Strona główna Blog Strona 18

Ceny paliw w poniedziałek i prognoza na wtorek

Przez
Andrzej Bąk
-
0
Cena diesla i benzyny

Ceny paliw w kraju: Poniedziałek, 22 czerwca, to ostatni dzień obowiązywania weekendowych stawek na stacjach paliw, które zostały wprowadzone piątkowym obwieszczeniem Ministra Energii z 19 czerwca. Kto chce zatankować taniej benzynę, ma na to ostatnie godziny. Od wtorku (23 czerwca) wchodzą w życie nowe limity urzędowe, wyliczone bezpośrednio z sobotnich cenników hurtowych PKN Orlen.

Przeczytaj aktualną analizę:

Ceny paliw w środę i prognoza na czwartek: Co z cenami od 1-go lipca? [ANALIZA]

Zgodnie z oficjalnym obwieszczeniem z minionego piątku, dziś na stacjach paliw wciąż obowiązują rygorystyczne, weekendowe limity cen maksymalnych:

  • Benzyna Pb95: 5,94 zł/l
  • Benzyna Pb98: 6,61 zł/l
  • Olej Napędowy (ON): 6,12 zł/l

Sytuacja w hurcie po sobotniej aktualizacji uległa jednak zmianie, co wymusza automatyczną korektę stawek detalicznych od wtorkowego poranka. Przypomnijmy, że urzędowa cena maksymalna na stacjach obliczana jest według sztywnego wzoru: (Hurt netto za litr + 30 groszy marży maksymalnej stacji) + 8% VAT.

USA świętuje, ARA odpoczywa – spokój w Orlenie

Niewielka skala sobotnich zmian w cennikach PKN Orlen to bezpośrednia zasługa sytuacji na rynkach globalnych pod koniec ubiegłego tygodnia. W piątek giełdy w USA były nieczynne, a europejskie rynki ropy oraz gotowych produktów (w tym diesla na giełdzie ARA) stabilizowały się po wcześniejszej serii dużych przecen.

Brak wyraźnego impulsu zza oceanu sprawił, że sobotnie korekty w hurcie Orlenu były minimalne. Z kolei w poniedziałki PKN Orlen tradycyjnie nie zmienia swojego cennika, czekając na otwarcie rynków i rozwój sytuacji w trakcie poniedziałkowego handlu. Stąd też wtorkowe limity będą bazować wyłącznie na skromnych, weekendowych przesunięciach.

Diesel: Miesięczny zjazd i stabilizacja

Jak wynika z oficjalnych danych PKN Orlen, cena hurtowa oleju napędowego Ekodiesel na dzień 20.06.2026 r. została ustalona na poziomie 5 356 zł/m³. Analiza historyczna cennika na przestrzeni ostatniego miesiąca pokazuje, jak głęboki jest to spadek – jeszcze 21 maja hurtowa cena diesla wynosiła aż 6 106 zł/m³.

W praktyce oznacza to, że po przeliczeniu na litr, cena netto w hurcie wynosi obecnie 5,356 zł. Podstawiając to do wzoru, nowy urzędowy limit dla oleju napędowego od wtorku wyniesie 6,11 zł/l. Dla kierowców to symboliczna obniżka o 1 grosz w stosunku do weekendu.

Benzyna: Sobotnie odbicie po głębokich spadkach

Rzut oka na cennik Eurosuper 95 pozwala zweryfikować powód wtorkowej korekty cen na stacjach. Sobotni wzrost ceny hurtowej o 42 zł/m³ (z poziomu 5 196 zł/m³ do 5 238 zł/m³) to jedynie chwilowe odbicie.

Perspektywa miesięczna pokazuje, że benzyna – podobnie jak diesel – znajduje się w silnym trendzie spadkowym. Jeszcze 22 maja płocka rafineria wyceniała metr sześcienny Pb95 na 5 683 zł. Choć w skali miesiąca paliwo to wyraźnie staniało, to weekendowe odbicie hurtowe przełoży się od wtorku na kilkogroszowe podwyżki na pylonach stacji realizujących maksymalne marże:

  • Nowy limit Pb95: 5,98 zł/l (wzrost z 5,94 zł/l o 4 grosze na litrze)
  • Nowy limit Pb98: 6,69 zł/l (wzrost z 6,61 zł/l o 8 groszy na litrze)

Podsumowanie zmian od 23 czerwca 2026 r.

Rodzaj paliwaCena maksymalna (poniedziałek – 22.06)NOWA cena maksymalna (wtorek – 23.06)Prognozowana zmiana na litrze
Benzyna Pb955,94 zł/l5,98 zł/l+0,04 zł
Olej Napędowy (ON)6,12 zł/l6,11 zł/l-0,01 zł

Czy rynek ropy i diesla ARA spadnie do końca miesiąca na tyle, by zamortyzować powrót pełnej stawki VAT od 1 lipca?

To najważniejsze pytanie, jakie zadają sobie dziś zarówno właściciele stacji, jak i kierowcy. Przypomnijmy: 1 lipca kończy się okres obowiązywania obniżonej, 8-procentowej stawki VAT na paliwa, a rynek wraca do standardowych 23%. Taka zmiana oznacza czysto matematyczną presję na wzrost cen detalicznych o około 80–90 groszy na litrze.

Czy globalne przeceny na giełdach są w stanie udźwignąć i całkowicie zniwelować tak gigantyczny skok podatkowy w zaledwie osiem dni? Krótka odpowiedź brzmi: nie, ale mogą go zauważalnie złagodzić.

Dlaczego? Chłodna kalkulacja pokazuje, jak głębokiego tąpnięcia byśmy potrzebowali:

  • Potrzebujemy giełdowego krachu, a nie korekty: Aby wzrost podatku VAT został w pełni pochłonięty przez rynek hurtowy, ceny ropy naftowej na świecie musiałyby w niewiele ponad tydzień runąć o kolejne ok. 10 USD na baryłce, co oznacza spadek o kilkanaście procent od obecnych poziomów. Co więcej, na europejskim rynku gotowych produktów potrzebowalibyśmy aż 20-procentowej przeceny diesla na giełdzie ARA.
  • W Płocku musiałby spaść historyczny rekord: Przekładając to na krajowe podwórko, ceny hurtowe netto w PKN Orlen musiałyby spaść do końca czerwca o kolejne ok. 700–800 zł/m³. Wspomniany wcześniej spadek diesla o 750 zł/m³ zajął rynkowi cały miesiąc skrajnie niedźwiedzich nastrojów. Powtórzenie tego wyniku w 8 dni graniczy z cudem.
  • Bliski Wschód trzyma dno: Choć nad rynkiem krąży widmo globalnej nadpodaży ropy naftowej, to ryzyka geopolityczne (ciągle napięte relacje z Iranem) działają jak twardy hamulec dla dalszych, gwałtownych przecen surowca. Giełdy w Londynie i Nowym Jorku reagują nerwowo, a piątkowa stabilizacja pokazuje, że kapitał szuka twardego dna.
  • Sezonowy popyt na benzyny (efekt wakacji): Przełom czerwca i lipca to moment, w którym popyt na benzyny (Eurosuper 95) tradycyjnie rośnie z racji wyjazdów urlopowych. Nawet jeśli ropa jako surowiec bazowy tanieje, wysokie marże rafineryjne na gotową benzynę utrudnią głębokie spadki cen hurtowych w końcówce miesiąca.

Dwa światy na wsi: Rolnicy VAT-owcy kontra ryczałtowcy i kierowcy

Dyskusja o powrocie do pełnej stawki podatku VAT od 1 lipca rozpala emocje, jednak warto przypomnieć o istotnym podziale na rynku. Rolnicy rozliczający się na zasadach ogólnych (VAT-owcy) de facto już dawno zostali pozbawieni osłony tzw. tarczy CPN.

Dla tej grupy producentów rolnych wysokość stawki VAT na fakturze za paliwo jest rynkowo obojętna – podatek ten podlega pełnemu odliczeniu, więc kluczowa pozostaje dla nich wyłącznie cena hurtowa netto w Płocku. Z tego powodu obecny, miesięczny zjazd cen hurtowych diesla o ponad 700 zł/m³ był przez nich odczuwalny bezpośrednio w portfelach przy zakupach do gospodarstwa.

Zgoła odmienna sytuacja dotyczy dwóch pozostałych grup:

  • Rolnicy ryczałtowi: Dla nich podatek VAT zawarty w cenie paliwa stanowi bezpośredni koszt kwalifikowany, którego nie mogą odliczyć w urzędzie skarbowym.
  • Zwykli kierowcy: Konsumenci tankujący na stacjach benzynowych płacą pełną cenę brutto.

Te dwie grupy wciąż w pełni korzystają z tańszych zakupów paliw dzięki obniżonemu do 8% VAT-owi. To właśnie dla rolników ryczałtowych oraz milionów kierowców brak głębszych spadków na giełdach ropy i ARA (o wspomniane 10 USD/b i 20% na produktach gotowych) będzie oznaczało bolesne zderzenie z nową, podatkową rzeczywistością już od 1 lipca. Realny scenariusz zakłada, że rynkowe spadki jedynie zamortyzują część uderzenia, a realny wzrost cen na stacjach wyniesie ostatecznie ok. 40–50 groszy na litrze.

Źródło cen: PKN Orlen, Giełdy Towarowe, Monitor Polski

Cena rzepaku a rewolucja w Azji: Od 1 lipca rusza przełomowy program biodiesla B50 w Indonezji

Przez
Andrzej Bąk
-
0

Cena rzepaku a rewolucja w Azji: Jak zmieni się cena rzepaku w najbliższych miesiącach? Odpowiedź na to pytanie paradoksalnie kryje się w Dżakarcie. Indonezja, największy na świecie producent i absolutny lider eksportu oleju palmowego, nie zwalnia tempa w realizacji swojej strategii uniezależniania się od importu paliw kopalnych. Jak wynika z oficjalnych komunikatów Ministerstwa Energii tego kraju, już 1 lipca 2026 roku planowane jest oficjalne uruchomienie programu biodiesla B50. Oznacza to podniesienie obowiązkowego udziału komponentów biopaliwowych w oleju napędowym z obecnych 40% do aż 50%. Decyzja ta pociągnie za sobą potężne konsekwencje nie tylko dla lokalnej gospodarki, ale również dla globalnego bilansu olejów roślinnych i krajowego rynku skupu.

Przeczytaj również:

USDA: Produkcja nasion oleistych mocno wzrośnie w nowym sezonie, a zapasy pozostaną stabilne [PROGNOZA]

Testy zakończone sukcesem – zielone światło dla B50

Wprowadzenie tak wysokiej domieszki komponentu roślinnego do konwencjonalnego oleju napędowego wymagało rygorystycznych analiz technicznych. Indonezyjski resort energii potwierdził, że testy paliwa B50 zostały już pomyślnie zakończone. Wyniki jednoznacznie wykazały gotowość infrastruktury oraz pojazdów do wdrożenia nowego standardu na szeroką skalę.

Przejście na format B50 wpisuje się w konsekwentną, wieloletnią politykę Dżakarty. Przypomnijmy, że jeszcze w pierwszej połowie 2026 roku w kraju obowiązywał standard B40. Połączenie obu tych programów (B40 w pierwszym półroczu i B50 w drugim) ma przynieść Indonezji gigantyczne oszczędności z tytułu ograniczenia importu diesla.

Miliardowe oszczędności i redukcja dotacji

Z ekonomicznego punktu widzenia gra jest warta świeczki. Rząd Indonezji szacuje, że wdrożenie miksu B40/B50 pozwoli obniżyć koszty importu paliwa w skali roku do poziomu 157,28 bilionów rupii (ok. 8,89 miliarda dolarów). Dla porównania, gdyby zdecydowano się na utrzymanie dotychczasowego programu B40 przez pełne 12 miesięcy, oszczędności wyniosłyby 139,8 biliona rupii (ok. 7,90 miliarda dolarów). Podbicie poprzeczki do poziomu B50 generuje więc dla państwowej kasy dodatkowy zysk rzędu 17,5 biliona rupii (ok. 0,99 miliarda dolarów).

Co niezwykle istotne dla tamtejszego budżetu, nowy program skutecznie ograniczy konieczność rządowego subsydiowania paliw. Prognozy wskazują, że w 2026 roku wydatki na dotacje spadną do 32 bilionów rupii (ok. 1,81 miliarda dolarów) z wcześniejszych 47 bilionów rupii (ok. 2,66 miliarda dolarów) – i to pomimo wyraźnego wzrostu wolumenu zużycia biodiesla przez krajowych odbiorców.

Indonezja jako kluczowy filar zaopatrzenia tłuszczowego UE

Aby zrozumieć, dlaczego ten krok ma tak potężne znaczenie dla Europy, należy spojrzeć na twarde dane handlowe Komisji Europejskiej za 50 tygodni sezonu (okres od 1 lipca 2025 do 14 czerwca 2026 roku). Wynika z nich jasno, że olej palmowy jest bezkonkurencyjnie głównym importowanym olejem roślinnym do Unii Europejskiej, osiągając łączny wolumen aż 2 732 010 ton. Dla porównania, import gotowego oleju sojowego (703,7 tys. ton) oraz oleju rzepakowego (516,2 tys. ton) stanowi zaledwie ułamek tej wielkości.

Kluczowa rola Indonezji jako globalnego potenta ujawnia się w strukturze tego importu. Zgodnie z oficjalnymi zestawieniami handlowymi Wspólnoty, Indonezja jest największym i najważniejszym dostawcą oleju palmowego na rynek unijny. W trwającym sezonie handlowym (MY 2025/26) UE sprowadziła stamtąd aż 800 585 ton surowca, co oznacza, że kraj ten kontroluje niemal 1/3 unijnego rynku (dokładnie 29,3% udziału). Te liczby dowodzą, że europejski przemysł rafineryjny jest strukturalnie uzależniony od stabilności indonezyjskiego eksportu.

Oto jak prezentuje się ścisła czołówka eksporterów oleju palmowego do UE:

  • Indonezja: 800 585 ton (udział: 29,3%)
  • Malezja: 754 182 ton (udział: 27,6%)
  • Gwatemala: 420 571 ton (udział: 15,4%)
  • Papua-Nowa Gwinea: 204 263 tony (udział: 7,5%)
  • Kolumbia: 146 847 ton (udział: 5,4%)

W poprzednim sezonie (MY 2024/25) ta zależność była jeszcze głębsza – Unia sprowadziła z Indonezji aż 923 534 tony (32,2% udziału).

MATIF pod presją: Techniczny obraz tąpnięcia na giełdzie

To makroekonomiczne i geopolityczne uderzenie doskonale obrazują notowania rzepaku na giełdzie w Paryżu (seria XRQ26). Od grudnia ubiegłego roku kontrakt terminowy znajdował się w silnym trendzie wzrostowym, konsekwentnie pnąc się z poziomu ok. 430 EUR/t aż do lokalnego szczytu z przełomu maja i czerwca, kiedy to ceny otarły się o granicę 535 EUR/t.

Czerwiec przyniósł jednak drastyczne odwrócenie nastrojów. Czarna seria giełdowych sesji zepchnęła wyceny w rejon kluczowego wsparka. Piątkowe zamknięcie z 19 czerwca ustaliło cenę na poziomie 504,25 EUR/t (mimo skromnej, technicznej korekty pod koniec dnia o +2,25 EUR/t). Z perspektywy analizy technicznej rzepak na MATIF walczy obecnie o utrzymanie psychologicznej granicy 500 euro. Jeśli ta pęknie, niedźwiedzie przejmą pełną kontrolę nad rynkiem.

Drastyczne przełożenie na krajowy rynek. Jak nisko spadnie cena rzepaku w skupach?

Paryskie tąpnięcie natychmiast i bez znieczulenia przeniosło się na polskie punkty skupu. Jak wynika z bieżących monitorów cenowych, w drugiej dekadzie czerwca krajowy rynek doświadczył gwałtownej przeceny.

Jeszcze 11 czerwca średnia cena rzepaku na północy i południu Polski wynosiła ok. 2300 PLN/t. Zaledwie dziesięć dni później, 20 czerwca, stawki spadły już do poziomu 2190 PLN/t. Co gorsza, najświeższe dane rynkowe z 21 czerwca pokazały dalszą presję na spadki – przykładowe stawki bazowe na północy kraju dla rzepaku bez dopłat osunęły się do 2210 zł/t, a dla rzepaku z pełnymi dopłatami zjechały w rejon 2120 zł/t z wyraźnym utrzymaniem trendu spadkowego.

Ten dynamiczny zjazd cenowy to bezpośredni efekt globalnych czynników – w tym czerwcowego raportu USDA, otwarcia cieśniny Ormuz i idącego za tym mocnego tąpnięcia na rynku ropy naftowej, które zepchnęło cały kompleks oleistych w objęcia rynku niedźwiedzia.

Indonezyjskie B50 kontra bilans USDA – ratunek dla polskich rolników?

W tym niezwykle trudnym momencie do gry wchodzi jednak indonezyjski program B50, który idzie całkowicie na przekór światowym trendom. Podczas gdy taniejąca ropa skłania wiele państw do redukcji celów biopaliwowych, Dżakarta sztucznie generuje potężny popyt wewnętrzny na poziomie 17,6 mln kilolitrów biodiesla.

Aby sprostać temu wyzwaniu, Indonezja – jako główny dostawca oleju palmowego do UE – będzie zmuszona ograniczyć swoją aktywność eksportową na rynkach międzynarodowych, zatrzymując surowiec w kraju na cele własnego miksu paliwowego B50. Ograniczenie strumienia dostaw może wspierać ceny pozostałych olejów, w tym rzepakowego.

Dla polskich producentów rolnych to kluczowy punkt zwrotny. Europejskie przetwórnie, chcąc załatać dziurę po deficytowym oleju palmowym z Azji, będą zmuszone masowo przestawić się na rodzime surowce oleiste. Zwiększone zapotrzebowanie na krajowy olej rzepakowy w UE stworzy mocny, fundamentalny grunt pod wyhamowanie trwającej przeceny. Choć globalny kompleks tłuszczowy cierpi z powodu taniejącej ropy, indonezyjska blokada eksportu własnego oleju stworzy lokalny, mocny bufor bezpieczeństwa. W ten sposób cena rzepaku w nadchodzącym nowym sezonie handlowym zyskuje geopolityczny fundament do obrony przed dalszymi spadkami i szansę na odbicie od czerwcowego dołka na giełdzie MATIF i w krajowych punktach skupu.

Cena pszenicy mocno spadła na przetargu organizowanym przez Algierię

Przez
Andrzej Bąk
-
0
Cena pszenicy

Cena pszenicy na rynku międzynarodowym znalazła się pod silną presją, co potwierdził najnowszy przetarg zorganizowany przez algierską agencję zbożową OAIC. W połowie czerwca eksporterzy zostali zmuszeni do znaczącego obniżenia ofert, co jest wyraźnym sygnałem dla całego sektora w obliczu zbliżających się żniw.

Przeczytaj również:

Ceny zbóż na MATIF: Rzepak odrabiał straty w piątek, kukurydza kontynuuje wzrosty, a pszenica zbliża się do 200 EUR/t

Dynamika rynku i wpływ ropy naftowej

Warto zauważyć, że o ile w początkowej fazie spadków cen ropy naftowej obserwowaliśmy równoczesne obniżki notowań wszystkich zbóż, to w ostatnich dniach sytuacja uległa zmianie. Zboża „odłączyły się” od rynku paliw, reagując głównie na presję fizycznej podaży.

Szczegóły przetargu w Algierii

W dniu 17 czerwca algierska agencja państwowa OAIC przeprowadziła przetarg na zakup pszenicy konsumpcyjnej. Choć oficjalne zapytanie dotyczyło co najmniej 50 tys. ton, szacunki europejskich handlowców wskazują, że rzeczywisty wolumen zakupu wyniósł około 800–870 tys. ton. Zboże ma pochodzić z dowolnego kierunku, jednak uczestnicy rynku przewidują, że gros dostaw trafi do Algierii z regionu Morza Czarnego.

Najważniejszym wnioskiem płynącym z tego przetargu jest gwałtowny spadek cen. Pszenica została zakontraktowana po 264–265 USD/t w formule C&F, co oznacza obniżkę o 20–23 USD/t względem przetargu majowego, w którym ceny sięgały 284–292 USD/t. Tak wyraźna przecena na jednym z największych przetargów importowych w ostatnich miesiącach potwierdza, że eksporterzy dysponujący nowymi zbiorami są zmuszeni do agresywnej walki cenowej, aby utrzymać swoją obecność na rynkach zbytu.

Notowania na giełdzie Matif

Sytuacja na rynkach międzynarodowych znajduje swoje bezpośrednie odzwierciedlenie na europejskiej giełdzie Matif. W ciągu ostatniego miesiąca notowania pszenicy zanotowały wyraźny trend spadkowy, tracąc około 15 euro za tonę. Presja podażowa, wynikająca z oczekiwania na obfite zbiory na półkuli północnej, w połączeniu z chłodnym przyjęciem ofert przez importerów, zepchnęła ceny w okolice poziomu 200–201 euro. Rynek znajduje się obecnie w trudnej fazie, gdzie to fizyczna nadpodaż ziarna pozostaje głównym czynnikiem determinującym spadki.

Pogoda- susza w centrum osiągnie znamiona klęski żywiołowej

Przez
Łukasz Sieligowski
-
0
Pogoda 23 czerwca
Pogoda 23 czerwca

Pogoda- poniedziałek najchłodniejszym dniem w tym tygodniu

Za nami kilka bardzo gorących, dusznych dni. Miejscami w tym czasie przeszły 3 burze i spadło od 40 do 150 mm deszczu a miejscami nie spadła ani kropla deszczu a suma opadów w czerwcu nie przekracza 30 mm.

Przed nami suchy i gorący tydzień.

Najbliższa noc będzie najchłodniejszą w tym tygodniu. Najzimniej o świcie będzie w rejonie Chojnic- tu +7 stopni. Na Kaszubach, Żuławach, północy Kujaw około +8/+9 stopni. Od Pomorza Zachodniego po Wielkopolskę, Kujawy, Warmię 10-11 stopni. Na zachodzie i w centrum około 11-13 stopni. Najcieplej na Podkarpaciu- nie mniej niż +17/+18 stopni.

Poniedziałek suchy i słoneczny

Dzień upłynie pod znakiem słońca a na zachodzie niebo będzie zupełnie bezchmurne. Wiatr niestety powieje dość silnie na Mazowszu i wschodzie Łódzkiego.

Na termometrach od 18 stopni na Półwyspie Helskim do 22 stopni na Kaszubach, Żuławach i Warmii do +27 stopni na Podkarpaciu.

Bardzo niepokojąco wygląda sytuacja w miejscach, gdzie w ostatnich dniach nie padało. Tydzień gorąca a od czwartku upału, który w weekend ma szansę osiągnąć pułap +37/+38 stopni sprawi, że kukurydza, ziemniaki; wszystkie rośliny rolnicze łącznie z sadami zaczną nie tylko odczuwać suszę a zamierać ponieważ już bardzo głęboko w glebie nie ma dostępnej wody. Takiej sytuacji na terenach powojennej Polski nie mieliśmy. Miejmy nadzieję, że nie dojdzie do wybuchu pożaru lasu bowiem warunki będą takie jak na południu Europy w ostatnich latach a taki pożar może być zagrożeniem dla wsi, miast i być trudny do ugaszenia z powodu zbyt wysokiej temperatury.

Konkurs- Konkurs z okazji Jubileuszu 10–lecia Agro Profil

Najsuchsza stacja w Polsce- http://meteor.iung.pulawy.pl/view2.php?u=Lipce

Pogoda 23 czerwca

Międzynarodowy Rok Rolniczki 2026: Potencjał, który czeka na uwolnienie

Przez
Andrzej Bąk
-
0
Kobieta w rolnictwie

Międzynarodowy Rok Rolniczki: Rok 2026 został oficjalnie ogłoszony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ Międzynarodowym Rokiem Rolniczki (IYWF 2026). To globalne wydarzenie nie jest jedynie symbolicznym gestem – to przede wszystkim wezwanie do działania, które ma na celu rzucenie światła na niewidoczną dotąd rolę kobiet w łańcuchach dostaw żywności.

Bilans szans i barier

Dla rolnictwa jako sektora, dane udostępnione przez FAO w ramach inicjatywy IYWF 2026 są jednoznacznym sygnałem ekonomicznym. Kluczowe liczby pokazują, że świat traci ogromne możliwości gospodarcze poprzez utrzymywanie nierówności płci:

  • Globalny impuls PKB: Likwidacja różnic w produktywności gospodarstw rolnych oraz płacach między kobietami a mężczyznami mogłaby podnieść globalne PKB o 1 bilion USD oraz zmniejszyć problem braku bezpieczeństwa żywnościowego dla 45 milionów ludzi.
  • Wydajność gruntów: Kobiety zazwyczaj zarządzają mniejszymi gospodarstwami niż mężczyźni. Jednak nawet przy porównywalnej wielkości gruntów, różnica w wydajności produkcji (tzw. gender gap) wynosi aż 24%. Oznacza to, że gospodarstwa prowadzone przez mężczyzn wykazują wyższą wydajność produkcji przy porównywalnej wielkości gruntów.
  • Wynika to z faktu, że kobiety napotykają na znacznie większe bariery w dostępie do kluczowych zasobów, takich jak nowoczesne technologie, kredyty, odpowiednie szkolenia oraz usługi rolne, co bezpośrednio przekłada się na niższe wyniki produkcyjne w porównaniu do mężczyzn.
  • Wpływ klimatyczny: Kobiety rolniczki są bardziej wrażliwe na zmiany pogodowe. Każdy dzień ekstremalnie wysokich temperatur redukuje całkowitą wartość produkcji rolnej prowadzonej przez kobiety o 3% w porównaniu do gospodarstw prowadzonych przez mężczyzn.
  • Ekonomia nieodpłatnej pracy: Nieodpłatna praca opiekuńcza, wykonywana głównie przez kobiety i dziewczęta w środowiskach wiejskich, wnosi do światowej gospodarki co najmniej 10,8 biliona USD rocznie. Obciążenie to pozostaje jednak jedną z głównych barier dla uczestnictwa kobiet w pełnym wymiarze pracy zawodowej.

Podsumowanie

Współczesne rolnictwo, zmagające się z niestabilnością cen (np. ropy i dolara) oraz wyzwaniami takimi jak rosnące koszty produkcji, potrzebuje maksymalizacji efektywności. Eksperci FAO podkreślają, że ukierunkowane inwestycje rozwojowe mogłyby podnieść dochody 58 milionów ludzi i zwiększyć odporność na kryzysy dla 235 milionów.

„Zamykanie luk płci to nie kwestia ideologii, ale racjonalności ekonomicznej” – sugerują raporty FAO, wskazując, że wyeliminowanie dysproporcji w zatrudnieniu i edukacji mogłoby zredukować globalną lukę w bezpieczeństwie żywnościowym aż o 52%.

Synergia działań w 2026 roku

Warto zauważyć, że rok 2026 jest również Międzynarodowym Rokiem Terenów Wypasanych i Pasterzy. Oba te globalne wydarzenia wzajemnie się wzmacniają, promując inkluzywne polityki, które są spójne z Dekadą Rolnictwa Rodzinnego ONZ (2019–2028). Dla polskich rolników i inwestorów jest to sygnał, że kierunek wspierania zrównoważonych, rodzinnych gospodarstw, w których rola kobiet jest w pełni doceniana i technologicznie wspierana, staje się kluczowym trendem na najbliższe lata.

Źródło danych: Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO), International Year of the Woman Farmer 2026.

150 mm deszczu spadło w dwa dni

Przez
Łukasz Sieligowski
-
0

Skrajne ulewy kontra ekstremalna susza

Miejscami jak na przykład we wsi Górzno koło Międzychodu w Wielkopolsce za dwa dni suma opadu wyniosła 150 mm. Dla odmiany w rejonie Skierniewic od 1 stycznia spadło zaledwie 81 mm deszczu.

Przed nami gorący/ upalny i suchy tydzień. Susza tam, gdzie w tym roku mało padało osiągnie ekstremalne oblicze.

W poniedziałek szanse na burze będą jeszcze na południu i wschodzie kraju. Od wtorku bardzo prawdopodobne że do sobotniego poranka będzie sucho i słonecznie a minimalne szanse na burze będą tylko wysoko w Tatrach. Zła informacja jest taka, że będzie gorąco. Na zachodzie przeważnie od 27 do 32 stopni- w piątek i sobotę wróci upał. Na południu i w centrum kraju przeważnie od 26 do 29 stopni a na wschodzie i północy przeważnie od 23 do 27 stopni przy czym na wybrzeżu z powodu wiatru od Bałtyku maksymalnie +20/+24 stopnie Celsjusza.

W weekend z zachodniej Europy gdzie przez cały ten tydzień panować ma upał rzędu +35/+42 stopnie Celsjusza dotrze i do nas upalne powietrze. Bardzo możliwe, że w niedzielę na zachodzie, południu i w centrum temperatura przekroczy w cieniu +36 stopni Celsjusza.

Dla zbóż tak gorący i suchy tydzień to duży stres cieplny. Taka pogoda pod warunkiem, że wody w glebie nie brakuje jest idealna dla rozwoju i wzrostu kukurydzy. W centralnej i zachodniej Polsce na dobre powinny w tym tygodniu ruszyć żniwa jęczmienne.

Krowy nie cielą się co roku, a nadal produkują dużo mleka. Jak to działa?

Przez
Agro Profil
-
0
Prawidłowy odchów cieląt

W ostatnich latach hodowcy bydła mlecznego coraz częściej szukają sposobów na ograniczenie obciążenia pracą bez znaczącego spadku produkcji. Rosnące koszty zatrudnienia, trudności ze znalezieniem wykwalifikowanych pracowników oraz postępujące zmiany pokoleniowe sprawiają, że wiele gospodarstw musi szukać nowych rozwiązań organizacyjnych.

Nie jest tajemnicą, że średni wiek hodowców bydła mlecznego w wielu krajach nadal pozostaje wysoki. Jednocześnie młodsze pokolenia coraz częściej wybierają pracę w firmach związanych z rolnictwem zamiast bezpośredniego prowadzenia gospodarstwa. Doradztwo, handel maszynami czy sprzedaż środków produkcji oferują stabilne wynagrodzenie i przewidywalny czas pracy, czego często brakuje w produkcji mleka.

W odpowiedzi na te wyzwania rolnicy coraz śmielej sięgają po rozwiązania mające uprościć zarządzanie stadem. Popularność zdobywa między innymi dojenie raz dziennie, automatyzacja wielu procesów oraz nowoczesne technologie wspierające zarządzanie gospodarstwem. Teraz uwagę branży przyciąga kolejna koncepcja, która może zmienić sposób myślenia o produkcji mleka.

Czy krowa musi cielić się co roku?

Przez dziesięciolecia standardem w produkcji mleka był 12 miesięczny okres między wycieleniami. W praktyce oznacza to, że krowa powinna wydawać na świat cielę raz w roku, aby utrzymać odpowiedni poziom produkcji mleka.

Coraz częściej pojawiają się jednak pytania, czy taki model nadal jest optymalny. Każdy sezon wycieleń oznacza ogromne nakłady pracy, konieczność intensywnego nadzoru nad zwierzętami oraz zwiększone ryzyko występowania problemów zdrowotnych.

Właśnie dlatego naukowcy z nowozelandzkiej organizacji DairyNZ rozpoczęli badania nad znacznie dłuższym okresem między wycieleniami.

Nowozelandzki eksperyment przyciąga uwagę branży

Badania rozpoczęto w 2023 roku na farmie Scott Farm należącej do DairyNZ. Gospodarstwo położone jest w regionie Waikato na Wyspie Północnej, który często porównywany jest do ważnych regionów mleczarskich Europy.

Na powierzchni około 115 hektarów utrzymywano 330 krów mlecznych. Celem projektu było sprawdzenie, czy możliwe jest wydłużenie okresu między wycieleniami bez znaczącego pogorszenia wyników produkcyjnych i ekonomicznych.

Początkowo rozważano dwa warianty. Pierwszy zakładał 18 miesięcy między kolejnymi wycieleniami, natomiast drugi aż 24 miesiące.

Po przeprowadzeniu analiz naukowcy uznali, że model 18 miesięczny może generować dodatkowe koszty żywienia związane z niedopasowaniem produkcji do sezonowej dostępności paszy. Ostatecznie skupiono się na wariancie dwuletnim.

Jak działa system 24 miesięcznych wycieleń?

Założenie jest stosunkowo proste. Stado dzieli się na dwie grupy, które cielą się naprzemiennie co dwa lata.

W stadzie liczącym 100 krów jedna grupa 50 sztuk wyciela się przykładowo wiosną 2025 roku, a kolejne wycielenie następuje dopiero wiosną 2027 roku. Druga grupa cieli się rok później i również zachowuje dwuletni cykl.

Dzięki temu każdego roku część stada przechodzi sezon wycieleń, ale jego skala jest znacznie mniejsza niż w tradycyjnym modelu.

Takie rozwiązanie pozwala ograniczyć szczytowe zapotrzebowanie na pracę oraz zmniejszyć presję organizacyjną w gospodarstwie.

Wyniki badań zaskoczyły naukowców

Po dwóch sezonach badacze zauważyli, że krowy rasy holsztyńsko fryzyjskiej utrzymywały bardzo zbliżone wyniki produkcyjne do zwierząt funkcjonujących w klasycznym systemie.

Produkcja suchej masy mlecznej, rentowność gospodarstwa oraz wskaźniki związane ze zrównoważonym rozwojem pozostały na podobnym poziomie.

Szczególnie interesujące okazały się dane dotyczące wymiany stada. W modelu z 24 miesięcznym okresem między wycieleniami wskaźnik brakowania został niemal o połowę ograniczony.

To oznacza mniej jałówek potrzebnych do odnowy stada i większą możliwość skoncentrowania się na produkcji mleka oraz wołowiny.

Mniej cieląt, mniej problemów

Jednym z efektów ubocznych wydłużonego okresu między wycieleniami jest mniejsza liczba cieląt pojawiających się każdego roku.

W Nowej Zelandii temat ten ma szczególne znaczenie ze względu na wieloletnie dyskusje dotyczące tak zwanych cieląt bobby, czyli młodych zwierząt mających ograniczoną wartość w produkcji mlecznej.

Mniejsza liczba porodów oznacza jednocześnie mniejszą liczbę cieląt wymagających dalszego zagospodarowania.

Badacze podkreślają jednak, że odpowiednie zarządzanie strukturą wiekową stada pozostaje niezbędne. W badanym modelu około jedna trzecia krów cielących się w danym roku to pierwiastki, co pozwala utrzymać stabilny rozwój stada.

Nie obyło się bez wyzwań

Eksperyment pokazał również, że wydłużenie laktacji wymaga bardzo dokładnego planowania żywienia.

Podczas pierwszych sezonów konieczne było dostarczenie dodatkowych ilości paszy. Szacowano, że jedna krowa potrzebowała około 180 kilogramów suchej masy więcej, aby utrzymać produkcję mleka przez wydłużony okres.

Dodatkowo w sezonie 2024 i 2025 badacze musieli zmierzyć się z suszą, która wpłynęła na dostępność pasz objętościowych.

Próbowano również przesuwać terminy wycieleń, aby lepiej dopasować produkcję do sezonowego wzrostu trawy, jednak ostatecznie powrócono do pierwotnych założeń.

Okazało się bowiem, że nawet przy późniejszych wycieleniach nadal konieczne było stosowanie dodatkowych pasz.

Sprawdzenie w warunkach komercyjnych

Po uzyskaniu obiecujących wyników naukowcy postanowili zweryfikować model w zwykłym gospodarstwie produkcyjnym.

Do programu włączono stado liczące 240 krów utrzymywanych w systemie doju dzielonego. W pierwszym roku kryciem objęto jedynie część zwierząt, rozpoczynając przechodzenie na nowy system.

Pierwsze obserwacje okazały się zachęcające. Większość krów utrzymywała wysoką produkcję mleka przez całą zimę. Jedynie pojedyncze sztuki zaschły wcześniej lub zostały wybrakowane.

Rolnicy uczestniczący w projekcie zwracali uwagę przede wszystkim na zmniejszenie stresu podczas sezonu wycieleń.

Czy taki model ma szansę przyjąć się szerzej?

Coraz większa presja związana z dostępnością pracowników sprawia, że hodowcy chętniej analizują rozwiązania pozwalające ograniczyć najbardziej wymagające okresy pracy.

Sezon wycieleń od lat należy do najbardziej intensywnych momentów w produkcji mleka. Wymaga stałej kontroli zwierząt, szybkiego reagowania na problemy zdrowotne i ogromnego zaangażowania całej obsługi gospodarstwa.

Model oparty na 24 miesięcznych okresach między wycieleniami nie jest rozwiązaniem uniwersalnym dla każdego stada. Wymaga zmiany sposobu myślenia, starannego planowania żywienia i odpowiedniego zarządzania produkcją. Mimo to pierwsze wyniki pokazują, że ograniczenie liczby wycieleń nie musi oznaczać spadku efektywności, a dla części gospodarstw może stać się sposobem na zmniejszenie obciążenia pracą i lepsze dostosowanie produkcji mleka do realiów współczesnego rolnictwa.

Agriland

Kto naprawdę jest właścicielem Fendta? Historia marki może zaskoczyć

Przez
Agro Profil
-
0
Fendt 714 Vario

Fendt od dziesięcioleci należy do najbardziej rozpoznawalnych producentów ciągników rolniczych na świecie. Niemiecka marka kojarzy się z nowoczesnymi technologiami, wysoką jakością wykonania i innowacjami, które często wyznaczają kierunki rozwoju całej branży maszyn rolniczych. Wielu rolników postrzega Fendta jako symbol niemieckiej precyzji, jednak niewielu zastanawia się nad tym, kto obecnie jest właścicielem tej legendarnej marki.

Droga od rodzinnego przedsiębiorstwa do jednego z filarów globalnego koncernu AGCO była długa i pełna ważnych wydarzeń, które wpłynęły nie tylko na samą firmę, ale również na rozwój rynku maszyn rolniczych.

Początki marki Fendt

Historia Fendta rozpoczęła się w Bawarii. W 1930 roku Johann Georg Fendt wraz ze swoim synem Hermannem stworzyli pierwszy ciągnik nazwany Dieselross. Konstrukcja okazała się przełomowa dla lokalnego rolnictwa i szybko zyskała uznanie użytkowników.

Kolejne lata przyniosły dynamiczny rozwój przedsiębiorstwa. Firma pozostawała w rękach rodziny Fendt, która konsekwentnie inwestowała w rozwój nowych technologii oraz poszerzanie oferty produktowej. Dzięki temu marka stopniowo umacniała swoją pozycję na rynku niemieckim, a następnie europejskim.

Przez wiele dekad Fendt funkcjonował jako niezależne przedsiębiorstwo rodzinne. To właśnie ten okres ukształtował reputację marki, która do dziś kojarzona jest z wysoką jakością i nowatorskimi rozwiązaniami.

Kiedy Fendt przestał być firmą rodzinną?

Przełomowym momentem okazał się rok 1997. Wówczas rodzina Fendt zdecydowała się sprzedać wszystkie udziały amerykańskiemu koncernowi AGCO.

Dla wielu obserwatorów rynku była to jedna z najważniejszych transakcji w historii europejskiej branży maszyn rolniczych. AGCO od lat rozwijało strategię polegającą na przejmowaniu renomowanych producentów sprzętu rolniczego i budowaniu globalnego portfolio marek.

Włączenie Fendta do grupy AGCO pozwoliło niemieckiej marce korzystać z międzynarodowych zasobów finansowych, nowych rynków oraz rozbudowanego zaplecza badawczo-rozwojowego.

Od tego momentu Fendt stał się częścią globalnej struktury biznesowej, zachowując jednocześnie własną tożsamość i charakterystyczny wizerunek.

Czym jest AGCO?

AGCO Corporation należy obecnie do największych producentów maszyn rolniczych na świecie. Firma powstała w Stanach Zjednoczonych i przez lata rozbudowała swoje portfolio o wiele znanych marek.

Oprócz Fendta do grupy należą między innymi Massey Ferguson, Valtra, Challenger oraz kilka innych przedsiębiorstw związanych z sektorem rolniczym.

Dzięki obecności na wielu kontynentach AGCO obsługuje rolników zarówno w Europie, Ameryce Północnej, Ameryce Południowej, jak i w Azji czy Afryce.

W praktyce oznacza to, że sukces poszczególnych marek wpływa na wyniki całej grupy, a rozwój nowych technologii często odbywa się przy współpracy specjalistów z różnych krajów.

Kto jest właścicielem AGCO?

Choć wiele osób zakłada, że AGCO należy do jednego właściciela lub rodziny, rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej.

AGCO jest spółką giełdową notowaną w Stanach Zjednoczonych. Oznacza to, że jej akcje znajdują się w rękach tysięcy inwestorów. Największy wpływ na firmę mają jednak duże fundusze inwestycyjne, fundusze emerytalne oraz instytucje finansowe zarządzające aktywami.

Wśród największych akcjonariuszy znajdują się takie podmioty jak Vanguard, BlackRock czy T. Rowe Price. Są to organizacje zarządzające środkami milionów inwestorów na całym świecie.

Tylko niewielka część akcji znajduje się bezpośrednio w rękach prywatnych inwestorów indywidualnych.

Największa akcjonariuszka AGCO

Najciekawszym elementem struktury właścicielskiej AGCO jest obecność największego pojedynczego udziałowca.

Jest nim Mallika Srinivasan, która za pośrednictwem indyjskiej firmy TAFE posiada około 16,3 procent akcji AGCO. To największy indywidualny udział w całym akcjonariacie koncernu.

Mallika Srinivasan pełni funkcję przewodniczącej i dyrektor generalnej przedsiębiorstwa Tractors and Farm Equipment Limited, znanego szerzej jako TAFE.

Firma należy do największych producentów ciągników w Indiach i od wielu lat współpracuje z AGCO przy produkcji oraz sprzedaży maszyn rolniczych.

To właśnie dlatego relacje pomiędzy AGCO i TAFE są tak istotne dla całej branży.

Jakie znaczenie ma TAFE dla AGCO?

Powiązania pomiędzy obiema firmami sięgają wielu lat wstecz. TAFE od dawna uczestniczyło w produkcji oraz dystrybucji ciągników Massey Ferguson na wybranych rynkach azjatyckich.

Dzięki tej współpracy obie firmy mogły rozwijać swoją obecność na jednym z największych rynków rolniczych świata.

Relacje nie zawsze były jednak idealne. W ostatnich latach pomiędzy AGCO i TAFE pojawiały się spory dotyczące kierunków współpracy oraz wzajemnych udziałów kapitałowych.

Mimo tych napięć obie strony pozostają ważnymi graczami światowego rynku maszyn rolniczych.

Porozumienie pomiędzy AGCO i TAFE

Rok 2025 przyniósł istotne zmiany w relacjach pomiędzy obiema firmami. Po długim okresie sporów osiągnięto porozumienie dotyczące dalszej współpracy.

W ramach uzgodnień AGCO zdecydowało się sprzedać swoje udziały w TAFE. Jednocześnie indyjski producent zachował posiadane 16,3 procent akcji AGCO.

Ważnym elementem porozumienia było także ograniczenie wpływu TAFE na zarządzanie amerykańskim koncernem. Firma utraciła możliwość wyznaczania swojego przedstawiciela do zarządu AGCO.

Oznacza to, że mimo pozostania największym indywidualnym akcjonariuszem jej bezpośredni wpływ na strategiczne decyzje został zmniejszony.

Kto zarządza AGCO i marką Fendt?

Za codzienne funkcjonowanie koncernu odpowiada zarząd oraz najwyższa kadra kierownicza. Na czele AGCO stoi Eric Hansotia, który pełni funkcję prezesa i dyrektora generalnego.

Podobnie jak w wielu dużych korporacjach, członkowie zarządu posiadają własne pakiety akcji. Dzięki temu są bezpośrednio zainteresowani długoterminowym rozwojem przedsiębiorstwa i wzrostem jego wartości.

W strukturach AGCO działają również menedżerowie odpowiedzialni za poszczególne marki. W przypadku Fendta istotną rolę odgrywają osoby odpowiadające za rozwój technologii, sprzedaż oraz relacje z klientami na całym świecie.

Czy przejęcie przez AGCO zmieniło Fendta?

Mimo że marka od prawie trzech dekad znajduje się w rękach amerykańskiego koncernu, zachowała swoją niemiecką tożsamość. Główne zakłady produkcyjne nadal znajdują się w Niemczech, a Fendt pozostaje jednym z najważniejszych centrów rozwoju technologii w grupie AGCO.

Wielu ekspertów uważa, że wejście do międzynarodowego koncernu umożliwiło marce dalszy rozwój i zwiększenie obecności na światowych rynkach. Dzięki temu Fendt z producenta znanego głównie w Europie stał się globalnym symbolem nowoczesnego rolnictwa.

Choć nazwisko Fendt nie widnieje już w strukturze właścicielskiej firmy, dziedzictwo rodziny, która stworzyła pierwszego Dieselrossa, nadal jest widoczne w filozofii marki i rozwiązaniach technicznych, które każdego roku trafiają do gospodarstw na całym świecie.

Ceny zbóż a otwarcie cieśniny Ormuz [ANALIZA]

Przez
Andrzej Bąk
-
0

Ceny zbóż znajdują się obecnie w centrum uwagi analityków rynku rolnego, a to za sprawą przełomowych wieści dotyczących deeskalacji napięć na Bliskim Wschodzie. Perspektywa trwałego otwarcia Cieśniny Ormuz, będącej kluczowym szlakiem transportowym, wywołuje ożywioną dyskusję o tym, jak zmienią się kierunki globalnych przepływów surowców oraz czy czeka nas korekta notowań na giełdach.

Powrót do efektywnej logistyki

Kraje Zatoki Perskiej, będące jednymi z najbardziej zależnych od importu żywności gospodarek świata – realizującymi ok. 90% zapotrzebowania poprzez zakupy zagraniczne – przez ostatnie miesiące zmagały się z poważnymi utrudnieniami logistycznymi. Konieczność korzystania z wydłużonych i mniej efektywnych szlaków dostaw spowodowała drastyczne ograniczenie importu.

Według danych firmy analitycznej Kpler, przytaczanych w raportach agencji Bloomberg, w maju 2026 roku region zaimportował zaledwie 942 000 ton zbóż, co oznacza spadek o ponad 50% w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Otwarcie kluczowych portów, takich jak Dżabal Ali w ZEA, Dammam w Arabii Saudyjskiej czy irański port Bandar Imam Khomeini, jest uznawane za niezbędny krok do normalizacji łańcuchów dostaw.

Rynek w oczekiwaniu na zmianę trendów

Analitycy spodziewają się, że wznowienie pełnej żeglugi przez cieśninę doprowadzi do gwałtownego wzrostu popytu. Region będzie dążył do szybkiego uzupełnienia zapasów, które zostały uszczuplone w czasie trwania blokady. Należy jednak pamiętać, że proces ten nie będzie natychmiastowy:

  • Wąskie gardła: Eksperci ostrzegają przed możliwymi zatorami w portach oraz sieciach logistycznych wynikającymi z nagłego skumulowania się transportów.
  • Wpływ na ceny ropy: Perspektywa pokoju na Bliskim Wschodzie, o której wspomina Bloomberg, już teraz wywiera presję spadkową na ceny ropy naftowej. Niższe koszty paliw bezpośrednio przekładają się na koszty produkcji rolnej oraz frachtu, co sprzyja łagodzeniu globalnej presji inflacyjnej.

Co to oznacza dla producentów?

Mimo prognozowanego wzrostu popytu z Bliskiego Wschodu, rynek globalny nadal pozostaje pod wpływem dużych zapasów. Warto pamiętać, że obecna sytuacja to tylko jeden z czynników wpływających na handel. Choć otwarcie szlaków logistycznych jest sygnałem pro-rynkowym, istotne pozostaje monitorowanie globalnych bilansów oraz bieżącej kondycji produkcji w głównych regionach eksportowych.

Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych agencji Bloomberg oraz analiz Kpler (czerwiec 2026).

Spirulina i chlorella razem działają lepiej? Poznaj różnice i korzyści tego zielonego duetu

Przez
Agro Profil
-
0
spirulina i chlorella

Spirulina i chlorella od lat należą do najpopularniejszych suplementów pochodzenia naturalnego. Obie zaliczane są do grupy tzw. superfoods i cieszą się zainteresowaniem osób dbających o zdrową dietę, odporność oraz codzienne samopoczucie. Choć często wymienia się je jednym tchem, w rzeczywistości są to dwa zupełnie różne organizmy o odmiennym składzie i działaniu. Co ciekawe, właśnie te różnice sprawiają, że ich jednoczesne stosowanie może przynosić jeszcze więcej korzyści niż przyjmowanie każdego z nich osobno.

Czym jest spirulina?

Spirulina to mikroskopijna cyjanobakteria występująca naturalnie w ciepłych wodach słodkich i słonawych. Jej charakterystyczny niebieskozielony kolor wynika z obecności fikocyjaniny, czyli silnego przeciwutleniacza odpowiadającego za wiele prozdrowotnych właściwości.

Największą zaletą spiruliny jest bardzo wysoka zawartość białka. W suchej masie może ono stanowić nawet 60 do 70 procent składu. Dzięki temu suplement ten jest szczególnie ceniony przez sportowców, osoby aktywne fizycznie oraz osoby ograniczające spożycie produktów pochodzenia zwierzęcego.

Spirulina dostarcza również:

  • witaminy z grupy B,
  • żelazo,
  • magnez,
  • potas,
  • beta karoten,
  • przeciwutleniacze.

Ze względu na bogaty skład jest często wykorzystywana jako wsparcie organizmu podczas zwiększonego wysiłku fizycznego i psychicznego.

Czym jest chlorella?

Chlorella to jednokomórkowa alga słodkowodna, która wyróżnia się wyjątkowo wysoką zawartością chlorofilu. To właśnie ten zielony barwnik odpowiada za wiele jej właściwości związanych z oczyszczaniem organizmu.

W przeciwieństwie do spiruliny chlorella posiada twardą ścianę komórkową. Aby składniki odżywcze mogły zostać dobrze przyswojone, podczas produkcji suplementów ściana ta jest specjalnie rozbijana.

Chlorella zawiera między innymi:

  • chlorofil,
  • witaminę K,
  • żelazo,
  • cynk,
  • luteinę,
  • błonnik pokarmowy.

Wiele osób sięga po nią przede wszystkim ze względu na potencjalne wsparcie naturalnych procesów detoksykacyjnych organizmu.

Najważniejsze różnice między spiruliną a chlorellą

Choć oba produkty mają podobny zielony kolor i często występują w formie tabletek lub proszku, ich skład znacząco się różni.

Spirulina zawiera więcej białka i fikocyjaniny. Jest ceniona za działanie wspierające energię, regenerację oraz ochronę komórek przed stresem oksydacyjnym.

Chlorella dostarcza większe ilości chlorofilu oraz substancji wspomagających usuwanie niektórych niepożądanych związków z organizmu. Często kojarzona jest z oczyszczaniem i wsparciem pracy układu pokarmowego.

Różnice można zauważyć również w smaku. Spirulina ma bardziej intensywny, lekko morski aromat, natomiast chlorella bywa określana jako bardziej trawiasta i ziemista.

Właściwości spiruliny

Spirulina jest jednym z najlepiej przebadanych suplementów pochodzenia naturalnego. Jej popularność wynika przede wszystkim z bogactwa składników odżywczych.

Do najczęściej wymienianych korzyści należą:

  • wsparcie prawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego,
  • dostarczanie łatwo przyswajalnego białka,
  • ochrona komórek przed działaniem wolnych rodników,
  • pomoc w utrzymaniu prawidłowego poziomu energii,
  • uzupełnianie diety w żelazo.

Osoby regularnie ćwiczące często sięgają po spirulinę jako element wspierający regenerację organizmu po wysiłku.

Właściwości chlorelli

Chlorella zdobyła popularność głównie dzięki wysokiej zawartości chlorofilu. Zielony barwnik odgrywa ważną rolę w procesach zachodzących w roślinach, a jego obecność w diecie budzi duże zainteresowanie naukowców i dietetyków.

Chlorella jest ceniona za:

  • wspieranie naturalnych procesów oczyszczania organizmu,
  • dostarczanie cennych mikroelementów,
  • wspomaganie pracy jelit,
  • obecność przeciwutleniaczy,
  • wysoką zawartość chlorofilu.

Dodatkowo zawiera substancje biologicznie aktywne, które mogą korzystnie wpływać na ogólną kondycję organizmu.

Dlaczego warto łączyć spirulinę i chlorellę?

Choć każda z nich ma własne zalety, coraz częściej eksperci zwracają uwagę na korzyści wynikające z ich jednoczesnego stosowania. Wynika to przede wszystkim z komplementarnego działania.

Spirulina dostarcza dużej ilości białka, aminokwasów i przeciwutleniaczy, natomiast chlorella wyróżnia się wysoką zawartością chlorofilu oraz składników wspierających naturalne procesy oczyszczania.

Połączenie obu suplementów pozwala uzyskać szersze spektrum wartości odżywczych. Organizm otrzymuje jednocześnie substancje wspierające energię, regenerację oraz codzienne funkcjonowanie układu pokarmowego.

To właśnie dlatego wiele nowoczesnych preparatów zawiera zarówno spirulinę, jak i chlorellę w jednej formule.

Kto może rozważyć suplementację?

Po spirulinę i chlorellę najczęściej sięgają osoby prowadzące aktywny tryb życia, dbające o zbilansowaną dietę oraz poszukujące naturalnych źródeł składników odżywczych.

Takie połączenie bywa popularne wśród:

  • sportowców,
  • osób pracujących intensywnie umysłowo,
  • wegetarian i wegan,
  • osób chcących wzbogacić codzienny jadłospis,
  • osób zainteresowanych żywnością funkcjonalną.

Warto pamiętać, że suplementy nie zastępują zróżnicowanej diety, ale mogą stanowić jej wartościowe uzupełnienie.

Jak stosować spirulinę i chlorellę?

Oba preparaty dostępne są najczęściej w postaci tabletek, kapsułek oraz proszku. Forma sproszkowana często trafia do koktajli, smoothie i soków warzywnych.

Rozpoczynając suplementację, warto zacząć od niewielkich porcji i stopniowo zwiększać ilość zgodnie z zaleceniami producenta. Dzięki temu organizm może łatwiej przyzwyczaić się do zwiększonej podaży składników aktywnych.

Coraz więcej osób decyduje się na codzienne stosowanie obu produktów równocześnie, traktując je jako naturalne źródło białka, chlorofilu, witamin i minerałów. Takie połączenie pozwala wykorzystać mocne strony spiruliny i chlorelli, tworząc duet, który od lat pozostaje jednym z najciekawszych elementów współczesnej suplementacji opartej na składnikach pochodzenia naturalnego.

Koniec z „wegańskim stekiem”. Parlament Europejski przyjął twardą definicję mięsa

Przez
Andrzej Bąk
-
0
Europarlament

To decyzja, na którą tradycyjny sektor hodowlany czekał od dawna. Parlament Europejski przyjął przepisy, które kładą kres marketingowej wolnej amerykance producentów żywności roślinnej. Od teraz „stek”, „boczek” czy „schab” będą mogły pochodzić wyłącznie od zwierząt.

We wtorek, 16 czerwca 2026 roku, europosłowie przypieczętowali unijny kompromis, wprowadzając do unijnego prawa oficjalną definicję mięsa jako „jadalnych części zwierząt”. Nowe regulacje mają przede wszystkim chronić know-how europejskich hodowców i zapobiegać wprowadzaniu konsumentów w błąd.

Czego nie wolno, a co zostaje?

Nowe prawo rezerwuje listę 31 konkretnych pojęć rzeźnickich i wędliniarskich wyłącznie dla tradycyjnego mięsa. Z półek sklepowych znikną m.in.:

  • „steki warzywne”,
  • „wegański boczek”,
  • „roślinny schab” czy „kurczak z grochu”.

Co istotne, zakaz stosowania tych nazw obejmuje również mięso komórkowe (hodowane w laboratoriach). Przemysł laboratoryjny nie będzie mógł promować swoich sztucznych wyrobów jako „prawdziwego mięsa”.

Gdzie branża roślinna wywalczyła kompromis? Zakaz nie objął pojęć o charakterze ogólnym. Na rynku nadal legalne pozostaną „burgery warzywne” czy „kiełbaski roślinne”. To efekt marcowych, burzliwych negocjacji między PE a państwami członkowskimi, w których kraje takie jak Niemcy (największy rynek zamienników w UE) mocno lobbowały za pozostawieniem furtki dla branży plant-based.

Sukces lobby rolniczego

Główna negocjatorka przepisów, francuska europosłanka Céline Imart (EPP), nie kryje satysfakcji:

– To wielkie zwycięstwo naszych producentów, ich tradycji i przejrzystości dla konsumentów.

Organizacje rolnicze podkreślają, że nazywanie produktów z soi czy grochu „stekami” było jawnym uderzeniem w rynek hodowlany i podbieraniem renomy, na którą rolnicy pracowali przez pokolenia.

Co dalej?

Przyjęty pakiet jest częścią szerszego ustawodawstwa mającego na celu wzmocnienie pozycji rolników w łańcuchu dostaw żywności. Do pełnego wejścia przepisów w życie brakuje już tylko formalnego zatwierdzenia przez Radę UE (27 państw członkowskich).

Nowe zasady nazewnictwa mają obowiązywać do końca 2027 roku. Kolejna batalia o nazewnictwo i rynek żywności czeka nas przy okazji zbliżających się negocjacji nad nowym kształtem Wspólnej Polityki Rolnej (WPR), która jest rewidowana co siedem lat. Na ten moment rolnicy mogą jednak mówić o dużym kroku naprzód.

Jak oceniacie te zmiany? Czy zakaz dotyczący „steków”, przy jednoczesnym pozwoleniu na „burgery”, wystarczająco chroni nasz rynek? Zapraszamy do dyskusji w komentarzach!

Kryzys w kurnikach. HPAI i choroba Newcastle dziesiątkują stada. Co z cenami jaj i mięsa?

Przez
Maria Chmal
-
0

Sytuacja w polskim drobiarstwie jest dramatyczna. Walka z ptasią grypą (HPAI) oraz rzekomym pomorem drobiu (chorobą Newcastle – ND) uderza w setki gospodarstw. Likwidacja milionów ptaków to ogromny cios dla hodowców, ale skutki tego kryzysu szybko odczujemy wszyscy – bezpośrednio przy kasach sklepowych. Jak duże są straty i kiedy rynek wróci do normy?

Rynek jaj mocno poturbowany. Stracimy miliony jaj miesięcznie

Jak wyjaśnia Paweł Podstawka, prezes Krajowej Federacji Hodowców Drobiu i Producentów Jaj (KFHDiPJ), najmocniej ucierpiał sektor jajczarski. Ptasia grypa uderzyła bowiem w duże fermy kur niosek.

Z powodu HPAI zutylizowano już 4,88 mln niosek. To aż 12% całego krajowego stada kur nieśnych w Polsce.

Co to oznacza w praktyce? Jedna kura znosi średnio ponad 300 jaj rocznie. Przez ubytek tak ogromnej liczby ptaków, z rynku znika od 120 do 135 milionów jaj miesięcznie.

Odbudowa produkcji nie nastąpi z dnia na dzień. Wychowanie nowej kury nioski od pisklęcia do momentu, gdy zaczyna znosić jaja, trwa od 6 do 9 miesięcy.

Prognozy: Jaja będą droższe, grozi nam import

Szacunki przedstawicieli branży drobiarskiej na kolejne miesiące nie napawają optymizmem, gdyż do końca roku straty wśród kur niosek mogą pogłębić się do poziomu sześciu milionów sztuk. Tak drastycznie ograniczona podaż krajowa nieuchronnie przełoży się na sytuację w handlu detalicznym, utrzymując ceny jaj na półkach sklepowych znacznie powyżej wieloletniej średniej. Jednocześnie zaostrzy się rywalizacja o surowiec pomiędzy sieciami handlowymi a zakładami przetwórstwa spożywczego.

Jeżeli czarny scenariusz głębszych strat się ziści, przetwórcy mogą zderzyć się z dotkliwym niedoborem jaj klasy przemysłowej. Konsekwencją tego stanu rzeczy będzie skokowy wzrost cen półproduktów, takich jak proszki oraz masy jajeczne, co uderzy w przemysł piekarniczy i makaronowy. Aby utrzymać ciągłość produkcji, Polska będzie zmuszona do radykalnego zwiększenia importu jaj i gotowych produktów jajecznych z rynków zagranicznych. Eksperci Federacji szacują, że trwała odbudowa podaży i stabilizacja cen nastąpi najwcześniej w pierwszej połowie 2027 roku.

Co z drobiem mięsnym? Tutaj sytuacja jest inna

Wpływ kryzysu epizootycznego na rynek mięsa drobiowego kształtuje się zupełnie inaczej niż w przypadku rynku jaj, co wynika z odmiennej wrażliwości poszczególnych gatunków i kierunków użytkowania na konkretne patogeny. Podczas gdy ptasia grypa paraliżuje głównie fermy niosek, choroba Newcastle w znacznie większym stopniu uderza w żywiec rzeźny, czyli stada brojlerów kurzych. Ta zależność decyduje o tym, jak szybko i w jaki sposób ostateczny konsument odczuje skutki trwającej epidemii.

Skutki strat w sektorze mięsnym są amortyzowane przez bardzo krótki cykl hodowlany, ponieważ brojler osiąga masę ubojową w zaledwie sześć tygodni. Dzięki temu producenci żywca są w stanie znacznie szybciej zasiedlić kurniki i zrekompensować braki rynkowe, co sprawia, że konsumenci wolniej odczują zawirowania przy stoiskach mięsnych niż przy wytłaczankach z jajami. Niemniej jednak prezes Krajowej Federacji Hodowców Drobiu ostrzega, że przy utylizacji kolejnych stad mięsnych i przedłużaniu się restrykcji weterynaryjnych, należy liczyć się z lokalnymi wzrostami cen drobiu oraz poważnymi ograniczeniami w eksporcie mięsa poza granice kraju z terenów objętych strefami zapowietrzonymi i zagrożonymi.

źródło: Buisness Insider

1...171819...1 238Strona 18 z 1 238