracował aż 6,3 mld dolarów przychodu. Choć fizyczny wolumen towarów wysyłanych za granicę niemal się nie zmienił, wartość wzrosła o ponad 8% w porównaniu do roku ubiegłego.

Strategiczna rola przetwórstwa w handlu zagranicznym

Głównym czynnikiem napędzającym wzrost przychodów nie były ceny światowe, lecz zmiana struktury towarowej. Eksport z Ukrainy coraz częściej opiera się na produktach przetworzonych zamiast na surowych nasionach. Największą rewolucję widać w segmencie rzepaku – wysyłka gotowego oleju rzepakowego wzrosła ponad 30-krotnie. Podobny trend dotyczy soi, gdzie makuchy i oleje wykazują większą odporność na wahania rynkowe niż surowiec.

Eksport z Ukrainy – Turcja i UE głównymi odbiorcami

Geografia dostaw pozostaje stabilna, jednak z wyraźnym wzmocnieniem roli Turcji. Obecnie eksport z Ukrainy kierowany jest w blisko połowie (49%) do krajów Unii Europejskiej. Rynek turecki odpowiada już za 12% udziałów (wzrost o 3 punkty procentowe), co jest zasługą ogromnego popytu na kukurydzę.

Wyzwania w handlu zbożem: Kukurydza vs Pszenica

Struktura sprzedaży zagranicznej pozostaje skoncentrowana na kilku kluczowych kategoriach:

Kukurydza: Lider wzrostów (+18% wolumenu), głównie dzięki zamówieniom z Ankary.
Olej słonecznikowy: Przychody wzrosły o 20%, co potwierdza rentowność krajowego tłoczenia.
Pszenica: Tu odnotowano spadek o 35%, spowodowany rekordową podażą zboża wewnątrz Unii Europejskiej. Niemniej jednak, marzec przyniósł ożywienie wysyłek o 62% w stosunku do stycznia.

Podsumowanie: Obecnie eksport z Ukrainy produktów rolnych generuje aż 62% wszystkich wpływów dewizowych państwa. Sukcesywne przechodzenie z roli „spichlerza” na rolę producenta żywności przetworzonej pozwala Ukrainie stabilizować gospodarkę nawet w obliczu toczącej się wojny z Rosją.

Pogoda- 3 maja przez pola przejdą wiry pyłowe

Przez

Łukasz Sieligowski

-

2 maja 2026

Pogoda sprzyjać ma występowaniu dust devilom- mini tornadom

Niestety jutro wróci do wielu regionów silny wiatr wzniecając małe zamiecie pyłowo-piaskowe a w dodatku nagrzane podłoże sprzyjać ma powstawaniu mini tornad- tak zwanych dust devilów, które jako małe tornada wzniecać będą pył wysoko w powietrze.

Zanim nastanie wietrzna niedziela w nocy będzie bezwietrznie a na północy powieje słabo z zachodu. Na termometrach od 2-4 stopni na wschodzie kraju do 5-8 w centrum, południu i Kaszubach do 9-11 na zachodzie a w lasach Lubuskich nie mniej niż +15 stopni.

W ciągu dnia zachmurzenie małe bądź bezchmurnie. Na termometrach od 12-15 stopni wzdłuż wybrzeża, gdzie powieje od strony Morza do 18-20 stopni w Bieszczadach i na Podhalu i aż +29 stopni w Słubicach i Kostrzyniu nad Odrą.

Wilgotność powietrza kolejny dzień z rzędu spadnie w większości kraju poniżej 20% a nad ranem rosa będzie albo znikoma albo nie wystąpi wcale- rosa zawsze ma większe szanse wystąpić tam gdzie są jakieś wody stojące, płynące.

Opady

Wielu pyta co z deszczami a ja odpowiadam, że dopiero jutro się na ich temat wypowiem. Nie ma co wybiegać przed szereg bo potem może się coś nie sprawdzić.

Sklep Agro Profil- https://sklep.agroprofil.pl/

Pogoda- 3 maja przez pola przejdą wiry pyłowe 7

Temperatura przy gruncie wczoraj rano- https://modele.imgw.pl/cmm/?page_id=7575

Dziczenie w praktyce: Jak czarnobylskie krowy mleczne stały się dzikim stadem

Przez

Andrzej Bąk

-

2 maja 2026

Przeczytaj również – 40 lat po Czarnobylu: Jak katastrofa wpłynęła na polskie i europejskie rolnictwo oraz nasze zdrowie?

Stado czarno-białego bydła pasące się na dziko w strefie wykluczenia w Czarnobylu, w tle ruiny budynków i sarkofag elektrowni. — Dzikie stado z Łubianki koło Czarnobyla - obrazek poglądowy

Choć od katastrofy w elektrowni jądrowej w Czarnobylu mija właśnie 40 lat, historia tego niezwykłego stada jest znacznie krótsza i dla współczesnego hodowcy – o wiele bardziej fascynująca. Pokazuje bowiem, że wystarczy zaledwie dekada bez ingerencji człowieka, aby krowa mleczna porzuciła wyuczoną zależność od ludzi i na nowo stała się autonomicznym, czujnym mieszkańcem puszczy.

W strefie wykluczenia wokół Czarnobyla, na terenie dzisiejszego Radiacyjno-Ekologicznego Rezerwatu Biosfery, naukowcy od lat obserwują proces, który w biologii nazywamy rewildingiem. Nie dotyczy on jednak żubrów czy koni Przewalskiego, lecz zwierząt, które jeszcze niedawno stały w oborach – czarno-białego bydła domowego.

Krótka historia powrotu do natury

Początki stada nie sięgają samej katastrofy z 1986 roku. Przez lata krowy towarzyszyły tzw. samosiołom we wsi Łubianka. Zwierzęta żyły w tradycyjnym modelu: rano wypas na łąkach, wieczorem powrót do zagrody. Prawdziwy test zaczął się w 2016 roku, po śmierci ostatnich mieszkańców wsi. Siedem krów (jeden byk i sześć samic) zostało pozostawionych całkowicie samym sobie.

Z punktu widzenia zootechniki, sukces tego stada jest zdumiewający. Bez korekcji racic, bez zbilansowanej dawki pokarmowej, bez osłony weterynaryjnej i – co najważniejsze – bez wsparcia energetycznego w trakcie surowych ukraińskich zim, krowy nie tylko przetrwały, ale zaczęły się rozmnażać. Do 2021 roku stado urosło do około 20 osobników.

Behawioralny skok wstecz: Czego nauczyły się krowy?

Najbardziej uderzająca dla obserwatorów jest zmiana struktury społecznej. W ciągu kilku lat bydło odtworzyło hierarchię niemal identyczną jak u ich wymarłych przodków – turów.

Strategia obronna: W obliczu zagrożenia ze strony wilków, stado tworzy formację obronną. Cielęta i krowy trafiają do bezpiecznego środka, podczas gdy byki zajmują pozycje na obrzeżach, tworząc żywą tarczę.
Sezonowość rozrodu: Cykl reprodukcyjny uległ naturalnej regulacji. Cielęta rodzą się wiosną, co gwarantuje dostęp do świeżej paszy i wyższe temperatury, drastycznie zwiększając szanse na przeżycie bez pomocy człowieka.
Instynkt pokarmowy: Krowy nauczyły się efektywnie żerować pod pokrywą śnieżną i dostosowywać dietę do ubożejącej roślinności leśnej, wykazując przy tym doskonałą kondycję zdrowotną.

Cień wojny nad stadem

Niestety, najnowsze dane z 2024 i 2025 roku budzą niepokój. Liczebność stada spadła z 20 do około 12 sztuk. Eksperci nie mają wątpliwości: to nie natura zawiodła, lecz wpływ człowieka, tym razem w wydaniu militarnym. Region Czarnobyla był areną działań wojennych, co mogło doprowadzić do bezpośrednich strat w pogłowiu lub drastycznego stresu, który przerwał naturalny rytm bytowania stada.

Wniosek dla hodowcy

Dla czytelnika zajmującego się rolnictwem na co dzień, przypadek z Łubianki to ważna lekcja o potędze genetyki i adaptacji. Pokazuje on, że cechy użytkowe, na które selekcjonujemy zwierzęta od wieków, nie wyparły całkowicie pierwotnych mechanizmów przetrwania. Krowa, którą znamy jako spokojną producentkę mleka, wciąż nosi w sobie geny zwierzęcia zdolnego stawić czoła watahom wilków i mrozom, o ile tylko pozwoli jej na to przestrzeń i czas.

Historia czarnobylskiego bydła to dowód na to, że natura nie potrzebuje wieków, by odzyskać swoje – czasem wystarczy jedna dekada ciszy.

Źródło: Materiał opracowany na podstawie długoletnich obserwacji prowadzonych przez naukowców z Czarnobylskiego Radiacyjno-Ekologicznego Rezerwatu Biosfery oraz danych udostępnionych przez portal agrarheute.com. Obserwacje stada z Łubianki stanowią unikalne studium przypadku nad procesem wtórnego dziczenia (rewildingu) bydła domowego. Zdjęcie poglądowe.

Najlepsze modele Zetora – ranking

Przez

-

2 maja 2026

Ciągniki marki Zetor od dekad cieszą się ogromnym uznaniem w gospodarstwach w całej Europie. Ich fenomen wynika z prostoty konstrukcji, dostępności części i stosunkowo niskich kosztów eksploatacji. To właśnie te cechy sprawiają, że zarówno starsze modele, jak i nowe serie nadal znajdują nabywców.

W praktyce rolnicy wybierają Zetory nie tylko ze względu na cenę, ale też możliwość samodzielnych napraw i dużą odporność na intensywną pracę. W wielu gospodarstwach te maszyny pracują nawet kilkadziesiąt lat.

Ranking najlepszych modeli Zetora

Zetor Proxima — najbardziej uniwersalny wybór

Seria Proxima to zdecydowany lider wśród nowoczesnych ciągników tej marki. Modele z tej linii oferują moc od około 80 do 120 KM i są przeznaczone do szerokiego zakresu prac polowych.

Ich największą zaletą jest wszechstronność. Sprawdzają się zarówno przy orce, jak i w transporcie czy pracy z ładowaczem. Proxima wyróżnia się także stosunkowo prostą budową, co przekłada się na niższe koszty serwisowania.

Rolnicy szczególnie cenią wersję Proxima 100 za dobry balans między mocą a spalaniem. To model, który można określić jako bezpieczny wybór do średnich gospodarstw.

Zetor Forterra — siła do ciężkiej pracy

Jeśli potrzebna jest większa moc, Forterra jest naturalnym krokiem dalej. Modele z tej serii osiągają nawet 150 KM i są przeznaczone do intensywnych prac z ciężkim sprzętem.

Forterra oferuje bardziej zaawansowane rozwiązania techniczne, takie jak przekładnie PowerShift czy rozbudowana hydraulika. Dzięki temu radzi sobie z dużymi agregatami uprawowymi i wymagającymi zadaniami.

To ciągnik dla gospodarstw, które stawiają na wydajność i pracę na większą skalę.

Zetor Major — prostota i ekonomia

Major to model, który zdobył popularność dzięki swojej niezawodności i niskim kosztom użytkowania. Powstał jako prostsza konstrukcja o mocy około 60 do 80 KM i jest idealny do mniejszych gospodarstw.

Jego największym atutem jest łatwość obsługi i serwisowania. To ciągnik, który nie wymaga skomplikowanej elektroniki, co dla wielu użytkowników jest ogromną zaletą.

Major świetnie sprawdza się w codziennych pracach gospodarskich, takich jak transport, prace pomocnicze czy lekkie uprawy.

Zetor Crystal — powrót legendy

Seria Crystal to jedna z najbardziej rozpoznawalnych linii w historii tej marki. Nowoczesne wersje tego modelu wyposażone są w sześciocylindrowe silniki o mocy nawet ponad 140 KM.

Crystal został zaprojektowany z myślą o dużych gospodarstwach i intensywnej eksploatacji. Oferuje wysoki komfort pracy oraz nowoczesne rozwiązania techniczne, które poprawiają efektywność.

To ciągnik dla tych, którzy potrzebują maksymalnej wydajności i jednocześnie cenią solidność klasycznej konstrukcji.

Starsze modele serii UR — niezniszczalne klasyki

Nie można pominąć legendarnych modeli takich jak 7211, 8011 czy 7745. To właśnie one budowały renomę Zetora przez dekady.

Na rynku wtórnym cieszą się ogromną popularnością, ponieważ ich konstrukcja jest niezwykle trwała i odporna na trudne warunki pracy.

Ich siłą jest prostota, trwałość i łatwość napraw. Dla wielu rolników to nadal najlepszy wybór do podstawowych prac.

Jak dobrać odpowiedni model do gospodarstwa?

Wybór odpowiedniego ciągnika zależy przede wszystkim od wielkości gospodarstwa i rodzaju wykonywanych prac.

Do mniejszych areałów najlepiej sprawdzi się Major lub starsze modele UR. W średnich gospodarstwach dominują Proximy, które oferują dobry kompromis między mocą a kosztami. Natomiast przy dużej produkcji rolnicy sięgają po Forterrę lub Crystal, które zapewniają wydajność przy ciężkich zadaniach.

Warto też zwrócić uwagę na dostępność serwisu oraz części zamiennych. To jeden z głównych powodów, dla których Zetory nadal są tak często wybierane mimo rosnącej konkurencji.

Nowoczesne kierunki rozwoju Zetora

Marka nie stoi w miejscu. W ostatnich latach wprowadzono nowe rozwiązania technologiczne oraz serie spełniające rygorystyczne normy emisji spalin.

Nowoczesne modele oferują większą moc, lepszą ergonomię kabiny oraz bardziej zaawansowane systemy zarządzania pracą. Jednocześnie producent stara się zachować to, co było fundamentem jego sukcesu.

Prosta konstrukcja, łatwa obsługa i dostępność części nadal pozostają kluczowe, co sprawia, że Zetory wciąż mają silną pozycję na rynku i trudno znaleźć gospodarstwo, w którym choć jeden egzemplarz tej marki nie pracowałby przez lata.

Ursus C-360 czerwony

Ursus C-360 żółty

Zdalnie sterowany traktor Ursus C-360

Traktor Zetor Solo czerwony (felgi)

Rolnicy nie mówią tego głośno — co naprawdę kryje się za hodowlą bydła?

Przez

-

2 maja 2026

Z zewnątrz gospodarstwo z bydłem może wydawać się spokojnym miejscem. Zielone pastwiska, stado krów i rytm wyznaczany przez naturę. W rzeczywistości to wymagająca, często niedoceniana praca fizyczna i psychiczna. Dzień zaczyna się wcześnie rano, niezależnie od pogody czy świąt. Zwierzęta trzeba nakarmić, napoić, sprawdzić ich stan zdrowia i wyczyścić obory.

Hodowla bydła nie zna pojęcia wolnego weekendu. Krowy muszą być dojone codziennie, często dwa razy dziennie. Każde opóźnienie wpływa nie tylko na wydajność, ale również na zdrowie zwierząt. Rolnicy rzadko mówią o zmęczeniu, które staje się stałym elementem życia.

Koszty, które stale rosną

Jednym z największych wyzwań są koszty utrzymania hodowli. Pasza, energia elektryczna, paliwo, opieka weterynaryjna oraz sprzęt to wydatki, które rosną szybciej niż ceny skupu mleka czy mięsa. Wiele gospodarstw funkcjonuje na granicy opłacalności.

Nie wszyscy zdają sobie sprawę, że produkcja mleka czy wołowiny wymaga dużych inwestycji. Nowoczesne obory, systemy wentylacji czy maszyny do karmienia to często kredyty spłacane przez lata. Wahania cen na rynku potrafią w krótkim czasie zachwiać stabilnością finansową gospodarstwa.

Dobrostan zwierząt to nie slogan

Wbrew popularnym opiniom wielu hodowców przykłada ogromną wagę do dobrostanu zwierząt. Zdrowa krowa to nie tylko kwestia etyki, ale też ekonomii. Choroby oznaczają straty. Dlatego rolnicy inwestują w odpowiednie warunki bytowe, jakość paszy i opiekę weterynaryjną.

Jednocześnie rzeczywistość bywa trudna. W dużych gospodarstwach trudno uniknąć problemów takich jak kulawizny czy stres cieplny. Rolnicy rzadko mówią o dylematach związanych z leczeniem lub koniecznością uboju chorych zwierząt. To decyzje, które mają wymiar finansowy, ale też emocjonalny.

Emocjonalna strona pracy

Choć hodowla bydła kojarzy się z produkcją, relacja człowieka ze zwierzęciem jest bardziej złożona. Rolnicy często znają swoje krowy po zachowaniu, potrafią zauważyć najmniejsze zmiany. Wielu z nich przywiązuje się do zwierząt, mimo że ostatecznie są one częścią systemu produkcji.

To temat rzadko poruszany publicznie. Trudno mówić o emocjach w branży, która musi być efektywna. Jednak strata zwierzęcia, szczególnie takiego, które było w stadzie przez lata, potrafi być odczuwalna.

Wpływ na środowisko i presja społeczna

Hodowla bydła znajduje się dziś pod silną presją społeczną. Dyskusje o emisji gazów cieplarnianych, zużyciu wody czy wpływie na klimat sprawiają, że rolnicy coraz częściej muszą się tłumaczyć ze swojej pracy.

Rzeczywistość jest bardziej złożona niż proste hasła. Nowoczesne gospodarstwa wdrażają rozwiązania ograniczające emisje, poprawiają efektywność wykorzystania pasz i dbają o gospodarkę obornikiem. Jednocześnie transformacja w kierunku bardziej zrównoważonej produkcji wymaga inwestycji i czasu.

Niepewność przyszłości

Rolnicy rzadko mówią wprost o niepewności, która towarzyszy ich pracy. Zmiany klimatyczne wpływają na plony, a tym samym na dostępność paszy. Susze, ulewne deszcze czy ekstremalne temperatury mogą w jednej chwili zmienić cały sezon.

Do tego dochodzą zmiany przepisów i polityki rolnej. Wprowadzanie nowych regulacji często oznacza konieczność dostosowania gospodarstwa, co wiąże się z dodatkowymi kosztami. Dla wielu rodzin prowadzących hodowlę bydła oznacza to trudne decyzje dotyczące przyszłości.

Dlaczego mimo wszystko trwają przy tej pracy?

Mimo wszystkich trudności wielu rolników nie wyobraża sobie innego życia. Hodowla bydła to nie tylko zawód, ale styl życia przekazywany z pokolenia na pokolenie. Satysfakcja z dobrze prowadzonego stada, zdrowych zwierząt i stabilnej produkcji daje poczucie sensu.

To także silne związanie z ziemią i niezależnością. Choć ryzyko jest duże, możliwość pracy na własnych zasadach pozostaje dla wielu kluczową wartością. Dlatego prawda o hodowli bydła nie jest ani czarno biała, ani prosta. To codzienna równowaga między wymaganiami rynku, troską o zwierzęta i własnym przetrwaniem.

Łopatka miarka do paszy i zbóż

Prowadzenie produkcji zwierzęcej cz. 2

Prowadzenie produkcji zwierzęcej

Prenumerata magazynu Agro Profil

Grill gotowy w mgnieniu oka: Odpowiadamy jak błyskawicznie rozpalić grilla

Przez

-

2 maja 2026

Sezon grillowy potrafi zaskoczyć nagłą zmianą pogody albo spontanicznym spotkaniem ze znajomymi. W takich momentach liczy się jedno: Jak szybko i skutecznie rozpalić grill, bez frustracji i dymu w oczach. Dobra wiadomość jest taka, że istnieją sprawdzone metody, które pozwalają uzyskać stabilny żar nawet w kilkanaście minut.

Wybór odpowiedniego paliwa ma znaczenie

Podstawą sprawnego rozpalania jest dobry materiał opałowy. Najczęściej używa się węgla drzewnego albo brykietu. Węgiel drzewny rozpala się szybciej i osiąga wysoką temperaturę, ale spala się krócej. Brykiet potrzebuje więcej czasu na rozgrzanie, za to utrzymuje równomierne ciepło przez dłuższy okres.

Jeśli zależy Ci na czasie, lepszym wyborem będzie węgiel drzewny. Warto zwrócić uwagę na jego jakość. Duże, jednorodne kawałki spalają się efektywniej niż drobne resztki, które często tylko dymią.

Rozpałka: Szybki start bez kombinowania

Najprostszym sposobem na szybkie rozpalenie jest użycie gotowej rozpałki. Do wyboru masz kostki parafinowe, podpałki ekologiczne lub płynne preparaty. Najbezpieczniejsze są kostki lub wersje naturalne, ponieważ nie wpływają na smak potraw.

Aby uzyskać najlepszy efekt, ułóż kilka kawałków węgla w formie stożka, a pod spodem umieść rozpałkę. Zapewnia to dobry przepływ powietrza i przyspiesza proces spalania. Po podpaleniu nie dokładaj od razu kolejnych warstw, poczekaj aż pierwsze kawałki dobrze się zajmą ogniem.

Komin do rozpalania: Metoda dla niecierpliwych

Jednym z najszybszych i najskuteczniejszych sposobów jest użycie komina do rozpalania. To metalowe naczynie z otworami wentylacyjnymi, które działa na zasadzie ciągu powietrza.

Wystarczy wsypać węgiel do środka, podłożyć pod komin rozpałkę i podpalić. Dzięki intensywnemu przepływowi powietrza żar pojawia się nawet po 10 do 15 minutach. Co ważne, cały proces jest bardziej przewidywalny niż w przypadku tradycyjnych metod.

Odpowiednia wentylacja przyspiesza proces

Dopływ powietrza to kluczowy element skutecznego rozpalania. Otwórz wszystkie otwory wentylacyjne w grillu, aby zapewnić swobodny przepływ tlenu. Bez tego nawet najlepsza rozpałka nie zadziała tak, jak powinna.

Warto również unikać ustawiania grilla w miejscach całkowicie osłoniętych od powietrza. Lekki ruch powietrza działa jak naturalny dopalacz dla ognia.

Jak uniknąć najczęstszych błędów?

Wiele osób próbuje przyspieszyć proces, dolewając zbyt dużo płynnej podpałki. To nie tylko niebezpieczne, ale też powoduje nieprzyjemny zapach, który może przeniknąć do jedzenia.

Innym błędem jest zbyt wczesne rozpoczęcie grillowania. Mięso położone na niedogrzanym ruszcie zacznie się dusić zamiast smażyć. Idealny moment to chwila, gdy węgiel pokryje się jasnoszarym nalotem i przestanie intensywnie dymić.

Sprytne triki, które robią różnicę

Jeśli nie masz pod ręką profesjonalnych akcesoriów, możesz wykorzystać domowe rozwiązania. Zgnieciona gazeta umieszczona pod węglem może zastąpić rozpałkę, choć wymaga większej kontroli.

Dobrym pomysłem jest także wcześniejsze przechowywanie opału w suchym miejscu. Wilgotny węgiel pali się znacznie wolniej i generuje więcej dymu.

Niektórzy używają niewielkiego wentylatora lub dmuchawy, aby przyspieszyć dopływ powietrza. W warunkach domowych wystarczy nawet wachlowanie kawałkiem kartonu, co potrafi znacząco skrócić czas oczekiwania.

Kiedy grill jest gotowy do działania?

Rozpoznanie właściwego momentu to klucz do sukcesu. Gotowy żar ma równomierny, czerwony kolor pod cienką warstwą popiołu. Temperatura powinna być stabilna, bez wysokich płomieni.

Jeśli przyłożysz dłoń nad rusztem i jesteś w stanie wytrzymać około 3 sekund, oznacza to idealne warunki do grillowania większości potraw. To prosty, ale skuteczny test stosowany przez doświadczonych miłośników grillowania.

Rozpalanie grilla nie musi być czasochłonne ani trudne. Wystarczy odpowiednie przygotowanie, właściwe materiały i znajomość kilku sprawdzonych technik, by cieszyć się idealnym żarem dokładnie wtedy, gdy masz na to ochotę.

Czy warto siać słonecznik?

Przez

Mariusz Drożdż

-

1 maja 2026

Opolscy rolnicy coraz częściej odchodzą od tradycyjnych upraw zbóż, ponieważ nie przynoszą one zysku. Problem pogłębił się w ostatnim sezonie. Popularność zdobywa także słonecznik, który ma małe wymagania glebowe. W tym roku słonecznika również będzie sporo, choć z powodu niekorzystnych warunków klimatycznych wielu rolników mocno opóźniło siewy.

Czy warto siać słonecznik? 17 — DCIM\100MEDIA\DJI_0041.JPG

Wielu rolników sieje słonecznik po raz pierwszy

Rafał Wistuba, rolnik z Białej:

– Dzisiaj sieję słonecznik. Jest to mój pierwszy rok, moja pierwsza przygoda. Zaczynamy od małego areału, ponieważ chcę spróbować, czy to się tutaj na moim polu uda. Jest to areał dwóch hektarów. Odrobinę obawiam się, że może się to nie udać ze względu na ptaki, ale trzeba próbować: kto nie ryzykuje, ten szampana nie pije, także może akurat na mój słonecznik nie siądą. Szukam alternatywy dla rzepaku. Uważam, że rzepak, będąc co cztery lata na tym samym polu, to jest on za często.

Słonecznik zamiast rzepaku

– Dlatego szukam tej alternatywy w soi, szukam tej alternatywy teraz w słoneczniku. Zobaczymy, jak to się wszystko uda. Ale jeśli by się udało, to wtedy będzie po prostu piątą, albo nawet i szóstą rośliną w płodozmianie. Wtedy ten rzepak będzie co sześć lat i to już będzie okej. Siejemy na trzy, cztery centymetry. Na tyle mamy wilgoć. Udało się tę wilgoć zatrzymać ze względu na to, że dosyć długo utrzymałem międzyplon ozimy. Później ten międzyplon był tylko raz ruszony talerzówką, wymieszany i bezpośrednio w to siejemy. Ta wilgoć jest na dwóch centymetrach, więc jest naprawdę dobrze. Dajemy też 80 kilo nawozu MPS do rządka i myślę, że to będzie okej. Myślę też, że ze sprzedażą nie będzie problemów. Coraz więcej ludzi gdzieś tam ten słonecznik sieje. Coraz więcej firm się interesuje słonecznikiem, dlatego myślę, że ze zbiorem i ze sprzedażą nie powinno być problemów. Ale zobaczymy. Do zbioru jeszcze daleko.

Najważniejszy jest płodozmian

Paweł Chyska, kierownik gospodarstwa Rolpol w Czarnolesiu:

– Słonecznik mam już posiany od dwóch tygodni. Jest to pierwszy rok w tym gospodarstwie, ale jak to, że posiadamy krowy mleczne, potrzebujemy też płodozmianu. Jest to też roślina, teoretycznie mówiąc, taka troszeczkę mniej wymagająca, odporniejsza na stresowe warunki z powodu braku wody. Zobaczymy. Wiąże się to oczywiście z tym, że gdzieś musimy inwestować w maszyny, w przystawki do tego słonecznika, bo nie wszystko jest uniwersalne. Jesteśmy zmuszeni do tego, żeby ten płodozmian i ekoschematy zachować. Będziemy próbować wszystkiego, żeby tylko się dało z tego wyżyć.

W ubiegłym roku słonecznik był opłacalny

Dariusz Klusko rolnik z Pągowa:

– Akurat jest to chyba jedyna roślina, która nastraja optymistyczne rolników, bo w zeszłym sezonie dała fajne plony. Cena też byłą i jest w miarę przyzwoita. Udało się dużo takiego fajnego towaru zebrać. Przy każdej roślinie jest jednak coś takiego, że pojawia się problem, jeżeli rolnicy za dużo zasieją w danym roku. Takim przykładem nawet jest soja. W tamtym roku był boom, wszyscy chcieli siać soję i potem już nastroje tych, którzy posiali, niestety były mniej optymistyczne. No i tak to po prostu jest: ten, kto robi to cały czas, to po prostu wie, że rolnictwo nie jest oderwane od gospodarki. Obowiązują takie zasady, że raz przychodzi bessa, a raz przychodzi hossa. Po hossie zawsze przychodzi bessa, a po bessie zawsze przychodzi hossa, więc po prostu trzeba być optymistą. Jeżeli robimy ten słonecznik od 12-tu czy więcej lat, to po prostu wiemy, że raz było tak, raz było tak, ale robimy swoje. Jestem bardzo zadowolony. Generalnie bardzo dużo rolników, tych, którzy zostali w tym słoneczniku, to nauczyli się już go robić, więc robią, a plony są wyższe.

Rolnicy nauczyli się już uprawy słonecznika

– To, jak zaczynaliśmy i to, co mamy teraz to naprawdę jest niebo, a ziemia. Wtedy cieszyliśmy się, kiedy uzyskaliśmy plon 2-3 tony z hektara. Dzisiaj rolnicy zbierają już po 4 czy po 4 i pół tony, więc te wyniki, które są na poletkach, gdzie się pojawia 5 ton, to widzimy, że są po prostu realne do osiągnięcia. To nie jest jakiś kosmos, który nie wiadomo skąd się bierze. Jeżeli mamy splot takich korzystnych zjawisk i zdarzeń i nic tam nie schrzanimy, to te plony naprawdę mogą być fajne i myślę, że ci rolnicy, którzy zostali przy tym słoneczniku, to się nauczyli tego robić.

Czy dobra cena słonecznika się powtórzy?

Tadeusz Simiński, dyrektor handlowy AgroAs:

– W tamtym roku była dobra spowodowana cena też chyba tym, że ten słonecznik na polach się nie udał , bo większość gospodarstw z uwagi na to, że było mokro, nie była w stanie zebrać go w terminie i trochę się tego ziarna zmarnowało w polu. Takie mamy wrażenie. Relacja cenowa do innych oleistych, do innych tłuszczowych była bardzo korzystna, ale czy to się powtórzy? Trudno powiedzieć, bo sam segment oleistych dzisiaj jest napędzany drogim dieslem, który ciągnie rzepach w górę, ciągnie olej sojowy w górę i ciągnie olej słonecznikowy w górę, ale czy tak będzie dalej, to zobaczymy. Jeżeli rzeczywiście wojna w Zatoce się zakończy, to możemy mieć zmianę sytuacji i niekoniecznie ten słonecznik będzie się tak opłacał, jak w poprzednim sezonie.

Jeśli słonecznika będzie dużo, to będzie go można w kraju przetwarzać

Mariusz Olejnik, prezes Opolskiego Związku Producentów Rolnych, prezes Spółdzielni Grup „Polski Rzepak i Zboża”

– Jeżeli chodzi o słonecznik, to jest kolejna uprawa, którą trzeba poważnie wziąć pod uwagę. Trzeba zwrócić uwagę na to, że ci, którzy zainwestowali w okopowe, typu ziemniaki czy pomidory, w tym roku mają bardzo trudną sytuację, bo wszyscy rzucili się na to. Natomiast słonecznik może być pewną alternatywą, bo liczymy na to, że w kraju będzie można go przetwarzać. Zobaczymy, co z tego wyniknie: czy to będzie Bodaczów, czy jakaś inny zakład przetwórczy. Ważne jest jedno, żeby zdecydować się na jakąś uprawę oleistą i spróbować stworzyć większą partię. My jednak będziemy zwolennikami produkcji soi.

dr Mariusz Drożdż

Żółte naczynie na szkodniki rzepaku

Rzepak – uprawa, odmiany, nawożenie, ochrona, zbiór

Program Ochrony Roślin Rolniczych 2026

Atlas Rzepak – chwasty, choroby, szkodniki, niedobory

Rolnicy popełniają ten błąd. Kiszonka traci jakość już na starcie

Przez

-

1 maja 2026

Kiszonka z kukurydzy to jedna z podstawowych pasz objętościowych w żywieniu bydła. Jej jakość bezpośrednio wpływa na wydajność mleczną, zdrowie zwierząt oraz ekonomikę gospodarstwa. Dobrze przygotowana kiszonka dostarcza energii, jest stabilna mikrobiologicznie i chętnie pobierana przez zwierzęta.

Problemy zaczynają się wtedy, gdy proces zakiszania przebiega nieprawidłowo. Pojawiają się straty składników pokarmowych, pleśń oraz nieprzyjemny zapach. To sygnał, że coś poszło nie tak już na etapie zbioru lub przechowywania.

Odpowiedni moment zbioru

Jednym z najważniejszych czynników wpływających na jakość jest termin zbioru. Kukurydza powinna być koszona w fazie dojrzałości woskowej ziarna. W tym momencie zawartość suchej masy wynosi około 30 do 35 procent.

Zbyt wczesny zbiór oznacza nadmiar wody i ryzyko niekontrolowanej fermentacji. Z kolei zbyt późny zbiór utrudnia ubicie materiału i sprzyja obecności powietrza w silosie. To prowadzi do rozwoju pleśni i strat energii.

Znaczenie rozdrobnienia materiału

Długość sieczki ma ogromne znaczenie. Optymalna to około 1 do 2 centymetrów. Taka struktura umożliwia dobre ubicie oraz właściwy przebieg fermentacji.

Zbyt długie kawałki utrudniają usunięcie powietrza. Zbyt krótkie mogą pogarszać strukturę paszy i wpływać na pracę żwacza. Ważne jest także odpowiednie rozdrobnienie ziarna, które zwiększa jego strawność.

Ubicie i eliminacja powietrza

Kluczowym etapem jest dokładne ubicie kiszonki. Celem jest maksymalne usunięcie powietrza, które sprzyja rozwojowi niepożądanych mikroorganizmów.

Materiał powinien być rozkładany cienkimi warstwami i intensywnie ugniatany ciężkim sprzętem. Im lepsze ubicie, tym szybciej rozpoczyna się fermentacja mlekowa, która stabilizuje kiszonkę.

Szczelne okrycie silosu

Po zakończeniu napełniania silosu należy go dokładnie zabezpieczyć. Najczęściej stosuje się folię kiszonkarską oraz dodatkowe obciążenie, np. opony lub worki z piaskiem.

Dostęp powietrza po zamknięciu silosu to jeden z głównych powodów psucia się kiszonki. Nawet niewielkie nieszczelności mogą prowadzić do powstawania ognisk pleśni.

Rola dodatków kiszonkarskich

W wielu przypadkach warto zastosować dodatki wspomagające fermentację. Preparaty zawierające bakterie kwasu mlekowego przyspieszają zakiszanie i poprawiają stabilność paszy.

Szczególnie przydatne są w trudnych warunkach, np. przy niższej zawartości suchej masy lub problemach pogodowych. Pomagają ograniczyć straty i poprawić smakowitość.

Najczęstsze błędy w produkcji

Do najczęstszych błędów należą:

zbiór w niewłaściwym terminie
niedostateczne ubicie
brak szczelnego przykrycia
zanieczyszczenie materiału ziemią
zbyt wolne napełnianie silosu

Każdy z tych czynników może znacząco obniżyć wartość paszy i prowadzić do strat finansowych.

Jak ocenić jakość kiszonki?

Dobra kiszonka ma przyjemny, lekko kwaskowy zapach i zielonkawożółty kolor. Nie powinna zawierać pleśni ani śliskich fragmentów.

Warto również zwrócić uwagę na temperaturę po otwarciu silosu. Nadmierne nagrzewanie świadczy o obecności powietrza i nieprawidłowej fermentacji.

Jak uzyskać jeszcze lepsze efekty?

Aby poprawić jakość kiszonki, warto zadbać o każdy etap produkcji. Regularna kontrola sprzętu, odpowiednia organizacja zbioru oraz szybkie działanie mają ogromne znaczenie.

Dobrą praktyką jest także planowanie zbioru z wyprzedzeniem i dostosowanie tempa pracy do możliwości ubijania. Dzięki temu materiał nie zalega i nie traci wartości jeszcze przed zakiszeniem.

Właściwe podejście do produkcji kiszonki z kukurydzy przekłada się na lepsze wyniki w hodowli i większą opłacalność gospodarstwa. Każdy detal ma znaczenie, a dopracowanie procesu pozwala osiągnąć stabilną i wartościową paszę, która wspiera zdrowie i wydajność zwierząt.

Atlas Kukurydza (oprawa twarda)

Publikacja Kukurydza

Atlas Kukurydza (oprawa miękka)

Uprawa Kukurydzy – publikacja

Jedno słowo, dwa znaczenia. Traktor i ciągnik to nie to samo

Przez

-

1 maja 2026

W codziennym języku wiele osób używa słów traktor i ciągnik zamiennie. Nie jest to przypadek, bo w praktyce często oznaczają ten sam typ maszyny. Jednak z punktu widzenia języka oraz techniki istnieją między nimi różnice, które warto znać. Dzięki temu łatwiej zrozumieć, skąd wzięły się oba określenia i kiedy używać ich poprawnie.

Czy nanosrebro wesprze ochronę roślin?

Co oznacza słowo traktor?

Słowo traktor pochodzi z języka łacińskiego, od czasownika oznaczającego ciągnięcie. Do polszczyzny trafiło przez język angielski i niemiecki, gdzie funkcjonuje jako tractor. W praktyce oznacza maszynę rolniczą wyposażoną w silnik, której głównym zadaniem jest ciągnięcie lub napędzanie innych urządzeń.

W języku potocznym traktor jest określeniem bardziej swobodnym i często używanym w rozmowach. Spotyka się je również w mediach czy reklamach, ponieważ brzmi krócej i bardziej uniwersalnie.

Co oznacza słowo ciągnik?

Ciągnik to polski odpowiednik słowa traktor. Jest to termin oficjalny, stosowany w dokumentach, przepisach oraz literaturze technicznej. Definiuje pojazd silnikowy przystosowany do współpracy z maszynami rolniczymi poprzez ich ciągnięcie lub napędzanie.

W praktyce oznacza to, że jeśli mówimy o sprzęcie w kontekście formalnym, np. rejestracji, homologacji czy instrukcji obsługi, poprawnym określeniem będzie właśnie ciągnik rolniczy.

Czy to naprawdę to samo?

Z technicznego punktu widzenia oba słowa odnoszą się do tej samej maszyny. Różnica polega głównie na kontekście użycia. Ciągnik jest terminem precyzyjnym i oficjalnym, natomiast traktor funkcjonuje jako jego potoczny odpowiednik.

Można to porównać do sytuacji, w której używamy dwóch różnych nazw na ten sam przedmiot, w zależności od sytuacji. W rozmowie z sąsiadem powiemy traktor, ale w urzędzie użyjemy słowa ciągnik.

Rodzaje ciągników rolniczych

Warto wiedzieć, że ciągniki występują w różnych odmianach, dostosowanych do konkretnych zadań:

ciągniki rolnicze uniwersalne
ciągniki sadownicze o węższej konstrukcji
ciągniki gąsienicowe przeznaczone do trudnego terenu
ciągniki komunalne używane w miastach

Każdy z nich pełni tę samą podstawową funkcję, ale różni się budową oraz zastosowaniem.

Dlaczego nazwy funkcjonują równolegle?

Równoległe używanie obu określeń wynika z historii języka i wpływów zagranicznych. W czasach rozwoju mechanizacji rolnictwa wiele terminów technicznych trafiało do Polski z innych krajów. Słowo traktor przyjęło się naturalnie, ponieważ było łatwe do wymówienia i szybko weszło do codziennego języka.

Z kolei ciągnik powstał jako świadome tłumaczenie, które miało uporządkować nazewnictwo w języku polskim. Dlatego funkcjonuje głównie w kontekstach formalnych i edukacyjnych.

Jak mówić poprawnie?

Obie formy są poprawne, ale warto dopasować je do sytuacji. Jeśli piszesz artykuł techniczny, dokument lub oficjalny wniosek, używaj słowa ciągnik. W rozmowie codziennej możesz swobodnie powiedzieć traktor i będzie to w pełni zrozumiałe.

Świadomość tej różnicy pomaga uniknąć nieporozumień i sprawia, że komunikacja jest bardziej precyzyjna. W świecie rolnictwa, gdzie sprzęt odgrywa kluczową rolę, takie niuanse językowe mają większe znaczenie, niż mogłoby się wydawać.

Ciekawostki związane z nazewnictwem

W wielu krajach używa się wyłącznie odpowiednika słowa traktor. Polska jest jednym z tych języków, które mają własne, rodzime określenie. Co ciekawe, w przepisach prawnych zawsze pojawia się forma ciągnik rolniczy, co jasno pokazuje, która nazwa jest uznawana za oficjalną.

W praktyce jednak oba słowa będą funkcjonować równolegle jeszcze przez długie lata, bo język codzienny rządzi się swoimi prawami i nie zawsze podąża za terminologią techniczną.

Ursus C-360 czerwony

Ursus C-360 żółty

Zdalnie sterowany traktor Ursus C-360

Traktor Zetor Solo czerwony (felgi)

Sekret idealnej karkówki. Ta marynata robi całą robotę

Przez

-

1 maja 2026

Karkówka to jeden z najbardziej wdzięcznych kawałków mięsa, ale jej prawdziwy potencjał ujawnia się dopiero wtedy, gdy zostanie odpowiednio zamarynowana. Dobra marynata nie tylko nadaje smak, ale też zmiękcza mięso i sprawia, że po obróbce pozostaje ono soczyste. Poniżej znajdziesz sprawdzony sposób oraz wskazówki, które realnie robią różnicę.

Dlaczego marynata ma znaczenie?

Marynowanie to proces, w którym składniki przenikają do wnętrza mięsa. Kwas zawarty w marynacie delikatnie rozluźnia włókna, tłuszcz przenosi aromaty przypraw, a sól pomaga zatrzymać wilgoć. Dzięki temu karkówka po grillowaniu czy pieczeniu nie jest sucha, tylko miękka i pełna smaku.

Nie chodzi o przypadkowe wymieszanie przypraw. Dobrze skomponowana marynata powinna mieć równowagę między kwaśnym, słonym, słodkim i aromatycznym.

Podstawa idealnej marynaty

Najlepsza marynata do karkówki składa się z kilku elementów:

tłuszcz, najczęściej olej lub oliwa
składnik kwaśny, np. ocet, sok z cytryny lub jogurt
przyprawy i zioła
sól i coś słodkiego, np. miód

Proporcje mają znaczenie. Na około 1 kg karkówki warto użyć 4 łyżek oleju, 2 łyżek składnika kwaśnego oraz przypraw według smaku.

Sprawdzony przepis na marynatę

Oto klasyczna kompozycja, która zawsze się sprawdza:

4 łyżki oleju rzepakowego
2 łyżki musztardy
1 łyżka miodu
3 ząbki czosnku przeciśnięte przez praskę
1 łyżeczka papryki słodkiej
pół łyżeczki papryki wędzonej
pół łyżeczki pieprzu
1 łyżeczka soli
1 łyżka sosu sojowego

Wszystko dokładnie wymieszaj, a następnie natrzyj mięso. Ważne, aby każdy kawałek był równomiernie pokryty.

Jak długo marynować karkówkę?

Czas marynowania ma ogromne znaczenie. Minimum to 4 godziny, ale najlepszy efekt osiągniesz po 12 do 24 godzinach w lodówce. W tym czasie smak przenika do środka mięsa, a struktura staje się bardziej miękka.

Jeśli masz więcej czasu, możesz zostawić karkówkę nawet na 48 godzin. Warto wtedy raz obrócić mięso, żeby marynata rozłożyła się równomiernie.

Najczęstsze błędy

Wiele osób popełnia błędy, które psują efekt końcowy:

zbyt mała ilość soli, przez co mięso jest nijakie
brak składnika kwaśnego
marynowanie zbyt krótko
używanie tylko suchych przypraw bez tłuszczu

Często też karkówka trafia prosto z lodówki na grill. To błąd. Mięso powinno mieć temperaturę pokojową przed obróbką, wtedy piecze się równomiernie.

Warianty smakowe

Bazę marynaty można łatwo modyfikować. Jeśli lubisz bardziej intensywne smaki, dodaj:

chilli lub ostrą paprykę dla pikantności
rozmaryn i tymianek dla aromatu ziołowego
piwo zamiast części oleju dla głębi smaku
jogurt naturalny dla wyjątkowej kruchości

Ciekawym rozwiązaniem jest też dodanie cebuli pokrojonej w pióra. Podczas marynowania oddaje sok i wzmacnia smak mięsa.

Jak przygotować karkówkę przed marynowaniem?

Mięso warto lekko ponacinać lub delikatnie rozbić. Dzięki temu marynata szybciej wnika do środka. Nie przesadzaj jednak z rozbijaniem, karkówka powinna zachować swoją strukturę.

Przed nałożeniem marynaty dobrze jest osuszyć mięso papierowym ręcznikiem. Nadmiar wilgoci utrudnia wchłanianie przypraw.

Sekret soczystości podczas grillowania

Nawet najlepsza marynata nie pomoże, jeśli mięso zostanie źle przygotowane na grillu lub w piekarniku. Karkówkę należy smażyć lub piec na średnim ogniu. Zbyt wysoka temperatura szybko przypali zewnętrzną warstwę, a środek pozostanie surowy.

Podczas grillowania nie przekłuwaj mięsa widelcem. Sok wypłynie i karkówka stanie się sucha. Lepiej używać szczypiec i obracać mięso rzadziej, ale zdecydowanie.

Dobrze zamarynowana karkówka zaczyna pachnieć jeszcze przed obróbką. To znak, że przyprawy zrobiły swoje, a mięso jest gotowe, by stać się główną atrakcją każdego spotkania przy stole.

Pogoda- przygruntowe przymrozki w niemal całym kraju

Przez

Łukasz Sieligowski

-

1 maja 2026