Strona główna Blog Strona 106

British Sugar chce zamknąć cukrownię w Cantley. Z czterech fabryk zostaną trzy

0

British Sugar, jedyny przetwórca brytyjskich buraków cukrowych, zaproponował 21 lipca 2026 roku zmniejszenie liczby fabryk z czterech do trzech. Cantley miałaby przestać przerabiać buraki z końcem lutego 2027 roku. To na razie propozycja, a spółka prowadzi konsultacje ze związkiem zawodowym Unite i przedstawicielami pracowników.

Cantley pracuje w tej kampanii, potem buraki trafią do trzech fabryk

Do końca kampanii 2026/27 zakład działa normalnie. Później buraki mają przerabiać fabryki w Bury St Edmunds, Newark i Wissington. Spółka zapewnia, że mają one moce, żeby produkować tyle samo cukru co dziś. Co stanie się z terenem Cantley, zdecyduje się po konsultacjach.

Niskie ceny cukru, drogi prąd i gaz, mniejszy rynek

Dyrektor zarządzający British Sugar Keith Packer wskazał trzy przyczyny: niskie średnie ceny cukru w Europie, wysokie koszty energii oraz trwający od lat powolny spadek wolumenów na całym rynku. Spółka przekonuje, że to dostosowanie do rynku, a nie wycofywanie się z produkcji cukru.

Plantatorzy z Cantley mają gwarancję na 2027/28, ale chcą jej na dłużej

British Sugar zapowiedziała, że wszyscy plantatorzy dostarczający dziś buraki do Cantley zostaną zaproszeni do dalszej uprawy w sezonie 2027/28 i później. Zapewniła też, że nikt z nich nie straci finansowo na uprawie na 2027/28.

Kit Papworth, przewodniczący NFU Sugar, przyznaje, że to dobra wiadomość, ale domaga się, żeby gwarancja była stała. Organizacja chce też publicznego zobowiązania, że brytyjskie buraki nie zostaną wyparte przez importowane buraki ani cukier trzcinowy. Papworth ocenił decyzję spółki jako druzgocącą dla regionu i ludzi, których dotyczy.

Ceny i warunki kontraktów na 2027/28

5 października NFU Sugar i British Sugar uzgodniły ceny i warunki kontraktów na zbiory 2027/28. Do wyboru są:

  • umowa ze stałą ceną 28,50 funta za tonę na maksymalnie 50% kontraktu,
  • umowa z gwarantowaną ceną podstawową 25,50 funta za tonę i dodatkiem rynkowym na maksymalnie 100% kontraktu,
  • umowa powiązana z indeksem na maksymalnie 50% kontraktu.

Dodatkowo plantatorzy mogą skorzystać z ochrony plonu (obniżka o 0,90 funta za tonę), dopłaty do transportu do 60 mil (dla plantatorów z Cantley do 75 mil), bezodsetkowej zaliczki i bezpłatnego ubezpieczenia od przymrozków.

Źródło: British Sugar, NFU Sugar

źródło: KZPBC

Ceny skupu w dół o ponad 15%. Najgorzej na rynku trzody chlewnej i mleka

0

Ceny skupu w kraju: Główny Urząd Statystyczny opublikował najnowsze dane dotyczące rynku rolniczego za czerwiec 2026 roku. Wyniki wskazują na utrzymujący się spadek stawek za surowce rolne w ujęciu rocznym – średni spadek wyniósł aż 15,2% w porównaniu z czerwcem 2025 r. Analizując czerwcowe ceny skupu, w stosunku do maja br. odnotowano nieznaczną zniżkę, wynoszącą 0,2%.

Pod pojęciem podstawowych produktów rolnych GUS analizuje ziarno pszenicy i żyta, żywiec rzeźny (wołowy, wieprzowy i drobiowy) oraz mleko krowie. Jak kształtują się poszczególne ceny skupu na początku lata?

Rynek zbóż: Lekkie odbicie pszenicy i kukurydzy

W czerwcu 2026 r. na rynku zbóż widoczne były zróżnicowane tendencje w zależności od gatunku ziarna i kanału sprzedaży:

  • Pszenica: Średnie ceny skupu pszenicy ukształtowały się na poziomie 80,96 zł za dt. Oznacza to wzrost o 2,9% w stosunku do maja 2026 r., ale wciąż spadek o 9,0% w ujęciu rocznym. Na targowiskach cena wynosiła 104,65 zł/dt (+0,2% m/m oraz -9,3% r/r).
  • Żyto: Jeśli chodzi o ceny skupu żyta, pozostały one bez zmian w porównaniu do maja i wyniosły 63,57 zł za dt (spadek o 14,4% r/r). W obrocie targowiskowym za dt żyta płacono 78,78 zł (+0,3% m/m, -12,8% r/r).
  • Kukurydza: Odnotowała wzrost stawki w skali miesiąca – w zakładach płacono za nią 88,16 zł za dt (+5,9% m/m, -1,6% r/r). Na targowiskach kosztowała średnio 120,48 zł/dt (+0,2% m/m).
  • Pozostałe zboża: W przypadku pozostałych gatunków ceny skupu wynosiły odpowiednio: jęczmień – 72,18 zł/dt (-1,7% m/m), pszenżyto – 72,53 zł/dt (+2,3% m/m) oraz owies – 55,72 zł/dt (+1,1% m/m).

Ziemniaki: Wzrosty w punktach odbioru, spadki na targowiskach

Ciekawą rozbieżność widać na rynku ziemniaków:

  • W punktach odbioru ceny skupu ziemniaków wynosiły średnio 120,89 zł za dt, co stanowi wzrost o 3,4% w stosunku do maja oraz o 5,4% w porównaniu do ubiegłego roku.
  • Na targowiskach sytuacja wyglądała inaczej – cena spadła do 151,24 zł za dt (spadek o 6,3% m/m oraz o 24,9% r/r).

Żywiec rzeźny: Trzoda na dnie, wołowina i drób z lekkim odbiciem

Na rynku mięsa czerwiec przyniósł dalsze pogłębienie trudnej sytuacji hodowców trzody chlewnej:

  • Trzoda chlewna: Ceny skupu żywca wieprzowego drastycznie spadły – w czerwcu wyniosły zaledwie 5,08 zł za kg. To spadek o 7,5% w porównaniu z majem 2026 r. i aż o 27,6% mniej niż w czerwcu 2025 r.
  • Żywiec wołowy: Bydło (bez cieląt) pozostaje jedynym podstawowym produktem rolnym, którego ceny skupu rosną w ujęciu rocznym. W zakładach płacono 14,15 zł za kg (+0,7% m/m i +5,2% r/r). Na targowiskach cena wynosiła 12,15 zł za kg (-0,6% m/m).
  • Drób: Ceny skupu drobiu rzeźnego ukształtowały się na poziomie 6,22 zł za kg, co oznacza odbicie o 6,2% w stosunku do maja, jednak w porównaniu z rokiem ubiegłym stawki są niższe o 3,5%.

Rynek mleka: Utrzymuje się presja spadkowa

W czerwcowych zestawieniach utrzymują się niskie ceny skupu mleka. Za 1 hl mleka producenci otrzymywali w podmiotach skupujących średnio 174,09 zł. Oznacza to spadek o 3,5% w skali miesiąca oraz o 22,7% w stosunku do czerwca 2025 roku.

Podsumowanie: Ceny skupu podstawowych produktów rolnych (czerwiec 2026 r.)

Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS.

IOR-PIB ponownie z kategorią A. Naukowcy od lat wspierają rozwój polskiego rolnictwa

0

Instytut Ochrony Roślin – Państwowy Instytut Badawczy po raz kolejny uzyskał kategorię naukową A w ewaluacji przeprowadzonej przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. To potwierdzenie wysokiego poziomu działalności naukowej, wdrożeniowej i upowszechnieniowej prowadzonej przez Instytut oraz jego znaczenia dla polskiego rolnictwa.

MNiSW opublikowało wyniki ewaluacji jednostek naukowych

22 lipca 2026 r. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego opublikowało wyniki ewaluacji jakości działalności naukowej, komercyjnej, upowszechnieniowej oraz wdrożeniowej za lata 2022-2025.

Instytut Ochrony Roślin – Państwowy Instytut Badawczy otrzymał kategorię A, utrzymując bardzo dobrą ocenę przyznaną również w poprzednich ewaluacjach z 2022 r. oraz 2010 r. Wynik ten potwierdza wysoki poziom prowadzonych badań naukowych, skuteczne wdrażanie ich wyników do praktyki oraz aktywne upowszechnianie wiedzy.

Instytuty nadzorowane przez MRiRW z wysokimi ocenami

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi nadzoruje obecnie 12 instytutów badawczych, posiadających status Państwowego Instytutu Badawczego. Instytut Ochrony Roślin uzyskał ten status już w 2008 roku jako jeden z pierwszych w Polsce, co podkreśliło znaczenie prowadzonych w nim badań dla krajowego rolnictwa.

Najwyższą kategorię A+ otrzymały:

  • Instytut Biotechnologii Przemysłu Rolno-Spożywczego – PIB,
  • Instytut Zootechniki – PIB,
  • Państwowy Instytut Weterynaryjny – PIB.

Kategorię A uzyskały:

  • Instytut Ochrony Roślin – PIB,
  • Instytut Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej – PIB,
  • Instytut Ogrodnictwa – PIB,
  • Instytut Technologiczno-Przyrodniczy – PIB,
  • Instytut Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa – PIB,
  • Instytut Rybactwa Śródlądowego – PIB.

Natomiast kategorię B+ otrzymały:

  • Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roślin – PIB,
  • Instytut Włókien Naturalnych i Roślin Zielarskich – PIB,
  • Morski Instytut Rybacki – PIB.

Oznacza to, że spośród 12 instytutów nadzorowanych przez MRiRW aż dziewięć uzyskało dwie najwyższe oceny – trzy kategorię A+, a sześć kategorię A.

Co oznacza kategoria A?

Ewaluacja jakości działalności naukowej przeprowadzana jest przez MNiSW co cztery lata i obejmuje instytuty badawcze, uczelnie wyższe oraz jednostki Polskiej Akademii Nauk. Ocenie podlega nie tylko poziom badań naukowych, ale również działalność komercyjna, wdrożeniowa i upowszechnieniowa.

Uzyskanie kategorii A świadczy o wysokiej jakości prowadzonych badań oraz skutecznym przenoszeniu ich wyników do praktyki gospodarczej i społecznej. W przypadku Instytutu Ochrony Roślin – PIB jest to także potwierdzenie wieloletniej współpracy z rolnikami, doradcami oraz instytucjami odpowiedzialnymi za rozwój nowoczesnego rolnictwa.

75 lat badań na rzecz ochrony roślin

Bardzo dobra ocena IOR-PIB jest efektem ponad 75 lat działalności naukowej Instytutu.

Jego twórca i wieloletni dyrektor, prof. Władysław Węgorek, już kilkadziesiąt lat temu zapoczątkował badania nad integrowaną ochroną roślin, wyprzedzając rozwiązania, które później zostały wdrożone w Unii Europejskiej. Dorobek profesora został uhonorowany nadaniem jego imienia jednej z poznańskich ulic.

Od początku działalności Instytutu prof. Jerzy Lipa rozwijał badania nad biologiczną ochroną roślin, które obecnie stanowią jeden z najważniejszych kierunków rozwoju nowoczesnego rolnictwa.

Od ponad 50 lat w IOR-PIB funkcjonuje sieć laboratoriów badających pozostałości środków ochrony roślin w płodach rolnych, glebie oraz wodzie. Z kolei od ponad dekady prof. Anna Tratwal kieruje Platformą Sygnalizacji Agrofagów, wspierającą rolników i doradców w podejmowaniu decyzji dotyczących ochrony roślin.

Obecnie Instytut prowadzi również badania nad wykorzystaniem dronów do monitorowania plantacji oraz oceną parametrów technicznych wpływających na skuteczność zwalczania agrofagów.

Od badań naukowych do praktyki rolniczej

Jednym z filarów działalności Instytutu jest skuteczne przekazywanie wyników badań do praktyki rolniczej. W tym celu IOR-PIB współpracuje ze służbami doradczymi, Państwową Inspekcją Ochrony Roślin i Nasiennictwa oraz licznymi mediami branżowymi.

Od ponad 10 lat partnerem Instytutu jest również Agro Wydawnictwo oraz miesięcznik Agro Profil, dzięki którym wyniki badań i zalecenia ekspertów trafiają bezpośrednio do rolników. Pracownicy IOR-PIB są autorami licznych publikacji ukazujących się na łamach wydawnictwa, a także członkami Rady Naukowej, dbającej o wysoki poziom merytoryczny publikowanych materiałów.

Od dwóch lat funkcję redaktor naczelnej „Poradnika Plantatora Buraka Cukrowego” pełni dr Agnieszka Kiniec, która od ponad dekady prowadzi badania w Terenowej Stacji Doświadczalnej IOR-PIB w Toruniu nad nowoczesnymi metodami ograniczania rozwoju patogenów buraka cukrowego. Sam poradnik jest opracowywany i redagowany przez Agro Wydawnictwo we współpracy z ekspertami Instytutu.

Utrzymanie kategorii A potwierdza, że Instytut Ochrony Roślin – PIB pozostaje jedną z najważniejszych jednostek naukowych wspierających rozwój nowoczesnej ochrony roślin i polskiego rolnictwa, łącząc badania naukowe z ich praktycznym wykorzystaniem w gospodarstwach.

Ceny Paliw (24.07.2026): Ropa Brent powyżej 100 USD wywołała 22. podwyżkę ON z rzędu. Diesel w hurcie po 8,07 zł/l

0
Ceny paliw

Ceny paliw w kraju szaleją w samym szczycie żniw! Potężny szok podażowy na globalnym rynku paliw uderza w polskie rolnictwo w najgorszym możliwym momencie. W piątek 24 lipca hurtowa cena oleju napędowego w PKN Orlen osiągnęła poziom 8,07 zł/l brutto (6 565 zł/m³ bez VAT), niebezpiecznie zbliżając się do bariery 8,10 zł/l. To druzgocąca wiadomość dla rolników, którzy prowadzą utrudniane przez deszcz prace żniwne, gdy zapotrzebowanie na paliwo w gospodarstwach sięga rocznych maksimów.

Na ten wzrost nałożyły się dwa potężne zapalniki geopolityczne:

  • Bliski Wschód: Blokada morska Cieśniny Ormuz oraz ataki Huti na saudyjskie tankowce wywołały obawy o globalne dostawy, wyśrubowując cenę ropy Brent powyżej psychologicznej bariery 100 USD/bbl (czwartkowy szczyt sięgnął 102,01 USD/bbl).
  • Wschód: Nasilenie walk między Ukrainą a Rosją – w tym skuteczne ataki na rosyjskie rafinerie, infrastrukturę portową i tankowce na Morzu Czarnym – sparaliżowało przetwórstwo po drugiej stronie granicy. W efekcie Moskwa wprowadziła bezwzględny zakaz eksportu diesla, wywołując panikę na europejskim rynku paliw gotowych (diesel ARA osiągnął 1 233 USD/t).

Przeczytaj również:

PKN Orlen: 22. podwyżka z rzędu!

Piątkowa tabela hurtowa PKN Orlen (24.07) potwierdza pełną skalę przenoszenia globalnego szoku na rynek krajowy:

  • Olej Napędowy Ekodiesel: podrożał o kolejne +77 zł/m³ z dnia na dzień, osiągając 6 565 zł/m³ (8,07 zł/l brutto). To już 22. podwyżka z rzędu – w zaledwie miesiąc cena diesla w hurcie skoczyła o 1,49 zł/l brutto (+1 209 zł/m³).
  • Benzyna Eurosuper 95: podrożała o +6 zł/m³ do poziomu 5 803 zł/m³ (7,14 zł/l brutto w hurcie).

Na stacjach detalicznych ceny diesla powszechnie złamią granicę 8,00–8,20 zł/l, a benzyna 95 szybuje w stronę 7,50 zł/l.

Czy wygaszony Pakiet CPN wróci na stacje?

Przekroczenie przez diesel progu 8 zł/l na stacjach i wzrastające koszty prac polowych zmuszają do dyskusji o ewentualnych krokach zaradczych rządu. Wygaśnięcie z końcem czerwca Pakietu CPN – który opierał się na dwóch filarach: obniżonej stawce podatku akcyzowego oraz preferencyjnym VAT – wynikało z konieczności stabilizacji finansów publicznych. Przy rekordowym deficycie budżetowym pełny powrót do osłon podatkowych jest trudny. Jednak narastająca presja inflacyjna w rolnictwie i transporcie ale też kalkulacja ewentualnego niezadowolenia społecznego przed wyborami zmusza do rozważenia ponownego powrotu osłon:

  • Powrót do niższej AKCYZY – kluczowy dla całej gospodarki i rolnictwa: Podatek akcyzowy jest wliczany bezpośrednio w cenę hurtową netto. Ewentualna obniżka samej akcyzy przyniosłaby ulgę wszystkim uczestnikom rynku – od floty transportowej i towarowych gospodarstw na VAT, po rolników ryczałtowych. Niższa cena netto oznacza bezpośredni spadek rzeczywistych kosztów operacyjnych w logistyce żywności, transporcie i zabiegach polowych.
  • Obniżka VAT – wsparcie głównie dla ryczałtowców: Z kolei drugi filar dawnego Pakietu CPN, czyli niższy VAT, obniża wyłącznie cenę brutto na dystrybutorze. Dla rolników ryczałtowych (stanowiących większość liczbową gospodarstw, choć odpowiadających za mniejszą część produkcji towarowej) byłaby to natychmiastowa oszczędność na stacji. Z kolei dla profesjonalnego transportu oraz gospodarstw rozliczających VAT zmiana samej stawki VAT jest kosztowo neutralna (podatek ten odliczają) – dla nich liczy się wyłącznie cena netto, zależna od akcyzy i notowań rynkowych.

Przy utrzymujących się notowaniach ropy Brent powyżej 100 USD/bbl to właśnie presja na obniżkę akcyzy staje się głównym postulatem branży rolnej i transportowej.

Źródło cen: PKN Orlen, Giełdy Towarowe

Pogoda 25 lipca. Ciepło i słonecznie

0
25 lipca
25 lipca

Pogoda. W nocy od +8 do +12 stopni Celsjusza

Najbliższa noc przyniesie dużo pogodnego nieba. Tam gdzie w lipcu sporo popadało nad ranem pojawi się obfita rosa. Słupki rtęci nad ranem spadną do poziomu 8 stopni na Podhalu i w Bieszczadach do 10-12 stopni nad resztą kraju.

Sobota sucha i słoneczna

Opady

Od samego rana do późnej nocy większa ilość chmur pojawiać ma się jedynie od Suwalszczyzny po Warmię, Mazury, Żuławy, Kaszuby i Pomorze Zachodnie.

Na południu i w centrum przez większość dnia niebo będzie bezchmurne.

Wiatr

W województwie Małopolskim, Podkarpackim i Lubelskim wiatr powieje słabo a chwilami ma być bezwietrznie.

W woj. Łódzkim, Mazowieckim (z wyjątkiem wschodnich obszarów) oraz W Wielkopolsce od Poznania po Kalisz, Konic wiatr powieje umiarkowanie z południowego zachodu. Nad resztą Polski wiatr słaby więc będzie przyjemnie.

Temperatura

Jutro poczujemy powrót lata. Najchłodniej na Helu – zaledwie 20 stopni Celsjusza. Najcieplej w Głogowie — +29 stopni Celsjusza.

3 dni suchej pogody – dziś, jutro i w niedzielę na zachodzie kraju powinny pozwolić na powrót do żniwowania.

Pogoda po niedzieli. W poniedziałek przez nasz kraj przejdzie niż z opadami pochodzenia burzowego po czym we wtorek z wyjątkiem woj. Lubuskiego, Dolnośląskiego i Pomorza Zachodniego powieje silny wiatr z zachodu ale ochłodzenie będzie nieznaczące i dwudniowe.

25 lipca

Konkurs-Konkurs z okazji Jubileuszu 10–lecia Agro Profil

Zboże z Ukrainy uwięzione w portach. Czarnomorskie szlaki sparaliżowane, giełdy wyprzedzają komunikaty

0

Zboże z Ukrainy uwięzione w portach: Morskie szlaki eksportowe nad Morzem Czarnym zostały całkowicie sparaliżowane. Jak poinformował ukraiński minister polityki rolnej Taras Wysocki, czarnomorskie porty w pełni wstrzymały przyjmowanie nowych statków. Decyzja o zawieszeniu rejsów wyszła bezpośrednio od armatorów w reakcji na nasilające się rosyjskie ataki na infrastrukturę portową oraz statki handlowe. Reakcja giełd w Paryżu i Chicago była natychmiastowa – inwestorzy wycenili kryzys jeszcze przed oficjalnymi ogłoszeniami.

Jeszcze do niedawna ukraińskie porty głębokowodne (Odeski, Czarnomorsk oraz Юżne) obsługiwały średnio po 4–5 jednostek dziennie. Obecnie ruch statków handlowych w korytarzu morskim zamarł. Do wycofania się z rejsów do Wielkiej Odessy dołączyli najwięksi globalni przewoźnicy, w tym koncern Maersk, a według szacunków Ukraińskiego Związku Agrarnego w wyniku ostatnich ostrzałów zniszczone zostało aż 33% krajowych mocy przeładunkowych i magazynowych nad Morzem Czarnym.

Szczyt żniw bez morskiej logistyki

Dla rynku rolnego to moment wysoce krytyczny. W okresach stabilności porty czarnomorskie odpowiadały za blisko 90% całego ukraińskiego eksportu, osiągając w szczytowych momentach przepustowość na poziomie 6 mln ton produktów rolnych miesięcznie. Paraliż nastąpił w samym środku kampanii żniwnej.

Choć ukraiński resort rolnictwa uspokaja, że krajowe magazyny w głębi lądu są w stanie przyjąć nowe ziarno, to brak sprawnego wywozu stanowi ogromny problem finansowy i organizacyjny. Alternatywne trasy logistyczne zmagają się z istotnymi ograniczeniami:

  • Szlak naddunajski: Porty nad Dunajem potrafiły w sprzyjających warunkach przeładowywać do 3,5 mln ton rocznie. Obecnie jednak panująca w Europie susza doprowadziła do krytycznie niskiego poziomu wody w rzece, co zmusza do ograniczania zanurzenia bark i redukuje ich ładowność aż do jesieni.
  • Kolej i transport drogowy: Przekierowanie strumienia towarów na szlaki lądowe (np. do rumuńskiego portu Konstanca) oznacza wyższe koszty frachtu i brak możliwości pełnego zastąpienia tonażu morskiego.

Twarde dowody z giełd: MATIF i CBOT w górę

Choć oficjalne komunikaty rządowe i decyzje kluczowych armatorów spływały w czwartek, międzynarodowy rynek wiedział o tym i wycenił narastający paraliż czarnomorski już dzień wcześniej. Podczas sesji w środę (22 lipca) inwestorzy natychmiast wprowadzili do wycen premię za ryzyko wycięcia ukraińskiego ziarna ze światowego bilansu (Ukraina odpowiada globalnie za ok. 6% eksportu pszenicy i 11% kukurydzy).

Skoki notowań na głównych parkietach były jednoznaczne (zamknięcie z 22.07.2026):

  • MATIF (Paryż): Wrześniowy kontrakt na pszenicę konsumpcyjną (MLU26) wystrzelił o +4,05% (+9,50 EUR/t), osiągając 244,25 EUR/t. W ślad za nią kukurydza (XBX26) zyskała +3,18% (do 259,75 EUR/t).
  • CBOT (Chicago): Amerykańska pszenica (ZWU26) podskoczyła o +4,09% (do 705-6 $/bu), a kukurydza (ZCU26) zyskała +2,04% (do 462-0 $/bu).
  • Sektor oleistych: W przypadku rzepaku na MATIF doszło do technicznego rozwarstwienia. Wygasająca seria sierpniowa (XRQ26) zanotowała zniżkę (-1,19% do 540,50 EUR/t) wynikającą z zamykania pozycji przed terminem zapadnięcia, jednak dalsza, listopadowa seria wyznaczyła nowe maksima. Towarzyszył temu mocny wzrost kanadyjskiej kanoli (RSX26) o +2,42% (do 822,60 CAD/t).

Co to oznacza dla rynku?

Obecne wycofanie się floty handlowej i drastyczny wzrost stawek ubezpieczeń od ryzyka wojennego zmuszają odbiorców z Północnej Afryki i Bliskiego Wschodu do szybkiego przestawienia się na ziarno pochodzące z Unii Europejskiej. Bez uruchomienia sprawnych i skrojonych na miarę rządowych mechanizmów gwarancji ubezpieczeniowych dla statków, zboże z Ukrainy pozostanie na dłużej zablokowane na lądzie, podtrzymując presję wzrostową na europejskich giełdach.

Ceny ON w Europie: Polska drożeje, ale w Niemczech przekraczają 9,20 zł/l. Skąd ten skok?

0
Ceny paliw w kraju

Ceny ON w Europie: Wczesnym rankiem pisaliśmy na łamach AgroProfil o niepokojących sygnałach z polskiego rynku – hurtowe stawki Ekodiesla w Orlenie mocno skoczyły w górę, zbliżając się do bariery 8 zł za litr brutto. Spojrzenie na rynki ościenne pokazuje jednak, że nie jesteśmy odosobnioną wyspą. Z drożyzną i niedoborem paliwa zmaga się cała Europa, a u naszego zachodniego sąsiada stawki za litr oleju napędowego wywołują już ogromny popłoch.

Czytaj również:

Najnowsze dane portalu e-petrol.pl (zaktualizowane 22 lipca) wyraźnie pokazują, jak głębokie różnice cenowe występują obecnie w naszym regionie. Polska ze średnią stawką 7,64 PLN/l plasuje się w środku stawki (stacje nie nadążają z hurtem), ale im dalej na zachód i północ, tym sytuacja wygląda gorzej:

  • Niemcy: 2,13 EUR/l – co po przeliczeniu daje aż 9,24 PLN/l,
  • Litwa: 1,85 EUR/l (8,02 PLN/l),
  • Polska: 7,64 PLN/l,
  • Słowacja: 1,60 EUR/l (6,94 PLN/l),
  • Czechy: 36,79 CZK/l (6,59 PLN/l).

Dlaczego Niemcy płacą ponad 9 zł za litr?

Niemcy tradycyjnie mają wyższe stawki ze względu na mocno rozbudowany system podatkowy i opłaty środowiskowe. Jednak obecny skok cen – o kilkadziesiąt centów na litrze w ciągu zaledwie miesiąca – to nie efekt zmian podatkowych, ale prosty skutek ostrego deficytu gotowego paliwa na rynku.

Za wygenerowanie tak potężnej luki podażowej odpowiada nałożenie się trzech kluczowych czynników:

  1. Rosyjski zakaz eksportu ON: Wstrzymanie wywozu oleju napędowego przez Rosję (będące próbą opanowania kryzysu wewnętrznego po seriach skutecznych ataków dronów na tamtejsze rafinerie) odcięło Europę od ważnego źródła gotowego paliwa.
  2. Napięcia na Bliskim Wschodzie: Kolejna eskalacja konfliktu i zakłócenia w logistyce morskiej drastycznie ograniczyły dopływ destylatów z tamtejszych rafinerii.
  3. Brak wolnych mocy przerobowych: Jak podkreślają analitycy Saxo Banku, europejskie i światowe rafinerie pracują u szczytu swoich możliwości. Nawet jeśli na rynku nie brakuje samej ropy naftowej, to nie ma jak jej szybko przetworzyć na olej napędowy czy benzynę.

Zapasy w Europie na 10-letnich minimach

Eskalacja cen w Niemczech jest bezpośrednią reakcją na to, co dzieje się w hurtowniach i na giełdach towarowych, gdzie ceny destylatów sięgnęły 1250 dolarów za tonę, a marże rafineryjne na ON skoczyły do ponad 60 dolarów za baryłkę.

Sytuację dodatkowo zaostrzają topniejące rezerwy. Z analiz banku inwestycyjnego Morgan Stanley wynika, że europejskie zapasy oleju napędowego spadły do najniższego poziomu sezonowego od co najmniej dekady. Co gorsza, modele analityczne banku wskazują, że poziom rezerw paliwowych w Europie może stopniowo spadać aż do końca roku.

Co to oznacza dla gospodarstw rolnych?

Utrzymujący się głęboki deficyt paliw gotowych w Europie Zachodniej oraz rekordowe marże przetwórców nie pozostawiają złudzeń. Choć stawki w polskich hurtowniach są jeszcze niższe niż u naszych zachodnich sąsiadów, to globalny brak paliwa na rynku uniemożliwia szybkie uspokojenie nastrojów. W samym szczycie prac polowych i żniw rolnicy po obu stronach Odry muszą przygotować się na to, że wysokie koszty tankowania zostaną z nami na dłużej.

Mit „darmowego paliwa” dla Ukrainy

W przestrzeni publicznej powróciły kontrowersje wokół rzekomej sprzedaży polskiego paliwa na Wschód za niecałe 3 zł/l. Faktyczna wycena wynika jednak z prostego przeliczenia wartości kontraktów eksportowych w cenach netto – bez krajowych podatków. W obrocie międzynarodowym paliwo sprzedawane jest po stawce rynkowej (ok. 1200 USD za tonę, czyli ok. 1 USD/l), a polskie obciążenia fiskalne, które w kraju podbijają cenę o 1,50–1,70 zł/l na dieslu, przy eksporcie po prostu nie obowiązują.

Na ukraińskich stacjach paliwo kosztuje ostatecznie niewiele mniej niż w Polsce (benzyna ok. 6,60–7,02 zł/l). Wynika to z niższej polityki fiskalnej – ukraińska akcyza na olej napędowy wynosi zaledwie ok. 61 gr/l (obecnie 139,5 EUR/1000 l), podczas gdy w Polsce sama akcyza to blisko 1,20 zł/l. Po doliczeniu 20-procentowego ukraińskiego VAT-u podatek na litrze diesla wynosi tam ok. 73 gr. Mimo niższych danin państwowych, ze względu na potężne wojenne koszty logistyki i ubezpieczeń transportu, wyjściowa cena hurtowa na granicy mocno rośnie, a finalny koszt tankowania pozostaje dla ukraińskich kierowców także ogromnym obciążeniem.

Źródła:

  • e-petrol.pl – ceny paliw w Europie (22.07.2026)
  • agrarheute.com – rynek niemiecki (23.07.2026)
  • Morgan Stanley & Saxo Bank – analizy zapasów i rafineryjne
  • money.pl

Hodowcy trzody apelują. Ministerstwo odpowiada kolejnym wnioskiem o uruchomienie pomocy do KE

0
ceny tuczników

Hodowcy trzody apelują o pomoc! W związku ze stale pogarszającą się sytuacją rynkową w sektorze wieprzowiny, minister Stefan Krajewski skierował kolejny wniosek do Komisji Europejskiej w sprawie pomocy dla producentów świń. To bezpośrednia reakcja na postulaty zgłoszone przez hodowców trzody chlewnej.

Czytaj również:

Kolejny wniosek do Brukseli. Co stało się z poprzednim?

Poprzedni wniosek o wsparcie branży minister Stefan Krajewski skierował do Komisji Europejskiej w grudniu 2025 r. Wówczas Bruksela uznała jednak, że nie zostały spełnione warunki uzasadniające uruchomienie nadzwyczajnych środków rynkowych w ramach wspólnej organizacji rynków produktów rolnych.

KE argumentowała swoją decyzję faktem, że mimo trudności (skutki ASF czy niestabilność cenowa), Polska notowała jeden z wyższych wzrostów produkcji wieprzowiny w całej UE.

Dane ubojowe (styczeń – sierpień 2025 r.):

W Polsce ubito 13,5 mln sztuk świń (1,3 mln ton), co oznaczało wzrost o 4,8% wagowo oraz 3,5% ilościowo rok do roku. Dla porównania wzrost wagowy ubojów u innych czołowych producentów wyniósł:

  • Hiszpania: +6,3%
  • Niemcy: +1,9%
  • Dania: +1,0%

Trudna sytuacja ekonomiczna hodowców w 2026 roku

Jak podkreśla minister Stefan Krajewski, polscy producenci od wielu miesięcy borykają się z ciągłym spadkiem cen przy równocześnie rosnących kosztach produkcji. Skutkuje to krytyczną sytuacją finansową w krajowym sektorze trzody chlewnej.

Obecnie ceny świń w Polsce są o 7% niższe od średniej unijnej. Prognozy na najbliższe miesiące nie napawają optymizmem. Na brak perspektyw na szybkie odwrócenie trendu spadkowego wpływają:

  • Sezonowość zmian cenowych,
  • Historycznie niskie ceny na całym rynku Unii Europejskiej,
  • Silna presja podażowa ze strony światowych gigantów – głównie Brazylii i Kanady.

Czytaj również:

Wniosek o nadzwyczajne wsparcie finansowe

W odpowiedzi na te wyzwania, minister Stefan Krajewski wystąpił do unijnego komisarza ds. rolnictwa i żywności, Christophe’a Hansena.

Wniosek dotyczy uruchomienia nadzwyczajnej pomocy finansowej dla polskich producentów świń na podstawie art. 219 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Celem środków ma być rekompensata braku opłacalności produkcji wywołanego drastycznym spadkiem cen na rynku.

Postulaty rolników po spotkaniu z resortem

Wniosek do KE jest efektem ustaleń ze spotkania online, które odbyło się w piątek, 17 lipca 2026 r. Reprezentujący ministra Stefana Krajewskiego dyrektorzy trzech departamentów rozmawiali z przedstawicielami branży o najbardziej palących problemach.

Wśród kluczowych postulatów hodowców znalazły się:

  1. Ponowne wystąpienie do KE z wnioskiem o uruchomienie nadzwyczajnych środków wsparcia rynku trzody chlewnej;
  2. Rozszerzenie katalogu produktów objętych systemem SENT o wieprzowinę oraz wołowinę;
  3. Likwidacja funduszy promocji dotyczących tych sektorów.

Źródło informacji: MRiRW

Umowa UE-Mercosur: Pierwsze dane korzystne dla polskiego rolnictwa. MRiRW monitoruje sytuację

0
Mercosur

Pierwszy miesiąc obowiązywania umowy handlowej między Unią Europejską a krajami Mercosur przyniósł pozytywne sygnały dla polskiego sektora rolno-spożywczego. Z opublikowanych wstępnych danych wynika, że w maju 2026 roku polscy producenci odnotowali wzrost eksportu na rynki Ameryki Południowej, przy jednoczesnym odczuwalnym spadku importu produktów z tamtego kierunku.

Czytaj również:

Wyższy eksport i spadek importu – bilans pierwszego miesiąca

Majowe dane wskazują na obiecujący początek wymiany handlowej w nowym otoczeniu prawnym. Polskie towary rolnicze i spożywcze zyskują uznanie w państwach Mercosur, co przełożyło się na poprawę bilansu handlowego:

  • Eksport w górę: W maju 2026 r. wartość wywozu polskich artykułów rolno-spożywczych do państw Mercosur sięgnęła 5,9 mln euro (w analogicznym okresie 2025 r. było to 4,6 mln euro).
  • Import w dół: Wartość sprowadzanych do Polski produktów z krajów Mercosur spadła do około 141 mln euro, co oznacza spadek o 13,3% rok do roku.
  • Mniejszy deficyt: Sytuacja ta pozwoliła na zauważalne ograniczenie deficytu handlowego na tym kierunku.

– Mam dobrą wiadomość. Pierwsze dane pokazują, że zwiększyliśmy eksport do krajów Mercosur, a jednocześnie zmniejszył się import produktów rolno-spożywczych z tych państw do Polski. To efekt naszych działań i prowadzonej ofensywy dyplomatycznej na rzecz otwierania kolejnych rynków dla polskiej żywności – podkreśla minister rolnictwa Stefan Krajewski.

Co z Polski trafia na rynki Mercosur?

Polski eksport do państw Bloku Południowego opiera się przede wszystkim na produktach przetworzonych wysokiej jakości. W maju br. na tamtejszych rynkach największym powodzeniem cieszyły się:

  • Pieczywo i wyroby cukiernicze (chleb, ciasta, ciastka);
  • Czekolada oraz przetwory kakaowe;
  • Słód (zarówno palony, jak i niepalony).

Służby na straży jakości – IJHARS blokuje wadliwe partie

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi uspokaja, że otwarcie granic handlowych nie oznacza pobłażliwości w kwestii jakości importowanej żywności. Jakość produktów wjeżdżających do Polski spoza Unii Europejskiej pozostaje pod ścisłym nadzorem podmiotów kontrolnych.

Od początku roku do połowy czerwca Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (IJHARS) przeanalizowała ponad 41 tys. partii towarów z krajów trzecich, z czego 1 931 partii pochodziło bezpośrednio z państw Mercosur. Produkty odbiegające od unijnych norm bezpieczeństwa i jakości były bezwzględnie blokowane i nie dopuszczano ich do obrotu na terenie kraju.

Stanowisko Polski bez zmian: „Sprzeciw i stały monitoring”

Mimo korzystnych wyników z pierwszego miesiąca, resort rolnictwa nie zmienia swojego sceptycznego nastawienia do porozumienia w obecnym kształcie.

Minister Stefan Krajewski przypomniał, że Polska od początku sprzeciwiała się wdrożeniu umowy i jako jedyny kraj członkowski UE zaskarżyła sposób jej procedowania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). MRiRW zapowiada dalszy, wnikliwy monitoring wpływu umowy na krajowy rynek oraz bieżące reagowanie, jeśli pojawi się zagrożenie dla polskich rolników i przetwórców.

Źródło: MRiRW

Ceny paliw

Ceny mleka w czerwcowym skupie GUS: Głębokie spadki w Polsce i pierwsze odbicie na giełdzie GDT

0
ceny mleka i nabiału

Ceny mleka w Polsce pozostają pod presją dotkliwych przecen, jednak najnowsze sygnały z rynku międzynarodowego przynoszą ostrożny optymizm. Jak wynika z opublikowanego w lipcu raportu Głównego Urzędu Statystycznego (GUS), w czerwcu 2026 roku średnia cena skupu mleka w kraju spadła do poziomu 174,09 zł/hl (ok. 1,74 zł/l). Oznacza to spadek o 3,5% w porównaniu do maja oraz aż o 22,7% w ujęciu rocznym. Spadkowy trend widoczny jest w niemal wszystkich województwach, przy czym najniższe stawki notuje się w centralnej i północnej Polsce.

Sektor mleczarski charakteryzuje się obecnie jednym z najsilniejszych spadków rentowności pośród głównych gałęzi produkcji zwierzęcej w kraju (dla porównania: żywiec wieprzowy spadł r/r o 27,6%, podczas gdy żywiec wołowy podrożał o 5,2%).

Czytaj również:

Jak kształtują się czerwcowe ceny mleka w poszczególnych województwach?

Zróżnicowanie stawek płaconych rolnikom przez podmioty skupujące w różnych częściach kraju pozostaje znaczące. Różnica między województwem o najwyższych i najniższych cenach wynosi w czerwcowym zestawieniu blisko 25 groszy na litrze.

Najwyższe ceny w skupie odnotowano tradycyjnie w Polsce północno-wschodniej oraz wschodniej:

  • Podlaskie: 186,47 zł/hl (1,86 zł/l) – (+7,1% powyżej średniej krajowej)
  • Lubelskie: 180,47 zł/hl (1,80 zł/l) – (+3,7%)
  • Mazowieckie: 175,52 zł/hl (1,76 zł/l) – (+0,8%)
  • Podkarpackie: 174,16 zł/hl (1,74 zł/l)

Średni poziom cen uzyskały województwa śląskie (173,22 zł/hl), warmińsko-mazurskie (172,69 zł/hl), dolnośląskie (172,41 zł/hl) oraz opolskie (170,30 zł/hl).

Najniższe stawki w kraju płacono w Polsce zachodniej i centralnej:

  • Wielkopolskie: 167,83 zł/hl (1,68 zł/l)
  • Zachodniopomorskie: 166,76 zł/hl (1,67 zł/l)
  • Świętokrzyskie: 166,69 zł/hl (1,67 zł/l)
  • Kujawsko-pomorskie: 164,25 zł/hl (1,64 zł/l)
  • Łódzkie: 161,88 zł/hl (1,62 zł/l)
  • Pomorskie: 161,65 zł/hl (1,62 zł/l) – (-7,1% poniżej średniej krajowej)

Przełom na giełdzie GDT: Czy ceny mleka zaczną rosnąć?

Dotychczasowe spadki na rynku krajowym były bezpośrednią konsekwencją nadpodaży surowca w świecie oraz słabości indeksu giełdy Global Dairy Trade (GDT), który podczas aukcji nr 407 (7 lipca) spadł aż o 4,9%.

Przełom przyniósł jednak kolejny przetarg. Podczas aukcji GDT nr 408 z 21 lipca 2026 r. główny indeks cen wzrósł o +1,5%, osiągając średnią cenę 3 815 USD/MT.

Dla polskiego sektora mleczarskiego kluczowe znaczenie ma zyskująca wycena proszków mlecznych:

  • Odtłuszczone mleko w proszku (OMP / SMP): +2,8% (do 3 234 USD/MT)
  • Pełne mleko w proszku (PMP / WMP): +1,6% (do 3 486 USD/MT)
  • Proszek z maślanki (BMP): +10,5% (do 4 737 USD/MT)
  • Laktoza: +2,0% (do 1 721 USD/MT)
  • Mozzarella: +1,3% (do 3 940 USD/MT)

Korekty odnotowało masło (-0,6%, do 5 303 USD/MT) oraz ser Cheddar, który staniał o -6,5% (do 3 586 USD/MT).

Podsumowanie i prognozy

Wyraźne odbicie cen proszków mlecznych na giełdzie GDT daje podstawy do przypuszczeń, że ceny mleka na rynku światowym powoli osiągają twarde dno. Rynek wciąż jednak funkcjonuje pod wpływem niepewności geopolitycznej oraz wysokich kosztów energii i paliw związanych z konfliktem z Iranem, co przekłada się na wyższe koszty logistyki i przetwórstwa.

Mimo tych wyzwań analitycy rynku szacują, że wyhamowanie globalnej podaży w drugiej połowie roku oraz odbudowa popytu importowego pozwolą na stopniowy powrót do wzrostów. Prognozuje się, że ceny mleka w polskim skupie powinny zmierzać w stronę poziomu 2,10 zł/l pod koniec 2026 roku oraz 2,30 zł/l w 2027 roku.

Źródło danych: GUS, GDT

Kompresor powietrza – jak wybrać odpowiedni model do gospodarstwa?

0
kompresor powietrza
Kompresory olejowe są najczęściej stosowane w pneumatyce warsztatowej i przemysłowej. Fot. firmowe

Kompresory powietrza znajdują szerokie zastosowanie w gospodarstwach i warsztatach rolniczych. Wykorzystywane są m.in. do zasilania narzędzi pneumatycznych, czyszczenia maszyn czy pompowania ogumienia. Odpowiedni dobór urządzenia wpływa na możliwości jego wykorzystania.

Kompresor powietrza – jedno urządzenie, wiele zastosowań

Choć kompresor powietrza wykorzystywany jest przez cały rok, to właśnie okres intensywnych prac polowych sprawia, że staje się on niemal codziennym wyposażeniem warsztatu. Wiosenne siewy, letnie żniwa czy jesienne prace uprawowe oznaczają setki godzin pracy maszyn, a wraz z nimi konieczność bieżącej obsługi technicznej.

W takich warunkach sprężone powietrze pozwala:

  • szybko usunąć zanieczyszczenia,
  • przygotować sprzęt do dalszej pracy,
  • wykonać drobne naprawy.

Opony, koła i pneumatyka

Najbardziej oczywistym zastosowaniem kompresora pozostaje obsługa ogumienia. W gospodarstwie regularnej kontroli wymagają nie tylko koła ciągników, ale również przyczep, opryskiwaczy, rozsiewaczy czy ładowarek. Odpowiednie ciśnienie wpływa na trwałość opon, zużycie paliwa oraz ugniatanie gleby.

Coraz większą popularnością cieszy się również dostosowywanie ciśnienia do wykonywanej pracy. Niższe wartości wykorzystywane są podczas prac polowych, natomiast wyższe podczas transportu drogowego. Bez kompresora takie operacje byłyby czasochłonne i niewygodne.

Sprężone powietrze napędza także narzędzia pneumatyczne. Szczególnie popularne są klucze udarowe wykorzystywane podczas wymiany kół, napraw przyczep czy obsługi maszyn uprawowych. W wielu przypadkach pozwalają one odkręcić śruby, z którymi tradycyjne narzędzia ręczne nie są w stanie sobie poradzić.

Czyszczenie maszyn sprężonym powietrzem

To właśnie tutaj kompresory pokazują swoją największą przydatność. Sprężone powietrze doskonale sprawdza się podczas oczyszczania chłodnic, które szczególnie latem narażone są na zapychanie przez kurz, plewy czy resztki roślinne. Regularne przedmuchiwanie pozwala utrzymać prawidłową temperaturę pracy silnika i ograniczyć ryzyko przegrzewania.

Podobnie wygląda sytuacja z filtrami powietrza, filtrami kabinowymi czy trudno dostępnymi zakamarkami maszyn. Sprężone powietrze umożliwia szybkie usunięcie zanieczyszczeń bez konieczności demontażu wielu elementów.

Kompresor znajduje zastosowanie także przy czyszczeniu kombajnów, pras, sieczkarni czy siewników po zakończonym sezonie. Usunięcie kurzu, resztek słomy i nasion nie tylko poprawia estetykę maszyny, ale przede wszystkim ogranicza ryzyko awarii lub pożaru.

Kompresor powietrza w warsztacie rolniczym

W gospodarstwach zastosowanie mają także pistolety lakiernicze, wykorzystywane do:

  • odnawiania felg,
  • burt przyczep,
  • elementów konstrukcji stalowych,
  • bram,
  • ogrodzeń
  • czy osłon.

Pistolet lakierniczy potrzebuje stabilnego, czystego i możliwie suchego powietrza, dlatego przy takim zastosowaniu warto uwzględnić reduktor, filtr i odwadniacz. Zapotrzebowanie pistoletów lakierniczych może wynosić od ok. 150 do 400 l/min, zależnie od dyszy i techniki pracy.

Kolejnym osprzętem są piaskarki i pistolety do piaskowania. To rozwiązanie przydatne przy usuwaniu rdzy, starej farby i przygotowaniu powierzchni do malowania. Trzeba jednak pamiętać, że piaskowanie należy do najbardziej wymagających zastosowań pod względem wydajności kompresora. Do komfortowej pracy potrzebna jest wysoka wydajność efektywna i odpowiednio duży zbiornik.

Do kompresora można podłączyć również:

  • smarownice pneumatyczne,
  • grzechotki,
  • szlifierki pneumatyczne,
  • zszywacze,
  • gwoździarki.

W gospodarstwie szczególnie przydatna może być smarownica pneumatyczna, która przyspiesza obsługę punktów smarnych w maszynach mających wiele kalamitek. Zszywacze i gwoździarki sprawdzają się przy naprawach skrzyń, palet, elementów drewnianych czy lekkich konstrukcji.

kompresor powietrza
Bezolejowe sprężarki nie wymagają smarowania olejem, dzięki czemu zachowują pełną sprawność także podczas pracy w niskich temperaturach. Fot. firmowe

Na co zwrócić uwagę przy wyborze kompresora powietrza?

Na rynku dominują przede wszystkim kompresory tłokowe, które dzięki stosunkowo prostej budowie i korzystnej cenie znajdują zastosowanie w większości warsztatów rolniczych. W większych gospodarstwach i zakładach usługowych spotkać można również sprężarki śrubowe, charakteryzujące się wysoką wydajnością, cichszą pracą oraz możliwością długotrwałego, niemal ciągłego wytwarzania sprężonego powietrza.

Istotnym kryterium wyboru jest także sposób smarowania. Kompresory olejowe są zdecydowanie najpopularniejsze w rolnictwie. Oferują większą trwałość, lepsze chłodzenie podzespołów oraz wyższą wydajność, dzięki czemu dobrze sprawdzają się podczas pracy z narzędziami pneumatycznymi. Alternatywą są konstrukcje bezolejowe, które nie wymagają wymiany oleju i są łatwiejsze w obsłudze, jednak zwykle cechują się niższą wydajnością i krótszą żywotnością przy intensywnym użytkowaniu.

Duże znaczenie ma również pojemność zbiornika. Najmniejsze modele wyposażone są w zbiorniki o pojemności 24–50 litrów i sprawdzają się głównie przy pompowaniu kół, przedmuchiwaniu filtrów czy okazjonalnych pracach warsztatowych. W gospodarstwach rolnych najczęściej spotyka się jednak urządzenia o pojemności od 90 do 150 litrów. Taki zapas powietrza pozwala komfortowo korzystać z kluczy pneumatycznych, pistoletów lakierniczych czy urządzeń do konserwacji maszyn. Jeszcze większe zbiorniki, o pojemności 200 litrów i więcej, przeznaczone są do intensywnej pracy oraz zastosowań wymagających dużego i stabilnego przepływu powietrza.

kompresor powietrza

Jeszcze ważniejszym parametrem od samej pojemności zbiornika jest wydajność sprężarki, wyrażana w litrach na minutę. Proste urządzenia osiągają wydajność około 150–250 l/min, co wystarcza do podstawowych prac serwisowych. Modele warsztatowe oferują zazwyczaj od 300 do 500 l/min i pozwalają zasilać większość narzędzi pneumatycznych wykorzystywanych w gospodarstwie.

Największe kompresory mogą przekraczać nawet 1000 l/min, dzięki czemu znajdują zastosowanie przy piaskowaniu, lakierowaniu dużych powierzchni czy obsłudze kilku narzędzi jednocześnie.

Przy zakupie warto zwrócić uwagę także na maksymalne ciśnienie robocze. Standardem jest obecnie 8–10 barów, choć na rynku można znaleźć urządzenia osiągające nawet 11–15 barów. W większości zastosowań rolniczych wyższe wartości nie są jednak konieczne, ponieważ zdecydowana większość narzędzi pneumatycznych pracuje przy ciśnieniu około 6–8 barów.

Odwiedziliśmy fabrykę MTZ. Czy legenda ciągników Belarus wciąż trwa?

0
fabryka MTZ Belarus

Dla wielu polskich rolników nazwa Belarus to coś więcej niż marka ciągników. To maszyny, które przez lata pracowały w tysiącach gospodarstw, często stając się pierwszym poważnym ciągnikiem kupionym przez rodzinę. Choć od tamtych czasów minęły dekady, Mińska Fabryka Traktorów (MTZ) nadal pozostaje jednym z największych producentów maszyn rolniczych w Europie Wschodniej.

Podczas naszej wizyty na Białorusi mieliśmy okazję zajrzeć do zakładu, w którym każdego dnia powstają kolejne ciągniki trafiające na rynki całego świata. Jak wygląda produkcja? Ile pracy wymaga zbudowanie jednej maszyny? I czy współczesny MTZ nadal przypomina fabrykę, którą wielu rolników pamięta sprzed lat?

fabryka MTZ Belarus

Historia MTZ. Jak powstała Mińska Fabryka Traktorów i marka Belarus?

Mińska Fabryka Traktorów została założona w 1946 roku, zaledwie rok po zakończeniu II wojny światowej. Jej powstanie było częścią wielkiego programu odbudowy przemysłu i mechanizacji rolnictwa w Związku Radzieckim. Początkowo zakład produkował stosunkowo proste konstrukcje, jednak z biegiem lat stał się jednym z najważniejszych producentów ciągników na świecie.

Największą rozpoznawalność zdobyła marka Belarus, która przez dziesięciolecia trafiała nie tylko do republik radzieckich, ale również do wielu krajów Europy, Azji, Afryki i Ameryki Południowej. W Polsce ciągniki MTZ zyskały opinię maszyn prostych, trwałych i łatwych w naprawie. Choć komfort pracy odbiegał od zachodnich konstrukcji, wielu użytkowników do dziś podkreśla ich niezawodność i stosunkowo niskie koszty eksploatacji.

Dziś MTZ to znacznie więcej niż pojedyncza fabryka. To rozbudowane przedsiębiorstwo, które stale rozwija nowe modele, modernizuje linie produkcyjne i eksportuje swoje maszyny do kilkudziesięciu krajów. Wizyta w zakładzie pokazuje, że mimo bogatej historii firma nie zatrzymała się w miejscu.

Jak powstają ciągniki Belarus? Zaglądamy do fabryki MTZ

Zwiedzanie fabryki najlepiej uświadamia skalę całego przedsięwzięcia. Hala produkcyjna ciągnie się przez setki metrów, a na kolejnych stanowiskach z pojedynczych elementów stopniowo powstają kompletne maszyny.

Proces rozpoczyna się od przygotowania ram, mostów i podzespołów napędowych. Następnie montowane są skrzynie biegów, silniki oraz układy hydrauliczne. Dopiero później na konstrukcji pojawia się kabina, instalacja elektryczna i elementy wyposażenia.

W kolejnych etapach każdy ciągnik przechodzi szczegółową kontrolę jakości. Sprawdzana jest poprawność montażu, działanie poszczególnych układów oraz szczelność instalacji hydraulicznej. Zanim maszyna opuści zakład, trafia jeszcze na stanowiska testowe, gdzie weryfikowana jest jej gotowość do pracy.

Duże wrażenie robi organizacja produkcji. Poszczególne zespoły odpowiadają za ściśle określone etapy montażu, a komponenty dostarczane są dokładnie wtedy, gdy są potrzebne na linii. Dzięki temu produkcja przebiega płynnie, a kolejne ciągniki systematycznie przesuwają się przez halę, aż do momentu odbioru końcowego.

To obraz zupełnie inny od tego, który wielu rolników może mieć w pamięci, kojarząc MTZ wyłącznie z prostymi konstrukcjami sprzed kilkudziesięciu lat. Współczesna fabryka wykorzystuje nowoczesne rozwiązania organizacyjne, zachowując jednocześnie filozofię budowy maszyn, z której marka Belarus słynie od dziesięcioleci.

Ile ciągników produkuje fabryka MTZ? Liczby robią wrażenie

Mińska Fabryka Traktorów od lat należy do największych producentów ciągników rolniczych w Europie Wschodniej. Zakład projektowano z myślą o produkcji na bardzo dużą skalę, a jego możliwości do dziś robią ogromne wrażenie. W halach montażowych jednocześnie powstają maszyny o różnej mocy i przeznaczeniu – od kompaktowych modeli wykorzystywanych w mniejszych gospodarstwach po znacznie większe ciągniki przeznaczone do ciężkich prac polowych.

Spacerując po kolejnych wydziałach trudno nie zwrócić uwagi na tempo produkcji. Każde stanowisko odpowiada za konkretny etap montażu, a gotowe podzespoły nieustannie trafiają na linię produkcyjną. To sprawia, że każdego dnia fabrykę opuszczają kolejne ciągniki przygotowane do wysyłki na krajowy rynek oraz do odbiorców zagranicznych.

Znaczna część produkcji trafia na eksport. Ciągniki Belarus można spotkać nie tylko w krajach byłego Związku Radzieckiego, ale również w Azji, Afryce, Ameryce Południowej czy Europie. To właśnie eksport od wielu lat pozostaje jednym z filarów działalności przedsiębiorstwa i pozwala utrzymywać wysoką skalę produkcji mimo zmieniającej się sytuacji gospodarczej.

fabryka MTZ Belarus

Fabryka MTZ to nie tylko ciągniki Belarus. Co jeszcze produkuje zakład?

Dla większości rolników marka Belarus kojarzy się przede wszystkim z ciągnikami, jednak działalność przedsiębiorstwa jest znacznie szersza. Wokół Mińskiej Fabryki Traktorów przez lata powstał rozbudowany kompleks zakładów zajmujących się produkcją podzespołów, odlewów, elementów hydrauliki, przekładni czy kabin.

Takie rozwiązanie pozwala w dużym stopniu uniezależnić się od zewnętrznych dostawców i zachować kontrolę nad jakością produkowanych komponentów. W efekcie znaczna część elementów wykorzystywanych podczas montażu powstaje w przedsiębiorstwach należących do tej samej grupy.

To model, który przypomina funkcjonowanie największych światowych producentów maszyn rolniczych. Własne zaplecze produkcyjne pozwala szybciej reagować na potrzeby rynku, sprawniej planować produkcję oraz ograniczać ryzyko związane z przerwaniem dostaw poszczególnych części.

Podczas wizyty szczególnie dobrze było widać, że MTZ nie jest wyłącznie fabryką montującą gotowe podzespoły. To ogromny organizm przemysłowy, w którym równolegle projektuje się nowe rozwiązania, produkuje komponenty i składa gotowe maszyny.

Fabryka MTZ dziś. Jak zmieniła się produkcja ciągników Belarus?

W Polsce ciągniki Belarus często kojarzą się z prostymi konstrukcjami z lat 80. i 90., które do dziś pracują w wielu gospodarstwach. Wizyta w Mińsku pokazuje jednak, że współczesny MTZ wygląda zupełnie inaczej niż obraz utrwalony w pamięci wielu rolników.

Na halach produkcyjnych widać nowoczesne stanowiska montażowe, zautomatyzowane procesy transportu komponentów oraz rozbudowane działy kontroli jakości. Jednocześnie producent pozostał wierny filozofii, która od lat budowała rozpoznawalność marki – ciągniki mają być przede wszystkim funkcjonalne, trwałe i możliwie proste w obsłudze oraz serwisowaniu.

To właśnie ta równowaga między modernizacją a zachowaniem sprawdzonych rozwiązań sprawia, że marka Belarus nadal znajduje swoich odbiorców na wielu rynkach świata. Dla jednych jest symbolem niezawodności, dla innych alternatywą dla znacznie droższych konstrukcji zachodnich producentów.

fabryka MTZ Belarus

Czy ciągniki Belarus mogą konkurować z John Deere, Fendt i New Holland?

Porównywanie ciągników Belarus z maszynami marek takich jak John Deere, Fendt czy Claas nie jest do końca sprawiedliwe. Choć wszystkie służą do tych samych prac, często są projektowane z myślą o zupełnie innych odbiorcach.

Zachodni producenci od lat stawiają na zaawansowaną elektronikę, systemy rolnictwa precyzyjnego, automatyzację oraz maksymalny komfort operatora. MTZ obrał nieco inną drogę. Producent nadal koncentruje się na budowie maszyn prostych konstrukcyjnie, łatwych w serwisowaniu i stosunkowo niedrogich w eksploatacji.

To właśnie dlatego ciągniki Belarus nadal cieszą się zainteresowaniem w wielu krajach Europy Wschodniej, Azji czy Afryki, gdzie dla użytkowników kluczowe znaczenie ma niezawodność oraz możliwość szybkiej naprawy bez konieczności korzystania z rozbudowanego zaplecza serwisowego.

Nie oznacza to jednak, że firma pozostaje obojętna na zmieniające się wymagania rynku. W kolejnych modelach pojawiają się nowocześniejsze kabiny, lepsza ergonomia pracy oraz rozwiązania zwiększające komfort operatora. Kierunek zmian jest widoczny, choć producent wciąż pozostaje wierny swojej filozofii budowania maszyn praktycznych i trwałych.

Dlaczego MTZ jest symbolem białoruskiego przemysłu maszynowego?

Podczas wizyty w Mińsku trudno nie odnieść wrażenia, że MTZ jest czymś więcej niż tylko fabryką ciągników. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych zakładów przemysłowych Białorusi i marka, która przez blisko osiem dekad stała się wizytówką tamtejszego przemysłu maszynowego.

Przez bramy zakładu wyjechały miliony ciągników pracujących dziś na wszystkich kontynentach. Dla jednych są wspomnieniem pierwszych lat prowadzenia gospodarstwa, dla innych wciąż stanowią podstawową maszynę wykorzystywaną podczas codziennych prac polowych.

Wizyta w fabryce pokazuje również, że przedsiębiorstwo nie opiera swojej pozycji wyłącznie na historii. Rozbudowane hale produkcyjne, nowoczesna organizacja pracy oraz ciągłe unowocześnianie konstrukcji świadczą o tym, że MTZ nadal chce odgrywać ważną rolę na światowym rynku maszyn rolniczych.

fabryka MTZ Belarus

Czy fabryka MTZ nadal wyznacza kierunek rozwoju ciągników Belarus?

Choć ciągniki Belarus od lat budzą w Polsce skrajne opinie, jedno pozostaje niezmienne – niewiele marek maszyn rolniczych zapisało się w historii naszego rolnictwa równie mocno. Dla jednych były symbolem prostoty i niezawodności, dla innych pierwszym krokiem w stronę mechanizacji gospodarstwa.

Wizyta w Mińskiej Fabryce Traktorów pokazuje jednak, że MTZ to nie tylko historia. To nowoczesne przedsiębiorstwo, które każdego dnia produkuje kolejne maszyny trafiające do odbiorców na całym świecie. Mimo ogromnej konkurencji producent konsekwentnie rozwija swoją ofertę, pozostając wiernym idei budowy ciągników trwałych, funkcjonalnych i dostępnych dla szerokiego grona użytkowników.

Dla wielu polskich rolników była to również sentymentalna podróż. Marka, którą pamiętają z rodzinnych gospodarstw, nadal istnieje i wciąż rozwija swoje konstrukcje. Choć współczesny MTZ wygląda inaczej niż kilkadziesiąt lat temu, jego charakter pozostał ten sam – tworzyć maszyny, które przede wszystkim mają pracować.