W wieku 97 lat zmarł śp. mgr Tadeusz Rydzewski, zasłużony dla rolnictwa, wieloletni hodowca roślin uprawnych, związany z Instytutem Hodowli i Aklimatyzacji Roślin. W latach 1970-1990 był zastępcą dyrektora dr Hodowli Roślin w Zakładzie Doświadczalnym IHAR w Strzelcach k. Kutna. Urodził się w 1925 roku niedaleko Łomży. Żołnierz AK ps. „Czupurny”, w trakcie wojny został aresztowany i trafił do obozu koncentracyjnego KL Stutthof. Udało mu się uciec z Marszu Śmierci. Po wojnie zdał maturę i ukończył studia rolnicze na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w 1952 r.
Początkowo podjął pracę w Wyższej Szkole Rolniczej w Olsztynie (1952-1955), następnie pracował w Stacji Hodowli Roślin w Modzurowie k. Raciborza (1955-1970). Po 15 latach pracy w Modzurowie przez następne 20 lat (1970-1990) związany był z Zakładem Doświadczalnym IHAR w Strzelcach, gdzie jako zastępca dyrektora ds. hodowli roślin kierował pracami hodowlanymi roślin uprawnych.
Jego wieloletnia praca i zaangażowanie zaowocowały stworzeniem 35 odmian roślin rolniczych, w tym odmiany pszenicy ozimej Jawa, owsa odmiany Płatek, a także jęczmienia jarego wielorzędowego Klimek. Pan Tadeusz Rydzewski został odznaczony Krzyżem Oświęcimskim, Krzyżem Kawalerskim, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalem – Zasłużony dla Rolnictwa. Całe swoje życie związany z rolnictwem, był człowiekiem zawsze uśmiechniętym i energicznym. Angażował się w projekty, które miały na celu przybliżenie historii Marszu Śmierci, swoje wspomnienia spisywał i dzielił się nimi z innymi. Zmarł w wyniku wypadku na przejeździe kolejowym 19. października w Pszczynie. Rodzinie oraz znajomym pana Tadeusza składamy wyrazy głębokiego współczucia.
Oby pamięć ich dokonań nigdy nie umarła
Bardzo Pani dziekujE za wspomnienie o Panu Tadeuszu.. Był postacia wyjatkowa o niezwykłej pasji dzialania. Jego osiagniecia jako hodowcy nie maja sobie równych. Miałem okazje poznac Pana Tadeusza pomagajac w organizacji zjazdów koleżenskich absolwentów UJ. Grupa ta spotykała się do 2014 roku, na końcu w gronie już tylko `12 osób. Pan Tadeusz świadek historii odszedł jako ostatni. Zachowały się jego spisane wspomnienia, które zasługują na wydanie i szersze upowszechnienie. Do końca życia pozostał aktywny dzieląc się historią z młodzieżą. Mieliśmy umówione spotkanie w lliceum w Gilowicach. Miał też wiele innych planów wyjazdów i prelekcji. W naszej ostatniej rozmowie mówił o swoich doświadczeniach zwiazanych z komunikacją roślin. Do kóńca w pełni świadomy, życzliwy, z poczuciem misji dzielenia się wiedzą, zatroskany o losy kraju ale pełen nadziei.