Hydrauliczna regulacja motowideł, zmiana obrotów bębna młócącego z miejsca operatora i rozbudowany zestaw wskaźników. Takie wyposażenie oferowały już w 1960 roku kombajny Massey Ferguson 400 i 500. Brytyjsko-francuskie konstrukcje otrzymały silniki Perkins o mocy 72 i 94 KM, a większy model mógł pracować z hederem o szerokości ponad 4 metrów, a maszyny wyróżniały się również rozwiązaniami poprawiającymi bezpieczeństwo oraz komfort pracy podczas żniw.
Massey Ferguson 400 i 500. Historia kombajnów z lat 60.
Początki kombajnów Massey Ferguson sięgają działalności kanadyjskich przedsiębiorstw Massey Manufacturing Company oraz A. Harris, Son & Company. Obie firmy połączyły się w 1891 roku, tworząc Massey-Harris, przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją maszyn rolniczych. W kolejnych dziesięcioleciach producent rozwijał konstrukcje przeznaczone do zbioru zbóż, a jednym z najważniejszych osiągnięć było opracowanie samobieżnego kombajnu Massey-Harris No. 20, który zadebiutował w 1938 roku. Maszyna nie wymagała ciągnika do napędu i mogła wykonywać koszenie oraz omłot podczas jednego przejazdu.
Po połączeniu Massey-Harris z firmą Ferguson w 1953 roku rozpoczął się kolejny etap rozwoju przedsiębiorstwa. Marka Massey Ferguson powstała w 1958 roku, a dwa lata później w ofercie pojawiły się kombajny MF 400 i MF 500. Obie maszyny produkowano w latach 1960-1965 w Wielkiej Brytanii oraz Francji, a ich konstrukcja wyróżniała się na tle ówczesnych kombajnów rozwiązaniami hydraulicznymi i sposobem rozmieszczenia elementów sterowania.
Według oficjalnej historii producenta w połowie lat 60. Massey Ferguson deklarował około 18-procentowy udział w światowym rynku kombajnów zbożowych. Był to okres intensywnego rozwoju mechanizacji zbiorów, w którym firma rozszerzała ofertę maszyn o różnej wydajności.
Massey Ferguson 400. Dane techniczne i silnik Perkins
Massey Ferguson 400 był mniejszym z dwóch modeli. Kombajn wyposażono w czterocylindrowy silnik wysokoprężny Perkins A4.300 o pojemności 4950 cm³, a jednostka napędowa rozwijała moc 72 KM według normy SAE.
Napęd na koła przekazywała mechaniczna skrzynia biegów z trzema przełożeniami, a zakres prędkości jazdy wynosił od 1,1 do 15 km/h, co pozwalało dostosować tempo pracy do warunków panujących na polu. Standardowy heder miał szerokość 2,95 m, ale dostępne były również zespoły żniwne o szerokości 2,50 oraz 3,56 m.
Najważniejsze parametry techniczne Massey Ferguson 400:
- Silnik: Perkins A4.300.
- Liczba cylindrów: 4.
- Pojemność silnika: 4950 cm³.
- Moc: 72 KM SAE.
- Pojemność zbiornika paliwa: 175 l.
- Szerokość hedera: standardowo 2,95 m.
- Średnica bębna młócącego: 56 cm.
- Szerokość bębna młócącego: 94 cm.
- Liczba wytrząsaczy: 6.
- Powierzchnia wytrząsaczy: 3,24 m².
- Pojemność zbiornika ziarna: 2360 l.
- Masa własna bez kabiny: 4800 kg.
Całkowita długość kombajnu wynosiła 7,95 m, szerokość 3,35 m, a wysokość bez kabiny 2,99 m. Maszyna miała również wspomaganie układu kierowniczego oraz hydrauliczne hamulce tarczowe, zastosowano także osłony zabezpieczające niebezpieczne elementy mechanizmów roboczych.
Massey Ferguson 500. Większy kombajn z silnikiem o mocy 94 KM
Model MF 500 był przeznaczony do pracy z szerszym zespołem żniwnym i oferował większe możliwości przerobowe niż MF 400. Podstawową różnicę stanowił silnik, a większym kombajnie zastosowano sześciocylindrową jednostkę wysokoprężną Perkins A6.354 o pojemności 5800 cm³ i mocy 94 KM SAE. Oznaczało to wzrost mocy o 22 KM względem mniejszego modelu.
Standardowa szerokość robocza wynosiła 3,56 m, ale dostępny był również heder o szerokości 4,16 m, co pozwalało zbierać znacznie szerszy pas zboża podczas jednego przejazdu. Większa była także szerokość bębna młócącego, która wynosiła 114,3 cm, a jego średnica pozostała taka sama jak w MF 400 i wynosiła 56 cm.
Massey Ferguson 500 miał sześć wytrząsaczy o łącznej powierzchni 3,79 m², a zwiększona powierzchnia oddzielania ziarna od słomy pozwalała lepiej wykorzystać możliwości szerszej młocarni. Zbiornik ziarna mieścił 2800 litrów, natomiast zbiornik paliwa miał pojemność 195,5 litra. Mechaniczna przekładnia oferowała trzy biegi i umożliwiała poruszanie się z prędkością od 1,2 do 16,7 km/h.
Masa własna kombajnu bez kabiny wynosiła 5400 kg, maszyna miała 8,15 m długości i 3,96 m szerokości, a wysokość bez kabiny osiągała 3 metry. MF 500 wyróżniał się ponadto szerszą kabiną, a wejście do stanowiska operatora znajdowało się za przednim kołem.
Jakie rozwiązania techniczne zastosowano w MF 400 i 500?
Jednym z najciekawszych elementów konstrukcji obu kombajnów był hydrauliczny system regulacji prędkości obrotowej motowideł, który pozwalał dostosowywać ich pracę do wysokości i gęstości łanu. Regulację obrotów bębna młócącego realizowano za pomocą wariatora obsługiwanego z miejsca operatora, a rozwiązanie to ułatwiało dostosowanie parametrów omłotu do zbieranego zboża bez konieczności każdorazowego opuszczania stanowiska pracy.
Zastosowano również hydrauliczne obracanie rury wyładowczej, co usprawniało rozładunek ziarna. Z kabiny można było regulować także długość przenośnika słomy. Ścięty materiał transportowano do młocarni za pomocą przenośnika pochyłego, a po przejściu przez bęben młócący i klepisko słoma trafiała na wytrząsacze, które oddzielały pozostałe ziarna. W obu kombajnach bęben młócący miał sześć cepów, a układ czyszczący wyposażono w regulowane sito górne oraz wymienne sito dolne.
Ciekawie rozwiązano także doprowadzanie powietrza do silnika – wlot umieszczony za zbiornikiem ziarna wyposażono w obracającą się siatkę, a takie rozwiązanie pomagało ograniczać przedostawanie się zanieczyszczeń do układu chłodzenia. Warto również zwrócić uwagę na szeroko rozstawione koła tylnej osi – ich rozstaw był zbliżony do rozstawu kół przednich, co odróżniało konstrukcję od części innych kombajnów tego okresu.
Massey Ferguson 400 czy 500? Najważniejsze różnice
Choć oba modele wprowadzono w tym samym roku i wykorzystywały podobne rozwiązania konstrukcyjne, różniły się wielkością oraz parametrami roboczymi. Massey Ferguson 400 miał czterocylindrowy silnik o mocy 72 KM i standardowy heder szerokości 2,95 m. W większym MF 500 zastosowano sześciocylindrowy silnik rozwijający 94 KM oraz heder o szerokości 3,56 m.
Różnica dotyczyła także zbiorników ziarna – MF 400 mieścił 2360 litrów, a MF 500 o 440 litrów więcej. Większy kombajn był również cięższy o 600 kg. Oba modele miały jednak tę samą średnicę bębna młócącego, identyczną liczbę wytrząsaczy i mechaniczną przekładnię z trzema biegami. Istotna była też różnica w powierzchni zespołu czyszczącego. W MF 400 wynosiła ona 199 dm², a w MF 500 już 250 dm², a większa powierzchnia sit odpowiadała zwiększonym możliwościom młocarni.
Dlaczego produkcję Massey Ferguson 400 i 500 zakończono w 1965 roku?
Oba modele pozostawały w produkcji przez pięć lat. W tym okresie rozwój techniki rolniczej postępował szybko, a producenci kombajnów wprowadzali kolejne rozwiązania poprawiające wydajność, wygodę obsługi i możliwości zbioru. Massey Ferguson rozwijał własne konstrukcje samobieżne, zwiększając szerokość roboczą, pojemność zbiorników ziarna i moc jednostek napędowych. W następnych dekadach w ofercie pojawiły się znacznie większe maszyny, a w 1972 roku producent dysponował modelem MF 760, który mógł pracować z hederem o szerokości 7,3 m.
W drugiej połowie lat 70. rozpoczęto także wdrażanie zespołu żniwnego PowerFlow, wykorzystującego pasy transportujące ścięte rośliny do przenośnika pochyłego, a rozwiązanie to stanowiło kolejny etap rozwoju technologii zbioru zbóż.
Na tle późniejszych maszyn MF 400 i 500 były stosunkowo niewielkimi kombajnami. W momencie debiutu wyróżniały się jednak wyposażeniem, które znacznie ułatwiało obsługę, a hydrauliczna regulacja mechanizmów, wspomaganie kierownicy oraz rozbudowane elementy sterowania dobrze pokazują kierunek, w jakim rozwijały się samobieżne kombajny zbożowe na początku lat 60. XX wieku.
Źródła: Konedata – Massey Ferguson 400 i 500, Massey Ferguson – oficjalna historia rozwoju kombajnów
