Strona główna Blog Strona 53

Wnosisz rośliny z balkonu? Ten błąd może skończyć się plagą szkodników

0

Kiedy wnieść kwiaty z balkonu, aby nie ucierpiały wskutek jesiennego chłodu? Nie powinno się czekać do pierwszego przymrozku. Dla wielu ciepłolubnych roślin doniczkowych sygnałem do przeprowadzki są noce z temperaturą zbliżającą się do 10°C. Przed ustawieniem doniczek w mieszkaniu należy jednak dokładnie obejrzeć liście, pędy i podłoże. Razem z roślinami do domu mogą trafić szkodniki, które w cieple szybko opanują pozostałą kolekcję.

Na balkonie niewielka liczba mszyc albo przędziorków może pozostać niezauważona. Po wniesieniu roślin do ogrzewanego pomieszczenia warunki się zmieniają. Brakuje deszczu i naturalnych wrogów szkodników, a doniczki stoją blisko siebie. W rezultacie problem, który początkowo dotyczył jednej rośliny, może objąć cały parapet.

Kiedy schować kwiaty z balkonu do domu?

Nie istnieje jedna właściwa data dla wszystkich regionów Polski i wszystkich gatunków. Termin powinien wynikać przede wszystkim z nocnej temperatury oraz wymagań konkretnej rośliny.

University of Minnesota Extension podaje, że w zależności od gatunku uszkodzenia części roślin doniczkowych mogą pojawić się przy spadkach temperatury poniżej około 7–10°C. Za praktyczny sygnał ostrzegawczy można więc przyjąć prognozy regularnych nocy z temperaturą poniżej 10°C.

Nie oznacza to, że każda roślina zostanie zniszczona podczas jednej chłodniejszej nocy. Wrażliwość zależy również od:

  • gatunku i odmiany,
  • kondycji rośliny,
  • długości okresu chłodu,
  • wilgotności podłoża,
  • osłonięcia balkonu od wiatru,
  • różnicy między temperaturą dnia i nocy.

Szczególnej ostrożności wymagają rośliny pochodzące z klimatu tropikalnego i subtropikalnego, między innymi hibiskusy, fikusy oraz część cytrusów. Niektóre kaktusy i sukulenty mogą tolerować niższą temperaturę, ale nie można tego założenia stosować do całej grupy.

Decyzji nie należy podejmować wyłącznie na podstawie temperatury prognozowanej w dzień. We wrześniu słoneczne popołudnie może zakończyć się bardzo chłodną nocą. Istotna jest przede wszystkim prognozowana temperatura minimalna.

Przy jakiej temperaturze schować kwiaty z balkonu?

Dla większości typowych, ciepłolubnych roślin wynoszonych latem na balkon bezpiecznym punktem orientacyjnym jest około 10°C w nocy. Gdy prognozy zapowiadają dalsze ochłodzenie, przygotowania do przeprowadzki powinny już trwać.

Nie warto czekać do zapowiedzi przymrozku. Część roślin może doznać uszkodzeń chłodowych, mimo że temperatura pozostaje powyżej zera. Objawami mogą być:

  • więdnięcie mimo wilgotnego podłoża,
  • wodniste lub ciemniejące plamy,
  • zahamowanie wzrostu,
  • przebarwienie liści,
  • opadanie liści i pąków,
  • zamieranie najmłodszych przyrostów.

Jeśli wszystkie rośliny nie mogą zostać wniesione jednocześnie, pierwszeństwo powinny mieć najbardziej ciepłolubne i najdelikatniejsze gatunki. Bardziej odporne okazy można zabezpieczyć później, zgodnie z ich indywidualnymi wymaganiami.

Jak przygotować rośliny do wniesienia do domu?

Doniczek nie powinno się przenosić bezpośrednio z balkonu pomiędzy zdrowe rośliny domowe. Przygotowania najlepiej rozpocząć przynajmniej kilkanaście dni wcześniej, gdy pogoda nadal pozwala na przeprowadzenie oględzin i mycia na zewnątrz.

Trzeba sprawdzić spodnią stronę liści

Samo obejrzenie rośliny z góry nie wystarczy. Wiele szkodników ukrywa się w miejscach osłoniętych przed słońcem i deszczem. Szczególnie dokładnie należy skontrolować:

  • spód liści,
  • okolice głównych nerwów,
  • młode przyrosty i pąki,
  • kąty między ogonkami liściowymi a łodygą,
  • rozwidlenia pędów,
  • powierzchnię podłoża,
  • rant oraz spód doniczki,
  • otwory odpływowe,
  • podstawkę.

Roślinę można oglądać przy jasnym świetle, a w przypadku podejrzenia przędziorków pomocne będzie szkło powiększające. Białą kartkę umieszczoną pod liściem można delikatnie opukać. Poruszające się po niej drobne punkty mogą wskazywać na obecność roztoczy lub owadów.

Należy usunąć suche i chore części

Przed przeprowadzką trzeba usunąć przekwitłe kwiaty, zaschnięte liście i wyraźnie uszkodzone fragmenty. Roślin nie należy jednak automatycznie poddawać bardzo silnemu cięciu. Nagłe skrócenie pędów, zmiana temperatury i ograniczenie światła oznaczałyby kilka czynników stresowych jednocześnie.

Materiału porażonego przez szkodniki lub choroby nie powinno się odkładać obok zdrowych roślin ani przechowywać w pomieszczeniu.

Liście warto spłukać wodą

Umiarkowany strumień wody pomaga usunąć kurz, pajęczynki oraz część mszyc i przędziorków. Trzeba umyć obie strony liści, nie uszkadzając delikatnych pędów.

Illinois Extension zaleca rozpoczęcie od mechanicznego spłukania roślin, zanim zostaną zastosowane środki owadobójcze. Po zabiegu roślina powinna wyschnąć w osłoniętym miejscu. Nie należy pozostawiać mokrych liści na zimnym balkonie.

Szkodniki na kwiatach z balkonu – jak je rozpoznać?

Mszyce tworzą skupiska na młodych pędach

Mszyce najczęściej żerują na młodych przyrostach, pąkach oraz spodniej stronie liści. Mogą być zielone, czarne, szare lub brunatne. Ich obecność zdradzają zdeformowane liście i lepka spadź. Na słodkiej wydzielinie może z czasem rozwinąć się ciemny nalot grzybów sadzakowych.

Pojedyncze skupiska można usunąć wodą lub razem z najmocniej opanowanym fragmentem pędu. Kontrolę trzeba powtarzać, ponieważ część owadów może pozostać w zagłębieniach rośliny.

Mączliki podrywają się po poruszeniu liści

Dorosłe mączliki przypominają niewielkie, białe muszki. Po potrąceniu rośliny wzbijają się w powietrze. Jaja i młode stadia pozostają jednak na spodniej stronie liści i są znacznie trudniejsze do zauważenia.

Żółte tablice lepowe pomagają wykrywać oraz ograniczać liczbę latających osobników. Nie usuwają jednak całej populacji, ponieważ nie działają na jaja i nieruchome stadia młodociane.

Wełnowce przypominają kłębki waty

Białe, watowate skupiska w kątach liści, przy nasadach pędów albo na korzeniach mogą świadczyć o obecności wełnowców. Owady wysysają soki i podobnie jak mszyce mogą pozostawiać lepką wydzielinę.

Pojedyncze osobniki można usuwać mechanicznie. Jeżeli wełnowce występują również na korzeniach, może być konieczne usunięcie starego podłoża, umycie doniczki i przesadzenie rośliny. Silnie opanowany okaz może stanowić długotrwałe źródło szkodników dla pozostałych kwiatów.

Przędziorki początkowo trudno zauważyć

Przędziorki są bardzo małe. Pierwszym sygnałem często nie są same roztocza, lecz liczne jasne punkty na liściach, ich szarzenie, brązowienie lub delikatna pajęczynka. Szkodniki najczęściej przebywają na dolnej stronie blaszki liściowej.

Jednorazowe umycie rośliny może nie wystarczyć. Zabieg trzeba powtarzać i regularnie sprawdzać nowe przyrosty. Zgodnie z informacjami Colorado State University Extension okresowe mycie silniejszym strumieniem wody należy do podstawowych niechemicznych sposobów ograniczania przędziorków i mszyc.

Jak odkazić doniczki przed zimą?

Popularne określenie „odkażanie doniczek” może prowadzić do stosowania zbyt agresywnych metod. Doniczki z rosnącą rośliną zazwyczaj nie wymagają używania wybielaczy ani wlewania detergentów do podłoża.

Przed wniesieniem należy:

  1. usunąć ziemię i resztki roślinne z zewnętrznych ścianek,
  2. umyć rant oraz spód doniczki,
  3. oczyścić otwory odpływowe,
  4. umyć podstawkę,
  5. dokładnie wszystko opłukać.

Szczególnej kontroli wymagają przestrzenie między doniczką produkcyjną a osłonką. Mogą znajdować się tam ślimaki, mrówki, skorki oraz nagromadzona woda.

Środków myjących nie powinno się wlewać do podłoża bez wyraźnego zalecenia dla danego zastosowania. Domowe płyny do naczyń mogą uszkadzać liście i korzenie. Jeżeli potrzebne jest zwalczanie szkodnika, należy użyć środka dopuszczonego do stosowania na roślinach ozdobnych, zgodnie z jego etykietą.

Czy przed wniesieniem trzeba wymienić podłoże?

Rutynowe przesadzanie każdej rośliny nie jest potrzebne. Wymianę ziemi warto rozważyć, gdy:

  • w podłożu znajdują się szkodniki,
  • widoczne są wełnowce korzeniowe,
  • z doniczki wychodzą mrówki,
  • ziemia ma nieprzyjemny zapach,
  • podłoże jest stale mokre i zbite,
  • korzenie gniją,
  • doniczka nie ma drożnego odpływu.

Przesadzanie zdrowego okazu bez konkretnej przyczyny może zwiększyć stres związany z przeprowadzką. Jeżeli roślina wymaga większego pojemnika, nie należy wybierać doniczki znacznie większej od dotychczasowej. Zbyt duża ilość mokrego podłoża wokół niewielkiej bryły korzeniowej sprzyja przelaniu.

Kwarantanna powinna trwać około trzech tygodni

Roślin wracających z balkonu nie należy od razu stawiać obok kwiatów, które przez cały rok pozostawały w domu. Najbezpieczniej umieścić je w oddzielnym pomieszczeniu lub przynajmniej na wyraźnie odseparowanym stanowisku.

Kilka dni obserwacji może być niewystarczające. Jaja i młode stadia części szkodników są trudne do zauważenia, a objawy pojawiają się stopniowo. Colorado State University Extension zaleca co najmniej trzy tygodnie kwarantanny nowych roślin. Taką samą ostrożność warto zachować wobec okazów wracających z balkonu.

Podczas izolacji należy przy każdym podlewaniu sprawdzać:

  • spód liści,
  • nowe przyrosty,
  • powierzchnię ziemi,
  • żółte tablice lepowe,
  • parapet i przestrzeń wokół doniczki.

Jeżeli zostaną znalezione szkodniki, czas izolacji należy liczyć od momentu skutecznego zakończenia zwalczania, a nie od dnia wniesienia rośliny.

Czy wszystkie rośliny trzeba profilaktycznie opryskać?

Profilaktyczne opryskiwanie całej kolekcji przypadkowym preparatem nie powinno zastępować oględzin. W pierwszej kolejności stosuje się metody mechaniczne: mycie, usuwanie pojedynczych szkodników i wycinanie najmocniej porażonych fragmentów.

Jeżeli konieczne jest zastosowanie preparatu, powinien być:

  • przeznaczony do rozpoznanego szkodnika,
  • dopuszczony do stosowania na roślinach ozdobnych,
  • odpowiedni dla konkretnego gatunku rośliny,
  • stosowany dokładnie według etykiety.

Nie każdy środek ogrodowy może być używany w pomieszczeniu. Trzeba również zwrócić uwagę na bezpieczeństwo dzieci i zwierząt domowych. Środki kontaktowe wymagają dokładnego pokrycia miejsc żerowania, a zabieg często trzeba powtarzać zgodnie z instrukcją produktu.

Po wniesieniu rośliny mogą zgubić część liści

Zmiana miejsca oznacza mniej światła, słabszy ruch powietrza i inną wilgotność. Część roślin reaguje żółknięciem oraz zrzucaniem liści. Nie musi to od razu świadczyć o obecności szkodników.

Jeżeli temperatury na to pozwalają, rośliny warto przez kilka dni przyzwyczajać do mniejszej ilości światła, ustawiając je w coraz bardziej zacienionym miejscu. Po wniesieniu powinny początkowo trafić w pobliże jasnego okna, ale nie dotykać zimnej szyby ani stać bezpośrednio nad grzejnikiem.

W mieszkaniu wzrost najczęściej zwalnia, dlatego zmniejsza się zapotrzebowanie na wodę oraz składniki pokarmowe. Podłoże nie powinno stale pozostawać mokre. Nadmierne podlewanie sprzyja gniciu korzeni i rozwojowi ziemiórek.

Niepokój powinny wzbudzić przede wszystkim:

  • lepka wydzielina,
  • białe watowate skupiska,
  • delikatna pajęczynka,
  • jasne punkty na liściach,
  • deformacje młodych przyrostów,
  • obecność drobnych owadów,
  • szybko postępujące zamieranie.

Wnoszenie kwiatów z balkonu krok po kroku

  1. Należy obserwować prognozowaną temperaturę nocną.
  2. Ciepłolubne okazy powinny wrócić do domu, zanim noce zaczną regularnie przynosić mniej niż około 10°C.
  3. Trzeba sprawdzić spód liści, pędy, podłoże, dno doniczki i odpływ.
  4. Należy usunąć suche oraz wyraźnie porażone części.
  5. Liście warto spłukać wodą.
  6. Doniczkę i podstawkę trzeba dokładnie umyć z zewnątrz.
  7. Rośliny z wykrytymi szkodnikami należy odizolować i rozpocząć odpowiednie zwalczanie.
  8. Wszystkie okazy wracające z balkonu warto poddać około trzytygodniowej kwarantannie.
  9. Po wniesieniu trzeba zapewnić jasne stanowisko oraz ograniczyć podlewanie.
  10. Rośliny należy regularnie kontrolować przez kolejne tygodnie.

Dokładne obejrzenie spodniej strony liści zajmuje tylko kilka minut, a może uchronić całą domową kolekcję przed wielotygodniową walką ze szkodnikami.

Energia dla wsi – III nabór już w październiku. Jak przygotować się do inwestycji w OZE?

0
Energia dla wsi

Inwestycje w odnawialne źródła energii na terenach wiejskich wciąż mogą liczyć na wsparcie ze środków publicznych. Jednym z najważniejszych instrumentów pozostaje program „Energia dla wsi”, finansowany ze środków Funduszu Modernizacyjnego. Po dużym zainteresowaniu poprzednim naborem Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przygotowuje kolejny. Zgodnie z obecnymi informacjami III nabór ma rozpocząć się 1 października 2026 r.

To dobry moment, aby rolnicy, spółdzielnie energetyczne i pozostali potencjalni beneficjenci nie czekali do dnia rozpoczęcia naboru, ale już teraz rozpoczęli przygotowanie inwestycji.

Co można sfinansować?

„Energia dla wsi” jest programem skierowanym na rozwój odnawialnych źródeł energii na terenach wiejskich. Wsparciem mogą być objęte m.in. instalacje:

  • fotowoltaiczne,
  • wiatrowe,
  • wodne,
  • biogazowe, pracujące w warunkach wysokosprawnej kogeneracji,
  • magazyny energii.

Dla inwestora istotne jest również to, że finansowanie może mieć formę zarówno dotacji, jak i pożyczki. Połączenie obu form wsparcia pozwala w wielu przypadkach pokryć znaczną część, a nawet całość kosztów kwalifikowanych projektu, bez konieczności pozyskiwania dodatkowego finansowania zewnętrznego, np. kredytu bankowego.

Dotacja i pożyczka – zróżnicowane zasady wsparcia

Poziom i forma wsparcia zależą od rodzaju planowanej inwestycji. W przypadku biogazowni oraz elektrowni wodnych możliwe jest uzyskanie dotacji w wysokości od 45% do 65% kosztów kwalifikowanych. Pozostała część finansowania może zostać uzupełniona pożyczką, która może sięgać nawet 100% kosztów kwalifikowanych projektu.

Inaczej wygląda sytuacja w przypadku pozostałych źródeł OZE objętych programem, takich jak instalacje fotowoltaiczne czy wiatrowe. W ich przypadku wsparcie ma formę pożyczki – bez dotacji. Pożyczka może pokryć do 100% kosztów kwalifikowanych inwestycji.

Inwestorzy, którzy dotychczas nie prowadzili działalności w zakresie produkcji energii ze źródeł odnawialnych, muszą się jednak liczyć z koniecznością wniesienia wkładu własnego w wysokości 15% kosztów kwalifikowanych. Będą oni zobowiązani do realizacji inwestycji w formule „project finance”. Oznacza to nie tylko konieczność zapewnienia wkładu własnego, ale również brak możliwości wnioskowania o zaliczkę oraz konieczność wniesienia dodatkowych zabezpieczeń na etapie podpisywania umowy o dofinansowanie lub przed pierwszą wypłatą środków.

Sposób finansowania projektu zależy od wielu czynników, a prawidłowo przygotowany montaż finansowy może mieć istotne znaczenie na etapie oceny projektu. Oprócz potwierdzenia, że inwestycja jest na odpowiednim etapie przygotowania dokumentacyjnego, konieczne jest również wykazanie, że Beneficjent posiada środki pozwalające na jej realizację.

Przed przygotowaniem wniosku warto więc sprawdzić nie tylko kwalifikowalność samej inwestycji, ale również dostępne dla niej formy i poziomy wsparcia. Równie ważne jest odpowiednio wczesne przygotowanie Beneficjenta do zapewnienia finansowania całego projektu.

Rolnik – o czym pamiętać

W przypadku inwestycji realizowanych przez rolników istotne jest nie tylko spełnienie formalnych warunków programu, ale również właściwe przygotowanie modelu prowadzenia działalności i wykorzystania energii.

Przy weryfikacji, czy wnioskodawca spełnia definicję rolnika, należy sprawdzić:

  • formę prawną wnioskodawcy – rolnikiem może być osoba fizyczna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba prawna,
  • czy wnioskodawca prowadzi działalność rolniczą przez okres co najmniej 12 miesięcy,
  • czy w ramach tej działalności prowadzi gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, położone w ramach zabudowy zagrodowej w rozumieniu przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych lub prowadzi dział specjalny produkcji rolnej.

W przypadku rolnika będącego osobą fizyczną trzeba dodatkowo zweryfikować, co stanie się z wyprodukowaną energią. Jeżeli rolnik chce sprzedawać energię elektryczną do sieci, musi prowadzić w tym zakresie działalność gospodarczą. Jeżeli jej nie prowadzi, przed rozpoczęciem sprzedaży energii musi ją zarejestrować.

Energia dla wsi – nie tylko dla rolników

Program „Energia dla wsi” nie jest skierowany wyłącznie do rolników. O dofinansowanie mogą ubiegać się również spółdzielnie energetyczne, ich członkowie będący przedsiębiorcami oraz powstające spółdzielnie energetyczne. W przypadku spółdzielni energetycznej lub jej członka będącego przedsiębiorcą zastosowanie mają warunki określone dla tej kategorii wnioskodawców, a nie wymagania dotyczące rolnika. Podobnie powstająca spółdzielnia energetyczna nie musi spełniać wymagań dotyczących prowadzenia działalności rolniczej, okresu jej prowadzenia czy posiadania zabudowy zagrodowej.

Warto zwrócić uwagę na tę grupę beneficjentów. „Energia dla wsi” jest bowiem najczęściej kojarzona ze wsparciem dla rolników, podczas gdy możliwość uzyskania dofinansowania przez spółdzielnie energetyczne lub jej członków będących przedsiębiorcami lub powstające spółdzielnie energetyczne może być istotna dla podmiotów rozwijających lokalną energetykę. Tym bardziej, że limit wielkości instalacji dla tego rodzaju podmiotu rośnie do maksymalnie 10 MW (dla rolnika jest to maksymalnie 1 MW).

Nasze wybrane doświadczenia z Programem Energia dla Wsi

Z programu „Energia dla wsi” skutecznie skorzystał Pan Karol Janas, klient METROPOLIS prowadzący działalność rolniczą, ogrodniczą (uprawa pomidorów) i gospodarczą pod firmą „Wynajem i Dzierżawa Maszyn Karol Janas”, który otrzymał ponad 9 mln zł dotacji na budowę biogazowni rolniczej Brudzew II o mocy do 0,5 MWe (woj. wielkopolskie).

Inwestor zdecydował się na rozpoczęcie realizacji projektu jeszcze przed uzyskaniem informacji o przyznaniu dofinansowania, finansując inwestycję ze środków własnych oraz kredytu bankowego, tuż po złożeniu wniosku i przeprowadzeniu przetargu, a decyzję o przyznaniu dofinansowania otrzymał dopiero po zakończeniu budowy.

Mimo przedłużającego się procesu aplikacyjnego, który trwał ponad rok, etap rozliczenia przebiegł już bardzo sprawnie, a środki zostały wypłacone wkrótce po złożeniu wniosków refundacyjnych. Warto dodać, że była to już druga biogazowa inwestycja tego klienta, wsparta przez Zespół z METROPOLIS – wcześniej Pan Karol Janas, będący wraz z żoną, wspólnikiem spółki cywilnej pn.: „Zielona Energia Janas” zrealizował projekt budowy biogazowni Brudzew I o mocy 499 kWe, w ramach działania 1.6.1 Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko na lata 2014–2020.

Kolejnym przykładem zakończonej inwestycji dofinansowanej w ramach programu „Energia dla wsi”, której realizację w zakresie pozyskania finansowania skutecznie wsparła nasza firma, jest projekt Pana Krzysztofa Bartnickiego – budowa biogazowni o mocy do 330 kWe w miejscowości Bądzyn (woj. mazowieckie). Dla tej inwestycji przygotowaliśmy wniosek zakładający pierwotnie koszty kwalifikowane na poziomie 12 mln zł netto, co pozwoliło na uzyskanie ponad 7,7 mln zł dotacji oraz 4,2 mln zł pożyczki.

Jednak na etapie postępowania przetargowego, po zakończeniu składania ofert, okazało się, że rzeczywisty koszt inwestycji, wynikający z najkorzystniejszej oferty, będzie wyższy o około 3 mln zł i wyniesie ostatecznie niemal 15 mln zł netto. Zatem jeszcze przed rozstrzygnięciem przetargu, by zachować efekt zachęty, wystąpiliśmy do NFOŚiGW o zwiększenie kwoty dofinansowania. Po przeprowadzeniu przez NFOŚiGW ponownej oceny ekonomicznej projektu, uzyskaliśmy zgodę na zwiększenie dotacji do ponad 9,7 mln zł i pożyczki do pond 5,2 mln zł, co umożliwiło inwestorowi realizację projektu w pełnym zakresie.

III nabór – liczyć się będzie czas

Według obecnych informacji III nabór programu „Energia dla wsi” ma zostać uruchomiony 1 października 2026 r.

Planowany budżet początkowy ma wynieść około 400 mln zł. NFOŚiGW rozważa również zwiększenie tej kwoty dzięki środkom uwolnionym z poprzednich naborów. Łączna dostępna kwota może więc sięgnąć nawet 550 mln zł.

Jednocześnie należy pamiętać o dużym zainteresowaniu programem. W poprzednim naborze złożono 248 wniosków na łączną kwotę dofinansowania sięgającą niemal 1,7 mld zł, przy alokacji wynoszącej 1 mld zł.

Dlatego w przypadku inwestorów, którzy już dziś wiedzą, że chcą budować biogazownię, instalację fotowoltaiczną, magazyn energii czy inne źródło OZE, odkładanie przygotowań na ostatni moment może być ryzykowne.

Dobry moment na przygotowanie projektu jest teraz

Program „Energia dla wsi” daje możliwość uzyskania znaczącego wsparcia dla inwestycji w OZE, ale przy dużym zainteresowaniu kluczowe może okazać się odpowiednio wczesne przygotowanie projektu.

Warto pamiętać, że poprzedni nabór został zamknięty przed terminem wskazanym w ogłoszeniu o konkursie – powodem było wyczerpanie dostępnej alokacji. To pokazuje, że w przypadku dużego zainteresowania o możliwości uzyskania dofinansowania może decydować nie tylko spełnienie warunków programu, ale również gotowość projektu w momencie rozpoczęcia naboru.

Dla inwestora najważniejsze jest więc nie tylko pytanie: „czy mój projekt kwalifikuje się do programu?”, ale również: „czy w dniu rozpoczęcia naboru będę miał gotowy projekt i kompletny wniosek?”

W przypadku III naboru może się okazać, że to właśnie przygotowanie z wyprzedzeniem będzie jednym z najważniejszych elementów decydujących o możliwości uzyskania finansowania.

Energia dla wsi

Energia dla wsi – przygotowanie do naboru krok po kroku

O tym, jak przygotować się do naboru i na co zwrócić uwagę już teraz, opowiemy podczas Webinaru, który odbędzie się 28 września 2026 roku o godzinie 11:00.

Spotkanie poprowadzi Paulina Walczak – Project Manager w METROPOLIS Doradztwo Gospodarcze, która od lat zajmuje się przygotowaniem i pozyskiwaniem finansowania dla inwestycji, w tym projektów z obszaru OZE.

Zapraszamy do zapisów pod linkiem: https://metropolisdg.pl/webinar/pl/home

Warto jednak swoje pomysły i plany dotyczące inwestycji konsultować już dziś. W tym zakresie pozostaje do Państwa dyspozycji:

Energia dla wsi

📱 602 329 276
✏️ paulina.walczak@metropolisdg.pl

Ceny paliw 18.09: Hurtowe ceny diesla w Polsce w końcu poszły w dół, do 9,23 zł/l brutto

0
ceny paliw

Ceny paliw od 18.09.2026: Po serii niepokojących podwyżek z pierwszej połowy miesiąca, krajowy rynek hurtowy przynosi pierwsze jaskółki stabilizacji. Średnia cena hurtowa oleju napędowego w oficjalnych cennikach producentów obniżyła się do poziomu 9,23 zł/l brutto. Korekta w bazach rafineryjnych daje nadzieję na wyhamowanie wzrostów na stacjach, choć w szczycie jesiennej kampanii polowej koszt paliwa pozostaje potężnym obciążeniem dla budżetów gospodarstw rolnych.

Przełamanie wzrostowego trendu w cennikach Orlenu oraz Aramco Poland jest bezpośrednią reakcją na chwilowe uspokojenie notowań ropy naftowej na giełdach światowych i ustabilizowanie kursu walutowego. Nawet po dzisiejszym cięciu w Orlenie ceny diesla na stacjach są ciągle dużo poniżej cenników hurtowych. Sam PKN Orlen sztucznie utrzymuje ceny we własnej sieci stacji na poziomie 8,99 zł/l.

Przeczytaj również:

Notowania giełdowe: Ropa i diesel ARA w dół

Na rynkach światowych czwartkowe notowania przyniosły upragnione uspokojenie i oddech po wcześniejszych falach wzrostowych. Ceny ropy naftowej na giełdach w Londynie i Nowym Jorku ustabilizowały się, reagując na sygnały o wzroście zapasów surowca oraz powstrzymaniu dalszej eskalacji napięć geopolitycznych.

Przełożyło się to bezpośrednio na europejski rynek paliw gotowych – czwartkowe notowania diesla na giełdzie w ARA (Antwerpia-Rotterdam-Amsterdam) odnotowały wyraźną spadkową korektę. Ten zjazd cen na rynku bazowym wyznaczył przestrzeń do obniżek w cennikach krajowych producentów, wyhamowując kilkutygodniową presję wzrostową na olej napędowy.

Duży rozjazd między hurtem a detalem

Sytuacja, w której stawka hurtowa (9,23 zł/l brutto) przewyższa ceny na pylonach stacji koncernowych (8,99 zł/l), stwarza ogromną presję dla niezależnych operatorów i dystrybutorów hurtowych zaopatrujących rolników. Mimo to korekta w dolnych rejonach cenników rafineryjnych daje szansę na zmniejszenie tej anomalii cenowej.

Rodzaj paliwaŚrednia cena hurtowa netto (zł/m³)Cena hurtowa brutto z VAT (zł/l)Średnia cena na stacjach Orlen
Olej Napędowy (ON)~7 504 zł9,23 zł8,99 zł
Benzyna Pb95~6 374 zł7,84 zł~7,50–7,65 zł
Olej Opałowy~6 098 zł7,50 zł—

Polityczny dwugłos: Limit marż czy podatek wsteczny?

Równolegle w przestrzeni politycznej ścierają się dwie propozycje na łagodzenie skutków drożyzny paliwowej, z których każda budzi poważne wątpliwości prawne i rynkowe. Propozycja prezydencka zakłada obniżenie VAT i akcyzy oraz odgórne limitowanie marż rafineryjnych i handlowych, co przy statusie Polski jako importera netto gotowych paliw niesie bezpośrednie ryzyko paraliżu dostaw i braków na stacjach, gdy import stanie się nierentowny.

Z kolei propozycja rządowa oferuje obniżkę podatków pośrednich (VAT i akcyzy), jednak uzależnia ją od uchwalenia podatku od nadmiarowych zysków koncernów paliwowych (windfall tax). Kluczowym problemem tej inicjatywy jest próba opodatkowania dochodów wygenerowanych w przeszłości, co stoi w bezpośredniej sprzeczności z konstytucyjną zasadą lex retro non agit (art. 2 Konstytucji RP) i zakazem działania prawa wstecz.

Przeczytaj również:

Presja w szczycie prac jesiennych

Dla rolników kupujących paliwo w hurcie do własnych zbiorników obecny układ cen jest wyjątkowo trudny. Notowania hurtowe powyżej 9 zł za litr brutto przypadają na okres intensywnego zużycia – trwają zbiory kukurydzy, głęboka orka oraz siewy zbóż ozimych. Rozjazd między drogim hurtem a niższymi cenami na stacjach detalicznych utrudnia zakupy zbiorcze dla większych gospodarstw.

Dalsza trajektoria cen na krajowym rynku będzie zależała od stabilności cen surowca na rynkach globalnych oraz wahań kursu dolara amerykańskiego.

Źródło cen: PKN Orlen, giełdy towarowe

Prawidłowe przechowywanie ziemniaków – o tym nie wolno zapomnieć!

0

Przechowywanie ziemniaków to ostatni i zarazem najdłuższy etap produkcji tej rośliny z przeznaczeniem na różne cele: do bezpośredniego spożycia, na sadzeniaki, do przetwórstwa. Jakość przechowywania ziemniaków będzie miała niemały wpływ na uzyskaną za nie cenę.

Jak przechowywać ziemniaki? – odpowiednie przygotowanie przechowalni

przechowywanie ziemniaków - różne odmiany
Przechowując kilka odmian, nie wolno dopuścić do ich wymieszania. – Fot. P. Kardasz

Przechowalnia przed rozpoczęciem nowego sezonu przechowalniczego powinna być odpowiednio do niego przygotowana. Warunki panujące w przechowalni należą do jednych z podstawowych czynników wpływających na przechowywanie ziemniaków.

Musi być ona czysta, pozbawiona wszelkich pozostałości po wcześniej składowanych ziemniakach. Pozostawione resztki będą źródłem rozwijających się na ziemniakach infekcji.

Drugim, nie mniejważnym czynnikiem jest sprawne funkcjonowanie wyposażenia, m.in. systemu wentylacyjnego, maszyn. Wszelkie usterki należy naprawić przed zasypaniem przechowalni.

Podłogę przechowalni należy dokładnie zamieść i umyć. Jeśli ziemniaki będą składowane luzem, dodatkowo należy umyć ściany.

Miejsca, gdzie zgniłe ziemniaki zostawiły plamy na ścianach, powinny być umyte sodą rozpuszczoną w ciepłej wodzie.

Poza tym, aby przechowalnia w jak największym stopniu sprzyjała przechowywanym ziemniakom, powinno sie uwzględnić kilka elementów:

  • dogodny dojazd oraz wjazd do budynku;
  • budynek nie powinien stać w zagłębieniu terenu (w przechowalniach zagłębionych poziom wody musi być niżej o 1 m od poziomu posadzki);
  • podłoże musi być suche i przepuszczalne;
  • pomieszczenia składowe powinny być lokalizowane od strony północnej, a sortownie – od południowej;
  • czerpanie powietrza należy projektować od strony północnej i zachodniej – wówczas najlepiej spełniają swe funkcje.

System wentylacyjny – kluczowy element w przechowalni

Bardzo ważnym elementem w przechowalni jest system wentylacyjny, który różni się w zależności od sposobu przechowywania bulw.

Składowane ziemniaki intensywnie oddychają, pobierając tlen i wydzielając dwutlenek węgla oraz wodę i duże ilości ciepła.

Te procesy powodują konieczność intensywnej wentylacji. Dlatego tak ważna jest dbałość o utrzymanie odpowiednich warunków termiczno-wilgotnościowych podczas całego okresu przechowywania ziemniaków.

Jakie bulwy nadają się do długiego przechowywania?

Do długiego przechowywania nadają się tylko bulwy zdrowe. Do przechowalni nie mogą trafić bulwy złej jakości, tzn.:

  • zanieczyszczone,
  • porażone chorobami,
  • uszkodzone mechanicznie,
  • niedojrzałe.

Dlatego też wszystkie bulwy porażone chorobami i uszkodzone mechanicznie powinny być odrzucone w czasie załadunku, aby uniknąć nadmiernych strat w późniejszym, długotrwałym przechowywaniu.

Przed załadunkiem bulwy należy skontrolować. Kontrola jakości bulw pozwoli uniknąć wielu poważnych problemów podczas przechowywania, np. związanych z gniciem, chorobami i zarządzaniem systemem wentylacji.

Próby do oceny jakości bulw należy pobrać dwukrotnie: podczas zbioru (ocena i kontrola jakości kopania) oraz z taśmociągu podczas zasypywania przechowalni (weryfikacja poziomu obić i uszkodzeń).

przechowywanie ziemniaków
Uszkodzone i porażone bulwy nie powinny trafić do przechowalni. – Fot. P. Kardasz

Jak przygotować ziemniaki do długiego przechowywania?

Bulwy dobrze przygotowane do przechowywania będzie można bez kłopotu długo przetrzymać w przechowalni– nawet do 9 miesięcy.

Proces przechowywania można podzielić na kilka etapów, które opisujemy poniżej.

Osuszanie

Osuszanie to pierwszy z etapów przechowywania ziemniaków. Osuszanie pozwala na usunięcie wilgoci z powierzchni bulw, co jest szczególnie ważne przy zbiorze mokrych bulw.

Proces ten trwa ok. 1–7 dni. Niemniej należy rozpocząć go jak najwcześniej – najlepiej zaraz po zasypaniu pierwszej partii w przechowalni, aby nie dopuścić do rozwoju chorób bakteryjnych i grzybowych.

Profesjonalny proces suszenia należy rozpocząć od intensywnego wietrzenia bulw powietrzem zewnętrznym o temperaturze niższej od temperatury bulw.

Celem tego jest usunięcie nadmiaru wilgoci z bulw, a także dwutlenku węgla i ciepła powstające go w wyniku oddychania bulw.

Podczas przepływu powietrza między bulwami następuje wzrost jego temperatury oraz zwiększa się możliwość pochłaniania wilgoci z bulw.

Osuszanie powietrzem o temperaturze wyższej od temperatury ziemniaków wymaga niskiej jego wilgotności (poniżej 90%). Zbyt wysoka wilgotność (98–100%) może prowadzić do skraplania się wody na bulwach.

W pierwszym okresie przechowywania wysoka wilgotność nasila rozwój chorób.

Temperatura bulw w okresie osuszania powinna wynosić 12–16°C. Przy niższej temperaturze, ok. 10°C, bulwy należy ogrzać ciepłym powietrzem do wartości 12°C.

Osuszając ziemniaki, należy pamiętać o kontrolowaniu tego procesu, sprawdzając ręcznie poziom ich wysuszenia na głębokości 50 cm od góry pryzmy. Osypująca się z bulw ziemia jest sygnałem o zakończeniu procesu osuszania.

Jeśli do przechowywania przeznaczane są sadzeniaki, proces osuszania można przeprowadzić poza przechowalnią. Należy jednak zadbać o to, aby znajdowały się pod zadaszeniem, a odstępy między paletami były duże.

W sprzyjających warunkach – po ok. 2 tygodniach – sadzeniaki będą osuszone.

Dojrzewanie

Zebrane z pola bulwy nie są jeszcze całkowicie dojrzałe. Dodatkowo mogą być uszkodzone przez kombajn czy podczas upadków na maszynach przeładunkowych.

Na etapie dojrzewania następuje gojenie ran powstałych podczas zbioru, transportu i załadunku do przechowalni. W tym czasie skórka powinna ulec skorkowaceniu, dzięki czemu parowanie z bulw zostanie istotnie ograniczone.

Szybkie korkowacenie uszkodzonej tkanki zapobiega również wnikaniu w głąb bulw mikroorganizmów chorobotwórczych.

Szybkość dojrzewania uzależniona jest od odmiany, rodzaju uszkodzeń i warunków atmosferycznych.

Natomiast czas gojenia uzależniony jest od temperatury: w wyższej zachodzi szybciej niż w niższej (poniżej 5°C). Zwykle trwa od 10 do 15 dni w temperaturze 15°C. W wyższych temperaturach może ulec wydłużeniu. Wszystko zależy od stanu bulw znajdujących się w przechowalni.

Na etapie dojrzewania bardzo ważne jest utrzymanie odpowiedniej temperatury i wilgotności w przechowalni – na poziome 12–18°C i 90–98%.

Schładzanie

Po etapie dojrzewania bulwy powinny być powoli schładzane do temperatury wymaganej w długotrwałym przechowywaniu.

Tempo schładzania zależy od przebiegu warunków pogodowych w okresie jesiennym. Istotny jest dobowy przebieg temperatury, szczególnie w porze nocnej i nad ranem, kiedy to wykonuje się wentylację schładzającą.

Bulwy należy schładzać powoli, obniżając ich temperaturę o 0,3°C na dobę. W podobnym tempie spada jesienią temperatura zewnętrzna.

Szybsze tempo schładzania ziemniaków w przechowalni w stosunku do tempa spadku temperatury zewnętrznej powoduje, że podczas wietrzenia odprowadzane jest nie tylko ciepło powstałe z oddychania ziemniaków, ale również ciepło przenikające z zewnątrz przez przegrody do przechowalni.

Wilgotność względna powietrza podczas schładzania powinnawynosić 90–95%.

Długotrwałe przechowywanie ziemniaków – okres i wymagane warunki

Po przygotowaniu ziemniaków do długotrwałego przechowywania należy skontrolować ich stan, zwłaszcza pod względem występowania chorób. Wszystkie bulwy z objawami chorobowymi należy usunąć z przechowalni.

Okres długiego przechowywania jest różny dla różnych kierunków użytkowania:

  • sadzeniaki – 7 miesięcy,
  • jadalne – 8 miesięcy,
  • do przetwórstwa – do 10 miesięcy.

Temperatura w przechowalni również uzależniona jest od kierunku użytkowania ziemniaków i kształtuje się na poziomie:

  • 6–7°C z przeznaczeniem na frytki,
  • 6–9°C – na chipsy,
  • 4–6°C – jadalne,
  • 3°C – sadzeniaki.

Przez cały okres przechowywania temperatura powinna być utrzymywana na względnie stałym poziomie +/– 0,5°C w stosunku do wymaganej dla danego kierunku użytkowania.

W przechowalni powinna być utrzymywana również stabilna wilgotność względna powietrza.

Czynnikiem decydującym o rozpoczęciu wentylacji jest przekroczenie wymaganej temperatury w pryzmie ziemniaków.

W okresie długotrwałego przechowywania, które przypada w miesiącach zimowych, poza nielicznymi wyjątkami, występują korzystne warunki zewnętrzne do prowadzenia wentylacji o każdej porze doby.

Dodatkowo, w celu obniżenia stężenia CO2 wentylacja powinna być prowadzona codziennie, przynajmniej przez 0,5 godziny.

Należy pamiętać, że przechowywanie ziemniaków w nieodpowiednich warunkach może doprowadzić do znacznych strat ilościowych i jakościowych.

Dlatego mimo odpowiedniego przygotowania ich do długiego przechowywania, należy przynajmniej raz w tygodniu przeprowadzać kontrolę stanu bulw i na tej podstawie podjąć decyzję dotyczącą wentylacji i zagospodarowania bulw.

Eksport pszenicy z UE nadrabia zaległości. Jak kształtują się ceny pszenicy i kierunki handlu?

0
eksport zbóż

Analizując to, jak ceny pszenicy mogą kształtować się na krajowym i unijnym rynku w najbliższych tygodniach, warto zwrócić uwagę na najnowsze statystyki Komisji Europejskiej (DG Agri) za pierwsze 11 tygodni nowego sezonu. Choć jeszcze niedawno informowaliśmy, że na starcie sezonu Unia Europejska była importerem netto zbóż, najnowsze dane pokazują wyraźną zmianę – tempo eksportu zbóż z UE rośnie, a wywóz pszenicy zwyczajnej niemal całkowicie nadgonił zaległości z ubiegłego roku.

Z raportu wynika, że łączny eksport zbóż z UE wyniósł około 8,15 mln ton (spadek o 17% w porównaniu do zeszłego sezonu, co jednak oznacza mocne wyhamowanie wcześniejszych, głębokich strat). Z kolei łączny import zbóż do Unii zamknął się na poziomie około 5,16 mln ton (wzrost o 14%), co wpływa bezpośrednio na ceny pszenicy oraz innych zbóż w portach i krajowych skupach. Dodatkowym impulsem sprzyjającym wywozowi jest sytuacja na rynku walutowym: ostatnie osłabienie euro względem dolara oraz jeszcze wyraźniejsze osłabienie złotego do obu głównych walut zwiększają konkurencyjność cenową unijnego i polskiego ziarna na rynkach światowych.

Czytaj również:

Sytuacja w polskich portach: Ceny pszenicy konsumpcyjnej i paszowej

Sytuacja w polskich portach (Gdańsk/Gdynia, Szczecin, Świnoujście) odzwierciedla bieżące trendy popytowe w handlu morskim. Stawki za pszenicę konsumpcyjną (w zależności od zawartości białka na poziomie od 10,0% do 12,5%) z dostawą w październiku wahają się w przedziale od 980 do 1020 PLN/t. Z kolei pszenica paszowa (FW) w dostawach na październik i połowę listopada wyceniana jest w granicach 890–900 PLN/t.

Sytuacja na giełdach: Notowania kukurydzy i pszenicy na Matif

Analizując wykresy giełdowe (m.in. dla serii listopadowej kukurydzy notowanej na poziomach ok. 261,75–263,75 EUR), widać wyraźnie, że po wcześniejszych dynamicznych wzrostach rynek wszedł w fazę uspokojenia i konsolidacji. Obserwowane ceny pszenicy na Matif oraz notowania kukurydzy odzwierciedlają obecne zderzenie fundamentalnych czynników popytowych z napływem ziarna z importu oraz globalnymi szacunkami bilansów.

Kluczowe zboża – co dzieje się na rynku?

  • Pszenica zwyczajna: Eksport osiągnął blisko 5,61 mln ton (niewielki spadek o zaledwie 2% rok do roku), co potwierdza, że unijny wywóz mocno przyspiesza. Natomiast import pszenicy skurczył się aż o 42% do około 611 tys. ton.
  • Jęczmień: Wywóz spadł o 40% do poziomu około 1,70 mln ton, a import utrzymał się na stabilnym poziomie około 134 tys. ton.
  • Kukurydza: Unijny eksport spadł do niespełna 102 tys. ton. Z kolei import kukurydzy mocno wzrósł – aż o 38% – osiągając blisko 4,01 mln ton. Duży napływ tego ziarna z zagranicy mocno oddziałuje na ceny pszenicy paszowej i ziarna paszowego w Europie.
  • Pszenica durum: Eksport spadł do ok. 25 tys. ton, przy imporcie rosnącym do ok. 319 tys. ton.

Tabela zbiorcza: Eksport i import w UE (tygodnie 1–11, w zaokrągleniu)

ProduktEksport (2026/27)Zmiana r/rImport (2026/27)Zmiana r/r
Pszenica zwyczajnaok. 5,61 mln t-2%ok. 0,61 mln t-42%
Mąka z pszenicy zwyczajnejok. 96 tys. t-12%ok. 60 tys. t+85%
Pszenica durumok. 25 tys. t-91%ok. 0,32 mln t+14%
Razem Pszenicaok. 5,77 mln t-7%ok. 0,99 mln t-27%
Jęczmieńok. 1,70 mln t-40%ok. 134 tys. t+1%
Słód (ekwiwalent ziarna)ok. 551 tys. t-7%ok. 5 tys. t-23%
Kukurydzaok. 102 tys. t-39%ok. 4,01 mln t+38%
Żytook. 5 tys. t+460%ok. 17 t+13%
Owiesok. 24 tys. t+131%ok. 13 tys. t+22%
Razem Zboża Paszoweok. 2,38 mln t-34%ok. 4,17 mln t+32%
OGÓŁEM Zbożaok. 8,15 mln t-17%ok. 5,16 mln t+14%

Gdzie trafia unijny eksport? Główne kierunki wywozu

Statystyki Komisji Europejskiej pozwalają dokładnie wskazać rynki docelowe, które napędzają unijny wywóz zbóż:

  • Pszenica zwyczajna: Największym odbiorcą unijnego ziarna jest Arabia Saudyjska, która sprowadziła 730 275 ton (13,0% udziału w eksporcie). Na kolejnych miejscach znajdują się Algieria (613 849 ton, 10,9%), Nigeria (500 598 ton, 8,9%), Jordania (318 890 ton, 5,7%) oraz Turcja (288 776 ton, 5,1%).
  • Jęczmień: Głównym rynkiem zbytu również pozostaje Arabia Saudyjska z imponującym wolumenem 887 493 ton (52,2% udziału). Znaczące ilości trafiają do Jordanii (325 313 ton, 19,1%), Libii (149 993 ton, 8,8%), Zjednoczonych Emiratów Arabskich (95 573 ton, 5,6%) oraz Chin (93 650 ton, 5,5%).
  • Kukurydza: W eksporcie kukurydzy na czele znajduje się Turcja z wolumenem 36 167 ton (35,4% udziału), tuż za nią plasuje się Wielka Brytania (29 238 ton, 28,6%), Szwajcaria (12 946 ton, 12,7%), Norwegia (7 210 ton) oraz Islandia (4 322 ton).
  • Owies: Głównym kierunkiem eksportowym jest Wielka Brytania, która absorbuje aż 60,2% unijnego wywozu tego ziarna (14 270 ton). Kolejne rynki to Szwajcaria (4 194 ton) oraz Turcja (2 037 ton).

Skąd UE sprowadza zboża? Główne kierunki importu

Z drugiej strony, presję na rynku wewnętrznym generują dostawy zewnętrzne. Struktura kluczowych źródeł importu prezentuje się następująco:

  • Pszenica zwyczajna: Głównym dostawcą pozostaje Kanada (182 374 ton, 29,8% udziału), wyprzedzając Mołdawię (150 420 ton, 24,6%) oraz Ukrainę (122 237 ton, 20,0%). Istotne ilości dostarcza także Serbia (110 617 ton, 18,1%) i Stany Zjednoczone (15 183 ton).
  • Kukurydza: W imporcie kukurydzy dominują Stany Zjednoczone z wolumenem 1 647 733 ton (41,1% udziału). Zaraz za nimi plasuje się Ukraina (1 349 476 ton, 33,6%) oraz Brazylia (816 169 ton, 20,3%). Mniejszy udział mają Kanada i Argentyna.
  • Pszenica durum: Głównymi dostawcami są Kanada (119 421 ton, 37,4%), Australia (86 370 ton, 27,1%) oraz Stany Zjednoczone (69 991 ton, 21,9%).
  • Jęczmień: Import opiera się głównie na dostawach z Ukrainy (38 297 ton), Mołdawii (35 873 ton), Wielkiej Brytanii (35 472 ton) i Serbii (23 761 ton).

Podsumowanie

Wzrost dynamiki unijnego eksportu w ostatnich tygodniach wynika głównie z tego, że popyt na pszenicę z UE mocno urósł po problemach z wysyłkami i blokadach eksportu z Ukrainy oraz Rosji przez Morze Czarne. Trudności logistyczne na wschodnich szlakach oraz korzystne zmiany kursowe (słabsze euro i złoty) sprawiają, że zagraniczni kupcy z Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej chętniej wybierają unijne oraz polskie porty, co pozwala skutecznie nadrabiać opóźnienia w handlu Wspólnoty. Oczywiście rosnący popyt wspiera ceny pszenicy w kraju i ceny pszenicy na Matif.

Źródło danych: KE

Hodowla Ziemniaka Zamarte – 80 lat hodowli i 125 odmian

0

Zamarte od 80 lat jest ważnym miejscem polskiej hodowli ziemniaka. Hodowla Ziemniaka Zamarte ma w swoim dorobku 125 odmian odpowiadających na potrzeby rolników, przetwórstwa i konsumentów.

125 odmian w 80 lat

Przez osiemdziesiąt lat prac w Zamartem udało się wyhodować 125 odmian. To niezwykłe osiągnięcie, szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę czas i wysiłek potrzebny dla każdej z nich. Wiele z odmian trafiło już co prawda na zasłużoną „emeryturę”, ale nie odeszły one jednak w zapomnienie. Na polskich polach króluje obecnie 38 odmian figurujących w Krajowym Rejestrze COBORU. 

– Przez 35 lat pełniłem funkcję hodowcy w Zamartem. Jestem współautorem prawie wszystkich odmian, które Hodowla Ziemniaka Zamarte ma w ofercie. Przez dekady mojej pracy zmieniły się znacząco kierunki hodowlane. Obecnie tworzymy odmiany we wszystkich kierunkach użytkowych. W momencie gdy rozpoczynałem pracę, głównym celem były ziemniaki w typie jadalnym oraz skrobiowym z wysoką odpornością na choroby wirusowe – wspomina dr Piotr Kamiński, prezes zarządu spółki „Hodowla Ziemniaka Zamarte” Sp. z o.o. – Grupa IHAR.

Historia ziemniaka w Zamartem

1946 rok – majątek w Zamartem staje się pierwszą w powojennej Polsce stacją hodowli ziemniaka.

1951 rok – jednostka zostaje włączona do Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin (IHAR). 

1966 rok – stacja w Zamartem wchodzi w skład nowo utworzonego Instytutu Ziemniaka w Boninie. 

1993 rok – hodowlę ziemniaka wydzielono ze struktur Instytutu, tworząc Zakład Naukowo-Hodowlany. 

1997 rok – po likwidacji Instytutu Ziemniaka hodowla w Zamartem zostaje ponownie włączona do IHAR. 

2000 rok – powstaje obecna spółka „Hodowla Ziemniaka Zamarte” Sp. z o.o. – Grupa IHAR, kontynuująca wieloletni dorobek.

2026 rok – mija osiemdziesiąt lat od rozpoczęcia prac hodowlanych nad ziemniakiem w Zamartem.

Dla każdego konsumenta

Mówią, że o gustach się nie dyskutuje – tak jest również w przypadku ziemniaków. Każdy z nas z pewnością miał okazję spróbować co najmniej kilkunastu ich odmian. Różniły się one nie tylko smakiem, lecz także kolorem czy konsystencją. O ziemniakach jeszcze bardziej szczegółowo mogą wypowiedzieć się kucharze. Dla nich znaczenie ma bowiem również kształt bulw, jakość skórki, a także liczba i głębokość oczek. Nie zapominajmy też o regionalnych preferencjach. Krąży opinia, że białe ziemniaki jada się na Mazowszu, a żółte – w Poznańskiem.

– W naszym portfolio jest aż 38 odmian, które mają indywidualne cechy agrotechniczne, a także różne typy kulinarne i walory smakowe. Każdy konsument znajdzie więc coś dla siebie. Generalnie nasze odmiany zaliczane są do typów od AB do B, czyli ogólnoużytkowego lub sałatkowego. Bielik czy Rima to ziemniaki o białym miąższu i niewątpliwie dobrym smaku. Jurek jest natomiast odmianą o żółtym miąższu. Będzie smaczny od października aż do czerwca następnego roku – mówi Marcin Piekarski, kierownik działu handlowego w Hodowli Ziemniaka Zamarte. 

Frytki z Longiny

Hodowla ziemniaka podąża nieustannie za wymaganiami plantatorów – ale co szczególnie ważne – przetwórstwa i konsumentów. Dzisiaj ziemniak przybiera na talerzu różne kulinarne formy. Polacy konsumują coraz częściej frytki – szczególnie w tzw. fast foodach. Ich produkcja w kraju wzrosła z 100 tys. ton na początku 2000 roku do 500 tys. obecnie. Tak ważnej i rosnącej gałęzi nie odpuściła Hodowla Ziemniaka Zamarte, która może pochwalić się szczególnie ważnym osiągnięciem.  

– Rozwijamy hodowlę w nowych kierunkach użytkowych. Jednym z nich są odmiany dla przetwórstwa spożywczego z przeznaczeniem na frytki, chipsy i susze spożywcze. Naszym najnowszym osiągnięciem jest Longina. To pierwsza polska odmiana przydatna do produkcji frytek. Została ona zaakceptowana przez największego światowego producenta frytek, firmę McCain – mówi dr Piotr Kamiński.

Topowe i wartościowe odmiany

Denar i Lord (1999 r.) –  odmiany bardzo wczesne, wyróżniające się wysokim plonem, dobrymi walorami kulinarnymi i łatwością uprawy.

Skawa (2000 r.) – ceniona odmiana skrobiowa, wyróżniająca się wysoką odpornością na zarazę ziemniaka oraz odpornością na wirusa Y.

Jurek (2012 r.) – odmiana średnio wczesna, smaczna i łatwa w uprawie, wyróżniająca się wysoką odpornością na suszę.

Gardena (2018 r.) – pierwsza polska odmiana o bardzo wysokiej odporności na zarazę ziemniaka, polecana również do uprawy ekologicznej.

Longina (2020 r.) – pierwsza polska odmiana frytkowa, o krótkim okresie wegetacji, wysokiej zawartości suchej masy i niskiej zawartości cukrów redukujących.

Provita (2021 r.) – pierwsza polska odmiana truflowa o fioletowym miąższu, wyróżniająca się właściwościami prozdrowotnymi.

Bielik (2021 r.) – odmiana o białym miąższu, łatwa w przechowywaniu i długo zachowująca swoje walory smakowe.

Zaawansowana hodowla

Wyhodowanie nowej odmiany ziemniaka to proces, który trwa około 10 lat. Kolejne 5 lat zajmuje jej wprowadzenie na rynek. Hodowcy muszą więc przewidywać potrzeby plantatorów i rynku ze znacznym wyprzedzeniem – a nie jest to proste zadanie. W Zamartem w ciągu dekady testuje się około 75 tys. siewek (genotypów). Każdą z nich ocenia się pod kątem 70 cech. W ciągu roku wykonuje się około 40–50 tys. obserwacji – w laboratoriach, szklarniach i na polu. Ostatecznie z całego tego procesu udaje się wyprowadzić zaledwie kilka odmian – od 1 do 5.

– Hodowla ziemniaka w Zamartem jest niezwykle zaawansowana. Wykorzystujemy markery molekularne. Jesteśmy pierwszą stacją w Polsce, która wykorzystała tę technologię do wyhodowania odmiany. Posiadamy innowacyjne narzędzia i obiekty, w tym bioreaktory i tunele do produkcji mikrobulw, szklarnie oraz magazyny. Mamy także laboratorium bakteriologiczne i własny bank zasobów genów, dzięki czemu jesteśmy niezależni – podkreśla dr Piotr Kamiński.

Dla polskiego rolnika

Polskie hodowle roślin to niewątpliwy ewenement w skali Europy, a może nawet – odważnie mówiąc – świata. Większość tego typu podmiotów jest już silnie skomercjalizowana. Wysoka konkurencja nie zraża jednak rodzimych hodowli, które podążają za wymaganiami rynku i pozostają ważną gałęzią polskiego rolnictwa. Rodzime odmiany przechodzą wymagające procesy rejestracyjne prowadzone przez COBORU, stając ramię w ramię z zagranicznymi kreacjami. 

– W tym roku przypada 80-lecie istnienia stacji hodowli ziemniaka w Zamartem. Nie organizujemy z tej okazji żadnych hucznych obchodów. Dla nas świętem jest każdy dzień, w którym możemy służyć polskiemu rolnictwu, tworząc odmiany przydatne plantatorom i smakujące konsumentom. Chcemy pracować w ciszy i robić to, co do nas należy – puentuje dr Piotr Kamiński. 

Jubileusz 80-lecia HZ Zamarte

Redakcja magazynu rolniczego i portalu Agro Profil składa wyrazy uznania dla całej Hodowli Ziemniaka Zamarte. Z okazji jubileuszu życzymy kolejnych lat owocnych sukcesów i pomyślności dla wszystkich ludzi, którzy stoją za tak wielkim hodowlanym przedsięwzięciem. Niech Państwa odmiany królują na polach, a ich smak zachwyca najbardziej wymagające podniebienia konsumentów. Cieszymy się, że możemy wspólnie budować polskie rolnictwo!

Matif/kraj: Ceny zbóż i rzepaku pod wpływem wojny, walut i ropy

0
Cena zbóż

Ceny zbóż oraz nasion oleistych na światowych giełdach towarowych utrzymały w środę wzrostową presję, reagując na rosnący splot czynników bilansowych i makroekonomicznych. Inwestorzy na paryskiej giełdzie Euronext (Matif) z uwagą analizują najnowsze dane dotyczące kurczącego się potencjału produkcyjnego w Europie Zachodniej. Reakcja rynków na sytuację w rejonie Morza Czarnego oraz dalsza eskalacja walk skutecznie eliminują nadzieje na szybkie uspokojenie handlu, co utrzymuje wysoką premię za ryzyko w wycenach kontraktów terminowych.

Dodatkowym impulsem dla europejskiego rynku zbóż stała się decyzja amerykańskiej Rezerwy Federalnej. Fed podniósł stopy procentowe w reakcji na presję inflacyjną i rosnące ceny energii w USA. Natychmiastowe osłabienie euro wobec dolara (spadek EUR/USD do 1,1464) zadziałało jak mechaniczny stymulator dla notowań zbóż na giełdzie Matif, podnosząc konkurencyjność europejskiej pszenicy na rynku globalnym.

Czytaj również:


Praktyczny wymiar bilansów w Europie: Jak kształtują się ceny zbóż w cieniu suszy?

Środowe zamknięcie na giełdzie Matif przyniosło wyraźne umocnienie pszenicy. Grudniowy kontrakt na Matif (MLZ26) wzrósł o +3,50 EUR/t (+1,45%), osiadając na poziomie 244,50 EUR/t (z dziennym szczytem na poziomie 245,50 EUR/t). Ruch ten w całości przeniósł się na rynek fizyczny, gdzie zachodni eksporterzy zmuszeni są podnosić stawki, by pozyskać surowiec o odpowiednich parametrach jakościowych.

  • Załamanie eksportu z Francji: Rynkowe ceny zbóż w Europie znajdują silne podparcie w najnowszym raporcie agencji FranceAgriMer. Z powodu niekorzystnych warunków pogodowych potencjał eksportowy francuskiej pszenicy miękkiej poza Unię Europejską spadnie w tym sezonie aż o 15% r/r (do 7,0 mln t), a handel wewnątrzwspólnotowy skurczy się o 10% (do 7,09 mln t). Tak znaczny ubytek podaży otwiera przestrzeń dla ziarna z innych krajów UE, w tym z Polski.
  • Kukurydza w dołku produkcyjnym: Bilans FranceAgriMer dla kukurydzy zapowiada spadek zapasów końcowych we Francji do zaledwie 1,45 mln t (wobec 1,96 mln t rok temu). Mimo oficjalnego szacunku produkcji na poziomie 8,1 mln t, analitycy rynkowi wskazują, że katastrofalnie niskie plony z trwających zbiorów zepchną ostateczny wynik poniżej 8,0 mln t. Na Matif kukurydza (XBX26) utrzymuje stabilny poziom 262,00 EUR/t.
  • Agrotechniczne wyzwania dla rzepaku: Notowania rzepaku na Euronext (XRX26) po chwilowej korekcie zamknęły się na poziomie 550,75 EUR/t (-3,50 EUR/t). Środowa przecena jest efektem spadku notowań ropy naftowej. Z agrotechnicznego punktu widzenia kluczowym problemem dla producentów w Europie Zachodniej pozostaje głęboki deficyt wilgoci w glebie. Przedłużająca się susza opóźnia i niszczy wschody młodych zasiewów rzepaku na nowy sezon 2027, co inwestorzy już teraz zaczynają dyskontować w cenach długoterminowych.

Szacunki z Ameryki Północnej i rynek soi

Na rynku nasion oleistych ważnym punktem odniesienia stał się raport Statistics Canada. Urząd oszacował produkcję kanadyjskiej canoli na 22,05 mln t (spadek minimalny r/r), co nieco rozczarowało handlowców liczących na mocniejsze cięcia. W reakcji na dane, canola na giełdzie w Winnipeg (RSX26) staniała do 826,90 CAD/t (-2,40 CAD/t), pozostając jednak w dotychczasowym paśmie wahań.

Z kolei na giełdzie CBoT w Chicago presja mocniejszego dolara została zrównoważona przez czynniki popytowe:

  • Pszenica SRW (ZWZ26): Zyskała +0,31%, zamykając się na poziomie 730-6 USD/bu po odbiciu od lokalnego wsparcia.
  • Kukurydza (ZCZ26): Drobna korekta o -0,28% do 534-2 USD/bu przy ulewnych deszczach utrudniających zbiory w Pasie Kukurydzianym USA.
  • Soja i śruta sojowa: Kontrakt na soję (ZSX26) wzrósł do 1320-4 USD/bu, wspierany oczekiwaniami na zaplanowane rozmowy handlowe USA–Chiny. Śruta sojowa (ZMZ26) wyznaczyła nowe maksima, zamykając się na poziomie 365,60 USD/t (+0,05%).

Czwartkowy poranek i południe na giełdach (17.09.2026): Dalsze podbicie w Paryżu i impuls na rynku soi

Dzisiejsza sesja przynosi kontynuację pozytywnych akcentów na większości surowców rolnych. W południe w czwartek paryska pszenica (MLZ26) zyskuje kolejne +0,75 EUR/t (+0,31%), osiągając poziom 245,25 EUR/t (dzienne maksimum na poziomie 246,00 EUR/t). Zwyżkę kontynuuje również kukurydza (XBX26), rosnąc o +1,00 EUR/t (+0,38%) do 263,00 EUR/t. Jedynie paryski rzepak (XRX26) pozostaje w konsolidacji na poziomie 550,00 EUR/t (-0,75 EUR/t).

Za oceanem na giełdzie w Chicago wyróżnia się kompleks sojowy – śruta sojowa (ZMZ26) notuje mocne wybicie o +1,64% (+6,0 USD) do 371,6 USD/t, ciągnąc za sobą ziarno soi (ZSX26) do poziomu 1326-0 USD/bu (+0,42%). Pod kreską utrzymują się notowania ropy naftowej – odmiana Brent (QAX26) spada o -1,48% do 104,26 USD/bbl, a WTI (CLV26) do 101,19 USD/bbl (-1,21%).


Zestawienie notowań giełdowych z czwartkowego południa (17.09.2026)

Euronext Paryż / Winnipeg:

  • Pszenica (MLZ26): 245,25 EUR/t | zmiana: +0,75 EUR (+0,31%) | zakres: 244,50 – 246,00 EUR/t
  • Kukurydza (XBX26): 263,00 EUR/t | zmiana: +1,00 EUR (+0,38%) | zakres: 262,50 – 263,75 EUR/t
  • Rzepak (XRX26): 550,00 EUR/t | zmiana: -0,75 EUR (-0,14%) | zakres: 549,50 – 552,75 EUR/t
  • Canola (RSX26): 830,30 CAD/t | zmiana: +3,40 CAD (+0,41%) | zakres: 823,40 – 835,70 CAD/t

CBoT Chicago:

  • Pszenica SRW (ZWZ26): 729-4 USD/bu | zmiana: -1-2 centa (-0,17%) | zakres: 725-2 – 735-4 USD/bu
  • Kukurydza (ZCZ26): 535-6 USD/bu | zmiana: +1-4 centa (+0,28%) | zakres: 531-2 – 536-6 USD/bu
  • Soja (ZSX26): 1326-0 USD/bu | zmiana: +5-4 centa (+0,42%) | zakres: 1315-6 – 1331-6 USD/bu
  • Śruta sojowa (ZMZ26): 371,60 USD/t | zmiana: +6,00 USD (+1,64%) | zakres: 364,60 – 372,30 USD/t
  • Olej sojowy (ZLZ26): 69,07 USD/lb | zmiana: -0,60 centa (-0,86%) | zakres: 68,73 – 69,54 USD/lb

Ropa i rynek walutowy:

  • Ropa WTI: 101,19 USD/bbl (-1,21%) | Ropa Brent: 104,26 USD/bbl (-1,48%)
  • EUR/USD: 1,14739 (+0,09%) | zakres: 1,14565 – 1,14835
  • USD/PLN: 3,8025 PLN (-0,06%) | EUR/PLN: 4,3630 PLN (+0,03%)

Sytuacja na rynku krajowym i wnioski dla rolników

Dla polskich producentów rolnych najważniejszym impulsem pozostaje rynkowy splot drożejącej pszenicy na Matif i utrzymującego się osłabienia złotego. Przekroczenie przez kurs USD/PLN poziomu 3,80 PLN oraz stabilizacja EUR/PLN wokół 4,363 PLN wydatnie zwiększają opłacalność eksportu zbóż przez polskie porty morskie. W konsekwencji podmioty skupowe dostosowują swoje cenniki, podtrzymując stabilne i atrakcyjne ceny zbóż w rejonach zorientowanych na sprzedaż eksportową.

Przełożenie wzrostów na giełdzie Matif oraz osłabienia złotego wyraźnie widać w najnowszych cennikach dostaw do polskich portów morskich, gdzie ceny pszenicy konsumpcyjnej z dostawą w październiku przekroczyły barierę 1000 zł/t. W portach Gdańsk, Gdynia oraz Świnoujście za pszenicę o zawartości 12,5% białka podmioty skupowe oferują obecnie 1020 zł/t, wersja 11,5% wyceniana jest na 1005 zł/t, a ziarno 10% na 990 zł/t (w Szczecinie stawki te są o 10 zł niższe i wynoszą odpowiednio 1010 zł/t, 995 zł/t oraz 980 zł/t). Z kolei za pszenicę paszową (FW) dostawcy w portach Trójmiasta mogą uzyskać 900 zł/t (z terminem dostawy do 15 listopada), a w Szczecinie 890 zł/t w dostawie październikowej. Wyraźna, sięgająca 120 zł/t różnica między ziarnem konsumpcyjnym a paszowym pokazuje, jak silnie eksporterzy premiują obecnie wysoką jakość surowca.

Źródło danych: Euronext-Paryż, CBoT,

Dotacje na przetwórstwo rolnicze wciąż do wzięcia – czas ucieka!

0

Dotacje na przetwórstwo rolnicze: Do 30 września 2026 r. mikro-, małe i średnie firmy z sektora rolno-spożywczego oraz grupy producentów mogą składać wnioski o wielomilionowe wsparcie. Do dyspozycji beneficjentów w ramach interwencji ARiMR jest blisko 625 mln zł.

Trwa nabór wniosków w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej 2023–2027 dla interwencji I.10.7.1 „Rozwój współpracy w ramach łańcucha wartości (dotacja) – poza gospodarstwem”. To doskonała szansa dla przedsiębiorców planujących inwestycje w modernizację, rozwój zaplecza magazynowego czy wdrażanie nowoczesnych technologii.

Czytaj również:

Główne zasady i obszary wsparcia

Pomoc przyznawana jest w formie refundacji części kosztów kwalifikowalnych i podzielona została na dwa główne obszary:

  • Obszar A: Dotyczy działalności konwencjonalnej – zarówno w zakresie przetwarzania produktów rolnych, jak i ich wprowadzania do obrotu (ta druga opcja zarezerwowana jest dla zorganizowanych form współpracy rolników).
  • Obszar B: Skierowany do podmiotów prowadzących działalność objętą certyfikatem produkcji ekologicznym (wydanym przed 1 stycznia 2026 r.).

Warto pamiętać, że realizacja inwestycji zakładająca wzrost mocy produkcyjnych lub magazynowych jest możliwa pod warunkiem rzetelnego udokumentowania bazy surowcowej oraz zapewnienia możliwości zbytu gotowych wyrobów.

Na co można przeznaczyć środki?

Wsparcie obejmuje szeroki wachlarz inwestycji materialnych i niematerialnych, w tym m.in.:

  • Prace budowlane: budowę, przebudowę, rozbudowę lub remont połączony z modernizacją obiektów produkcyjnych i magazynowych oraz infrastruktury towarzyszącej.
  • Park maszynowy: zakup nowoczesnych maszyn, urządzeń, aparatury kontrolno-pomiarowej oraz instalacji technicznych.
  • Cyfryzację i innowacje: nabycie oprogramowania, licencji, systemów zarządzania jakością oraz wdrażanie rozwiązań cyfrowych.
  • Ochronę środowiska i OZE: inwestycje w gospodarkę odpadami oraz systemy energetyczne (w tym odnawialne źródła energii na potrzeby zakładu).

Kwoty i poziomy dofinansowania

  • Wartość projektu: Minimalna kwota pomocy, o jaką można się ubiegać, wynosi 100 tys. zł, natomiast maksymalne dofinansowanie dla jednego beneficjenta to aż 10 mln zł.
  • Intensywność pomocy: W obszarze A refundacja wynosi do 50% kosztów kwalifikowalnych dla indywidualnych przedsiębiorców oraz do 60% dla zorganizowanych form współpracy rolników. W obszarze B (produkcja ekologiczna) poziom dofinansowania również sięga do 60%.

Jak i do kiedy złożyć wniosek?

Nabór prowadzony jest wyłącznie drogą elektroniczną za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych ARiMR (PUE). Wnioski złożone w jakiejkolwiek innej formie zostaną pozostawione bez rozpoznania.

Ostateczny termin mija 30 września 2026 r. Szczegółowe regulaminy, instrukcje oraz dokumentacja są dostępne na oficjalnych stronach Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Źródło: komunikaty ARiRM

Rządowa batalia z drożyzną na stacjach: Nowy podatek od koncernów ma sfinansować tani opał i paliwo

0
ceny paliw

Galopujące ceny oleju napędowego oraz benzyny uderzają w portfele kierowców, branży transportowej i polskich rolników. Wysokie notowania surowca na światowych giełdach – wywołane niestabilnością na Bliskim Wschodzie i wojną w Ukrainie – zbiegły się w czasie z jesiennym szczytem prac polowych. W reakcji na tę sytuację władze zapowiadają wprowadzenie rygorystycznych mechanizmów podatkowych wymierzonych w gigantów naftowych, które mają sfinansować nowy program osłonowy.

Strategia finansowania: 60-procentowa danina od zysków nadzwyczajnych

Głównym źródłem budżetu dla planowanych dopłat ma być specjalna opłata nałożona na spółki paliwowe zarabiające na wysokich marżach. Projekt przedstawiony przez ministra finansów i gospodarki, Andrzeja Domańskiego, zakłada:

  • Najwyższą stawkę w Europie: Wynikającą z nałożenia 60-procentowego podatku od nadwyżki marż (obliczanej jako różnica między obecnymi zyskami a średnią z ubiegłego roku powiększoną o 20%).
  • Objęcie przychodów wstecz: Danina ma objąć zyski wygenerowane od 1 marca do końca roku.
  • Miliardowe wpływy: Szacuje się, że rozwiązanie przyniesie budżetowi państwa ponad 4 mld zł (z czego 3,8 mld zł wpłynie jeszcze w bieżącym roku, a 200 mln zł w kolejnym).

Zgodnie z planem ustawa ma zacząć obowiązywać od 1 listopada, co wymusza ekspresowe tempo prac parlamentarnych.

Powrót programu „Ceny Paliw Niżej” (CPN)

Wszystkie pozyskane w ten sposób fundusze zostaną przekierowane na rekompensaty w ramach reaktywowanego programu CPN („Ceny Paliw Niżej”). Premier Donald Tusk zapowiedział, że po uzyskaniu podpisu Prezydenta, mechanizmy dopłat ruszą natychmiast, aby zapobiec drastycznym podwyżkom na dystrybutorach.

Dwie dotychczasowe edycje tej inicjatywy pochłonęły ponad 5 mld zł. Zdaniem przedstawicieli rządu, brak zdecydowanej interwencji w obecnej sytuacji geopolitycznej groziłby wyśrubowaniem cen paliw do historycznych rekordów.

źródło: money.pl

Kurs dolara i kurs euro mocno w górę. Co podwyżki stóp w USA i Europie oznaczają dla portfeli rolników i konsumentów?

0
Kurs euro i dolara w górę

Kurs dolara i kurs euro mocno w górę! Decyzje amerykańskiego banku centralnego (FED) oraz Europejskiego Banku Centralnego (EBC) o podwyżkach stóp procentowych wywołały wyprzedaż na rynku walutowym. Dolar skoczył do poziomu 3,80 zł, a euro podrożało do 4,36 zł. Złoty wyraźnie traci na wartości. Choć decyzje bankierów z Waszyngtonu i Frankfurtu mogą wydawać się odległą polityką, odczujemy ich skutki bezpośrednio w portfelach – dotyczy to zarówno prowadzenia gospodarstwa rolnego, jak i codziennych budżetów domowych.

Droższy ciągnik i droższe pole: Ropa, gaz i nawozy w górę

Dla większości gospodarstw rolnych silny dolar i droższe euro to zapowiedź szybkiego wzrostu kosztów operacyjnych. Kluczowe środki do produkcji rolnej są bezpośrednio wyceniane na świecie w amerykańskiej walucie.

  • Cena ropy i paliwa: Ropa naftowa rozliczana jest globalnie w dolarach. Wyższy kurs USD to automatycznie wyższe ceny oleju napędowego na stacjach benzynowych i w dostawach hurtowych do gospodarstw, co podnosi koszty jesiennych prac polowych oraz transportu.
  • Nawozy mineralne i gaz: Wyższy kurs dolara podnosi koszty importu gazu ziemnego niezbędnego do produkcji nawozów azotowych. Droższe stają się także sprowadzane z zagranicy surowce (np. fosforyty i sole potasowe), co wymusi na dystrybutorach podwyżki w cennikach nawozów.

Wyższa cena zbóż w portach i szansa w skupach

Osłabienie złotego przynosi jednak także pewne korzyści dla producentów rolnych. Z punktu widzenia handlu płodami rolnymi słabszy złoty działa jak naturalny bufor zwiększający opłacalność eksportu.

  • Podwyżki stawek w portach morskich: Światowy handel ziarnem opiera się na dolarze. Im wyższy kurs USD/PLN, tym więcej złotówek podmioty handlowe mogą zaoferować rolnikom i dostawcom za tonę pszenicy czy kukurydzy dostarczaną do portów.
  • Większe wpływy z eksportu mięsa i nabiału: Osłabienie złotego do euro i dolara znacząco podnosi konkurencyjność polskiego mięsa (drób, wieprzowina, wołowina) oraz produktów mleczarskich na rynkach zagranicznych. Wyższe przychody uzyskiwane przez eksporterów mogą z czasem przełożyć się na lepsze stawki oferowane w krajowych skupach żywca i mleka.
  • Lepsze stawki w punktach skupu: Wyższe wyceny w portach morskich oraz rosnąca opłacalność eksportu żywności z czasem wymuszają ruch w górę również na lokalnych punktach skupu, podmiotach przetwórczych i młynach w głębi kraju, poprawiając przychody ze sprzedaży zbiorów i surowców.

Co osłabienie złotego oznacza dla konsumentów i obywateli?

Przecena krajowej waluty nie ogranicza się tylko do rolnictwa – dotyka bezpośrednio każdego konsumenta w Polsce.

  • Droższa żywność i towary importowane: Większość elektroniki, odzieży czy paliw sprowadzanych do kraju wyceniana jest w walutach obcych. Droższy dolar i euro natychmiast przekładają się na wyższe ceny detaliczne w sklepach.
  • Wzrost kosztów logistyki: Droższe paliwa na stacjach podnoszą koszty transportu wszystkich towarów w kraju, co wywołuje ogólną presję na wzrost cen usług i produktów.
  • Przenoszenie kosztów na półki: Przetwórcy i sieci handlowe, płacąc więcej za surowce rolne, energię i transport, ostatecznie przerzucą te wyższe koszty na konsumentów końcowych.

Bilans i wniosek dla portfela

Wpływ zawirowań na rynku walutowym ma różną dynamikę: koszty zakupu paliw, nawozów i artykułów codziennego użytku rosną od razu, podczas gdy efekt przychodowy w skupach przychodzi z opóźnieniem.

W warunkach rosnących cen, powracającej inflacji oraz osłabienia złotego kluczowa staje się ochrona zgromadzonych oszczędności. Jeśli dysponujesz wolnymi środkami finansowymi i chcesz uchronić je przed utratą wartości, najlepszym i najbezpieczniejszym wyjściem są detaliczne obligacje skarbowe indeksowane inflacją. Wybierając oszczędzanie w ramach kont IKE (Internetowe Konto Emerytalne) lub IKZE (Indywidualne Konto Zabezpieczenia Emerytalnego), zyskujesz dodatkową korzyść – całkowite zwolnienie z 19-procentowego podatku Belki, co pozwala w pełni wykorzystać procent składany i skutecznie zabezpieczyć kapitał przed inflacją na przyszłość.

Źródła: giełdy towarowe, NBP

Spadek na VEZG o 15 centów pociągnął polski rynek. Co naprawdę dzieje się z cenami świń?

0
Ceny tuczników

Rynki wieprzowiny w Europie zderzyły się z mocną korektą. Niemiecka giełda VEZG odnotowała drastyczny spadek stawek, a polskie skupy błyskawicznie dostosowały swoje cenniki do zachodniego sąsiada. Co stoi za tak gwałtownym załamaniem na rynku trzody chlewnej i jak długo utrzymają się niskie ceny tuczników?

Rzeczywistość po raz kolejny pokazała, że polski rynek żywca wieprzowego potrafi zareagować na impulsy podażowo-popytowe nawet o dwa tygodnie wcześniej niż giełda w Niemczech. Niewielkie obniżki, które pojawiły się w krajowych cennikach kilkanaście dni temu, wyznaczyły trend, a brak zainteresowania surowcem na sesjach ISW wyraźnie zwiastował nadchodzące przesilenie.

Główny impuls do tąpnięcia przyszedł jednak zza Odry, gdzie presja ze strony przetwórców doprowadziła do wyraźnego tąpnięcia stawek.

Niemiecki dyktat cenowy i reakcja polskiego rynku

Sygnałem ostrzegawczym dla branży były zapowiedzi koncernu Tönnies – największego niemieckiego przetwórcy wieprzowiny. Firma dała wyraźnie do zrozumienia, że rozważa odejście od stosowania stawek dyktowanych przez VEZG. W praktyce oznaczało to ultimatum dla hodowców: albo oficjalne cenniki spadną, albo zakłady zaczną skupować surowiec na własnych warunkach, całkowicie ignorując branżowe ustalenia.

Efekt tej presji zobaczyliśmy na sesji giełdy VEZG. Stawka za tuczniki spadła aż o 15 eurocentów w stosunku do poprzedniego tygodnia, osiągając poziom 1,45 EUR/kg w klasie E (ok. 6,29 zł/kg).

Reakcja w Polsce była natychmiastowa. Krajowy podmioty skupowe, widząc głębokie obniżki u głównego partnera handlowego, zeszły z cenami do zbliżonego poziomu. W efekcie maksymalne stawki za tuczniki w klasie E w Polsce wyrównały do pułapu 6,30 zł/kg.

Globalna podaż i presja eksportowa. Dlaczego ceny świń spadają?

Aby zrozumieć obecne załamanie stawek, należy spojrzeć na czynniki o charakterze krótkoterminowym oraz długofalowym:

  1. Sezonowy wzrost podaży w Europie: Już w okresie letnim analitycy rynku zwracali uwagę, że wraz ze spadkiem wysokich temperatur wzrośnie podaż żywca wieprzowego z południa Europy – głównie z Hiszpanii.
  2. Problemy z eksportem poza UE: Krajom unijnym wciąż brakuje pełnego dostępu do rynków trzecich, m.in. z powodu barier związanych z ASF. Nie mogąc wyeksportować całej produkcji, Hiszpania przekierowuje nadmiar mięsa na rynek wewnętrzny Wspólnoty. Zyski z eksportu przeznacza na budowanie przewag konkurencyjnych w Unii i lokowanie nadprogramowych wolumenów surowca.
  3. Mocna konkurencja ze strony USA i Brazylii: Unijni eksporterzy toczą zaciętą walkę na rynkach światowych z dostawcami z Ameryki Północnej i Południowej, co ogranicza możliwości wypracowania wyższych marż poza Europą.
Kraj / RegionŚrednia cena żywca (zł/kg)
Hiszpania (stan na 10 września)~5,89 zł
Polska~5,47 zł
Niemcy~5,39 zł
Dania (przy mięsności 60%)~5,38 zł
USA5,20 – 5,40 zł
Brazylia4,85 – 5,30 zł

Z zestawienia jasno wynika, że światowy trend cenowy jednoznacznie zmierza w kierunku obniżek, a polskie stawki na tle krajów sąsiednich nie należą do najtańszych.

Prognozy dla rynku trzody. Kiedy odbicie?

Obecna sytuacja nie pozostawia złudzeń – ceny tuczników pozostaną na niskim poziomie w najbliższych tygodniach. Rynek musi przetrawić zwiększoną podaż surowca na rynku unijnym oraz dostosować się do globalnych uwarunkowań cenowych.

Większych zmian i odwrócenia trendu spadkowego na rynku żywca wieprzowego można spodziewać się dopiero na wiosnę. Wtedy czynniki sezonowe oraz korekta pogłowia w Europie powinny przełożyć się na ponowne wzrosty stawek w skupach.

Co z programem pomocy do loch i loszek?

Równolegle do problemów rynkowych hodowcy oczekują na zapowiadane wsparcie rządowe. Projekt programu pomocy do loch i loszek hodowlanych zakładał termin zakończenia naboru wniosków na 20 września.

Biorąc pod uwagę brak opublikowanych rozporządzeń wykonawczych oraz fakt, że procedura naboru nie może zostać przeprowadzona z dnia na dzień, uruchomienie tego programu w zakładanym terminie jest nierealne. Produkcja prosiąt i utrzymanie stad podstawowych wciąż pozostają zatem bez systemowego wsparcia.

Jak oceniacie obecne ruchy w skupach? Czy w Waszym regionie zakłady drastycznie ścinają cenniki, czy udaje się jeszcze wynegocjować lepsze stawki przy większych partiach tuczników?

źródło: Polsus – Bartosz Czarniak

Waży 34 tony i ciągnie pług z 50 korpusami. Oto potężny Case 150 HP

0
Case 150 HP

Waży około 34 ton, mierzy ponad 7,6 m długości, a jego stalowe koła są wyższe od człowieka. Case 150 HP jest uznawany za największy działający ciągnik parowy na świecie. Choć powstał współcześnie, wiernie odtwarza potężną maszynę zaprojektowaną przez firmę J.I. Case na początku XX wieku. Rekonstrukcja nie jest przy tym nieruchomym eksponatem – regularnie rusza w pole i ciągnie ogromne zestawy pługów.

Case 150 HP powstał z myślą o pracach, z którymi nie radziły sobie mniejsze maszyny parowe. Miał transportować ciężkie ładunki, napędzać urządzenia stacjonarne i pracować w gospodarstwach. Oryginał nie odniósł jednak sukcesu rynkowego. Zbudowano tylko dziewięć egzemplarzy, z których żaden nie przetrwał.

Case 150 HP nie jest zachowanym oryginałem

Maszyna pojawiająca się obecnie podczas pokazów historycznego sprzętu jest działającą rekonstrukcją zbudowaną przez Kory’ego Andersona i jego zespół. Nie jest więc jednym z dziewięciu ciągników wyprodukowanych przez firmę Case na początku XX wieku.

Rekonstrukcję wykonano na podstawie zachowanej dokumentacji, rysunków technicznych, fotografii oraz informacji o rozwiązaniach stosowanych w oryginalnej maszynie. Konieczne było wykonanie nowych odlewów, ich precyzyjna obróbka, a następnie złożenie wszystkich elementów w sprawny pojazd.

Prace trwały około 16 miesięcy. Gotowy Case 150 HP został po raz pierwszy publicznie zaprezentowany we wrześniu 2018 r. Od początku założeniem jego twórców było nie tylko odtworzenie wyglądu ciągnika, ale również pokazanie go podczas rzeczywistej pracy.

Dlaczego powstał tak wielki ciągnik parowy?

Oryginalną konstrukcję opracowano w 1904 r., a pierwszą maszynę zbudowano rok później w zakładach J.I. Case w Racine w stanie Wisconsin. Producent określał ją jako Case 150 HP Road Locomotive.

Nie był to typowy ciągnik rolniczy w dzisiejszym rozumieniu. Maszyna miała pełnić funkcję lokomobili drogowej przeznaczonej do ciągnięcia wyjątkowo ciężkich ładunków na terenach pozbawionych dostępu do kolei.

Case mógł być wykorzystywany przy transporcie:

  • drewna z terenów leśnych,
  • urobku z kopalń,
  • materiałów budowlanych,
  • ciężkich przyczep i platform,
  • dużych maszyn rolniczych.

Silnik parowy mógł również napędzać młocarnie, tartaki i inne urządzenia stacjonarne. Moc przekazywano wówczas za pomocą długiego pasa napędowego zakładanego na koło pasowe.

Rynek na tak ogromne i kosztowne konstrukcje okazał się jednak bardzo niewielki. Rozbudowa sieci kolejowej ograniczyła zapotrzebowanie na parowe lokomobile drogowe, a w gospodarstwach lepiej sprawdzały się mniejsze i tańsze maszyny.

W latach 1905–1907 zbudowano tylko dziewięć egzemplarzy Case 150 HP. Znacznie większym zainteresowaniem cieszył się późniejszy Case 110 HP, którego wyprodukowano w liczbie przekraczającej 700 sztuk.

Ile waży Case 150 HP?

Case 150 HP robi największe wrażenie dopiero wtedy, gdy obok maszyny stanie człowiek. Rekonstrukcja waży około 34 ton, czyli mniej więcej tyle, ile kilkanaście współczesnych samochodów osobowych.

Ciągnik ma:

  • około 7,62 m długości,
  • około 4,3 m szerokości,
  • około 4,3 m wysokości,
  • masę wynoszącą około 34 ton.

Dwucylindrowy silnik parowy pracuje z prędkością około 200 obr./min. Średnica każdego cylindra oraz skok tłoka wynoszą po 14 cali, czyli około 35,6 cm. Ciśnienie robocze w kotle sięga 180 psi, co odpowiada mniej więcej 12,4 bara.

Według danych Guinness World Records maszyna osiąga około 6800 Nm momentu obrotowego. Maksymalna prędkość wynosi natomiast 5,69 mili na godzinę, czyli nieco ponad 9 km/h.

Nie jest to imponujący wynik w porównaniu ze współczesnymi ciągnikami. W przypadku Case’a najważniejsza nie jest jednak prędkość, ale siła uciągu uzyskiwana przy bardzo wolnej jeździe.

Jak działa parowy ciągnik Case?

Case 150 HP

Źródłem energii jest palenisko zasilane węglem lub drewnem. Wytworzone ciepło podgrzewa wodę znajdującą się w kotle. Para pod wysokim ciśnieniem trafia następnie do cylindrów i wprawia tłoki w ruch.

Za pośrednictwem korbowodów, wału, przekładni oraz kół zębatych napęd trafia na ogromne stalowe koła. Charakterystyczne występy umieszczone na ich powierzchni zwiększają przyczepność podczas pracy na polu.

Obsługa takiej maszyny wymaga znacznie więcej uwagi niż prowadzenie współczesnego ciągnika. Operator musi kontrolować między innymi poziom wody w kotle, ciśnienie pary, pracę paleniska oraz smarowanie ruchomych elementów.

Nieprawidłowa obsługa kotła mogłaby doprowadzić do poważnej awarii. Dlatego działające lokomobile podlegają kontrolom technicznym, a ich prowadzeniem zajmują się osoby posiadające odpowiednią wiedzę i doświadczenie.

Case 150 HP pociągnął pług z 50 korpusami

Współczesny Case 150 HP nie został zbudowany wyłącznie do oglądania. Podczas pierwszej dużej prezentacji w 2018 r. maszyna pociągnęła zestaw składający się z 24 korpusów płużnych.

Rok później wykorzystano ją do wciągnięcia czterech innych maszyn parowych na wzniesienie o nachyleniu wynoszącym 13 proc. Próba miała pokazać ogromną siłę uciągu generowaną przez parową konstrukcję.

Jeszcze bardziej widowiskowy pokaz odbył się w 2022 r. Case 150 HP ruszył wówczas w pole z odtworzonym pługiem wyposażonym w 50 korpusów. Zestaw zajmował ogromną szerokość i wymagał odpowiednio rozległego pola do wykonania przejazdu.

Pokaz nawiązywał do historycznych prób największych lokomobil parowych. Jednocześnie udowodnił, że współczesna rekonstrukcja jest pełnoprawną maszyną zdolną do ciężkiej pracy.

Czy 150 HP oznacza 150 KM?

Oznaczenia mocy stosowane w czasach maszyn parowych nie zawsze można bezpośrednio porównywać z parametrami współczesnych ciągników. Określenie „150 HP” odnosi się do historycznej klasy i sposobu opisywania osiągów maszyny przez producenta.

W przypadku ciągnika parowego ważne były nie tylko konie mechaniczne, ale również ciśnienie w kotle, rozmiary cylindrów, masa maszyny, przełożenia oraz moment obrotowy dostępny przy niewielkiej prędkości.

Case 150 HP

Dlatego Case 150 HP może wykonywać pracę wymagającą bardzo dużej siły uciągu, mimo że jego nominalna moc nie robi już takiego wrażenia na tle współczesnych ciągników rolniczych osiągających kilkaset koni mechanicznych.

Największy działający ciągnik parowy świata

Guinness World Records uznał rekonstrukcję Case 150 HP za największy działający ciągnik parowy na świecie. Maszyna regularnie bierze udział w pokazach dawnej techniki, podczas których wykonuje orkę i inne prace.

Jedną z imprez prezentujących potężnego Case’a jest Steam-O-Rama w stanie Missouri. W programie wydarzenia znajdują się także omłoty, praca tartaku, kruszenie kamieni oraz parady historycznego sprzętu. Udział w takich pokazach pozwala zobaczyć ciągnik pod obciążeniem, a nie wyłącznie jako nieruchomy eksponat.

Z dziewięciu oryginalnych maszyn nie zachowała się żadna. Dzięki pracy Kory’ego Andersona można jednak zobaczyć, jak największy ciągnik parowy początku XX wieku wyglądał, poruszał się i pracował. Rekonstrukcja Case 150 HP przypomina również o okresie, w którym para napędzała nie tylko lokomotywy i statki, lecz także najpotężniejsze maszyny pracujące w rolnictwie.

Źródła: historia i dane Case 150 HP, rekord Guinness World Records, Steam-O-Rama