Kryzys opłacalności produkcji, rosnące koszty i brak realnego wsparcia dla gospodarstw wyprowadziły tysiące producentów żywności na ulice hiszpańskiej stolicy. Rolnicy z Walencji oraz kolumny ciągników z całego kraju dotarły pod siedzibę Ministerstwa Rolnictwa w Madrycie, domagając się twardych gwarancji dla przyszłości europejskiego rolnictwa.
Sytuacja w hiszpańskim sektorze rolniczym osiągnęła kolejny punkt zapalny. Przedstawicielem branży z Wspólnoty Walenckiej – zrzeszonym w organizacjach takich jak AVA-ASAJA, ASAJA Alicante, LA UNIÓ Llauradora i Ramadera oraz CCPV-COAG przy wsparciu lokalnych spółdzielni – miarka się przebrała. Trwająca mobilizacja ma na celu wymuszenie na rządzie ratunkowych rozwiązań dla ginących gospodarstw rodzinnych.
500 ciągników u bram stolicy [WIDEO]
Aby wywrzeć jak największy nacisk na władze, organizatorzy protestu postawili na logistykę i widoczność. Poza rolnikami docierającymi do Madrytu pociągami i autobusami, na drogi wyjechało pięć potężnych kolumn złożonych z około 500 pojazdów rolniczych.
Ciągniki paraliżowały główne trasy dojazdowe, nadciągając m.in. z prowincji Kastylia i León, Kastylia-La Mancha oraz regionu stołecznego (trasy przez El Espinar, Buitrago de Lozoya, Guadalajarę, Torrejón de la Calzada i Arganda del Rey).
Oficjalny pochód ruszył z Placu Kolumba (Plaza de Colón), skąd manifestanci przejechali reprezentacyjnymi alejami Paseo de Recoletos oraz Paseo de Prado w kierunku ronda Karola V, kończąc wiec bezpośrednio przed budynkiem Ministerstwa Rolnictwa w rejonie stacji Atocha. Tam odczytano ostateczną listę żądań skierowaną do resortu.
O co walczą hiszpańscy rolnicy? Najważniejsze postulaty
Choć protest dotyczy realiów Półwyspu Iberyjskiego, podnoszone przez rolników problemy brzmią znajomo dla producentów w całej Unii Europejskiej. Sektor domaga się kompleksowego planu ratunkowego, na który składają się m.in.:
Pakiet doraźny na koszty produkcji: Rolnicy żądają natychmiastowych działań łagodzących skutki drożyzny, w tym wprowadzenia dedykowanego, profesjonalnego paliwa rolniczego z ulgami podatkowymi.
Stabilne finansowanie WPR: Wspólna Polityka Rolna musi dysponować budżetem dostosowanym do realiów rynkowych i skokowej inflacji, aby małe gospodarstwa rodzinne nie były zmuszone do zwijania działalności.
Uczciwe łańcuchy dostaw: Sektor domaga się skutecznego wyegzekwowania przepisów uniemożliwiających sprzedaż płodów rolnych poniżej realnych kosztów ich wytworzenia.
Klauzule lustrzane w handlu zagranicznym: To jeden z najgłośniejszych postulatów – import żywności z krajów spoza UE musi podlegać dokładnie takim samym rygorystycznym normom środowiskowym, sanitarnym i pracowniczym, jakie obowiązują europejskich rolników.
Mniej biurokracji: Nadmierne obowiązki sprawozdawcze i cyfrowe procedury marnują czas, który rolnik powinien poświęcać na prowadzenie produkcji, a także skutecznie zniechęcają młodzież do przejmowania ojcowizny.
Protestujący wysłali jasny komunikat: bez natychmiastowych, systemowych korekt polityki rolnej, stabilność dostaw żywności w nadchodzących latach stanie pod dużym znakiem zapytania.
Ponad 31 tys. ton pojemności magazynowej, suszarnia przerabiająca 1500 ton kukurydzy na dobę i nowy kosz przyjęciowy o wydajności 150 ton na godzinę. Tak wygląda dziś infrastruktura firmy prowadzonej przez Irenę i Mariusza Dębowskich. Jeszcze 25 lat temu rozpoczynali wspólne gospodarowanie na nieco ponad 20 hektarach. Z czasem rozwinęli gospodarstwo do około 300 hektarów, a następnie rozpoczęli działalność w zakresie skupu zbóż. Jak wyglądała droga do tak dużej inwestycji?
Od 20 do 300 hektarów. Tak rozwijało się gospodarstwo Dębowskich
Historia rodzinnego gospodarstwa Ireny i Mariusza Dębowskich rozpoczęła się 25 lat temu. Początkowo dysponowali nieco ponad 20 hektarami ziemi przekazanej przez rodziców. Z biegiem lat systematycznie powiększali powierzchnię upraw, dokupując kolejne grunty i korzystając z dzierżaw. W rozwoju gospodarstwa pomocne były również środki pozyskiwane w ramach programów modernizacyjnych.
Obecnie Dębowscy gospodarują na około 300 hektarach, z czego blisko 180 hektarów stanowią grunty własne. W strukturze zasiewów dominują kukurydza, pszenica, rzepak i buraki cukrowe.
Wraz ze wzrostem powierzchni gospodarstwa rozwijała się także działalność niezwiązana bezpośrednio z produkcją roślinną. Ważnym krokiem okazało się rozpoczęcie skupu zbóż od innych rolników.
Skup zbóż rozpoczęli w 2015 roku. Później przyszła kukurydza
W 2015 roku Dębowscy rozpoczęli skup zbóż od okolicznych gospodarstw. Początkowo działalność opierała się na istniejącej infrastrukturze magazynowej, ale rosnąca liczba dostawców szybko pokazała, że możliwości przyjmowania i przechowywania ziarna trzeba zwiększyć.
Kolejnym etapem było wejście w skup kukurydzy. Pomysł rozwoju tej części działalności pojawił się w latach 2019–2020, gdy wśród rolników rosło zainteresowanie jej uprawą. W 2020 roku uruchomiono skup kukurydzy, co wiązało się z koniecznością zapewnienia odpowiedniej wydajności suszenia i magazynowania.
Początkowo wykorzystywano magazyny płaskie, a później także rękawy do przechowywania ziarna. Rozwiązanie pozwalało przyjąć większe ilości kukurydzy, ale generowało problemy organizacyjne i jakościowe.
Zdarzało się, że kukurydza przechowywana w rękawach była suszona dopiero zimą lub wiosną. Jak wspomina Mariusz Dębowski, przy późniejszej sprzedaży pojawiały się potrącenia za jakość, a niektórzy odbiorcy odmawiali przyjęcia towaru. To właśnie te doświadczenia stały się jednym z powodów dalszej rozbudowy bazy magazynowej i suszarniczej.
Ponad 31 tys. ton w silosach. Dlaczego zdecydowali się na tak dużą rozbudowę?
W latach 2020–2023 rozpoczęto rozbudowę infrastruktury do magazynowania zbóż. Początkowo dominowały silosy lejowe, które umożliwiały sprawne opróżnianie zbiorników i obsługę bieżących dostaw. Z czasem ich pojemność okazała się niewystarczająca.
Według relacji Mariusza Dębowskiego w 2023 roku istniejące silosy pozwalały pomieścić ponad 6 tys. ton ziarna, a wraz z magazynami płaskimi łączna pojemność wynosiła około 8 tys. ton.
W tym samym roku zapadła decyzja o kolejnej, znacznie większej inwestycji. Rozbudowano zaplecze magazynowe o około 25 tys. ton pojemności oraz zdecydowano się na budowę nowej suszarni. Obecnie łączna pojemność silosów przekracza 31 tys. ton.
Nowe zbiorniki to przede wszystkim silosy płaskodenne, przeznaczone do przechowywania większych partii ziarna przez dłuższy czas. Starsze silosy lejowe nadal pełnią ważną funkcję przy szybkich załadunkach i rozładunkach. Taki podział pozwala sprawniej organizować pracę całego obiektu i dostosować sposób magazynowania do planowanego terminu sprzedaży.
Suszarnia do kukurydzy o wydajności 1500 ton na dobę
Jedną z najważniejszych inwestycji była budowa dużej suszarni do kukurydzy, uruchomionej w 2024 roku. Wcześniejsze urządzenie osiągało wydajność około 260 ton na dobę, co przy rosnącej liczbie dostawców przestało wystarczać.
Nowa suszarnia, według parametrów przedstawionych przez właściciela, może przerobić ponad 1500 ton kukurydzy na dobę przy wilgotności surowca wynoszącej 30%. W praktyce wydajność zmienia się w zależności od wilgotności ziarna. W suchszym sezonie 2024 osiągała nawet około 1800–1900 ton na dobę.
Na początku wydawała się dobra, ale przybywało tych klientów i później nie dawaliśmy rady
– wspomina Mariusz Dębowski, odnosząc się do możliwości poprzedniej suszarni.
Duża wydajność nowego urządzenia pozwala na bieżąco suszyć przyjmowaną kukurydzę, ograniczając konieczność jej tymczasowego składowania. Ma to szczególne znaczenie w okresie intensywnych zbiorów, gdy w krótkim czasie do skupu trafiają duże ilości ziarna o zróżnicowanej wilgotności.
Nowy kosz przyjęciowy. 150 ton ziarna w ciągu godziny
Rozbudowa objęła nie tylko silosy i suszarnię, ale również infrastrukturę odpowiedzialną za przyjmowanie dostaw. Wcześniejszy kosz przyjęciowy miał wydajność około 60 ton na godzinę. Przy coraz większym natężeniu ruchu okazywało się to niewystarczające.
Nowy kosz pozwala przyjmować do 150 ton ziarna na godzinę. Według relacji właściciela inwestycję zakończono w maju 2026 roku. Obecnie oba kosze mogą być wykorzystywane w czasie intensywnych dostaw, co zwiększa możliwości organizacyjne skupu. Przy dużym natężeniu ruchu wykorzystywane są również inne dostępne miejsca rozładunku.
Nowa infrastruktura pozwala sprawniej obsługiwać transporty w okresach żniw i zbiorów kukurydzy, gdy do skupu w krótkim czasie przyjeżdża wielu rolników.
Załadunek ciężarówki w 10 minut zamiast pół godziny
Zmiany są widoczne również na etapie wysyłki ziarna. W starszej części instalacji załadunek samochodu ciężarowego trwał zazwyczaj około 30 minut. Dzięki nowym rozwiązaniom czas ten udało się skrócić do około 10 minut:
Na starej inwestycji TIR-y się ładowały w granicach 30 minut, tu się ładują w granicach 10 minut
– wyjaśnia Mariusz Dębowski.
W obiekcie znajdują się również zbiorniki buforowe oraz waga samochodowa o nośności 60 ton. Pozwala to przygotować odpowiednią partię ziarna do załadunku i usprawnia organizację transportu. Własna flota umożliwia przedsiębiorstwu przewożenie zbóż między innymi do portów, mieszalni pasz i gorzelni.
Podczas sezonu kukurydzianego firma oferuje również kompleksową obsługę obejmującą zbiór, odbiór surowca bezpośrednio z pola oraz jego transport do skupu.
Temperatura ziarna pod kontrolą. Tak działa nowoczesny magazyn
Przy magazynowaniu kilkudziesięciu tysięcy ton ziarna bardzo ważne staje się monitorowanie warunków jego przechowywania.
W nowym obiekcie funkcjonuje centralna sterownia, z której można nadzorować pracę urządzeń odpowiedzialnych za transport, załadunek, rozładunek i magazynowanie ziarna. System umożliwia również kontrolę temperatury zboża w silosach.
Po żniwach ziarno może trafiać do magazynów rozgrzane. Przed dłuższym przechowywaniem konieczne jest zapewnienie odpowiednich warunków, w tym wentylacji i chłodzenia. Właściciel podkreśla, że bez właściwej kontroli temperatury rośnie ryzyko pogorszenia jakości przechowywanego towaru.
Bezpieczne magazynowanie zależy jednak nie tylko od temperatury, ale również od wilgotności ziarna, czasu przechowywania i regularnego monitorowania stanu surowca.
Ważnym elementem wyposażenia jest także własny agregat prądotwórczy. Według Mariusza Dębowskiego zapewnia on możliwość zasilania całego obiektu, w tym urządzeń przyjęciowych i suszarni, w przypadku przerwy w dostawie energii elektrycznej.
Czy warto magazynować zboże i czekać na lepszą cenę?
Rozbudowa infrastruktury magazynowej pozwoliła Dębowskim rozszerzyć działalność o usługę przechowywania ziarna należącego do innych rolników. To rozwiązanie skierowane przede wszystkim do gospodarstw, które nie dysponują własnymi magazynami lub nie chcą sprzedawać całych zbiorów bezpośrednio po żniwach. Rolnicy mogą dostarczyć ziarno do obiektu, a następnie zdecydować o terminie jego sprzedaży, obserwując sytuację rynkową.
Mariusz Dębowski stosuje podobną strategię również w przypadku plonów pochodzących z własnego gospodarstwa. Rozłożenie sprzedaży na kilka terminów pozwala ograniczyć uzależnienie całego wyniku finansowego od ceny obowiązującej w jednym momencie.
Wieloletnie doświadczenie pokazuje mu, że takie podejście często przynosi korzystne rezultaty. Zaznacza jednak, że nie sprawdza się identycznie w każdym sezonie.
Magazynowanie daje większą swobodę wyboru terminu sprzedaży, ale nie gwarantuje wyższej ceny. Trzeba również uwzględnić koszty przechowywania, finansowania zapasów i ewentualne zmiany sytuacji na rynku.
Inwestycje w silosy i suszarnię. Jak rozwijano infrastrukturę?
Przy kolejnych etapach rozbudowy Dębowscy współpracowali z firmą ARAJ, a następnie Unia Grains, dostarczającą rozwiązania do suszenia i magazynowania ziarna. Zakres inwestycji obejmował między innymi silosy, suszarnie oraz urządzenia do przyjmowania i przemieszczania zbóż.
Jak relacjonuje Mariusz Dębowski, decyzję o wyborze dostawcy poprzedziły wizyty w innych obiektach i rozmowy z użytkownikami podobnych instalacji. W kolejnych latach rozbudowy przedsiębiorstwo kontynuowało współpracę z tym samym dostawcą. Inwestycje były realizowane etapami, w miarę wzrostu ilości skupowanego ziarna i pojawiania się kolejnych potrzeb związanych z jego obsługą.
Od rodzinnego gospodarstwa do dużego przedsiębiorstwa zbożowego
Działalność Ireny i Mariusza Dębowskich pokazuje, jak w ciągu 25 lat może zmienić się skala rodzinnego gospodarowania. Początkowe nieco ponad 20 hektarów ziemi stało się podstawą gospodarstwa liczącego około 300 hektarów. Równolegle rozwinęła się działalność handlowa i usługowa, która dziś wymaga infrastruktury magazynowej o pojemności przekraczającej 31 tys. ton.
Największe zmiany zaszły jednak w sposobie organizacji pracy. Nowa suszarnia, wydajniejsze urządzenia przyjęciowe, centralne sterowanie i własny transport pozwalają obsługiwać znacznie większe ilości ziarna niż przed kilkoma laty. Dla współpracujących z firmą rolników oznacza to także możliwość skorzystania z usług suszenia, magazynowania i odbioru zbiorów bezpośrednio z pola.
Historia Dębowskich pokazuje, że rozwój gospodarstwa nie musi ograniczać się wyłącznie do powiększania areału. W ich przypadku kolejnym etapem stało się zbudowanie zaplecza umożliwiającego obsługę produkcji rolnej również dla innych gospodarstw.
Statki wypłyną z polskim zbożem, a wrócą z nawozami. Taki pomysł rozważa się w kontekście eksportu zboża przez Elewarr. Organizacja Międzyzakładowa NSZZ „Solidarność” w Grupie Azoty Puławy opublikowała na Facebooku stanowisko, w którym przestrzega, że tani mocznik z Egiptu może uderzyć w krajowego producenta. Związkowcy pytają, czy ktoś policzył skutki takiego kontraktu.
Nawozy w drodze powrotnej statków ze zbożem
Punktem wyjścia jest plan eksportu polskiego zboża przez państwową spółkę Elewarr. Związkowcy przywołują wypowiedź wiceminister rolnictwa Małgorzaty Gromadzkiej. Według cytatu resort pracuje nad kontraktem nawozowym, a statki, które popłyną ze zbożem, mają wracać z nawozami.
Autorzy stanowiska zwracają uwagę, że sam eksport zboża jest dobrą wiadomością dla rolników. Wątpliwości dotyczą ładunku w drodze powrotnej, czyli mocznika z Egiptu.
284 tys. ton produkcji i 100 tys. ton importu
Związkowcy opierają swoje obawy na liczbach. Według ich stanowiska produkcja mocznika w Grupie Azoty Puławy spadła w pierwszym półroczu 2026 r. o 16%, do 284 tys. ton. Tymczasem w branżowych publikacjach mówi się o wstępnych dostawach z Egiptu na poziomie około 100 tys. ton.
Z wyliczeń związku wynika, że taki import odpowiadałby:
ok. 35% produkcji Puław z pierwszego półrocza 2026 r.,
blisko 18% produkcji w ujęciu rocznym, przy utrzymaniu tempa z pierwszych sześciu miesięcy.
Autorzy zaznaczają, że to wolumen, którego nie da się pominąć, i wskazują na potrzebę analizy wpływu importu na sprzedaż krajowego producenta.
2,28 tys. zł/t za egipski mocznik, 2,9–3,2 tys. zł/t za krajowy
Kluczowa jest różnica w cenie. Związek podaje, że egipski mocznik z tanim frachtem powrotnym kosztowałby około 2,28 tys. zł/t. Średnią cenę krajową szacuje na 2,9–3,2 tys. zł/t. Różnica to od 620 do 920 zł na tonie, czyli od ok. 21% do ok. 29% mniej.
Dla gospodarstw niższa cena nawozu jest oczywistą korzyścią. Związkowcy widzą jednak drugą stronę. Jeśli dystrybutorem importowanego mocznika zostałby państwowy Elewarr, jedna spółka Skarbu Państwa konkurowałaby cenowo z drugą, czyli z Grupą Azoty. Dodają też, że egipski przemysł nie ponosi unijnych kosztów klimatycznych ani opłat za uprawnienia do emisji CO2, które obciążają polskich producentów chemii.
Co mówią politycy i zarząd Grupy Azoty
Związek odwołuje się do posiedzenia Parlamentarnego Zespołu ds. Grupy Azoty. Poseł Artur Łącki (KO) miał przekazać wizję Ministerstwa Rolnictwa, polegającą na łączeniu egipskich producentów z krajowymi zakładami. Według relacji związkowców powiedział też, że sprowadzane nawozy są „bardzo dobre i bardzo tanie na tę chwilę”.
Wiceprezes Grupy Azoty Małgorzata Królak odpowiedziała, że taki wariant jest analizowany, ale nie może przedstawić szczegółów.
Co może oznaczać tani import w dłuższej perspektywie
Związkowcy opisują scenariusz, którego się obawiają:
nadmiar taniego importu obniża marże Puław i może prowadzić do wygaszania kolejnych instalacji,
udział krajowego producenta w rynku maleje, a z nim liczba miejsc pracy,
importerzy zostają na rynku bez krajowej konkurencji i mogą podnosić ceny,
rolnicy stają się bardziej zależni od zagranicznych dostawców, co według związku osłabia bezpieczeństwo żywnościowe kraju.
To ocena autorów stanowiska. Z treści wynika, że oczekują najpierw wsparcia dla krajowej produkcji, a dopiero potem budowania na tym handlowej dyplomacji.
Druga sprawa: ustawa o wsparciu dla firm energochłonnych
Związek przypomina też o ustawie o wsparciu przedsiębiorstw energochłonnych. Według jego relacji rząd na ostatnim etapie prac wycofał ze swojego projektu zapisy korzystne dla firm produkujących energię na własne potrzeby, a poprawki korzystne dla Puław przepadły w Sejmie. Ministerstwo Rozwoju miało tłumaczyć, że koszty autoproducentów są zbyt trudne do wyliczenia. Zdaniem związku Puławy są przez to w gorszej pozycji niż firmy kupujące prąd z zewnątrz. Porównuje to do Niemiec, gdzie według jego opinii rząd precyzyjnie wspiera własnych autoproducentów.
Pytania, na które związek czeka na odpowiedź
Solidarność z Puław oczekuje jasnych deklaracji od Ministerstwa Aktywów Państwowych, Ministerstwa Rolnictwa i zarządu Grupy Azoty. Pyta m.in.:
czy ktokolwiek przeprowadził analizę skutków egipskich kontraktów dla produkcji, sprzedaży, wykorzystania instalacji i miejsc pracy w Puławach,
czy Grupa Azoty ma sprzedawać produkt konkurujący z własną produkcją,
dlaczego w Sejmie zabrakło woli, by zapewnić Puławom równe warunki konkurencji,
czy rząd ma plan dla krajowego przemysłu nawozowego, czy tylko doraźne rozwiązania.
Dla rolników jest to temat podwójny. Z jednej strony chodzi o cenę nawozu przed kolejnym sezonem, z drugiej o to, kto będzie ich dostawcą za kilka lat i na jakich warunkach. Na razie wiadomo niewiele: wolumeny i ceny pochodzą z nieoficjalnych doniesień, a zarząd Grupy Azoty nie podał szczegółów.
Źródło: stanowisko OM NSZZ „Solidarność” Grupa Azoty Puławy S.A. opublikowane na Facebooku.
Dopłaty do nawozów: Zakończył się nabór wniosków o wsparcie finansowe, ale zasady, na jakich zostaną wypłacone dopłaty do nawozów, wciąż wywołują spore emocje w środowisku rolniczym. W odpowiedzi na sprzeciw Krajowej Rady Izb Rolniczych, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi przedstawiło oficjalne wyjaśnienia i poinformowało o trwającej weryfikacji ogłoszonych cen referencyjnych.
Po zamknięciu przyjmowania dokumentów przez ARiMR rolnicy oczekują na decyzje wydawane przez biura powiatowe oraz wypłatę środków. Jednocześnie kluczową kwestią pozostają ostateczne stawki, jakimi zostaną objęte dopłaty do nawozów. Jak podkreśla resort, intencją wprowadzonego mechanizmu jest objęcie pomocą jak najszerszej grupy rolników i złagodzenie skutków wzrostu kosztów produkcji spowodowanych kryzysem na Bliskim Wschodzie.
Odpowiadając na postulaty samorządu rolniczego domagającego się objęcia okresem referencyjnym całego 2025 roku, a nie wyłącznie jego ostatnich trzech miesięcy, Ministerstwo wyjaśniło, że kwestia ta była przedmiotem szczegółowych analiz.
Analizy jednoznacznie wskazały, że to właśnie IV kwartał 2025 r. charakteryzował się najniższymi cenami większości nawozów, co czyni go rozwiązaniem najkorzystniejszym dla rolników.
Trwająca weryfikacja cen referencyjnych – niezbędnych do wyliczenia ostatecznej kwoty wsparcia – koncentruje się na wypracowaniu najlepszych rozwiązań uwzględniających właśnie te najniższe stawki rynkowe.
Sprawdzona metodologia i dane GUS
W kwestii przyjętej metodologii obliczeń MRiRW zaznaczyło, że zastosowano zasady analogiczne do tych, które wykorzystano przy instrumentach pomocy nawozowej w latach 2022 i 2023. Podstawą wyliczeń stały się oficjalne dane Głównego Urzędu Statystycznego (GUS). Resort podkreślił, że wiarygodność statystyk GUS nie była dotychczas kwestionowana, a powtórzenie sprawdzonego schematu miało na celu zagwarantowanie obiektywności i pełnej przejrzystości całego procesu.
Dwa ciągniki o mocy 390 KM, 316 hektarów ziemi i gospodarstwo prowadzone przez kobietę. Honorata Jurkiewicz z Kłodna w województwie zachodniopomorskim od trzech lat samodzielnie zarządza rodzinnym gospodarstwem, z którym związana jest od ćwierć wieku. Postawiła na uprawę bezorkową, precyzyjne nawożenie i soję, która w jej warunkach okazuje się łatwiejsza w zbiorze niż groch. Pomimo trudnej pogody rzepak w gospodarstwie osiągnął plon 3,7 t/ha. Jak wygląda codzienna praca na takim areale?
Honorata Jurkiewicz z Kłodna w województwie zachodniopomorskim od trzech lat samodzielnie zarządza rodzinnym gospodarstwem.
Kobieta na czele 316-hektarowego gospodarstwa. „To męski, trudny świat”
W miejscowości Kłodno, w powiecie gryfickim, Honorata Jurkiewicz prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 316 hektarów. Uprawia rzepak, pszenicę, pszenżyto, soję i groch. Jej historia z rolnictwem rozpoczęła się 25 lat temu. Początkowo pracowała wspólnie z rodzicami, zdobywając doświadczenie u boku ojca. Od trzech lat samodzielnie odpowiada za prowadzenie gospodarstwa, organizację prac, decyzje agrotechniczne i zarządzanie produkcją.
Jak przyznaje, prowadzenie dużego gospodarstwa wymaga nie tylko wiedzy i zaangażowania, ale również odporności psychicznej:
Nie jest to łatwy biznes, nie jest to łatwa praca dla kobiety. Jest to męski, trudny świat, trudne reguły.
W gospodarstwie Honoraty podział obowiązków wygląda nieco inaczej niż w wielu tradycyjnych gospodarstwach rodzinnych. To ona odpowiada za zarządzanie całością, natomiast mąż, który nie wywodzi się z branży rolniczej, wspiera ją podczas prac polowych.
Rolniczka podkreśla, że sama potrafi obsługiwać wszystkie maszyny znajdujące się w gospodarstwie. Przy pracach polowych korzysta również z pomocy operatora.
Dwa ciągniki po 390 KM. Jakie maszyny pracują w gospodarstwie?
Przy powierzchni przekraczającej 300 hektarów odpowiedni park maszynowy ma szczególne znaczenie. Zwłaszcza że coraz trudniej przewidzieć pogodę i zaplanować zabiegi polowe z dużym wyprzedzeniem.
W gospodarstwie pracują dwa ciągniki o mocy 390 KM każdy oraz trzeci, 180-konny, wykorzystywany między innymi do współpracy z opryskiwaczem i rozsiewaczem nawozów.
Wyposażenie obejmuje również:
ładowarkę teleskopową,
6-metrową bronę talerzową,
4-metrowy gruber,
3-metrowy pług dłutowy,
siewnik HORSCH Focus 4TD,
przyczepy skorupowe,
suszarnię do zboża.
Gospodarstwo rozbudowuje także zaplecze magazynowe. Trwa budowa trzeciego magazynu – hali o powierzchni 550 m². Co ciekawe, ulubioną maszyną Honoraty nie jest żaden z dużych ciągników, lecz ładowarka teleskopowa.
Uprawa bezorkowa na słabych glebach. Dlaczego zrezygnowano z tradycyjnej orki?
Jednym z najważniejszych elementów technologii stosowanej w gospodarstwie jest ograniczenie intensywnej uprawy gleby.
Honorata Jurkiewicz od kilkunastu lat wykorzystuje rozwiązania bezorkowe. Od trzech lat w gospodarstwie pracuje siewnik HORSCH Focus 4TD, umożliwiający połączenie uprawy pasowej, siewu i odpowiedniego umiejscowienia nawozu podczas jednego przejazdu. Decyzja o stosowaniu uproszczeń wynika przede wszystkim z warunków glebowych i coraz większej nieprzewidywalności pogody.
Pola mają mozaikowatą strukturę, a na części z nich występują lekkie gleby IV i V klasy bonitacyjnej. Intensywne zabiegi uprawowe mogą powodować ich nadmierne rozdrobnienie i sprzyjać przesuszaniu wierzchniej warstwy.
Honorata zwraca uwagę, że przy wielokrotnych przejazdach na najlżejszych stanowiskach gleba może zostać rozdrobniona niemal do postaci pyłu:
W tym systemie oszczędzamy przede wszystkim wodę. Mało przejazdów, nie przewracamy kilka razy ziemi.
Ograniczenie liczby zabiegów pozwala również zmniejszyć zużycie paliwa i skrócić czas potrzebny do przygotowania pola. W gospodarstwie szczególnie istotne jest wykorzystanie krótkich okresów sprzyjającej pogody. Gdy pojawia się odpowiednie okno na siew, możliwość wykonania kilku czynności podczas jednego przejazdu ułatwia dotrzymanie terminu agrotechnicznego.
HORSCH Focus 4TD i nawożenie podczas siewu. Jak to działa?
W technologii stosowanej przez Honoratę Jurkiewicz ważną rolę odgrywa precyzyjne umiejscowienie nawozu w glebie.
W przypadku zbóż składniki pokarmowe podawane są w pobliżu strefy siewu, natomiast przy rzepaku nawóz umieszczany jest głębiej, w pasie uprawionym przez elementy robocze siewnika. Takie rozwiązanie pozwala połączyć przygotowanie stanowiska z nawożeniem i siewem, ograniczając liczbę przejazdów po polu.
Według rolniczki system ten dobrze sprawdza się na mozaikowatych stanowiskach, szczególnie w latach, w których dostępność wody staje się czynnikiem ograniczającym rozwój roślin. Jednym z obserwowanych efektów jest dobre wykształcenie systemu korzeniowego rzepaku, co może ułatwiać roślinom wykorzystanie wody i składników pokarmowych z głębszych warstw gleby.
Korzyści z takiej technologii nie są jednak jednakowe na wszystkich stanowiskach. Zależą między innymi od rodzaju gleby, jej wilgotności, zagęszczenia i właściwego ustawienia maszyn.
Soja zamiast grochu? W zachodniopomorskim osiąga nawet 3 t/ha
Interesującą zmianą w strukturze zasiewów gospodarstwa jest wprowadzenie soi. Honorata Jurkiewicz uprawia ją od trzech lat. Decyzja wynikała między innymi z problemów występujących podczas zbioru grochu w warunkach częstych opadów deszczu.
Groch w czasie mokrych żniw może wylegać, co utrudnia podbieranie roślin i zwiększa ryzyko strat. W doświadczeniach gospodarstwa soja okazała się pod tym względem łatwiejsza w zbiorze, ponieważ rośliny zachowują bardziej wzniesiony pokrój. Nie oznacza to jednak, że jej zbiór jest pozbawiony trudności.
Największe wyzwanie stanowi niskie osadzenie pierwszych strąków. Aby ograniczyć straty, zespół żniwny kombajnu musi pracować bardzo blisko powierzchni gleby.
Dotychczasowe wyniki uprawy soi w gospodarstwie przedstawiają się następująco:
Sezon uprawy
Plon soi
Pierwszy rok
około 3,0 t/ha
Drugi rok, trudniejsze warunki zbioru
około 2,5 t/ha
Trzeci rok
oczekiwane około 3,0 t/ha
Wynik trzeciego sezonu był w momencie nagrania prognozą rolniczki, a nie potwierdzonym plonem po zbiorze.
Doświadczenia z Kłodna pokazują, że soja może być interesującym elementem płodozmianu również w północno-zachodniej Polsce. O powodzeniu jej uprawy decydują jednak odpowiedni dobór odmiany, warunki termiczne i przebieg pogody podczas dojrzewania.
Według jej doświadczeń nasiona odmian populacyjnych mogą kosztować nawet o połowę mniej niż nasiona odmian mieszańcowych. Przy powierzchni uprawy wynoszącej około 100 hektarów różnica w kosztach zakupu materiału siewnego ma duże znaczenie.
Gospodarstwo różnicuje również terminy siewu rzepaku. Część plantacji zakładana jest wcześnie, w sprzyjających warunkach, a pozostałe w późniejszych terminach. Takie podejście pozwala rozłożyć prace polowe i dostosować je do warunków pogodowych.
Nie oznacza to, że odmiany populacyjne będą lepszym wyborem w każdym gospodarstwie. Jest to rozwiązanie wynikające z doświadczeń Honoraty i warunków panujących na jej polach.
Rzepak plonował 3,7 t/ha. Jak wygląda nawożenie w tym gospodarstwie?
Pomimo trudnych warunków pogodowych rzepak zebrany w gospodarstwie osiągnął plon około 3,7 t/ha.
To wynik uzyskany na stanowiskach o zróżnicowanej jakości, gdzie część pól stanowią gleby IV i V klasy bonitacyjnej. Jak podkreślono podczas rozmowy, duże znaczenie ma odpowiednie przygotowanie roślin do zimy, termin siewu oraz właściwe umiejscowienie składników pokarmowych.
W gospodarstwie stosowane są nawozy firmy Yara, a nawożenie dostosowywane jest do zasobności stanowiska i potrzeb poszczególnych upraw.
Na jednej z omawianych plantacji rzepaku zastosowano:
YaraMila Corn – 200 kg/ha, podczas siewu, z umieszczeniem nawozu głęboko w glebie;
YaraBela Sulfan – 130 kg/ha, w fazie sześciu liści rzepaku;
YaraVita Brassitrel – 1,5 l/ha, dolistnie, łącznie z zabiegiem regulacyjnym.
W technologii gospodarstwa wykorzystywany jest również YaraVera Amidas, zawierający azot amidowy i siarkę, stosowany w późnojesiennym terminie. W przypadku zbóż wspomniano natomiast o nawozie YaraMila Power.
Podane dawki i terminy są elementem technologii przedstawionej przez gospodarstwo, a nie uniwersalnym zaleceniem nawozowym. Dobór nawożenia powinien uwzględniać zasobność gleby, potrzeby roślin oraz obowiązujące przepisy dotyczące stosowania nawozów azotowych.
Istotne znaczenie dla uzyskanego plonu miało połączenie kilku czynników:
odpowiednio wczesnego siewu,
dobrego rozwoju systemu korzeniowego,
umiejscowienia nawozu,
regularnej kontroli plantacji.
Coraz trudniejsza pogoda wymusza zmiany w prowadzeniu gospodarstwa
Prowadzenie 316-hektarowego gospodarstwa wymaga dziś nie tylko odpowiedniego sprzętu, ale również dużej elastyczności w podejmowaniu decyzji.
Honorata Jurkiewicz zwraca uwagę, że zmienność pogody coraz bardziej utrudnia planowanie zabiegów. Terminy nawożenia, uprawy i siewu trzeba często dostosowywać do krótkich okresów sprzyjających warunków. Dodatkowym wyzwaniem pozostaje niepewność ekonomiczna i geopolityczna, wpływająca na koszty produkcji oraz możliwości planowania kolejnych sezonów.
Dlatego w gospodarstwie coraz większe znaczenie mają rozwiązania pozwalające ograniczyć liczbę przejazdów, zachować wilgoć w glebie i lepiej wykorzystać dostępny czas na wykonanie prac.
Uprawa bezorkowa, siew połączony z aplikacją nawozów czy wprowadzenie soi do płodozmianu nie są przypadkowymi zmianami. To rozwiązania dobierane na podstawie wieloletnich obserwacji pól i doświadczeń zdobytych w konkretnych warunkach gospodarowania.
Ważną rolę odgrywa również systematyczna lustracja plantacji. Pozwala ona wcześniej zauważyć problemy związane z niedoborami składników pokarmowych, niekorzystnym przebiegiem pogody czy rozwojem roślin.
25 lat doświadczenia i własna droga w rolnictwie
Choć Honorata Jurkiewicz samodzielnie kieruje gospodarstwem od trzech lat, jej doświadczenie rolnicze jest znacznie dłuższe. Przez ponad dwie dekady poznawała specyfikę pracy na roli, uczestnicząc w prowadzeniu rodzinnego gospodarstwa.
Dziś sama podejmuje najważniejsze decyzje, organizuje prace i odpowiada za produkcję na 316 hektarach. Korzysta z pomocy męża i operatora maszyn, ale to na niej spoczywa odpowiedzialność za funkcjonowanie całego gospodarstwa.
Jak podkreśla, mimo rosnących trudności nie wyobraża sobie tej pracy bez zaangażowania i pasji:
Na końcu w tym wszystkim pomaga miłość do ziemi, pasja, zaangażowanie.
Historia gospodarstwa w Kłodnie pokazuje, że nie ma jednego rozwiązania na problemy związane z coraz trudniejszymi warunkami produkcji rolnej. Duże znaczenie ma natomiast umiejętność dostosowywania technologii do własnych pól, obserwowanie efektów i podejmowanie decyzji na podstawie doświadczenia.
W przypadku Honoraty Jurkiewicz oznacza to między innymi ograniczanie intensywnej uprawy gleby, eksperymentowanie z nowymi gatunkami roślin i poszukiwanie sposobów na utrzymanie stabilnych plonów na słabszych stanowiskach.
Nawet 116 KM mocy, szerokość od zaledwie 1,45 m i czterocylindrowe silniki FARMotion 45. DEUTZ-FAHR rozszerzył ofertę ciągników sadowniczych 5 DF Keyline o cztery nowe modele. Producent przygotował również przekładnie Powershift, hydraulikę o wydajności do 68 l/min oraz rozwiązania ułatwiające pracę w wąskich międzyrzędziach. Co oferują nowe maszyny?
DEUTZ-FAHR zaprezentował nowe ciągniki specjalistyczne przeznaczone przede wszystkim do pracy w sadach i winnicach. Do dotychczasowych modeli 5070 i 5080 DF Keyline, wyposażonych w silniki trzycylindrowe, dołączają cztery wersje z jednostkami czterocylindrowymi: 5075 DF Keyline, 5095 DF Keyline, 5105 DF Keyline oraz 5115 DF Keyline.
Nowa seria ma łączyć kompaktowe wymiary z większą mocą i wyposażeniem ułatwiającym codzienną pracę. Producent postawił między innymi na przekładnie PowerShuttle i Powershift Hi-Lo, wydajny układ hydrauliczny, prostą obsługę oraz ograniczenie czynności serwisowych.
Nowe DEUTZ-FAHR 5 DF Keyline. Cztery modele o mocy do 116 KM
Rozszerzona gama obejmuje cztery ciągniki przeznaczone do pracy w uprawach specjalistycznych. Wszystkie wykorzystują czterocylindrowe silniki FARMotion 45 o pojemności około 3,8 litra, opracowane z myślą o zastosowaniach rolniczych.
Oferta rozpoczyna się od modelu 5075 DF Keyline o mocy 75 KM, a kończy na 5115 DF Keyline rozwijającym około 116 KM.
Model
Liczba cylindrów
Moc maksymalna
5075 DF Keyline
4
75 KM
5095 DF Keyline
4
95 KM
5105 DF Keyline
4
106 KM
5115 DF Keyline
4
116 KM
Wszystkie modele zaprojektowano z myślą o pracy w ograniczonej przestrzeni. Niska maska ma ułatwiać przejazdy pod gałęziami, natomiast kompaktowa konstrukcja pozwala poruszać się między rzędami drzew owocowych i winorośli.
Silnik FARMotion 45 i wymiana oleju co 600 godzin
Jednym z najważniejszych elementów nowych ciągników są czterocylindrowe jednostki FARMotion 45. Silniki wykorzystują układ wtryskowy Common Rail, turbosprężarkę oraz chłodnicę powietrza doładowującego.
Znamionowa prędkość obrotowa wynosi 2200 obr./min. Producent podkreśla, że charakterystyka momentu obrotowego pozwala na sprawną reakcję na zmieniające się obciążenie podczas pracy z maszynami rolniczymi.
Na uwagę zasługuje również wydłużony okres między wymianami oleju silnikowego, wynoszący 600 godzin. Zastosowano ponadto hydrauliczne elementy kompensujące luz zaworowy, co ogranicza zakres rutynowych czynności obsługowych.
Model 5075 DF Keyline spełnia wymagania normy emisji spalin Stage V bez stosowania AdBlue. To istotna informacja dla użytkowników szukających prostszej obsługi układu oczyszczania spalin.
Standardowe wyposażenie obejmuje także dwa przyciski pamięci prędkości obrotowej silnika. Operator może zaprogramować wybrane obroty i szybko przywoływać je podczas pracy, na przykład przy nawrotach z maszynami napędzanymi przez WOM.
Zbiornik paliwa mieści 80 litrów oleju napędowego.
PowerShuttle i Powershift Hi-Lo. Jakie skrzynie biegów oferuje producent?
DEUTZ-FAHR przygotował kilka konfiguracji przekładni, pozwalających dostosować ciągnik do rodzaju wykonywanych prac.
Podstawę stanowi skrzynia z pięcioma biegami i trzema zakresami. W zależności od wersji możliwe jest zastosowanie mechanicznego półbiegu albo przekładni Powershift Hi-Lo, umożliwiającej zmianę przełożenia bez używania pedału sprzęgła. W bogatszych konfiguracjach dostępnych jest do 30 biegów do przodu i 30 do tyłu.
Półbiegi Powershift sterowane są przyciskami umieszczonymi na dźwigni zmiany biegów. Rozwiązanie pozwala dopasować prędkość jazdy do warunków bez konieczności częstego operowania sprzęgłem.
Wersje z elektrohydraulicznym rewersem PowerShuttle mogą być wyposażone w:
SenseClutch – regulację reakcji rewersu;
ComfortClutch – przycisk sprzęgła na dźwigni zmiany biegów;
Stop&Go – funkcję umożliwiającą zatrzymywanie i ruszanie za pomocą pedałów hamulca.
Takie rozwiązania mogą być szczególnie przydatne podczas częstego manewrowania w sadach oraz przy pracach wymagających precyzyjnej kontroli prędkości.
Ciągniki mogą poruszać się z minimalną prędkością około 200 m/h, co ma znaczenie przy specjalistycznych zabiegach prowadzonych w bardzo wolnym tempie. Prędkość maksymalna wynosi 40 km/h. Przy odpowiednio dobranym ogumieniu można ją osiągnąć przy obniżonych obrotach silnika w trybie ECO.
Hydraulika 68 l/min i tylny podnośnik do 3900 kg
W nowych modelach zastosowano układ hydrauliczny z pompą zapewniającą wydatek do 68 l/min na potrzeby tylnego podnośnika i rozdzielaczy hydraulicznych. Układ kierowniczy zasilany jest oddzielną pompą. W standardowym wyposażeniu znajdują się dwa tylne rozdzielacze hydrauliczne, a opcjonalnie można zamówić trzeci.
Tylny podnośnik oferuje udźwig 3050 kg. Po zastosowaniu dodatkowych siłowników wspomagających wartość ta wzrasta do 3900 kg. W wersji podstawowej sterowanie podnośnikiem odbywa się mechanicznie. Producent oferuje również funkcję EasyLift, która pozwala podnosić i opuszczać ramiona za pomocą przycisku na konsoli bocznej.
Takie wyposażenie zwiększa możliwości współpracy ciągników z opryskiwaczami sadowniczymi, rozdrabniaczami, kosiarkami międzyrzędowymi i innymi maszynami wykorzystywanymi w uprawach specjalistycznych.
Tylko 1,45 m szerokości. Ciągniki do wąskich rzędów
Jedną z najważniejszych cech serii 5 DF Keyline są kompaktowe wymiary. W zależności od zastosowanego ogumienia szerokość całkowita ciągnika może wynosić od 1,45 do 1,60 m. Pozwala to dopasować maszynę do rozstawu rzędów w sadach i winnicach. Dostępne są także dwa warianty tylnych błotników, ułatwiające dostosowanie ciągnika do charakteru upraw.
Niska maska silnika poprawia widoczność do przodu i ogranicza ryzyko kontaktu z nisko zwisającymi gałęziami. Jej metalowa konstrukcja została przygotowana do pracy w warunkach, w których maszyna może mieć częsty kontakt z roślinnością. Rozstaw osi wynosi 2176 mm, a masa własna, zależnie od wersji, mieści się w zakresie około 2843–2975 kg.
Kompaktowe gabaryty i stosunkowo niewielka szerokość są szczególnie ważne podczas pracy z opryskiwaczami oraz maszynami do pielęgnacji międzyrzędzi.
Hamulce na czterech kołach i napęd 4×4
DEUTZ-FAHR wyposażył nowe modele w mokre hamulce tarczowe działające na wszystkie cztery koła. Rozwiązanie ma poprawiać skuteczność hamowania zarówno podczas transportu, jak i na pochyłych terenach, typowych dla niektórych upraw sadowniczych i winnic.
Po rozłączeniu pedałów hamulca odpowiedni zawór odłącza hamowanie przednich kół. Pozwala to wykorzystywać niezależne hamowanie tylnych kół do wspomagania ciasnych nawrotów.
Napęd na cztery koła oraz blokady mechanizmów różnicowych mogą być sterowane mechanicznie lub elektrohydraulicznie, zależnie od wybranej konfiguracji.
Stanowisko operatora z nową deską rozdzielczą InfoCentre
Ciągniki serii 5 DF Keyline wyposażono w otwarte stanowisko operatora ze składaną ramą ochronną. Producent postawił na prostą organizację elementów sterowania, ograniczając liczbę skomplikowanych rozwiązań elektronicznych. Nowa konsola boczna skupia najważniejsze dźwignie i przyciski, a zastosowana kolorystyka ułatwia identyfikację funkcji.
Deska rozdzielcza InfoCentre łączy ekran LCD z dwoma analogowymi wskaźnikami. Operator może kontrolować najważniejsze parametry pracy ciągnika bez konieczności korzystania z rozbudowanego terminala.
Takie rozwiązanie ma odpowiadać potrzebom gospodarstw poszukujących ciągnika specjalistycznego z funkcjonalnym wyposażeniem, ale prostego w codziennej obsłudze.
Dla kogo nowe ciągniki DEUTZ-FAHR 5 DF Keyline?
Cztery nowe modele uzupełniają ofertę ciągników specjalistycznych niemieckiej marki. Producent kieruje je przede wszystkim do sadowników i plantatorów winorośli, którzy potrzebują większej mocy, ale nie chcą rezygnować z kompaktowych wymiarów.
W porównaniu z dotychczasowymi trzycylindrowymi wersjami nowe modele oferują szerszy zakres mocy oraz dodatkowe możliwości konfiguracji przekładni i hydrauliki.
Ważnym elementem oferty pozostaje możliwość dopasowania maszyny do konkretnego zastosowania – od lekkich prac pielęgnacyjnych po zadania wymagające większego udźwigu lub wydajniejszego układu hydraulicznego.
DEUTZ-FAHR nie podał w komunikacie polskich cen nowych modeli. Szczegółowe informacje o konfiguracjach i dostępności można uzyskać u autoryzowanych dealerów marki.
Import oleju rzepakowego do Polski bije rekordy krajowe i unijne! W sezonie 2026/27 polski rynek roślin oleistych staje w obliczu poważnego paradoksu i wyzwania strukturalnego. O ile obowiązujący zakaz bezpośredniego importu ziarna rzepaku z Ukrainy miał chronić krajowy rynek przed nadmierną podażą, o tyle rzeczywistość gospodarcza zweryfikowała te założenia. Polska, zmagając się ze spadkiem zbiorów rzepaku o ponad 14% r/r, została zalana gotowym olejem rzepakowym z zagranicy. W efekcie import oleju rzepakowego osiągnął historyczne maksima, a marża przetwórcza z tłoczenia surowca oraz cenne produkty uboczne zostały po wschodniej stronie granicy.
Sytuacja w UE i w Polsce: Zbiory pod presją pogody i zmniejszonego areału
Najnowsze szacunki Komisji Europejskiej (DG Agri) wskazują na wyraźny spadek krajowej produkcji rzepaku na tle stosunkowo stabilnego bilansu w całej Unii Europejskiej:
Spadek zbiorów rzepaku w Polsce: Krajowa produkcja rzepaku w 2026 roku spadła do 3,111 mln ton, co oznacza spadek o -14,37% r/r (w stosunku do 3,633 mln ton w 2025 r.) oraz wynik o 11,5% niższy od średniej 5-letniej.
Czynniki spadku: Złożyły się na to zarówno redukcja powierzchni uprawy do 1,006 mln ha (-8,36% r/r), jak i słabsze plonowanie na poziomie 3,09 t/ha (-6,56% r/r).
Rzepak w UE: W skali całej UE-27 zbiory rzepaku oszacowano na 19,39 mln ton (-3,84% r/r). Zwiększenie unijnego areału o +5,34% r/r (do 6,36 mln ha) pozwoliło jedynie częściowo zamortyzować niższe plony (3,05 t/ha).
Umacnianie słonecznika: Produkcja nasion słonecznika w UE wzrosła o +14,18% r/r (do 9,67 mln t). W Polsce, przy powierzchni uprawy rzędu 25 tys. ha, plon słonecznika wyniósł 2,46 t/ha – co nadal stanowi wynik znacząco wyższy od średniej unijnej (1,97 t/ha).
Import oleju rzepakowego: Polska liderem unijnych zakupów
Powstała w kraju luka surowcowa (ponad 500 tys. ton rzepaku mniej z własnych pól) oraz ograniczenia prawne dotyczące wwozu ziarna doprowadziły do skokowego przekierowania strumieni handlowych na gotowy produkt.
Dane Komisji Europejskiej za pierwsze 17 tygodni sezonu 2026/27 (stan na 27 października 2026 r.) pokazują niespotykaną dotąd skalę zjawiska:
Polska na czele importu w UE: Od 1 lipca do 25 października 2026 r. Polska sprowadziła aż 83 979 ton oleju rzepakowego. Stanowi to blisko 38% całego importu tego surowca do Unii Europejskiej (223 079 t). Drugie w zestawieniu Niderlandy sprowadziły 43 046 t, a Niemcy 34 440 t.
Skokowy wzrost w ujęciu historycznym: Dla porównania, w analogicznych 17-tygodniowych okresach trzech poprzednich sezonów (2023/24 – 2025/26) import oleju rzepakowego do Polski wynosił stabilnie od 32,0 do 39,7 tys. ton. Obecny wynik oznacza ponad 2,5-krotny wzrost wobec ubiegłego roku i aż 6,5-krotny skok w ujęciu bezpośrednich dostaw z kierunku ukraińskiego.
Zestawienie importu olejów roślinnych do Polski (pierwsze 17 tygodni sezonu, w tonach):
Sezon marketingowy
Olej rzepakowy
Olej słonecznikowy
Olej sojowy
Olej palmowy
2023/24
39 670,98
156 507,51
48 609,53
448,42
2024/25
32 728,81
121 604,62
90 190,64
1 230,55
2025/26
32 020,24
31 853,96
135 010,91
1 582,25
2026/27 (bieżący)
83 979,00
16 229,00
67 737,00
518,00
Anatomia rynkowego paradoksu: Dziurawe embargo i utracona marża
Przeliczając sprowadzony tłuszcz na surowiec, 84 tys. ton oleju rzepakowego to ekwiwalent około 185–210 tysięcy ton ziarna rzepaku. Wprowadzone embargo na nasiona miało chronić polski rynek, lecz w praktyce stworzyło mechanizm substytucji o dotkliwych skutkach ekonomicznych:
Utrata marży przetwórczej: Zakaz importu nasion sprawił, że ukraińskie zakłady tłuszczowe kupują surowiec na rynku lokalnym po niższych cenach, przerabiają go u siebie i eksportują do Polski gotowy produkt. Zyskowną marję tłoczenia i wartość dodaną zatrzymuje przemysł ukraiński, podczas gdy polskie zakłady zmagają się z niewykorzystanymi mocami przerobowymi przy mniejszych zbiorach krajowych. PNG
Deficyt białka paszowego: Tłocząc rzepak w kraju, przetwórcy pozyskują nie tylko olej, ale również wartościową śrutę rzepakową. Import samego oleju pozbawia polski sektor paszowy lokalnego białka, co zmusza rynek do kompensowania braków importem śruty sojowej (której import w pierwszych 17 tygodniach bieżącego sezonu sięgnął aż 750,8 tys. ton).
Iluzja ochrony cen dla rolnika: Wjeżdżający do Polski gotowy olej bezpośrednio zasila rynek tłuszczowy, wpływając na łączną podaż i mitygując potencjał wzrostu cen skupu surowca na rynku lokalnym.
Podsumowanie
Obecny kształt regulacji handlowych okazuje się nieszczelny. Ukraiński surowiec i tak trafia do Polski – zmienia się jedynie postać produktu z nieprzetworzonego na przetworzony. O ile politycznie embargo spełnia rolę deklaratywną, o tyle w wymiarze czysto gospodarczym pozbawia polski przemysł tłuszczowy surowca, marży przerobowej oraz komponentów paszowych, promując rozwój przetwórstwa za naszą wschodnią granicą.
Dzierżawa ziemi z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa to obecnie główny mechanizm gospodarowania państwową ziemią. Po wstrzymaniu sprzedaży większości nieruchomości rolnych WRSP, to właśnie dzierżawa ziemi stała się kluczową drogą dla rolników, którzy planują rozwój i powiększenie swoich gospodarstw rodzinnych.
Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa (KOWR) zarządza tysiącami hektarów, jednak zdobycie tych gruntów wymaga znajomości konkretnych procedur przetargowych.
Przetarg ograniczony jako pierwsza linia dla rolników
Zgodnie z obowiązującymi przepisami, podstawową formą rozdysponowania nieruchomości rolnych o powierzchni 1 hektara lub większej są przetargi ograniczone. Skierowane są one wyłącznie do rolników indywidualnych, którzy zamierzają powiększyć swoje gospodarstwa rodzinne.
Przypomnijmy: rolnik indywidualny w świetle przepisów to osoba, która osobiście prowadzi gospodarstwo, posiada odpowiednie kwalifikacje zawodowe oraz mieszka w gminie, w której położona jest co najmniej jedna działka jej gospodarstwa.
KOWR organizuje dwa typy przetargów ograniczonych:
Licytacje – gdzie o wygranej decyduje najwyższa zaoferowana stawka czynszu.
Przetargi ofert pisemnych – organizowane m.in. na wniosek samych rolników, izb rolniczych czy rady społecznej przy oddziale terenowym KOWR. W tym trybie wysokość czynszu nie jest jedynym kryterium. Oferty ocenia się na podstawie pięciu ustawowych kryteriów oraz dodatkowego kryterium regionalnego, a wygrywa ta propozycja, która uzyska największą sumę punktów.
Kiedy w grę wchodzi przetarg nieograniczony?
Jeśli pierwszy przetarg ograniczony nie przyniesie rozstrzygnięcia – na przykład ze względu na brak chętnych – KOWR może ogłosić przetarg nieograniczony. Wówczas w szranki mogą stanąć wszystkie zainteresowane osoby fizyczne i prawne, które spełniają warunki określone w ogłoszeniu.
Przetargi nieograniczone stosuje się standardowo także przy wydzierżawianiu nieruchomości nierolnych (najczęściej na okres do 3 lat). Mają one zazwyczaj formę publicznej licytacji stawki czynszu.
Krok po kroku: Jak wziąć udział w przetargu?
Osoby zainteresowane pozyskaniem gruntów powinny działać według przejrzystego harmonogramu:
Szukanie ogłoszeń – aktualne wykazy nieruchomości i warunki przetargów publikowane są na stronie internetowej KOWR, w oddziałach terenowych, urzędach gmin oraz izbach rolniczych.
Analiza dokumentacji – dokładne zapoznanie się z warunkami udziału i zgromadzenie wymaganych dokumentów (wzory są dostępne bezpośrednio na portalu KOWR).
Weryfikacja – upewnienie się, że spełniamy kryteria i zostaliśmy zakwalifikowani do udziału.
Wpłata wadium – uregulowanie wymaganej kwoty w ściśle wyznaczonym terminie.
Licytacja lub złożenie oferty – udział w licytacji czynszu lub złożenie punktowanej oferty pisemnej.
Podpisanie umowy – sfinalizowanie procedury po wygraniu postępowania.
Dla wielu gospodarstw dzierżawa ziemi z zasobów państwowych to stabilna baza do długofalowych inwestycji. Warto regularnie monitorować lokalne oddziały KOWR i biuletyny informacji publicznej, aby nie przegapić interesujących działek w swojej okolicy.
Opracowanie Agro Profil na podstawie informacji KOWR
WPR po 2027 roku? Zreformowana Wspólna Polityka Rolna po 2027 roku pędzi naprzód, ale budzi ogromne kontrowersje w branży. Podczas gdy unijni ministrowie w Luksemburgu ogłosili częściowe porozumienie, organizacje rolnicze Copa-Cogeca alarmują: uzgadnianie zasad bez znajomości budżetu to „stawianie wozu przed końmi”. Opublikowane przez organizację wyliczenia nie pozostawiają złudzeń – unijne plany oznaczają głębokie cięcia finansowe w całej Europie.
Unijna Rada ds. Rolnictwa pod przewodnictwem prezydencji irlandzkiej przyjęła tzw. częściowe podejście ogólne do projektu rozporządzenia regulującego WPR. Wypracowany kompromis formalnie otwiera drogę do dalszych, trudnych negocjacji z Parlamentem Europejskim.
Sukcesy i postulaty polskiej delegacji
Przewodniczący polskiej delegacji minister rolnictwa Stefan Krajewski oraz podsekretarz stanu Adam Nowak ocenili ustalenia dotyczące przyszłości WPR jako ważny etap prac. Kluczowym osiągnięciem dla Polski jest przedłużenie możliwości stosowania przejściowego wsparcia krajowego, co ma umożliwić m.in. dalsze kontynuowanie dopłat do tytoniu oraz wsparcie mniejszych, wyspecjalizowanych sektorów.
Strona polska podczas obrad silnie akcentowała konieczność wprowadzenia zmian w WPR:
Większa elastyczność i mniej biurokracji: Państwa członkowskie powinny mieć swobodę w kształtowaniu działań rolnośrodowiskowych bez narzucania odgórnych, sztywnych systemów produkcji.
Wsparcie dla spółdzielni: Większe wsparcie dochodowe w nowej WPR powinno trafiać do rolników współpracujących w ramach grup, organizacji producentów i spółdzielni rolniczych.
Zastrzeżenia do zasady DNSH (Do No Significant Harm): Polska sprzeciwia się rygorystycznemu stosowaniu zasady „nie czyń poważnych szkód” przy inwestycjach gospodarstw, co w ramach WPR mogłoby zablokować m.in. dotacje na zakup maszyn zasilanych paliwem kopalnym i obniżyć konkurencyjność rolników.
Uczciwy handel międzynarodowy: MRiRW apeluje o kompleksową analizę unijnych umów handlowych (m.in. Mercosur), wzmocnienie monitoringu importu produktów wrażliwych (drób, wołowina, wieprzowina, cukier, miód, jaja, tytoń) oraz ujednolicenie wymogów produkcyjnych i dobrostanowych dla żywności importowanej z państw trzecich.
Dodatkowo polska delegacja wywalczyła w obszarze rybołówstwa znaczne zwiększenie kwot połowowych na Morzu Bałtyckim na 2027 rok – o 49% w przypadku śledzia centralnego oraz o 44% w przypadku szprota.
Copa-Cogeca: Finansowanie WPR stoi pod znakiem zapytania
Podczas gdy ministrowie podkreślają postępy w negocjacjach, organizacje reprezentujące europejskich rolników i spółdzielnie rolnicze (Copa-Cogeca) podchodzą do porozumienia ws. WPR z dużą rezerwą. Choć doceniają one postępy techniczne (m.in. w definicjach aktywnych rolników czy hektarów kwalifikowalnych), zdecydowanie krytykują brak rozstrzygnięć finansowych.
– Gdziekolwiek poza Brukselą taka sytuacja zostałaby uznana za całkowicie absurdalną, ponieważ wyraźnie stawiamy wóz przed końmi – komentują przedstawiciele Copa-Cogeca.
Główne obawy środowiska rolniczego i branży wobec nadchodzącej WPR dotyczą:
Groźby cięć budżetowych: Włączenie WPR do ogólnych ram finansowych UE grozi spadkiem środków na rolnictwo o ponad 20% w większości państw członkowskich.
Braku gwarancji finansowych: Sektor domaga się zachowania spójnego i wspólnotowego charakteru WPR, uwzględnienia inflacji w budżecie oraz gwarancji dotrzymania obietnic Komisji Europejskiej (np. 10% celu na rzecz obszarów wiejskich).
Zaostrzenia rygorów i kar: Podobnie jak polski resort rolnictwa, Copa-Cogeca krytykuje nowe wymogi w zakresie zarządzania gospodarstwami, zasadę DNSH oraz rozbudowany system kontroli i sankcji w ramach WPR.
Polska straci ponad 6,8 mld euro? Z przedstawionej przez Copa-Cogeca mapy szacowanych cięć budżetowych wynika, że proponowane zmiany w WPR uderzą finansowo we wszystkie kraje członkowskie. Dla Polski wyliczenia te oznaczają spadek wsparcia o 6,8 mld EUR, co stanowi cięcie rzędu 22-23% w porównaniu do budżetu na lata 2021–2027. Największe straty w ujęciu bezwzględnym poniosą Francja (-15,4 mld EUR), Niemcy (-10,1 mld EUR) oraz Hiszpania (-9,9 mld EUR).
Źródło: Copa-Cogeca
Walka o ostateczny kształt WPR przenosi się do Parlamentu Europejskiego
Zarówno polskie Ministerstwo Rolnictwa, jak i europejskie organizacje rolnicze wskazują, że uzgodnione przez Radę UE stanowisko to dopiero początek drogi do uchwalenia nowej WPR. Kluczowa odpowiedzialność za wypracowanie ostatecznych zapisów rozporządzenia spoczywa teraz na Parlamencie Europejskim. Nadchodzące negocjacje trójstronne (trilog) między Komisją, Radą i Parlamentem będą musiały przynieść głębokie korekty, które zapewnią rolnikom stabilność, przewidywalność oraz realne środki finansowe w ramach WPR na dalszą produkcję i rozwój.
Opracowanie Agro Profil na podstawie: MRiRW, Copa-Cogeca
W nocy miejscami popada mżawka. Już bez przymrozków
Ostatnie dwie noce miejscami; głównie od Podlasia po centrum i południowy zachód kraju przyniósł pierwsze tej jesieni przymrozki. Były one jednak niewielkie i na nizinach nie przekroczyły -3 stopni.
Najbliższej nocy front, który dziś przyniesie w ciągu dnia trochę opadów mżawki na zachodzie i północy kraju w nocy znajdzie się od Żuław po Kujawy i Opolskie wraz z Dolnym Śląskiem ale mżawka jeśli popada na nim to już tylko od okolic Kalisza po Wrocław, Opole a nieco mocniej do 1-3 mm na Przedgórzu Sudeckim oraz wschodzie Dolnego Śląska jak i zachodzie i południu Opolskiego. Lekka mżawka bez możliwości odnotowania na deszczomierzu może popadać lokalnie na wschodzie kraju. Na termometrach od 5 do 7 stopni na plusie.
29 października w większości kraju rozpocznie się niskimi chmurami i tak też się zakończy. Przejaśnienia pojawią się na pewno w okolicach Gdańska i Elbląga. Natomiast od Żuław po środkowe Kujawy, wschodnią Wielkopolskę i Dolny Śląsk oraz w okolicach Warszawy są szanse na przejaśnienia ale nie ma pewności, że takowe się pojawią.
Mżawka jeśli popada to lokalnie na południu kraju do 0,5/1 mm. Nad resztą kraju w deszczomierzach opad będzie niemierzalny ale odczuwalnie chwilami może popadywać mżawka.
Wiatr od Podlasia po wschodnie Mazowsze i północ Lubelskiego ( granice starego, prawdziwego Podlasia) oraz na zachodzie Lubuskiego będzie nieodczuwalny. Bezwietrzna pogoda będzie sprzyjać narastaniu smogu – podobnie zresztą będzie w kotlinach na południu kraju.
Nad resztą kraju wiatr powieje słabo ale odczuwalnie i na ogół powieje z zachodu i północnego zachodu.
Następne dni przyniosą mniej chmur stratus. Bardzo możliwa będzie znikoma konwekcja na niebie z przejaśnieniami. Konwekcja największe szanse na przyniesienie niewielkiego deszczu będzie miała na południu kraju.
Na początku listopada nastanie typowe listopadowe przedzimie termiczne. Notować będziemy od 0 do 5 stopni nocami oraz od 6 do 9 stopni Celsjusza w ciągu dnia. Możliwe, że 2 listopada przez nasz kraj przejdzie front z niewielkimi opadami deszczu do 0-5 mm.
Jak kształtują się ceny zbóż w kraju? Krajowi producenci zyskują właśnie silny impuls rynkowy – Bałtycki Terminal Zbożowy (BTZ) na Nabrzeżu Indyjskim w Porcie Gdynia oficjalnie wznowił operacje przeładunkowe po kilkunastu miesiącach przestoju. To kluczowe odblokowanie logistyki eksportowej w szczycie pożniwnym.
Przełom po miesiącach oczekiwania
Wznowienie pracy terminalu było możliwe dzięki powołaniu spółki GBT jako operatora tymczasowego. Krok ten pozwala na natychmiastowe odblokowanie infrastruktury, nie czekając na dopełnienie wszelkich długotrwałych formalności prawnych i administracyjnych związanych z docelową, wieloletnią dzierżawą.
Przypomnijmy, że sprawa nowego gospodarza gdyńskiego terminalu toczyła się od dłuższego czasu. W przetargu organizowanym przez Zarząd Morskiego Portu Gdynia wyłoniono konsorcjum w składzie: Szczecin Bulk Terminal Sp. z o.o., Tapini Sp. z o.o. oraz Ribera Sp. z o.o. (powiązane z duńskim CM Holding A/S oraz szwajcarskim gigantem Bunge Global). Kluczowym momentem dla sfinalizowania tej transakcji była oficjalna zgoda Komisji Europejskiej na koncentrację, którą wydano 12 października 2026 roku. Obecnie trwają końcowe prace formalno-organizacyjne nad podpisaniem docelowej, 30-letniej umowy dzierżawy.
Wyłączenie BTZ z działalności w czerwcu 2025 roku było dotkliwym ograniczeniem dla portu, odpowiadającym za około 10% całkowitych zdolności przeładunkowych ziarna w Gdyni. Mimo tego absencja terminala nie sparaliżowała eksportu – od stycznia do września 2026 roku polskie porty morskie zanotowały mocny, ponad 26-procentowy wzrost przeładunków zbóż rok do roku, a sam Port Gdynia obsłużył w tym czasie blisko 3,7 mln ton ziarna (wynik lepszy o ponad 18% w ujęciu rocznym).
Powrót Bałtyckiego Terminalu Zbożowego – dysponującego zapleczem składowym (magazyny płaskie, silosy i elewator o łącznej pojemności do 72 tys. ton) – znacząco wzmocni ten trend. Co więcej, dzięki zakończonym niedawno strategicznym inwestycjom pogłębienia i poszerzenia akwenów wewnętrznych Portu Gdynia (w tym rejonu Nabrzeża Indyjskiego, gdzie parametry torów i obrotnic dostosowano do największych masowców wpadających na Bałtyk, z dopuszczalnym zanurzeniem sięgającym blisko 16 metrów), odblokowany terminal zyskał docelowy potencjał przeładunkowy rzędu 1 miliona ton zbóż rocznie.
Co to oznacza dla rynku i rolników?
Sprawnie funkcjonujący eksport morskich korytarzy bezpośrednio przekłada się na krajowy rynek oraz bieżące ceny zbóż w skupach. W dobie dużej podaży ziarna dodatkowe moce przerobowe w Gdyni – jednym z głównych okien na świat dla polskiego rolnictwa – działają stabilizująco, ograniczając ryzyko zatorów logistycznych i poprawiając płynność handlową w kraju.
Opracowanie Agro Profil na podstawie źródeł: Zarząd Morskiego Portu Gdynia S.A., Komisja Europejska (DG Competition), Główny Urząd Statystyczny (GUS), PortalMorski.pl, GospodarkaMorska.pl, IntermodalNews.pl, GBT Sp. z o.o.
Ceny paliw na środę i czwartek: Środa (28 października 2026 r.) przynosi wyczekiwane i zróżnicowane ruchy w cennikach na stacjach paliw. Zgodnie z najnowszym obwieszczeniem, maksymalne ceny detaliczne benzyny Pb95 spadły do 6,55 zł/l, jednak kierowcy tankujący olej napędowy mierzą się z wyższym limitem na poziomie 8,28 zł/l. Sytuację na rynkach międzynarodowych wciąż determinują napięcia na linii USA/Izrael – Iran: prezydent USA Donald Trump wstrzymał uderzenia militarne i otworzył przestrzeń na mediacje dyplomatyczne (m.in. z udziałem mediatorów z Kataru w Teheranie), jednak armia USA pozostaje w pełnej gotowości. Jednocześnie notowania ropy Brent utrzymują się w okolicach 114 USD/bbl, a kurs dolara wynosi 3,95 zł. Środowa korekta w rafineriach przyniesie w czwartek upragnioną, choć niewielką ulgę dla kierowców – a już dzisiaj dla rolników i transportowców zaopatrujących się w hurcie.
Oficjalne ceny maksymalne na stacjach
Cena benzyny (Pb95):6,55 zł/l(w środę, spadek o 0,03 zł)
Cena benzyny (Pb98):7,24 zł/l(w środę, spadek o 0,03 zł)
Cena diesla (ON):8,28 zł/l(w środę, wzrost o 0,10 zł)
Prognoza cen maksymalnych na czwartek (29.10) na podstawie hurtu
Stosując nasz model analityczny oparty na środowych cenach hurtowych PKN Orlen i doliczając standardową marżę oraz podatek VAT:
Cena benzyny (Pb95):6,53 zł/l(dalszy nieznaczny spadek po korekcie w hurcie Pb95 do 5 746 PLN/m³)
Cena diesla (ON):8,20 zł/l(ulgowa korekta w dół dzięki środowemu spadkowi hurtu ON do 7 293 PLN/m³)
Rynkowe tło: Geopolityka (USA/Izrael – Iran) i notowania
Napięcia USA/Izrael – Iran: Sytuacja wokół Bliskiego Wschodu i kluczowego szlaku w Cieśninie Ormuz pozostaje napięta. Donald Trump wstrzymał natychmiastowe uderzenia wojskowe, dając szansę na rozmowy dyplomatyczne z udziałem m.in. katarskich wysłanników w Teheranie. Jednocześnie Pentagon utrzymuje plany ewentualnych ataków odwetowych w pełnej gotowości na wypadek załamania dialogu.
Dlaczego ropa chwilowo tanieje? Notowania ropy Brent (ok. 114 USD/bbl) oraz WTI (ok. 100 USD/bbl) notują krótkoterminowe korekty spadkowe. Wynika to z nadziei na dyplomację oraz technicznej realizacji zysków przez inwestorów, choć ryzyko surowcowe wciąż pozostaje wysokie.
Wpływ walut i rynków: Kurs USD/PLN wzrósł do ok. 3,95 zł, a notowania surowca Diesel ARA spadły lekko do 1 443 USD/tona.
Podsumowanie: Środa przynosi kierowcom AUT benzynOWYCH spadek ceny do 6,55 zł/l, jednak MAKSYMALNA cena diesla utrzymuje się na wysokim poziomie 8,28 zł/l. Mimo że skumulowany wzrost cen hurtowych oleju napędowego mocno uderzył w rolników prowadzących intensywne prace polowe oraz w firmy transportowe, środowy spadek hurtu Orlenu do 7 293 PLN/m³ zwiastuje spadek czwartkowego limitu do 8,20 zł/l. Warto też pamiętać, że bez osłonowego pakietu CPN (obniżony VAT do 8% i preferencyjna akcyza) rzeczywista DETALICZNA cena diesla przekraczałaby 9,80 zł za litr.
Analiza Agro Profil na podstawie cen PKN Orlen i giełd towarowych
Ta strona korzysta z plików cookies. Służą do tego, by strona działała prawidłowo a także do analizowania ruchu na stronie, a także, by wyświetlać Ci lepiej dopasowane treści i reklamy. Stosujemy również cookies podmiotów trzecich. Dowiedz się więcej w Polityce prywatności i cookies.
Ta strona korzysta z plików cookie, aby poprawić wrażenia podczas poruszania się po witrynie. Niektóre z nich są przechowywane w przeglądarce, bo są niezbędne do działania podstawowych funkcji witryny. Używamy również plików cookie podmiotów trzecich, które pomagają nam analizować i rozumieć, w jaki sposób korzystasz z tej witryny. Te pliki cookie oraz pliki stosowane w celach reklamowych będą przechowywane w Twojej przeglądarce tylko za Twoją zgodą. Masz również możliwość rezygnacji z tych plików cookie. Jednak rezygnacja z niektórych z tych plików cookie może wpłynąć na wygodę przeglądania.
Niezbędne pliki cookie są absolutnie niezbędne do prawidłowego funkcjonowania strony. Te pliki cookie zapewniają działanie podstawowych funkcji i zabezpieczeń witryny. Anonimowo.
Cookie
Duration
Description
cookielawinfo-checkbox-analytics
11 months
To ciasteczko jest używane przez wtyczkę GDPR Cookie Consent. Jest stosowane, by przechowywać zgodę użytkownika na pliki cookies z kategorii „Analityczne”.
cookielawinfo-checkbox-functional
11 months
To ciasteczko jest stosowane przez wtyczkę GDPR Cookie Consent, aby udokumentować zgodę użytkownika na ciasteczka z kategorii "Funkcjonalne".
cookielawinfo-checkbox-necessary
11 months
To ciasteczko jest używane przez wtyczkę GDPR Cookie Consent. Jest stosowane, by przechowywać zgodę użytkownika na pliki cookies z kategorii „Niezbędne”.
cookielawinfo-checkbox-others
11 months
To ciasteczko jest używane przez wtyczkę GDPR Cookie Consent. Jest stosowane, by przechowywać zgodę użytkownika na pliki cookies z kategorii „Inne”.
cookielawinfo-checkbox-performance
11 months
To ciasteczko jest używane przez wtyczkę GDPR Cookie Consent. Jest stosowane, by przechowywać zgodę użytkownika na pliki cookies z kategorii „Wydajnościowe”.
viewed_cookie_policy
11 months
To ciasteczko jest używane przez wtyczkę GDPR Cookie Consent i służy do przechowywania informacji, czy użytkownik wyraził zgodę na korzystanie z plików cookie. Nie przechowuje żadnych danych osobowych.
Funkcjonalne pliki cookie wspierają niektóre funkcje tj. udostępnianie zawartości strony w mediach społecznościowych, zbieranie informacji zwrotnych i inne funkcjonalności podmiotów trzecich.
Analityczne pliki cookie są stosowane, by zrozumieć, w jaki sposób odwiedzjący wchodzą w interakcję ze stroną internetową. Te pliki pomagają zbierać informacje o wskaźnikach dot. liczby odwiedzających, współczynniku odrzuceń, źródle ruchu itp.
Reklamowe pliki cookie są stosowane, by wyświetlać użytkownikom odpowiednie reklamy i kampanie marketingowe. Te pliki śledzą użytkowników na stronach i zbierają informacje w celu dostarczania dostosowanych reklam.
