Co znajdziesz w artykule?
Miał być klimatyczny prymus i „młot grzewczy” Roberta Habecka, a jest wielka kapitulacja. Niemcy właśnie oficjalnie demontują filary swojej rewolucji energetycznej. Podczas gdy Berlin wrzuca wsteczny bieg, Bruksela wciąż brnie w system ETS 2, a globalni gracze – Chiny i USA – grają według zupełnie innych reguł. Co to oznacza dla nas?
Czytaj również – Ceny energii 2026: Bruksela daje „zielone światło” na obniżki, Warszawa mówi „czekaj”
Berlin kapituluje: Gaz wraca do łask
Zgodnie z ustaleniami rządu Friedricha Merza z 24–25 lutego 2026 roku, kontrowersyjna ustawa grzewcza (GEG) ląduje w koszu. Najważniejsza zmiana? Całkowite zniesienie przymusu montażu pomp ciepła (likwidacja wymogu 65% OZE). Niemiecki domownik znów ma prawo zamontować piec gazowy lub olejowy bez poczucia winy i strachu przed karami.
Politycy w Berlinie wprost przyznają: radykalizm doprowadził do zapaści w budownictwie i paniki społecznej. Zamiast zakazów wprowadzono tzw. „Bio-schody” (Bio-Stufen) – obowiązek stopniowego zwiększania domieszek biokomponentów w paliwach dopiero od 2029 roku. To wyraźny sygnał, że w dobie nadpodaży ropy i stabilizacji cen gazu, ideologia przegrała z rachunkiem ekonomicznym.
Globalny paradoks: Węgiel w służbie „zielonych”
Niemiecki odwrót dzieje się w specyficznym kontekście globalnym, który zakrawa na ironię. Europa, walcząc o miano „najczystszego kontynentu”, wpadła w pułapkę uzależnienia od Chin.
- Chiński węgiel: Aby zasypać Europę „tanimi” panelami fotowoltaicznymi i komponentami do pomp ciepła, Pekin buduje na potęgę nowe huty i zakłady opalane węglem. Europa eksportuje emisje do Azji, niszcząc własną konkurencyjność przemysłową.
- USA pod rządami Trumpa: Amerykańska administracja otwarcie stawia na paliwa kopalne („Drill, baby, drill”). Jeśli Waszyngton utrzymuje jakiekolwiek rozwiązania prośrodowiskowe, robi to wyłącznie pod presją lobby farmerskiego. Przy rekordowej podaży zbóż (m.in. dzięki świetnym zbiorom w Argentynie i Australii), amerykańscy rolnicy widzą w biopaliwach jedyną szansę na ratowanie cen skupu – i tylko ten argument trafia do Donalda Trumpa.
Co z Polską? Węgiel, drewno i unijny „topór”
W Polsce sytuacja jest bardziej napięta. Luty 2026 to dla wielu regionów czas kar za „kopciuchy” i surowych norm dla drewna (wilgotność poniżej 20%, certyfikaty Ekoprojektu). Podczas gdy Niemcy luzują przepisy, polski rolnik i mieszkaniec wsi zderza się ze ścianą restrykcji antysmogowych i wysokich kosztów modernizacji.
Wspólnym mianownikiem pozostaje jednak ETS 2 – unijny podatek od ogrzewania i paliw transportowych. Choć jego start udało się pod presją oporu społecznego przesunąć na 2028 rok, system ten wciąż wisi nad nami jak topór.
„Kropla drąży skałę” – czy ETS 2 pęknie?
Czy jest szansa na wycofanie się z tego unijnego mechanizmu? Metafora o kropli drążącej skałę nabiera dziś realnych kształtów:
- Niemiecka rebelia: Dołączenie Berlina do obozu sceptyków (obok Polski i Włoch) to przełom. Bez poparcia Niemiec, Bruksela będzie miała ogromny problem z utrzymaniem ETS 2 w obecnym kształcie podczas zaplanowanej na lipiec 2026 rewizji przepisów.
- Presja kosztów: W obliczu taniejącej energii w USA i Chinach, europejski podatek od CO2 dla gospodarstw domowych staje się politycznym samobójstwem.
Wniosek dla sektora Agro: Walka o to, by rolnik mógł sam decydować, czym grzeje i jak produkuje, właśnie weszła w nową fazę. Przymus ustępuje miejsca ekonomii, ale ta ekonomia wciąż będzie trudna przez nowe unijne opłaty.
